0114-KDIP1-3.4012.460.2021.2.KK

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 13 § 2a, art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm.) Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z 30 czerwca 2021 r. (data wpływu 6 lipca 2021 r.) uzupełnionym pismem z 7 września 2021 r. (data wpływu 9 września 2021 r.) w odpowiedzi na wezwanie Organu z 25 sierpnia 2021 r. nr 0114-KDIP1-3.4012.460.2021.1.KK (doręczone Stronie 31 sierpnia 2021 r.), o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego, dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie braku opodatkowania sprzedaży działek niezabudowanych - jest nieprawidłowe.   UZASADNIENIE   W dniu 6 lipca 2021 r. wpłynął do Organu ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, uzupełniony pismem z 7 września 2021 r. (data wpływu 9 września 2021 r.) w odpowiedzi na wezwanie Organu z 25 sierpnia 2021 r. nr 0114-KDIP1-3.4012.460.2021.1.KK (skutecznie doręczonym 31 sierpnia 2021 r.), dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania sprzedaży działek niezabudowanych.   We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny oraz zdarzenie przyszłe:   W dniu 12 października 2015 r. Wnioskodawczyni wraz z mężem, z którym posiada wspólność majątkową, zakupili aktem notarialnym nr (…) działkę rolną o powierzchni 3,1638 ha o numerze 1. Zakupu ww. działki dokonali bez podatku VAT. Działka ta została opisana jako pastwiska, trawy, grunty orne oraz rowy i przez kolejne 2 lata była wykorzystywana przez Wnioskodawczynię wraz z mężem do uprawy owsa, pszenicy, nasadu ziemniaków oraz jako łąka. Zainteresowana jest zarejestrowanym czynnym podatnikiem podatku VAT. Nie prowadzi wraz z mężem działalności rolniczej, posiadają gospodarstwo rolne. Strona prowadzi działalność gospodarczą związaną z leśnictwem sklasyfikowaną pod PKD 02.40.Z. Wnioskodawczyni nie jest i nie była rolnikiem ryczałtowym, mąż również nie jest, nie był rolnikiem ryczałtowym.   Z wnioskiem o warunki zabudowy dotyczącym budowy 10 budynków mieszkalnych jednorodzinnych wolnostojących wystąpiła Wnioskodawczyni w 2016 r. Decyzję o warunkach zabudowy otrzymali w dniu 24 lutego 2017 r. Strona 9 października 2018 r. otrzymała kolejną decyzję, w której ustalono warunki zabudowy terenu dla inwestycji polegającej na budowie 10 budynków mieszkalnych jednorodzinnych wolnostojących.   Decyzją nr (…) w dniu 24 maja 2019 r. działka o numerze 1 została podzielona na 10 mniejszych - od numeru 1/1 do 1/12, dla których było brak planów zagospodarowania przestrzennego. Działki te nie zostały uzbrojone i nie posiadają zezwolenia na budowę. Mogą stanowić działki rekreacyjne, rolne lub budowlane - po uzyskaniu zgody na budowę. Działki opisane we wniosku są działkami niezabudowanymi.   W dniu 3 lutego 2020 r. Wnioskodawczyni wraz z mężem sprzedali aktem notarialnym działkę o numerze 1/8, a następnie 23 kwietnia 2021 r. działkę o numerze 1/7 oraz 5 maja 2021 r. działkę o numerze 1/5. Sprzedaży tej dokonali jako osoby fizyczne, aktem notarialnym bez podatku VAT.   Działka przed podziałem nr 1 oraz działki po podziale nr 1/1, 1/2, 1/3, 1/4, 1/5, 1/6, 1/7, 1/8, 1/9, 1/10, 1/11, 1/12 były wykorzystywane na potrzeby własne, nie były wynajmowane, dzierżawione, nie były zawarte żadne umowy o podobnym charakterze i nie były one udostępniane odpłatnie osobom trzecim.   Na działce nr 1/12, czyli na drodze dojazdowej do działek która jest częścią wspólną została zbudowana sieć wodna. Pozostałe działki nie mają doprowadzonych mediów, nie są uzbrojone oraz ogrodzone.   Przed zbyciem działki/działek Wnioskodawczyni nie podejmowała aktywnych działań marketingowych w zakresie obrotu nieruchomościami, wykraczających poza zwykłe formy ogłoszenia, mające na celu dokonanie sprzedaży przedmiotowych działek. Nie udzielała nabywcy/nabywcom (innej osobie/innemu podmiotowi) pełnomocnictwa bądź innego umocowania prawnego do działania w Jej imieniu w związku ze sprzedażą działek o nr 1/1, 1/2, 1/3, 1/4, 1/5, 1/6, 1/7, 1/8, 1/9, 1/10, 1/11, 1/12.   Wnioskodawczyni nie zawierała i nie zamierza zawierać umowy przedwstępnej sprzedaży. Nie dokonywała w przeszłości sprzedaży innych (oprócz wskazanych we wniosku) nieruchomości (zabudowanych lub niezabudowanych) z majątku prywatnego.   W związku z powyższym opisem zadano następujące pytania:   Czy czynności, które Wnioskodawczyni dokonała i będzie dokonywać w przyszłości czyli sprzedaż kolejnych podzielonych działek rolnych spełniają definicję działalności gospodarczej podlegającej opodatkowanie podatkiem VAT, czy też nie spełniają tej definicji, a tym samym sprzedaż działek nr 1/1, 1/2, 1/3, 1/4, 1/5, 1/6, 1/7, 1/8, 1/9, 1/10, 1/11, 1/12 korzysta ze zwolnienia z podatku VAT?   Zdaniem Wnioskodawczyni: czynności wykonywane przeze Nią i Jej męża nie spełniają kryteriów działalności gospodarczej i nie podlegają opodatkowaniu podatkiem VAT. Dlatego, że aby uznać osoby fizyczne, które sprzedają grunty zakupione na cele prywatne bez podatku VAT, za podatników prowadzących handlową działalność gospodarczą należy udowodnić, że sprzedaż ta ma charakter zawodowy, profesjonalny, stały i zorganizowany. Zdaniem Wnioskodawczyni sprzedaż ta, to standardowe działanie zarządu Jej majątkiem własnym, a w przypadku Wnioskodawczyni majątkiem wspólnym wraz z mężem, który ma status rolnika.   Nie wystąpił u Wnioskodawczyni profesjonalny obrót nieruchomościami. Nie uzbrojono terenu, nie ma i nie było żadnych działań marketingowych mających na celu zapoznanie się z ofertą przez potencjalnych nabywców.   Grunty rolne były nabyte we wspólności majątkowej, były przez Wnioskodawczynię uprawiane, nie wystąpiły żadne nakłady finansowe, gdyż działki nie zostały wyposażone w media ani infrastrukturę.   Podział nieruchomości na mniejsze działki nie może przesądzać, że mamy do czynienia z działalnością gospodarczą podlegającą opodatkowaniu podatkiem VAT.   Dlatego Strona uważa, że taka sprzedaż już dokonana jak i sprzedaż pozostałych nieruchomości rolnych nie stanowi i nie będzie stanowiła działalności gospodarczej i nie podlega opodatkowaniu podatkiem VAT. Na ww. Działkach nie znajdują się budynki ani żadne budowle, są to działki rolne przez Wnioskodawczynie i męża uprawiane.   W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawczyni w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego jest nieprawidłowe.   Zgodnie z treścią art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2021 r. poz. 685 ze zm.) – zwanej dalej ustawą – opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.   W myśl art. 7 ust. 1 ustawy – przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…).   Zatem należy stwierdzić, że w sytuacji, gdy przedmiotem dostawy są towary w rozumieniu powołanego wyżej przepisu i gdy czynność ta prowadzi do przeniesienia prawa do rozporządzania tymi towarami jak właściciel, mamy do czynienia z dostawą w ujęciu art. 7 ust. 1 ustawy podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.   Stosownie do treści art. 2 pkt 6 ustawy – przez towary rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.   Towarem jest także udział w prawie własności lub użytkowania wieczystego nieruchomości. Jest to zgodne z normami unijnymi, bowiem w myśl art. 15 ust. 2 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r., w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. U. UE L Nr 347 z 11.12.2006 s. 1 ze zm.), zwanej dalej „Dyrektywą 2006/112/WE”, państwa członkowskie mogą uznać za rzeczy: 1.    określone udziały w nieruchomości, 2.    prawa rzeczowe dające ich posiadaczowi prawo do korzystania z nieruchomości, 3.    udziały i inne równoważne udziałom tytuły prawne dające ich posiadaczowi prawne lub faktyczne prawo własności lub posiadania nieruchomości lub jej części.   Problematyka współwłasności została uregulowana w art. 195-221 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2020 r. poz. 1740 ze zm.).   Ze współwłasnością mamy do czynienia wtedy, gdy własność tej samej rzeczy przysługuje niepodzielnie kilku osobom (art. 195 Kodeksu cywilnego). W przypadku współwłasności nieruchomości określonej w częściach ułamkowych, każdy ze współwłaścicieli ma określony ułamkiem udział w nieruchomości.   Nieruchomościami są części powierzchni ziemskiej stanowiące odrębny przedmiot własności (grunty), jak również budynki trwale z gruntem związane lub części takich budynków, jeżeli na mocy przepisów szczególnych stanowią odrębny od gruntu przedmiot własności (art. 46 § 1 Kodeksu cywilnego).   Podkreślić należy, że współwłaściciel ma względem swego udziału pozycję wyłącznego właściciela. Ze względu na charakter udziału, każdy ze współwłaścicieli może rozporządzać swoim udziałem bez zgody pozostałych współwłaścicieli (art. 198 ustawy Kodeks cywilny). Rozporządzanie udziałem polega na tym, że współwłaściciel może zbyć swój udział.   Należy więc przyjąć, że na podstawie definicji zawartej w art. 2 pkt 6 ustawy, zbycie udziału w nieruchomości dokonywane przez podatnika, traktowane jest jako czynność odpłatnej dostawy towarów, o której stanowi art. 7 ust. 1 ustawy, podlegającej opodatkowaniu na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.   Jednak nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów, w rozumieniu art. 7 ustawy o podatku od towarów i usług podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Aby dana czynność była opodatkowana tym podatkiem musi być wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.   Na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.   Działalność gospodarcza – zgodnie z treścią art. 15 ust. 2 ustawy – obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.   Powyższe przepisy pozwalają stwierdzić, że dostawa towarów podlegać będzie opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywana będzie przez podmiot mający status podatnika, działającego w takim charakterze w odniesieniu do danej transakcji.   Definicja działalności gospodarczej, zawarta w ustawie o podatku od towarów i usług ma charakter uniwersalny, pozwalający objąć pojęciem „podatnik” wszystkie podmioty, które prowadzą określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym. Tym samym, nie jest działalnością handlową, a zatem i gospodarczą, sprzedaż majątku osobistego, który nie został nabyty ani też wykorzystany w trakcie jego posiadania w celu jego odsprzedaży i nie jest związany z prowadzoną działalnością gospodarczą.   Wobec tego, właściwe jest wykluczenie osób fizycznych z grona podatników podatku VAT w przypadku, gdy dokonują sprzedaży, przekazania, bądź darowizny towarów stanowiących część majątku osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży, bądź wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej. W tym kontekście, nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten, kto jako osoba fizyczna dokonuje jednorazowych, okazjonalnych transakcji, za które nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej, czy zarejestrowanej działalności gospodarczej. Jednakże każdy, kto dokonuje czynności, które zmierzają do wykorzystania nieruchomości dla celów działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o VAT jest uznany za podatnika podatku od towarów i usług. Zatem wykorzystywanie majątku prywatnego stanowi również działalność gospodarczą, jeżeli jest dokonywane w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Podstawowym kryterium dla opodatkowania sprzedaży nieruchomości jest ustalenie, czy działanie to można uznać za wykorzystywanie majątku w sposób ciągły do celów zarobkowych, czy majątek nabyty został faktycznie wykorzystany na potrzeby własne, czy też z przeznaczeniem do działalności gospodarczej.   W kwestii opodatkowania dostawy nieruchomości istotne jest, czy zbywca w celu dokonania sprzedaży podjął aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producenta, handlowca i usługodawcę w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług, co skutkuje koniecznością uznania go za podmiot prowadzący działalność gospodarczą w rozumieniu tego przepisu, a więc za podatnika podatku od towarów i usług, czy też sprzedaż nastąpiła w ramach zarządu majątkiem prywatnym.   W zakresie opodatkowania transakcji sprzedaży nieruchomości wypowiedział się Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w orzeczeniu z dnia 15 września 2011 r., w sprawach połączonych C-180/10 i C-181/10. TSUE orzekł, że czynności związane ze zwykłym wykonywaniem prawa własności nie mogą same z siebie być uznawane za prowadzenie działalności gospodarczej. Sama liczba i zakres transakcji sprzedaży nie mogą stanowić kryterium rozróżnienia między czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza zakresem zastosowania Dyrektywy, a czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą. Podobnie – zdaniem Trybunału – okoliczność, że przed sprzedażą zainteresowany dokonał podziału gruntu na działki w celu osiągnięcia wyższej ceny łącznej. Całość powyższych elementów może bowiem odnosić się do zarządzania majątkiem prywatnym zainteresowanego.   Inaczej jest natomiast – wyjaśnił Trybunał – w wypadku, gdy zainteresowany podejmuje aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9 ust. 1, akapit drugi Dyrektywy. Zatem za podatnika należy uznać osobę, która w celu dokonania sprzedaży gruntów angażuje podobne środki wykazując aktywność w przedmiocie zbycia nieruchomości porównywalną do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju obrotem, tj. działania wykraczające poza zakres zwykłego zarządu majątkiem prywatnym. Chodzi tu przykładowo o nabycie terenu przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie, wydzielenie dróg wewnętrznych, działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek, wykraczające poza zwykłe formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy terenu, czy wystąpienie o opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru, prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług deweloperskich lub innych tego rodzaju usług o zbliżonym charakterze. Przy czym na tego rodzaju aktywność „handlową” wskazywać musi ciąg powyżej przykładowo przytoczonych okoliczności, a nie stwierdzenie jedynie faktu wystąpienia pojedynczych z nich.   Z wniosku wynika, że w 2015 r. Wnioskodawczyni wraz z mężem zakupiła działkę rolną o nr 1. Zakupu ww. działki dokonali aktem notarialnych, bez podatku VAT. Działka ta została opisana jako pastwiska, trawy, grunty orne oraz rowy i była przez kolejne 2 lata wykorzystywana przez Wnioskodawczynię wraz z mężem do uprawy owsa, pszenicy, nasadu ziemniaków oraz jako łąka. Zainteresowana jest zarejestrowanym czynnym podatnikiem podatku VAT. Nie prowadzi wraz z mężem działalności rolniczej, posiadają gospodarstwo rolne. Strona prowadzi działalność gospodarczą związaną z leśnictwem. Wnioskodawczyni nie jest i nie była rolnikiem ryczałtowym, mąż również nie jest, nie był rolnikiem ryczałtowym. Z wnioskiem o warunki zabudowy dotyczącym budowy 10 budynków mieszkalnych jednorodzinnych wolnostojących wystąpiła Wnioskodawczyni w 2016 r. Następnie Strona w 2018 r. otrzymała kolejną decyzję, w której ustalono warunki zabudowy terenu dla inwestycji polegającej na budowie 10 budynków mieszkalnych jednorodzinnych wolnostojących. Działka o numerze 1 została w 2019 r. podzielona na 10 mniejszych od numeru 1/1 do 1/12, dla których było brak planów zagospodarowania przestrzennego. Działki te nie zostały uzbrojone i nie posiadają zezwolenia na budowę. Działki opisane we wniosku są działkami niezabudowanymi. Wnioskodawczyni wraz z mężem sprzedali do dnia dzisiejszego działki o nr 1/8, 1/7, 1/5. Sprzedaży tej dokonali jako osoby fizyczne, aktem notarialnym bez podatku VAT. Działka przed podziałem nr 1 oraz działki po podziale nr 1/1, 1/2, 1/3, 1/4, 1/5, 1/6, 1/7, 1/8, 1/9, 1/10, 1/11, 1/12 były wykorzystywane na potrzeby własne, nie były wynajmowane, dzierżawione, nie były zawarte żadne umowy o podobnym charakterze i nie były one udostępniane odpłatnie osobom trzecim. Na działce nr 1/12 czyli na drodze dojazdowej do działek, która jest częścią wspólną została zbudowana sieć wodna. Pozostałe działki nie mają doprowadzonych mediów, nie są uzbrojone oraz ogrodzone. Przed zbyciem działki/działek Wnioskodawczyni nie podejmowała aktywnych działań marketingowych w zakresie obrotu nieruchomościami, wykraczających poza zwykłe formy ogłoszenia, mające na celu dokonanie sprzedaży przedmiotowych działek. Nie udzielała nabywcy/nabywcom (innej osobie/innemu podmiotowi) pełnomocnictwa bądź innego umocowania prawnego do działania w Jej imieniu w związku ze sprzedażą działek o nr 1/1, 1/2, 1/3, 1/4, 1/5, 1/6, 1/7, 1/8, 1/9, 1/10, 1/11, 1/12. Wnioskodawczyni nie zawierała i nie zamierza zawierać umowy przedwstępnej sprzedaży. Nie dokonywała w przeszłości sprzedaży innych (oprócz wskazanych we wniosku) nieruchomości (zabudowanych lub niezabudowanych) z majątku prywatnego.   Wątpliwości Wnioskodawcy dotyczą tego, czy sprzedaż udziałów w działkach będzie opodatkowana podatkiem od towarów i usług.   Jak wynika z dokonanej wyżej analizy przepisów, warunkiem opodatkowania danej czynności podatkiem od towarów i usług jest spełnienie dwóch przesłanek łącznie: po pierwsze dana czynność ujęta jest w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, po drugie - czynność została wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług. Dostawa towarów (np. gruntów, budynków) podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywana jest przez podmiot mający status podatnika, a dodatkowo działający w takim charakterze w odniesieniu do danej transakcji. Istotnym dla określenia, że w odniesieniu do konkretnej dostawy mamy do czynienia z podatnikiem podatku VAT jest stwierdzenie, że prowadzi on działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy. Dopiero po zdefiniowaniu podmiotu jako podatnika VAT - co do zasady - mają dla określenia jego praw i obowiązków zastosowanie przepisy ustawy o VAT. Należy zatem ustalić, czy w odniesieniu do sprzedaży niezabudowanych działek nr 1/1, 1/2, 1/3, 1/4, 1/5, 1/6, 1/7, 1/8, 1/9, 1/10, 1/11, 1/12, Wnioskodawczyni będzie spełniała przesłanki do uznania Ją za podatnika podatku od towarów i usług. Uznanie, że dany podmiot w odniesieniu do konkretnej czynności działa jako podatnik podatku od towarów i usług, wymaga oceny każdorazowo odnoszącej się do okoliczności faktycznych danej sprawy.   Jak wyjaśniono wyżej - odwołując się do treści przepisów ustawy - w przypadku osób fizycznych, które dokonują sprzedaży, przekazania, bądź darowizny towarów stanowiących część majątku osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży bądź wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej, należy szczególnie wnikliwie przeanalizować okoliczności, w jakich będzie realizowana transakcja. Co do zasady osoby fizyczne, które dokonują transakcji w ramach zarządu majątkiem prywatnym, wykluczone są z grona podatników VAT.   W kontekście powyższych rozważań istotna jest więc ocena, czy z przedstawionego we wniosku opisu sprawy wynika, że Wnioskodawczyni podejmowała działania charakterystyczne dla profesjonalnego obrotu nieruchomościami. Ocena ta powinna przy tym uwzględniać nie tylko samodzielne znaczenie poszczególnych kryteriów kwalifikacji określonych działań jako cech charakteryzujących działalność handlową, ale też brać pod uwagę całokształt tychże działań, ich wzajemne uzupełnianie się i przydatność z punktu widzenia tego rodzaju działalności gospodarczej.   Ponadto zauważyć należy, że o ile na gruncie przepisów ustawy o podatku od towarów i usług nie występuje pojęcie „majątku prywatnego”, o tyle wynika ono z wykładni art. 15 ust. 2 tej ustawy. W tym zakresie zasadne jest odwołanie się do treści orzeczenia TSUE w sprawie C-291/92 (Finanzamt Uelzen v. Dieter Armbrecht). Orzeczenie to dotyczyło kwestii opodatkowania sprzedaży przez osobę będącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, części majątku niewykorzystywanej do prowadzonej działalności gospodarczej, a służącej jej do celów prywatnych. „Majątek prywatny” to zatem taka część majątku danej osoby fizycznej, która nie jest przez nią przeznaczona ani wykorzystywana dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej. Ze wskazanego orzeczenia wynika, że podatnik musi w całym okresie posiadania danej nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania części nieruchomości w ramach majątku osobistego. Przykładem wykorzystania nieruchomości do celów prywatnych mogłoby być np. wykorzystywana działek przez ich cały okres posiadania do uprawy owsa, pszenicy, nasadu ziemniaków. Stanowisko prezentowane tu przez Wnioskodawczynię potwierdzone zostało również w wyroku TSUE z dnia 21 kwietnia 2005 r., sygn. akt C-25/03 Finanzamt Bergisch Gladbach v. HE, który stwierdził, że majątek prywatny to mienie wykorzystywane dla zaspokojenia potrzeb własnych.   W przedmiotowej sprawie nie można jedna uznać, że Wnioskodawczyni przy sprzedaży ww. działek będzie dokonywać sprzedaży w ramach zwykłego zarządu majątkiem prywatnym, gdyż przynajmniej od 2016 roku Wnioskodawczyni podjęła działania o jednoznacznie profesjonalnym charakterze, inicjując zorganizowany i szeroko zakrojony proces inwestycyjny. Zainteresowana dokonywała bowiem w stosunku do ww. działek ciągu czynności, charakteryzujących zachowanie podmiotów prowadzących profesjonalny obrót nieruchomościami. O ile pierwotne (w okresie nabycia działki nr 1) zamiar Wnioskodawczyni nie zakładał sprzedaży gruntu w ramach działalności zorganizowanej, o tyle począwszy od roku 2016 r., Jej zamiar oraz realnie wykonane w odniesieniu do działek działania, stanowią niewątpliwie czynności charakteryzujące zachowanie podmiotów prowadzących profesjonalny obrót nieruchomościami. Nie ma przy tym znaczenia pierwotny zamiar, jakim podatnik kieruje się przy zakupie gruntu, skoro późniejsze działania przybierają charakter zorganizowany, systematyczny, ukierunkowany na osiągnięcie zysku (por. wyrok NSA z dnia 4 kwietnia 2017 r., sygn. akt I FSK 1855/15). Dotyczy to w szczególności złożenia w 2016 r. wniosku o warunki zabudowy dotyczącym budowy 10 budynków mieszkalnych jednorodzinnych wolnostojących, otrzymanie decyzji, w której ustalono warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie 10 budynków mieszkalnych jednorodzinnych wolnostojących. Następnie działka o numerze 1 została w 2019 r. podzielona na 10 mniejszych od numeru 1/1 do 1/12. Wnioskodawczyni doprowadziła również media w postaci sieci wodociągowej do działki nr 1/12 będącą jednocześnie drogą dojazdową.   Tym samym, analiza przedstawionych we wniosku okoliczności w świetle przywołanych regulacji prawnych prowadzi do stwierdzenia, że powyżej wskazane podjęte wobec ww. działek działania nabrały charakteru profesjonalnego, przez co uznać należy, że sprzedaż przez Wnioskodawczynię Jej udziału w działkach nr 1/1, 1/2, 1/3, 1/4, 1/5, 1/6, 1/7, 1/8, 1/9, 1/10, 1/11, 1/12była i będzie wypełniała znamiona działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług, dla której Wnioskodawczyni wystąpi w charakterze podatnika - w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy. W konsekwencji, sprzedaż udziału w działkach nr 1/1, 1/2, 1/3, 1/4, 1/5, 1/6, 1/7, 1/8, 1/9, 1/10, 1/11, 1/12 była i będzie czynnością podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 w powiązaniu z art. 7 ust. 1 ustawy.   Należy zauważyć, że wykonywana czynność, która podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, może być albo opodatkowana właściwą stawką podatku VAT, albo może korzystać ze zwolnienia od tego podatku.   Zakres i zasady zwolnienia od podatku od towarów i usług dostawy towarów lub świadczenia usług, w tym dostawy budynków, zostały określone m.in. w art. 43 ustawy.   Odnosząc się do zastosowania zwolnienia dla przedmiotowej transakcji, w myśl art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy, zwalnia się od podatku dostawę terenów niezabudowanych innych niż tereny budowlane.   Powyższe oznacza, że zwolnienie przysługuje względem takiej dostawy, której przedmiotem jest grunt niezabudowany i jednocześnie o przeznaczeniu innym niż budowlane. Zatem ze zwolnienia od podatku korzystać będą dostawy gruntów o charakterze rolnym, leśnym, itp.   Na podstawie art. 2 pkt 33 ustawy, przez tereny budowlane rozumie się grunty przeznaczone pod zabudowę zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku takiego planu - zgodnie z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, o których mowa w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.   Z przytoczonych przepisów wynika, że przeznaczenie określonego gruntu należy oceniać wyłącznie w oparciu o istniejący plan zagospodarowania przestrzennego oraz wydane decyzje o warunkach zabudowy nieruchomości.   O przeznaczeniu nieruchomości stanowią akty prawa miejscowego tj. miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego - jako źródło prawa miejscowego, a w przypadku jego braku decyzja o warunkach zabudowy - jako akt indywidualny prawa administracyjnego. W tym miejscu warto wyjaśnić, że stosownie do treści wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 28 marca 1996 r. w sprawie C-468/93 Gemeente Emmen - „teren budowlany” oznacza każdy nieuzbrojony lub uzbrojony teren uznany przez państwa członkowskie za teren z przeznaczeniem pod zabudowę.   Z wniosku wynika, że dla niezabudowanych działek nr 1/1, 1/2, 1/3, 1/4, 1/5, 1/6, 1/7, 1/8, 1/9, 1/10, 1/11, 1/12 brak jest obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jednak wystąpiono z wnioskiem o warunki zabudowy dotyczącym budowy 10 budynków mieszkalnych jednorodzinnych wolnostojących. Zatem w przedmiotowej sprawie nie znajdzie zastosowania zwolnienie od podatku wynikające z art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy, ponieważ będzie to grunt przeznaczony pod zabudowę w myśl art. 2 pkt 33 ustawy.   W tej sytuacji należy przeanalizować przesłanki do ewentualnego zastosowania zwolnienia od opodatkowania podatkiem VAT wynikające z art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy.   Na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy, zwalnia się od podatku dostawę towarów wykorzystywanych wyłącznie na cele działalności zwolnionej od podatku, jeżeli z tytułu nabycia, importu lub wytworzenia tych towarów nie przysługiwało dokonującemu ich dostawy prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.   Dla zastosowania powyższego zwolnienia muszą być spełnione łącznie dwa warunki, tj.: 1.    towary musiały być wykorzystywane wyłącznie na cele działalności zwolnionej, 2.    w związku z nabyciem tych towarów nie przysługiwało prawo do odliczenia podatku VAT naliczonego.   Niespełnienie jednego z powyższych warunków wyklucza zastosowanie zwolnienia od podatku VAT przewidzianego w art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy.   Zgodnie z opisem zdarzenia przyszłego Wnioskodawczyni nabyła udziały w działkach nr 1/1, 1/2, 1/3, 1/4, 1/5, 1/6, 1/7, 1/8, 1/9, 1/10, 1/11, 1/12 w formie aktu notarialnego. Nabycie udziału w nieruchomości nie podlegało opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. W związku z tym przy nabyciu udziału w działkach nie wystąpił podatek VAT należny, który mógłby podlegać odliczeniu przez Wnioskodawczynię. Tym samym nie można uznać, że w takiej sytuacji Wnioskodawczyni przysługiwało lub nie przysługiwało prawo do odliczenia podatku VAT przy nabyciu udziału w ww. działkach.   Zatem w rozpatrywanej sprawie dla sprzedanych lub sprzedawanych udziałów w działkach nr 1/1, 1/2, 1/3, 1/4, 1/5, 1/6, 1/7, 1/8, 1/9, 1/10, 1/11, 1/12nie znajdzie zastosowania również zwolnienie od podatku VAT, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy.   W konsekwencji, w związku z powyższymi okolicznościami, w stosunku do już sprzedanych lub dopiero będących przedmiotem sprzedaży udziałów Wnioskodawczyni w ww. działkach nie znalazły/nie znajdą zastosowania zwolnienie przewidziane w art. 43 ust. 1 pkt 9 i pkt 2 ustawy.   W związku z tym, że Wnioskodawczyni z tytułu sprzedaży ww. udziału w działkach będzie podatnikiem w myśl art. 15 ust 1 ustawy prowadzącym działalność gospodarczą, stosownie do art. 15 ust. 2, to była i będzie zobowiązana opodatkować podatkiem VAT sprzedaż udziału w działkach nr 1/1, 1/2, 1/3, 1/4, 1/5, 1/6, 1/7, 1/8, 1/9, 1/10, 1/11, 1/12 z zastosowaniem właściwej stawki podatku.   W związku z tym, oceniając całościowo, stanowisko Wnioskodawczyni należało uznać za nieprawidłowe.   W kwestii skutków prawnych jakie wywołuje interpretacja indywidualna wydana dla Wnioskodawczyni, należy stwierdzić, że w myśl art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej, Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, na wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). Mając na uwadze, że wniosek o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego został złożony przez Panią, zaznacza się, że interpretacja nie wywiera skutku prawnego dla męża (współwłaściciela działek).   Ponadto kwestia ustalenia wysokości stawki podatku VAT dla dostawy towarów lub świadczenia usług od dnia 1 lipca 2020 r. może być rozstrzygnięta tylko w ramach wydania wiążącej informacji stawkowej określonej w art. 42a ustawy o VAT.   Zaznaczenia wymaga, że Organ podatkowy jest ściśle związany przedstawionym we wniosku opisem zdarzenia przyszłego/stanu faktycznego. Wnioskodawca ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego. Podkreślenia wymaga, że interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, o ile rzeczywisty stan sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z tym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swą aktualność.   Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia przedstawionego w stanie faktycznym, w zakresie zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę - stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.   Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej: 1)    z zastosowaniem art. 119a; 2)    w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; 3)    z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści. Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych (art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej).   Powyższe unormowania należy odczytywać łącznie z przepisami art. 33 ustawy z 23 października 2018 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ustawy – Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018 r. poz. 2193 ze zm.), wprowadzającymi regulacje intertemporalne.   Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (…), za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.). Skargę wnosi się w dwóch egzemplarzach (art. 47 § 1 ww. ustawy) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała lub drogą elektroniczną na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 54 § 1a ww. ustawy), w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a (art. 53 § 1 ww. ustawy). W przypadku pism i załączników wnoszonych w formie dokumentu elektronicznego odpisów nie dołącza się (art. 47 § 3 ww. ustawy). W przypadku wnoszenia skargi w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego i stanu epidemii jako najwłaściwszy proponuje się kontakt z wykorzystaniem systemu teleinformatycznego ePUAP.   Jednocześnie, zgodnie z art. 57a ww. ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.