0114-KDIP1-3.4012.15.2020.1.JG

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 13 § 2a, art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r., poz. 900, z późn. zm.) Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z dnia 30 grudnia 2019 r. (data wpływu 9 stycznia 2020 r.) o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie obowiązku wymiany kasy rejestrującej na kasę on-line w sytuacji świadczenia usług gastronomicznych w wagonach sypialnych – jest nieprawidłowe. UZASADNIENIE W dniu 9 stycznia 2020 r. wpłynął do tutejszego Organu ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie obowiązku wymiany kasy rejestrującej na kasę on-line w sytuacji świadczenia usług gastronomicznych w wagonach sypialnych. We wniosku przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe. Wnioskodawca lub Spółka jest osobą prawną zarejestrowaną w Polsce jako czynny podatnik podatku od towarów i usług (dalej jako: podatek VAT). Wnioskodawca w ramach funkcjonowania własnego systemu franczyzowego zapewnia realizację usług gastronomicznych w pociągach (tj. w wagonach gastronomicznych oraz w ramach sprzedaży z mini baru produktów spożywczych). Franczyzobiorcy wyłaniani są w konkursie ofert organizowanym corocznie jesienią, a zwycięzcy prowadzą działalność na konkretnej relacji. Franczyzobiorcy spółki są samodzielnymi i niezależnymi podmiotami świadczącym usługi gastronomiczne w ramach działalności gospodarczej. Niezależnie od usług realizowanych przez franczyzobiorców w ramach prowadzonej działalności gospodarczej Wnioskodawca świadczy usługi związane z wyżywieniem poprzez sprzedaż gorących i zimnych napojów oraz drobnych przekąsek w wagonach sypialnych. Sprzedaż prowadzona jest przez pracowników Spółki, przede wszystkim przez konduktorów obsługujących wagony sypialne i wagony z miejscami do leżenia (kuszety). Oferta handlowa wagonu sypialnego, kuszety zawiera w szczególności następujący asortyment: kawa rozpuszczalna poj. 100 ml, herbata czarna, owocowa, zielona, poj. 180 ml, soki owocowe - opakowania poj. 0,31, woda gazowana i niegazowana poj. 0,51, napoje gazowane i niegazowane, batony, orzeszki słone, paluszki słone, guma do żucia, herbatniki, croissant, rogale, ciasto typu muffin, chipsy, - sprzedaż prowadzona jest z wyłączeniem napojów alkoholowych. W związku z powyższym Wnioskodawca w ramach sprzedaży dokonuje w głównej mierze sprzedaży produktów gotowych. Towary przeznaczone do sprzedaży zgromadzone są w tzw. przedziale służbowym konduktora skąd następuje sprzedaż podróżnym. Przedział służbowy znajduje się w każdym wagonie sypialnym bądź wagonie z miejscami do leżenia. Sprzedaż towarów prowadzona jest głównie dla podróżnych odbywających podróż w wagonie sypialnym lub kuszecie. Jeżeli w składzie pociągu, w ramach jednej relacji, kursują dwa wagony sypialne lub kuszety sprzedaż z jednego wagonu może się odbywać dla podróżnych innego wagonu sypialnego czy kuszety. Towary mogą być sprzedawane podróżnym z innych wagonów pociągu. Jednak ma to miejsce, gdy klienci zgłoszą się do wagonu sypialnego i wyrażą chęć zakupu artykułów. Konduktor nie ma obowiązku wychodzenia z towarem do innych podróżnych w pociągu. Sprzedaż dokonywana przez Wnioskodawcę ma charakter nieregularny, bowiem nie da się określić stałych godzin, w jakich jest prowadzona. Wynika to m.in. z faktu, iż Spółka realizuje sprzedaż w pociągach, których relacje tj. droga przejazdu pociągu pomiędzy rozkładową stacją początkową i końcową ustalane są na bieżąco przez podmiot odpowiadający bezpośrednio za realizowanie usług transportu kolejowego. Zatem godziny prowadzenia sprzedaży w wagonach sypialnych uzależnione są od godzin przejazdów ustalanych niezależnie od Wnioskodawcy. Jednocześnie w przypadku, gdy wagon podlega wyłączeniu z powodu awarii bądź przeglądu okresowego Wnioskodawca nie ma możliwości prowadzenia sprzedaży w wagonach sypialnych. W konsekwencji Wnioskodawca nie może jednoznacznie określić regularnego wymiaru czasowego prowadzenia sprzedaży w wagonach sypialnych. Wobec opisanego stanu faktycznego Wnioskodawca powziął wątpliwości w zakresie obowiązku wymiany kas rejestrujących na kasy online. Zgodnie z art. 145b ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o VAT: „Podatnicy mogą prowadzić ewidencję sprzedaży przy zastosowaniu kas rejestrujących z elektronicznym lub papierowym zapisem kopii w terminie do dnia 30 czerwca 2020 r. - do świadczenia usług związanych z wyżywieniem wyłącznie świadczonych przez stacjonarne placówki gastronomiczne, w tym również sezonowo, oraz usług w zakresie krótkotrwałego zakwaterowania ”. Powyższy przepis określa, że podatnicy ograniczeni są w możliwości prowadzenia ewidencji sprzedaży przy zastosowaniu kas rejestrujących z elektronicznym lub papierowym zapisem kopii do dnia 30 czerwca 2020 r., jeśli realizują oni usługi związane z wyżywieniem wyłącznie świadczone poprzez stacjonarne placówki gastronomiczne. W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie. Czy prowadzona przez Wnioskodawcę sprzedaż w wagonach sypialnych podlega regulacji określonej w art. 145b ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o VAT, a w konsekwencji, czy Wnioskodawca będzie obowiązany do wymiany kasy rejestrującej po dniu 30 czerwca 2020 r.? Zdaniem Wnioskodawcy, prowadzona przez niego sprzedaż w wagonach sypialnych nie podlega regulacji określonej w art. 145b ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o VAT, co oznacza że Wnioskodawca nie będzie zobligowany do wymiany kasy rejestrującej po dniu 30 czerwca 2020 r. Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy. Zgodnie z art. 145b ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o VAT: „Podatnicy mogą prowadzić ewidencję sprzedaży przy zastosowaniu kas rejestrujących z elektronicznym lub papierowym zapisem kopii w terminie do dnia 30 czerwca 2020 r. - do świadczenia usług związanych z wyżywieniem wyłącznie świadczonych przez stacjonarne placówki gastronomiczne, w tym również sezonowo, oraz usług w zakresie krótkotrwałego zakwaterowania”. Przytoczony powyżej przepis stanowi, że podatnicy, którzy obecnie prowadzą ewidencję sprzedaży przy zastosowaniu kas rejestrujących z elektronicznym lub papierowym zapisem mogą prowadzić ewidencję w sposób dotychczasowy do dnia 30 czerwca 2020 r., jeśli świadczyli oni usługi związane z wyżywieniem wyłącznie poprzez stacjonarne placówki gastronomiczne, w tym również sezonowo oraz usługi w zakresie krótkotrwałego zakwaterowania. Oznacza to, że w przypadku, gdy podatnik wykonywał czynności określone w przytoczonym przepisie, jest on obowiązany do używania kas rejestrujących online od dnia 1 lipca 2020 r. W tym miejscu należy zwrócić uwagę, że zgodnie z klasyfikacją PKWiU, usługi związane z wyżywieniem obejmują: usługi przygotowywania i podawania posiłków w restauracjach (PKWiU 56.10.11.0), usługi przygotowywania i podawania posiłków w wagonach restauracyjnych i na statkach (PKWiU 56.10.12.0), usługi przygotowywania i podawania posiłków w lokalach samoobsługowych (PKWiU 56.10.13.0), pozostałe usługi podawania posiłków (PKWiU 56.10.19.0), usługi przygotowywania i dostarczania żywności dla gospodarstw domowych (PKWiU 56.21.11.0), usługi przygotowywania i dostarczania żywności dla pozostałych odbiorców zewnętrznych (catering) (PKWiU 56.21.19.0), usługi gastronomiczne świadczone dla przedsiębiorstw transportowych (PKWiU 56.29.11.0), pozostałe usługi gastronomiczne świadczone w oparciu o zawartą z klientem umowę (PKWiU 56.29.19.0), usługi stołówkowe (PKWiU 56.29.20.0), usługi przygotowywania i podawania napojów (PKWiU 56.30.10.0). Wobec powyższego Wnioskodawca w ramach sprzedaży świadczy usługi związane z wyżywieniem. Wynika to w szczególności z faktu, iż Wnioskodawca w swoim asortymencie oprócz produktów gotowych oferuje przygotowywanie i podawanie napojów takich jak kawa lub herbata. Następnie należy zwrócić uwagę, że ustawa o VAT, jak również żadna inna ustawa nie zawierają definicji „stacjonarnej placówki gastronomicznej”. W związku z tym brak jest ustawowych kryteriów, które mogłyby pozwolić Wnioskodawcy na ocenę, czy jego działalność, która niewątpliwie związana jest z wyżywieniem, świadczona jest przez „stacjonarną placówkę gastronomiczną”. Nie sposób przy tym znaleźć definicji powyższego zwrotu na gruncie języka prawniczego bowiem zarówno judykatura, jak i doktryna prawa nie wypracowały stanowiska w przedmiocie rozumienia „stacjonarnej placówki gastronomicznej”. Analogiczna sytuacja występuje na gruncie języka specjalistycznego, bowiem żadna z dziedzin nauki nie zdołała wypracować autonomicznego rozumienia przedmiotowego zwrotu. Wobec tego najwłaściwszym podejściem będzie odwołanie się do wykładni prawnej języka potocznego oraz podjęcie się interpretacji przedmiotowego zwrotu przez pryzmat jego znaczenia ze względu na język, w którym został sformułowany. W związku z tym należy dokonać całościowej analizy zwrotu „stacjonarna placówka gastronomiczna” z punktu widzenia wykładni językowej. W pierwszej kolejności należy przedstawić rozumienie zwrotu „placówka gastronomiczna”. Zwrot ten posiada dwie części, które zgodnie ze Słownikiem Języka Polskiego PWN oraz Wielkim Słownikiem Języka Polskiego należy rozumieć w sposób następujący: „placówka” to m.in. instytucja pełniąca rolę ośrodka w jakiejś dziedzinie życia, „gastronomiczny” oznacza związany z gastronomią - barami, restauracjami itd. Na gruncie Słownika Języka Polskiego PWN oraz Wielkiego Słownika Języka Polskiego brak jest odrębnej pozycji pn. „placówka gastronomiczna”. Definicję powyższego zwrotu dla celów statystyki publicznej sformułował Główny Urząd Statystyczny, który wskazał, że „placówka gastronomiczna” to „zakład lub punkt gastronomiczny stały lub sezonowy, którego przedmiotem działalności jest przygotowanie oraz sprzedaż posiłków i napojów do spożycia na miejscu i na wynos.” Wnioskodawca pragnie przy tym zauważyć, że ustawodawca w art. 145b ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o VAT posługuje się zwrotem „stacjonarna placówka gastronomiczna”. W związku z tym podleganie powyższej regulacji uzależnione jest nie tylko od ustalenia, czy usługi gastronomiczne świadczone są przez placówkę gastronomiczną. Zgodnie z brzmieniem powyższego przepisu placówka powinna być również stacjonarna. Mając na uwadze zasadę racjonalności ustawodawcy, zdaniem Spółki tak precyzyjne określenie czynności podlegających regulacji art. 145b ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o VAT było zabiegiem celowym. Wobec tego należy przyjąć, iż ustawodawca wyłączył spod regulacji usługi związane z wyżywieniem świadczone przez niestacjonarne placówki gastronomiczne. Zgodnie ze Słownikiem Języka Polskiego PWN „stacjonarny” oznacza „znajdujący się gdzieś na stałe, niezmieniający miejsca pobytu lub swego położenia”. Ponadto zgodnie ze Słownikiem Języka Polskiego pod red. W. Doroszewskiego „stacjonarny” to „niezmieniający miejsca pobytu, położenia; pozostający na miejscu; nieruchomy; stały”. W związku z tym należy wskazać, że sprzedaż prowadzona przez Spółkę z uwagi na fakt jej umiejscowienia w pociągach tj. wagonach sypialnych lub kuszetach charakteryzuje się mobilnością. Ponadto sprzedaż ma charakter nieregularny ponieważ nie można określić stałych godzin, w jakich jest prowadzona. Wynika to z faktu, że Spółka realizuje sprzedaż w pociągach, których relacje tj. droga przejazdu pociągu pomiędzy rozkładową stacją początkową i końcową ustalane są na bieżąco przez podmiot odpowiadający bezpośrednio za realizowanie usług transportu kolejowego. Zatem godziny prowadzenia sprzedaży w wagonach sypialnych uzależnione są od godzin przejazdów ustalanych niezależnie od Wnioskodawcy. W konsekwencji Wnioskodawca nie może jednoznacznie określić wymiaru czasowego prowadzenia sprzedaży w wagonach sypialnych. W związku z tym, nawet w przypadku uznania przez organ podatkowy, że Wnioskodawca świadczy usługi związane z wyżywieniem przez placówkę gastronomiczną, to nie można przypisać im waloru „stacjonarności”. Przedmiotowe usługi nie są bowiem świadczone w sposób stały, regularny oraz niezmieniający położenia. Wobec tego należy wskazać, że usługi gastronomiczne świadczone przez Wnioskodawcę nie są prowadzone przez „stacjonarną placówkę gastronomiczną” określoną w art. 145b ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o VAT. W konsekwencji należy wskazać, że regulacja art. 145b ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o VAT nie będzie miała zastosowania do działalności Wnioskodawcy. Oznacza to, że Wnioskodawca po dniu 30 czerwca 2020 r. będzie miał możliwość ewidencjonowania sprzedaży w sposób dotychczasowy tj. z wykorzystaniem kas rejestrujących z elektronicznym lub papierowym zapisem kopii. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego jest nieprawidłowe. Obowiązek prowadzenia ewidencji sprzedaży przy zastosowaniu kas rejestrujących wynika z zapisu art. 111 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2020 r., poz. 106), zwanej dalej „ustawą o VAT”. Zgodnie z tym przepisem, podatnicy dokonujący sprzedaży na rzecz osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej oraz rolników ryczałtowych są obowiązani prowadzić ewidencję sprzedaży przy zastosowaniu kas rejestrujących. Powyższy przepis określa generalną zasadę, z której wynika, że obowiązek prowadzenia ewidencji przy zastosowaniu kasy rejestrującej dotyczy wszystkich podatników, którzy dokonują sprzedaży na rzecz określonych w nim odbiorców, tj. osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej oraz rolników ryczałtowych. Zatem jednym z podstawowych kryteriów decydujących o obowiązku stosowania do ewidencjonowania kas rejestrujących jest status nabywcy wykonywanych przez podatnika świadczeń. Z dniem 1 maja 2019 r. weszła w życie ustawa z dnia 15 marca 2019 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz niektórych innych ustaw oraz ustawy - Prawo o miarach (Dz. U. poz. 675). Ustawa ta wprowadza do ustawy o podatku od towarów i usług zmiany w zakresie kas rejestrujących. Ustawa ta zakłada m.in. możliwość, a dla podatników prowadzących działalność gospodarczą w określonych w ustawie wrażliwych branżach -obowiązek stosowania nowego rodzaju kas rejestrujących (kas on-line) w celu prowadzenia ewidencji sprzedaży na rzecz osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej oraz rolników ryczałtowych. Kasy on-line wyposażone są w nowe funkcjonalności umożliwiające, oprócz zapisu w pamięci fiskalnej i chronionej kasy, również przekazywanie w sposób ciągły, zautomatyzowany i bezpośredni danych rejestrowanych przy ich użyciu z prowadzonej ewidencji oraz danych o zdarzeniach mających znaczenie dla pracy kas do systemu teleinformatycznego Centralnego Repozytorium Kas. W myśl art. 111a ust. 3 ustawy o VAT, kasy rejestrujące łączą się z Centralnym Repozytorium Kas za pośrednictwem sieci telekomunikacyjnej w sposób, który zapewnia: przesyłanie danych z kas rejestrujących do Centralnego Repozytorium Kas w sposób bezpośredni, ciągły, zautomatyzowany lub na żądanie Szefa Krajowej Administracji Skarbowej, w postaci elektronicznej odpowiadającej strukturze logicznej, o której mowa w art. 193a § 2 Ordynacji podatkowej; przesyłanie poleceń z Centralnego Repozytorium Kas do kas rejestrujących, dotyczących pracy kas, i ich odbiór przez te kasy: związanych z fiskalizacją kasy rejestrującej, obejmujących określenie: sposobu i zakresu przesyłania danych z tej kasy, sposobu pracy kasy rejestrującej, zapewniających prawidłowość pracy kasy rejestrującej. Art. 111 ust. 6a ustawy o VAT określa wymagania i zasady działania, którym powinny odpowiadać kasy on-line. W myśl przywołanego przepisu, kasa rejestrująca musi zapewniać prawidłowe zaewidencjonowanie, przechowywanie i bezpieczne przesyłanie danych z kasy rejestrującej na zewnętrzne nośniki danych oraz umożliwiać połączenie i przesyłanie danych między kasą rejestrującą, a Centralnym Repozytorium Kas określonych w art. 111a ust. 3 (…). Znowelizowana ustawa o VAT wskazuje terminy i grupy podatników, których obejmie obowiązek posiadania kasy on-line. Natomiast podatnicy, prowadzący działalność w innych obszarach niż określone w ustawie, zostali zwolnieni z obowiązku posiadania kas fiskalnych on-line. W ich przypadku ewidencja sprzedaży może być prowadzona z wykorzystaniem dotychczas stosowanych „tradycyjnych” kas fiskalnych. Zgodnie z art. 145a ust. 1 ustawy o VAT, z zastrzeżeniem art. 145b, podatnicy mogą prowadzić ewidencję sprzedaży przy zastosowaniu kas rejestrujących z elektronicznym lub papierowym zapisem kopii, które nie umożliwiają połączenia i przesyłania danych między kasą rejestrującą, a Centralnym Repozytorium Kas, określonych w art. 111a ust. 3. Zgodnie z art. 145b ust. 1 pkt 2 lit. a) ustawy o VAT podatnicy mogą prowadzić ewidencję sprzedaży przy zastosowaniu kas rejestrujących z elektronicznym lub papierowym zapisem kopii w terminie do dnia 30 czerwca 2020 r. - do świadczenia usług związanych z wyżywieniem wyłącznie świadczonych przez stacjonarne placówki gastronomiczne, w tym również sezonowo, oraz usług w zakresie krótkotrwałego zakwaterowania. Powyższy przepis określa, że podatnicy ograniczeni są w możliwości prowadzenia ewidencji sprzedaży przy zastosowaniu kas rejestrujących z elektronicznym lub papierowym zapisem kopii do dnia 30 czerwca 2020 r., jeśli realizują oni usługi związane z wyżywieniem wyłącznie świadczone poprzez stacjonarne placówki gastronomiczne. Z opisu sprawy wynika, że Wnioskodawca w ramach funkcjonowania własnego systemu franczyzowego zapewnia realizację usług gastronomicznych w pociągach (tj. w wagonach gastronomicznych oraz w ramach sprzedaży z mini baru produktów spożywczych). Wnioskodawca świadczy usługi związane z wyżywieniem poprzez sprzedaż gorących i zimnych napojów oraz drobnych przekąsek w wagonach sypialnych. Sprzedaż prowadzona jest przez pracowników Spółki, przede wszystkim przez konduktorów obsługujących wagony sypialne i wagony z miejscami do leżenia (kuszety). Oferta handlowa wagonu sypialnego, kuszety zawiera w szczególności następujący asortyment: kawa rozpuszczalna, herbata czarna, owocowa, zielona, soki owocowe, woda gazowana i niegazowana, napoje gazowane i niegazowane, batony, orzeszki słone, paluszki słone, guma do żucia, herbatniki, croissant, rogale, ciasto typu muffin, chipsy. Sprzedaż prowadzona jest z wyłączeniem napojów alkoholowych. W związku z powyższym Wnioskodawca w ramach sprzedaży dokonuje w głównej mierze sprzedaży produktów gotowych. Towary przeznaczone do sprzedaży zgromadzone są w tzw. przedziale służbowym konduktora skąd następuje sprzedaż podróżnym. Przedział służbowy znajduje się w każdym wagonie sypialnym bądź wagonie z miejscami do leżenia. Sprzedaż towarów prowadzona jest głównie dla podróżnych odbywających podróż w wagonie sypialnym lub kuszecie. Jeżeli w składzie pociągu, w ramach jednej relacji, kursują dwa wagony sypialne lub kuszety sprzedaż z jednego wagonu może się odbywać dla podróżnych innego wagonu sypialnego czy kuszety. Towary mogą być sprzedawane podróżnym z innych wagonów pociągu. Jednak ma to miejsce, gdy klienci zgłoszą się do wagonu sypialnego i wyrażą chęć zakupu artykułów. Konduktor nie ma obowiązku wychodzenia z towarem do innych podróżnych w pociągu. Sprzedaż dokonywana przez Wnioskodawcę ma charakter nieregularny, bowiem nie da się określić stałych godzin, w jakich jest prowadzona. Wynika to m.in. z faktu, że Spółka realizuje sprzedaż w pociągach, których relacje ustalane są na bieżąco przez podmiot odpowiadający bezpośrednio za realizowanie usług transportu kolejowego. Zatem godziny prowadzenia sprzedaży w wagonach sypialnych uzależnione są od godzin przejazdów ustalanych niezależnie od Wnioskodawcy. Jednocześnie w przypadku, gdy wagon podlega wyłączeniu z powodu awarii bądź przeglądu okresowego Wnioskodawca nie ma możliwości prowadzenia sprzedaży w wagonach sypialnych. W konsekwencji nie można jednoznacznie określić regularnego wymiaru czasowego prowadzenia sprzedaży w wagonach sypialnych. W tak przedstawionym opisie sprawy wątpliwości Wnioskodawcy dotyczą obowiązku wymiany kas rejestrujących z papierowym lub elektronicznym zapisem kopii na kasy on-line od dnia 1 lipca 2020 r. z tytułu świadczonych usług gastronomicznych w wagonach sypialnych. Odnosząc się do obowiązku ewidencjonowania sprzedaży przy użyciu kas on-line od 1 lipca 2020 r., należy zauważyć, że dotyczy on tylko ściśle określonych grup podatników. Zdaniem Wnioskodawcy, nie będzie miał On obowiązku ewidencjonowania obrotu za pomocą kas fiskalnych on-line od dnia 1 lipca 2020 r., ponieważ nie będzie świadczył usług związanych z wyżywieniem w stacjonarnej placówce gastronomicznej. W przedmiotowej sprawie rozstrzygnięcia wymaga zatem kwestia, czy świadczone usługi gastronomiczne w wagonie sypialnym będą usługami świadczonymi w stacjonarnej placówce gastronomicznej, w której będą świadczone usługi związane z wyżywieniem. Mając na uwadze powyższe konieczne jest zdefiniowanie dwóch elementów: usług związanych z wyżywieniem oraz stacjonarnej placówki gastronomicznej. Należy zauważyć, że ustawodawca w art. 145b ust. 1 pkt 2 lit. a) ustawy o VAT nie odwołuje się do klasyfikacji statystycznych usług, jednakże bazując pomocniczo na tych klasyfikacjach należy stwierdzić, że usługi związane z wyżywieniem ujęte zostały w Dziale 56 PKWiU, który to dział obejmuje usługi związane z zapewnieniem pełnego wyżywienia przeznaczonego do bezpośredniej konsumpcji w restauracjach, włączając restauracje samoobsługowe i oferujące posiłki „na wynos”, z lub bez miejsc do siedzenia. Nie jest przy tym istotny rodzaj obiektu serwującego posiłki, ale fakt, że są one przeznaczone do bezpośredniej konsumpcji. W tym miejscu należy wskazać, że zgodnie z definicją zawartą w Słowniku Języka Polskiego PWN (www.sjp.pwn.pl), pod pojęciem gastronomii rozumie się „działalność produkcyjno-usługową obejmującą prowadzenie restauracji, barów, itp.” oraz „sztukę przyrządzania potraw”. Natomiast zgodnie z definicją stosowaną w statystyce publicznej zakład lub punkt gastronomiczny stały lub sezonowy, którego przedmiotem działalności jest przygotowanie oraz sprzedaż posiłków i napojów do spożycia na miejscu i na wynos. Placówki gastronomiczne dzielą się na: placówki ogólnie dostępne; placówki nastawione na obsługę określonych grup konsumentów. Placówki gastronomiczne mogą być prowadzone m.in. w obrębie hoteli, moteli, zajazdów, schronisk, pól campingowych, w pensjonatach, domach wypoczynkowych i innych miejscach krótkotrwałego pobytu jak też w wagonach kolejowych wchodzących w skład pociągu oraz na statkach pasażerskich. Do placówek gastronomicznych nie zalicza się ruchomych punktów sprzedaży detalicznej i automatów sprzedażowych. Z kolei punktem gastronomicznym jest placówka gastronomiczna prowadząca ograniczoną działalność gastronomiczną, taką jak: smażalnia, pijalnia, lodziarnia, bufet w kinie, na stadionie, itp. Jednocześnie stała placówka gastronomiczna to placówka czynna w ciągu całego roku kalendarzowego, ewentualnie pracująca z pewnymi przerwami, wynikającymi z takich przyczyn jak remont, okresowy brak personelu (z powodu urlopu lub choroby), okresowa inwentaryzacja, itp. Z kolei sezonowa placówka gastronomiczna to placówka uruchamiana okresowo i działająca nie dłużej niż sześć miesięcy w roku kalendarzowym. Główny Urząd Statystyczny (stat.gov.pl) wyjaśnia, że na potrzeby statystyki publicznej placówka gastronomiczna oznacza zakład lub punkt gastronomiczny stały lub sezonowy, którego przedmiotem działalności jest przygotowanie oraz sprzedaż posiłków i napojów do spożycia na miejscu i na wynos. W pojęciu tym nie mieszczą się jednak ruchome punkty sprzedaży detalicznej i automaty sprzedażowe. Stała placówka gastronomiczna to natomiast placówka gastronomiczna czynna w ciągu całego roku kalendarzowego, ewentualnie pracująca z pewnymi przerwami, wynikającymi z takich przyczyn jak remont, okresowy brak personelu (z powodu urlopu lub choroby), okresowa inwentaryzacja, itp. Sezonową placówką gastronomiczną jest natomiast placówka uruchamiana okresowo i działająca nie dłużej niż sześć miesięcy w roku kalendarzowym. W świetle przytoczonych przepisów prawa oraz definicji na tle przedstawionego opisu sprawy należy stwierdzić, że dokonywana przez Wnioskodawcę sprzedaż w wagonach sypialnych prowadzona jest przez placówkę gastronomiczną. Jak wynika z opisu sprawy działalność prowadzona w wagonach sypialnych polega na świadczeniu usług związanych z wyżywieniem poprzez sprzedaż gorących i zimnych napojów oraz drobnych przekąsek. Wnioskodawca wskazał również, że sprzedaż towarów prowadzona jest głównie dla podróżnych odbywających podróż w wagonie sypialnym lub kuszecie. Jeżeli w składzie pociągu, w ramach jednej relacji, kursują dwa wagony sypialne lub kuszety sprzedaż z jednego wagonu może się odbywać dla podróżnych innego wagonu sypialnego czy kuszety. Towary mogą być sprzedawane podróżnym z innych wagonów pociągu. Jednak ma to miejsce, gdy klienci zgłoszą się do wagonu sypialnego i wyrażą chęć zakupu artykułów. Konduktor nie ma obowiązku wychodzenia z towarem do innych podróżnych w pociągu. Odnosząc się z kolei do określenia, czy świadczone przez Wnioskodawcę usługi w wagonie sypialnym należy traktować jako usługi świadczone w stacjonarnej placówce gastronomicznej wskazać należy, że ustawa o VAT ani inne ustawy nie zawierają definicji słowa „stacjonarny”. Należy posłużyć się zatem wykładnią językową. I tak stosownie do definicji Słownika Języka Polskiego PWN określenie „stacjonarny” oznacza „znajdujący się gdzieś na stałe, niezmieniający miejsca pobytu lub swego położenia”. Jak wyżej wskazano działalność gastronomiczna prowadzona w wagonach kolejowych sypialnych wchodzących w skład pociągu spełnia definicję placówki gastronomicznej. Natomiast dla określenia jakie z placówek gastronomicznych mają charakter „stacjonarny” w pierwszej kolejności należy wskazać takie spośród nich, które takiego charakteru nie posiadają. W tym zakresie można pomocniczo odwołać się do Polskiej Klasyfikacji Działalności z 2007 r., która w dziale 56 „Działalność usługowa związana z wyżywieniem” wskazuje jaki zakres działalności w tym zakresie jest prowadzony przez „Ruchome placówki gastronomiczne” – PKD 56.10.B (a więc te o charakterze niestacjonarnym). Podklasa ta obejmuje działalność: obwoźnych sprzedawców lodów, wózków z żywnością, przyczep gastronomicznych, związana z przygotowaniem żywności na straganach. Od wyżej wymienionej działalności gastronomicznej prowadzonej w formie „ruchomej” należy zatem odróżnić tą działalność, które nie ma takiego charakteru, co pozwala na zdefiniowanie placówek, na terenie których jest ona prowadzona jako „stacjonarnych”. W tym zakresie należy wskazać, że działalność restauracyjną lub barową prowadzoną w środkach transportu, wykonywaną przez oddzielne jednostki obejmuje podklasa PKD 56.10.A „Restauracje i inne stałe placówki gastronomiczne”, która to podklasa odnosi się do przygotowania i podawania posiłków gościom siedzącym przy stołach lub gościom dokonującym własnego wyboru potraw z wystawionego menu, bez względu na to czy spożywają oni przygotowane posiłki na miejscu, biorą je na wynos czy są im dostarczane. Skoro zatem ww. klasyfikacja nie traktuje działalności restauracyjnej lub barowej prowadzonej w środkach transportu, wykonywanej przez oddzielne jednostki jako działalności „ruchomych placówek gastronomicznych”, to należy ją traktować jako wykonywaną przez stacjonarne placówki gastronomiczne. Z punktu widzenia podróżnych, którzy mogą skorzystać z usług gastronomicznych w wagonie sypialnym konkretnie zlokalizowanym w składzie pociągu placówka ta ma bowiem charakter „stacjonarny”. Jak wynika z przedstawionego opisu sprawy Wnioskodawca realizuje swoje usługi w tzw. przedziale służbowym konduktora skąd następuje sprzedaż podróżnym. Przedział służbowy znajduje się w każdym wagonie sypialnym bądź wagonie z miejscami do leżenia. Sprzedaż towarów prowadzona jest głównie dla podróżnych odbywających podróż w wagonie sypialnym lub kuszecie. Jeżeli w składzie pociągu, w ramach jednej relacji, kursują dwa wagony sypialne lub kuszety sprzedaż z jednego wagonu może się odbywać dla podróżnych innego wagonu sypialnego czy kuszety. Towary mogą być sprzedawane podróżnym z innych wagonów pociągu. Jednak ma to miejsce, gdy klienci zgłoszą się do wagonu sypialnego i wyrażą chęć zakupu artykułów. Konduktor nie ma obowiązku wychodzenia z towarem do innych podróżnych w pociągu. Zgodnie z powyższym Wnioskodawca dokonuje sprzedaży wagonowej ze stałego miejsca (sprzedaż z przedziału służbowego konduktora w wagonie sypialnym), więc działalność gastronomiczna w wagonie sypialnym jest wykonywana w sposób stacjonarny. W związku z tym, działalność Wnioskodawcy polegająca na świadczeniu usług związanych z wyżywieniem poprzez sprzedaż gorących i zimnych napojów oraz drobnych przekąsek w wagonach sypialnych w pociągu pasażerom, można uznać za prowadzoną przez stacjonarne placówki gastronomiczne. W związku z powyższym należy przyjąć, że usługi gastronomiczne świadczone przez Wnioskodawcę w ramach działalności wykonywanej w wagonach sypialnych, które jak wykazano wyżej stanowią stacjonarną placówkę gastronomiczną, podlegają z dniem 1 lipca 2020 r. obowiązkowemu ewidencjonowaniu na kasie rejestrującej on-line. Podsumowując, wykonywana działalność w zakresie realizacji usług gastronomicznych w wagonach sypialnych będzie obligowała Wnioskodawcę do wymiany kasy rejestrującej z elektronicznym lub papierowym zapisem kopii na kasę on-line od 1 lipca 2020 r. na podstawie art. 145b ust. 1 pkt 2 lit. a) ustawy o VAT. Zatem stanowisko Wnioskodawcy należało uznać za nieprawidłowe. Zaznaczenia wymaga, że organ podatkowy jest ściśle związany przedstawionym we wniosku opisem zdarzenia przyszłego. Wnioskodawca ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego. Podkreślenia wymaga, że interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, o ile rzeczywisty stan sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z tym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swą aktualność. Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej: z zastosowaniem art. 119a; w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług. z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści. Stosownie do § 2 ww. artykułu przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych. Powyższe unormowania należy odczytywać łącznie z przepisami art. 33 ustawy z 23 października 2018 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ustawy – Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 2193), wprowadzającymi regulacje intertemporalne. Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, z późn. zm.). Skargę wnosi się w dwóch egzemplarzach (art. 47 § 1 ww. ustawy) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała lub drogą elektroniczną na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 54 § 1a ww. ustawy), w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a (art. 53 § 1 ww. ustawy). W przypadku pism i załączników wnoszonych w formie dokumentu elektronicznego odpisów nie dołącza się (art. 47 § 3 ww. ustawy). Jednocześnie, zgodnie z art. 57a ww. ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.