0114-KDIP1-3.4012.641.2021.2.JG

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA   Na podstawie art. 13 § 2a, art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm.) Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z 29 września 2021 r. (data wpływu 1 października 2021 r.) uzupełnionym pismem z 18 listopada 2021 r. (data wpływu 18 listopada 2021 r.) na wezwanie Organu z 2 listopada 2021 r. nr 0114-KDIP1-3.4012.641.2021.1.JG (doręczone Stronie 12 listopada 2021 r.) o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie niepodlegania opodatkowaniu podatkiem VAT transakcji sprzedaży działek powstałych z wydzielenia działki nr 1  i udziału w działce nr 2 – jest prawidłowe.   UZASADNIENIE   1 października 2021 r. wpłynął do tutejszego Organu ww. wniosek wspólny o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie niepodlegania opodatkowaniu podatkiem VAT transakcji sprzedaży działek powstałych z wydzielenia działki nr 1 i udziału w działce nr 2. Złożony wniosek został uzupełniony pismem z 18 listopada 2021 r. (data wpływu 18 listopada 2021 r.) na wezwanie Organu z 2 listopada 2021 r. nr 0114-KDIP1-3.4012.641.2021.1.JG We wniosku przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe:   Wnioskodawca jest zatrudniony na podstawie umowy o pracę w Izbie Administracji Skarbowej w (…). Wnioskodawca nie prowadzi działalności gospodarczej, nie ma też innego źródła dochodu. Rodzice zamierzają przekazać Wnioskodawcy w formie darowizny dwie działki rolne o pow.: (…), a także współudział w trzeciej działce rolnej o pow. (…). Wnioskodawca zamierza wykorzystać część nieruchomości w ramach majątku osobistego poprzez wybudowanie domu dla zaspokojenia własnych potrzeb mieszkaniowych. By sfinansować budowę domu Wnioskodawca zamierza podzielić działkę o pow. (…) na maksymalnie 7 działek w zależności od woli potencjalnych nabywców, przy czym na sprzedaż zamierza przeznaczyć maksymalnie 6 z nich. Całość uzyskanej kwoty ze sprzedaży Wnioskodawca przeznaczy na cele mieszkaniowe, tj. budowę domu i uzbrojenie działki pod budowę domu. Sprzedawane działki nie będą uzbrojone. Zostanie wytyczony pas drogi wewnętrznej w celu dojazdu do działek, który zostanie wykonany przez nabywców gruntów po jego sprzedaży. Wydzielenie drogi wewnętrznej jest niezbędne dla uzyskania pozytywnej decyzji o warunkach zabudowy, gdyż każda nowo powstała działka musi posiadać dostęp do drogi publicznej. Sprzedaż działek odbywać się będzie bez udziału pośredników czy biur nieruchomości. Wnioskodawca wystawi działki przeznaczone do sprzedaży jednocześnie, samodzielnie na portalu (...) lub podobnym. Wnioskodawca nie będzie podejmował innych działań marketingowych w celu sprzedaży działek wykraczających poza zwykłe formy ogłoszenia. Przed wystawieniem działek na sprzedaż Wnioskodawca zamierza złożyć wniosek do gminy  o ustalenie warunków zabudowy. Wnioskodawca nie dokonywał wcześniej sprzedaży innych nieruchomości, nie planuje także poza sprzedażą części podzielonej na mniejsze działki dokonywać w przyszłości sprzedaży innych gruntów.   W uzupełnieniu do wniosku Wnioskodawca wskazał, że działka która ma podlegać podziałowi to działka nr 1 o pow. (…), położona w obrębie ewidencyjnym. Pozostałe działki, które mają być przekazane w darowiźnie to działka nr 3 o pow. (…) oraz ¼ udziału we współwłasności działki o nr 2 o pow. (…), położone w obrębie ewidencyjnym. Na sprzedaż zostanie przeznaczonych maksymalnie 6 działek, wówczas ilość wszystkich wydzielonych działek będzie wynosić 7; działki te powstaną poprzez wydzielenie ich z działki o nr 1 położonej w obrębie ewidencyjnym, jedna z działek wydzielonych z działki o nr 1 nie będzie przeznaczona na sprzedaż, gdyż na niej Wnioskodawca zamierza postawić dom dla zaspokojenia własnych potrzeb mieszkaniowych. Jeżeli Wnioskodawca dokona wydzielenia 6 działek, liczba działek przeznaczonych na sprzedaż będzie wynosić 5. Innymi słowy, niezależnie od ilości wydzielonych działek, jedna z nich, nie będzie przeznaczona na sprzedaż, lecz na zaspokojenie własnych potrzeb mieszkaniowych. Wnioskodawca nie planuje prowadzić na gruncie żadnej działalności gospodarczej ani uprawy. Od momentu przekazania działek w drodze darowizny, działania Wnioskodawcy będą skoncentrowane w pierwszej kolejności na doprowadzeniu do przekształcenia wszystkich działek rolnych w działki budowlane i podzielenia działki nr 1 na mniejsze części (maksymalnie 7 działek). Ponadto, z uwagi na kształt działki, część jej powierzchni będzie zajmować wytyczona droga wewnętrzna, przebiegająca (prawdopodobnie) wzdłuż jej granicy. Po wydzieleniu maksymalnie 7 działek z działki 1 oraz wytyczeniu pasa drogi wewnętrznej, Wnioskodawca wystawi na sprzedaż maksymalnie 6 z nich. Działka, która nie zostanie wystawiona na sprzedaż, będzie przeznaczona w celu zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych Wnioskodawcy. Z każdą kolejną sprzedażą, każdej kolejnej działki, uzyskane ze sprzedaży środki Zainteresowany będzie przeznaczał na prace budowlane w celu wybudowania domu przeznaczonego na własne cele mieszkaniowe. Działka nr 2 również stanie się przedmiotem umowy sprzedaży w odpowiednim udziale każdego z nabywców działek wydzielonych z działki 2, gdyż na jej powierzchni będzie wytyczona droga wewnętrzna. Wnioskodawca również będę współwłaścicielem tej działki. Udziały we współwłasności będą zależne od powierzchni każdej z działki wydzielonej z działki 2. Działki nie będą przedmiotem najmu, dzierżawy lub innej czynności o podobnym charakterze. Wniosek o ustalenie warunków zabudowy będzie złożony w celu przekształcenia działki rolnej w budowlaną, gdyż dla działek nr 1, 3, 2, położonych w obrębie ewidencyjnym, nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. W wypadku gdy na danym terenie nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, przekształcenie działki rolnej w budowlaną możliwe jest wyłącznie po wydaniu stosownej decyzji o warunkach zabudowy i wyłączenie działki z produkcji rolnej. W tym właśnie celu Wnioskodawca złoży wniosek o ustalenie warunków zabudowy. Bez niego przekształcenie działki rolnej w budowlaną nie będzie możliwe, a tym samym Wnioskodawca nie będzie mógł dokonać tak żadnej sprzedaży jak i posadowienia domu na własne cele mieszkaniowe. Wnioskodawca nie planuje zawierania innych umów poza definitywną umową przenoszącą własność nieruchomości. Wnioskodawca nie zawrze przedwstępnej umowy sprzedaży z nabywcą (nabywcami) wskazanych we wniosku działek. Wnioskodawca nie udzieli pełnomocnictwa przyszłemu nabywcy (przyszłym nabywcom) ww. nieruchomości do działania w Jego imieniu, bowiem nie widzi takiej potrzeby. Celem Wnioskodawcy jest sprzedaż działek w celu pozyskania środków na budowę domu, mającego zaspokoić Jego potrzeby mieszkaniowe. Wnioskodawca nie planuje oddawania wydzielonych nieruchomości w zarząd czy też ustanowienia na nich ograniczonych praw rzeczowych. Dysponowanie działkami do celów budowlanych może wynikać także z prawa własności, którego Wnioskodawca – z momentem sprzedaży działek – się wyzbędzie za cenę nieruchomości. To, w jaki sposób nabywcy będą wykorzystywać nieruchomość po jej zakupie jest dla Wnioskodawcy  irrelewantne. Wnioskodawca nie będzie mógł ingerować w ich prawo własności, zaś zgoda na dysponowanie działkami do celów budowlanych wynikająca z innego tytułu niż prawo własności – tj. użytkowania wieczystego, zarządu, ograniczonego prawa rzeczowego albo stosunku zobowiązaniowego, nie będzie mieć we Wnioskodawcy przypadku miejsca. Przed sprzedażą nieruchomości, żadne prace budowlane czy przygotowawcze (z wyłączeniem działki, na której Wnioskodawca będzie budował dom dla zaspokojenia własnych potrzeb mieszkaniowych) nie będą wykonywane.   W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie:   Czy sprzedaż opisanych działek podlega opodatkowaniu podatkiem VAT?   Zdaniem Wnioskodawcy:   Zgodnie z aktualnym orzecznictwem (np. wyrok NSA z 28 sierpnia 2020 r. syn. akt I FSK 2036/17) sprzedaż opisanych działek nie podlega opodatkowaniu podatkiem VAT.   W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego jest prawidłowe. Zgodnie z treścią art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2021 r. poz. 685 ze zm.) – zwanej dalej ustawą – opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. W myśl art. 7 ust. 1 ustawy – przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…). Zatem należy stwierdzić, że w sytuacji, gdy przedmiotem dostawy są towary w rozumieniu powołanego wyżej przepisu i gdy czynność ta prowadzi do przeniesienia prawa do rozporządzania tymi towarami jak właściciel, mamy do czynienia z dostawą w ujęciu art. 7 ust. 1 ustawy podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Stosownie do treści art. 2 pkt 6 ustawy – przez towary rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii. Towarem jest także udział w prawie własności lub użytkowania wieczystego nieruchomości. Jest to zgodne z normami unijnymi, bowiem w myśl art. 15 ust. 2 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347 z dnia 11 grudnia 2006 s. 1, z późn. zm.), zwanej dalej „Dyrektywą 2006/112/WE”, państwa członkowskie mogą uznać za rzeczy: 1)    określone udziały w nieruchomości, 2)    prawa rzeczowe dające ich posiadaczowi prawo do korzystania z nieruchomości, 3)    udziały i inne równoważne udziałom tytuły prawne dające ich posiadaczowi prawne lub faktyczne prawo własności lub posiadania nieruchomości lub jej części. Należy więc przyjąć, że na podstawie definicji zawartej w art. 2 pkt 6 ustawy, zbycie nieruchomości dokonywane przez podatnika, traktowane jest jako czynność odpłatnej dostawy towarów, o której stanowi art. 7 ust. 1 ustawy, podlegającej opodatkowaniu na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.   Jednak nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów, w rozumieniu art. 7 ustawy o podatku od towarów i usług podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Aby dana czynność była opodatkowana tym podatkiem musi być wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.   Z treści art. 15 ust. 1 ustawy wynika, że podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.   Na mocy art. 15 ust. 2 ustawy, działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.   Określony w ustawie zakres opodatkowania podatkiem od towarów i usług wskazuje, że do tego, aby faktycznie zaistniało opodatkowanie danej czynności, konieczne jest, aby czynność podlegającą opodatkowaniu wykonał podmiot, który dla tej właśnie czynności będzie działał jako podatnik. Definicja działalności gospodarczej zawarta w ustawie, ma charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym. Ponadto, działalność gospodarczą stanowi wykorzystywanie towarów w sposób ciągły dla celów zarobkowych.   Przez ciągłe wykorzystywanie składników majątku należy rozumieć takie wykorzystywanie majątku, które charakteryzuje się powtarzalnością lub długim okresem trwania. Zatem czerpanie dochodów ze składnika majątku wskazuje na prowadzenie działalności gospodarczej.   Analizując powyższe przepisy należy stwierdzić, że dostawa towarów podlegać będzie opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywana będzie przez podmiot mający status podatnika, a dodatkowo działającego w takim charakterze w odniesieniu do danej transakcji. Istotnym dla określenia, że w odniesieniu do konkretnej dostawy mamy do czynienia z podatnikiem podatku VAT jest stwierdzenie, że prowadzi on działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy.   Na mocy art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE „podatnikiem” jest każda osoba prowadząca samodzielnie w dowolnym miejscu jakąkolwiek działalność gospodarczą, bez względu na cel czy też rezultaty takiej działalności.   „Działalność gospodarcza” obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem wolnych zawodów lub uznanych za takie. Za działalność gospodarczą uznaje się w szczególności wykorzystywanie, w sposób ciągły, majątku rzeczowego lub wartości niematerialnych w celu uzyskania z tego tytułu dochodu.   Właściwym zatem jest wykluczenie osób fizycznych z grona podatników w przypadku, gdy dokonują sprzedaży, przekazania bądź darowizny towarów stanowiących część majątku osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży bądź wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej.   W kontekście powyższych rozważań nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten, kto jako osoba fizyczna dokonuje jednorazowych lub okazjonalnych transakcji, za które nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej, czy zarejestrowanej działalności gospodarczej, a tylko np. wyzbywa się majątku osobistego. Dokonywanie określonych czynności incydentalnie, poza sferą prowadzonej działalności gospodarczej, również nie pozwala na uznanie danego podmiotu za podatnika w zakresie tych czynności.   W tym miejscu podkreślić należy, że pojęcie „majątku prywatnego” nie występuje na gruncie analizowanych przepisów ustawy, jednakże wynika z wykładni art. 15 ust. 2 ustawy, w której zasadnym jest odwołanie się do treści orzeczenia TSUE w sprawie C-291/92 (Finanzamt Uelzen V. Dieter Armbrecht), które dotyczyło kwestii opodatkowania sprzedaży przez osobę, będącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, części majątku niewykorzystywanej do prowadzonej działalności gospodarczej, a służącej jej do celów prywatnych. „Majątek prywatny” to zatem taka część majątku danej osoby fizycznej, która nie jest przez nią przeznaczona ani wykorzystywana dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej. Ze wskazanego orzeczenia wynika zatem, że podatnik musi w całym okresie posiadania danej nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania części nieruchomości w ramach majątku osobistego. Przykładem takiego wykorzystania nieruchomości mogłoby być, np. wybudowanie domu dla zaspokojenia własnych potrzeb mieszkaniowych. Potwierdzone to zostało również w wyroku TSUE z 21 kwietnia 2005 r., sygn. akt C-25/03 Finanzamt Bergisch Gladbach v. HE, który stwierdził, że majątek prywatny to mienie wykorzystywane dla zaspokojenia potrzeb własnych.   Ponadto w kwestii opodatkowania dostawy gruntów istotne znaczenie ma fakt, czy w świetle zaprezentowanego we wniosku opisu zdarzenia przyszłego Wnioskodawca w celu dokonania sprzedaży gruntu podjął aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producenta, handlowca i usługodawców w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, co skutkuje koniecznością uznania go za podmiot prowadzący działalność gospodarczą w rozumieniu tego przepisu, a więc za podatnika podatku od towarów i usług, czy też sprzedaż nastąpiła w ramach zarządu majątkiem prywatnym.   Problem odnoszący się do rozstrzygnięcia, czy sprzedaż nieruchomości jest sprzedażą majątku osobistego, czy też stanowi sprzedaż realizowaną przez podatnika prowadzącego w tym zakresie działalność gospodarczą, był przedmiotem orzeczenia TSUE z 15 września 2011 r. w sprawach połączonych Jarosław Słaby przeciwko Ministrowi Finansów (C-180/10) oraz Emilian Kuć i Halina Jeziorska-Kuć przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie (C-181/10). TSUE orzekł w tych sprawach, że czynności związane ze zwykłym wykonywaniem prawa własności nie mogą same z siebie być uznawane za prowadzenie działalności gospodarczej. Sama liczba i zakres transakcji sprzedaży nie mogą stanowić kryterium rozróżnienia między czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza zakresem zastosowania Dyrektywy 2006/112/WE Rady, a czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą. Podobnie – zdaniem Trybunału – okoliczność, że przed sprzedażą zainteresowany dokonał podziału gruntu na działki w celu osiągnięcia wyższej ceny łącznej. Całość powyższych elementów może bowiem odnosić się do zarządzania majątkiem prywatnym zainteresowanego. Inaczej jest natomiast – wyjaśnił Trybunał – w przypadku, gdy zainteresowany podejmuje aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit drugi Dyrektywy. Zatem za podatnika należy uznać osobę, która w celu dokonania sprzedaży gruntów angażuje podobne środki wykazując aktywność w przedmiocie zbycia nieruchomości porównywalną do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju obrotem. Przykładowo podane zostały działania polegające na uzbrojeniu terenu albo na działaniach marketingowych. Działania takie nie należą do zakresu zwykłego zarządu majątkiem prywatnym. W rozumieniu powyższych twierdzeń pomóc mogą zapisy orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 29 października 2007 r., sygn. akt I FPS 3/07, w myśl którego formalny status danego podmiotu jako podatnika zarejestrowanego, a także okoliczność, że dana czynność została wykonana wielokrotnie lub jednorazowo, lecz z zamiarem częstotliwości nie mogą przesądzać o opodatkowaniu tej czynności bez każdorazowego ustalenia, czy  w odniesieniu do konkretnej czynności podmiot ten występował w charakterze podatnika podatku VAT. Zatem przejawem takiej aktywności określonej osoby w zakresie obrotu nieruchomościami, która może wskazywać, że jej czynności przybierają formę zorganizowaną może być np.: nabycie terenu przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie, wydzielenie dróg wewnętrznych, działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek, wykraczające poza zwykłe formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy terenu, czy wystąpienie o opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru, prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług deweloperskich lub innych tego rodzaju usług o zbliżonym charakterze. Przy czym, na tego rodzaju aktywność „handlową” wskazywać musi ciąg powyżej przytoczonych okoliczności, a nie stwierdzenie jedynie faktu wystąpienia jednej z wymienionych czynności, tylko wtedy działania sprzedającego przybierają formę zawodową (profesjonalną),  a w konsekwencji zorganizowaną.   Z informacji zawartych we wniosku wynika, że rodzice zamierzają przekazać Wnioskodawcy w formie darowizny dwie działki rolne nr 1 i 3, a także współudział w trzeciej działce rolnej nr 2. Wnioskodawca zamierza wykorzystać część nieruchomości w ramach majątku osobistego poprzez wybudowanie domu dla zaspokojenia własnych potrzeb mieszkaniowych. By sfinansować budowę domu Wnioskodawca zamierza podzielić działkę nr 1 na maksymalnie 7 działek w zależności od woli potencjalnych nabywców, przy czym na sprzedaż zamierza przeznaczyć maksymalnie 6 z nich. Całość uzyskanej kwoty ze sprzedaży Wnioskodawca przeznaczy na cele mieszkaniowe związane z budową domu. Sprzedawane działki nie będą uzbrojone. Przyszły nabywca wydzieli drogę wewnętrzną, która jest niezbędna dla uzyskania pozytywnej decyzji o warunkach zabudowy. Sprzedaż działek odbywać się będzie bez udziału pośredników czy biur nieruchomości. Wnioskodawca wystawi działki przeznaczone do sprzedaży samodzielnie na portalu internetowym. Wnioskodawca nie będzie podejmował innych działań marketingowych w celu sprzedaży działek wykraczających poza zwykłe formy ogłoszenia. Przed wystawieniem działek na sprzedaż Wnioskodawca zamierza złożyć wniosek do gminy  o ustalenie warunków zabudowy. Wniosek o ustalenie warunków zabudowy będzie złożony w celu przekształcenia działki rolnej w budowlaną, gdyż dla działek nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Bez niego przekształcenie działki rolnej w budowlaną nie będzie możliwe, a tym samym Wnioskodawca nie będzie mógł dokonać żadnej sprzedaży jak i posadowienia domu na własne cele mieszkaniowe. Wnioskodawca nie dokonywał wcześniej sprzedaży innych nieruchomości, nie planuje także poza sprzedażą części podzielonej na mniejsze działki dokonywać w przyszłości sprzedaży innych gruntów.   Zainteresowany ma wątpliwości czy sprzedaż działek podlega opodatkowaniu podatkiem VAT .   Jak wynika z przywołanych wyżej przepisów dostawa towarów (w tym nieruchomości) będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług w sytuacji, gdy działaniom podmiotu dokonującego tej dostawy można przypisać znamiona prowadzenia działalności gospodarczej, co w efekcie przesądza o uzyskaniu przez niego statusu podatnika. Warto w tym miejscu zaznaczyć, że powyższe może mieć miejsce również w odniesieniu do czynności dokonanej jednorazowo. Dla uznania czynności za wykonywaną w ramach działalności gospodarczej nie ma bowiem znaczenia częstotliwość jej wykonywania, lecz zamiar z jakim została zrealizowana i okoliczności w jakich ją wykonano.   W kontekście powyższych rozważań istotna jest więc ocena, czy z przedstawionego we wniosku opisu sprawy wynika, że Wnioskodawca będzie podejmował działania charakterystyczne dla profesjonalnego obrotu nieruchomościami. Ocena ta winna przy tym uwzględniać nie tylko samodzielne znaczenie poszczególnych kryteriów kwalifikacji określonych działań jako cech charakteryzujących działalność handlową, ale też brać pod uwagę całokształt tychże działań, ich wzajemne uzupełnianie się i przydatność z punktu widzenia tego rodzaju działalności gospodarczej.   Biorąc powyższe pod uwagę należy stwierdzić, że z zawartego opisu sprawy nie wynika taka aktywność Wnioskodawcy, która wykraczałaby poza ramy czynności związanych ze zwykłym wykonywaniem prawa własności. Zainteresowany nie podejmie ciągu działań, które wskazywałyby na aktywność w zakresie obrotu nieruchomościami. Wnioskodawca wskazał, że działki otrzyma w darowiźnie od rodziców, nie będzie prowadził na gruncie działalności gospodarczej. Wnioskodawca wystąpi o podział działki nr 1 i przekształcenie jej z rolnej na budowlaną. Jedna z działek powstałych z podziału działki nr 1 będzie służyła zaspokojeniu potrzeb mieszkaniowych Wnioskodawcy związanych z budową na niej domu, natomiast środki pieniężne na budowę Wnioskodawca pozyska ze sprzedaży pozostałych działek. Wnioskodawca nie dokona uzbrojenia sprzedawanych działek, nie będzie także korzystał z usług pośrednictwa w sprzedaży. Ponadto z wniosku wynika, że Zainteresowany nie zawrze umowy przedwstępnej oraz nie udzieli pełnomocnictwa przyszłemu nabywcy do działania w Jego imieniu.   Zatem należy stwierdzić, że Wnioskodawca nie będzie działał jako handlowiec.   Ponadto należy zauważyć, że Wnioskodawca nie dokonywał wcześniej sprzedaży nieruchomości.   W niniejszej sprawie brak jest zatem przesłanek świadczących o takiej aktywności Zainteresowanego w przedmiocie sprzedaży opisanych działek, która byłaby porównywalna do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju obrotem (brak przesłanek zawodowego – stałego i zorganizowanego charakteru takiej działalności). Nie wystąpił bowiem ciąg zdarzeń, które jednoznacznie przesądzają, że sprzedaż wskazanych we wniosku działek wypełnia przesłanki działalności gospodarczej. Wnioskodawca nie podjął takich aktywnych działań w zakresie obrotu nieruchomościami, które świadczyłyby o angażowaniu środków w sposób podobny do wykorzystywanych przez handlowców. Zainteresowany, dokonując sprzedaży przedmiotowych działek, będzie korzystał z przysługującego mu prawa do rozporządzania własnym majątkiem, która to czynność oznacza działanie w sferze prywatnej, do której nie mają zastosowania przepisy ustawy o podatku od towarów i usług.   W związku z powyższym, w ocenie Organu, sprzedaż działek powstałych z podziału działki nr 1 i udziału w działce 2 można uznać za czynność związaną ze zwykłym wykonywaniem prawa własności, gdyż okoliczności sprawy nie przesądzają o wykorzystywaniu ww. nieruchomości dla celów zarobkowych.   Mając na uwadze powołane przepisy oraz okoliczności analizowanej sprawy należy stwierdzić, że sprzedaż otrzymanych w darowiźnie działek niezabudowanych stanowiących majątek prywatny Wnioskodawcy, nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, gdyż w tym zakresie Wnioskodawca nie będzie występował w charakterze podatnika podatku VAT zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy wykonującego działalność gospodarczą stosownie do art. 15 ust. 2 ustawy.   W związku z powyższym, stanowisko Wnioskodawcy należało uznać za prawidłowe.   Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.   Zaznaczenia wymaga, że organ podatkowy jest ściśle związany przedstawionym we wniosku opisem zdarzenia przyszłego. Wnioskodawca ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu zdarzenia przyszłego. Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, o ile rzeczywisty stan sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z tym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swą aktualność.   Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej: 1)    z zastosowaniem art. 119a; 2)    w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; 3)    z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści. Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych (art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej).   Powyższe unormowania należy odczytywać łącznie z przepisami art. 33 ustawy z dnia 23 października 2018 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ustawy – Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 2193), wprowadzającymi regulacje intertemporalne.   Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…), za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.). Skargę wnosi się w dwóch egzemplarzach (art. 47 § 1 ww. ustawy) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała lub drogą elektroniczną na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie  ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 54 § 1a ww. ustawy), w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a (art. 53 § 1 ww. ustawy). W przypadku pism i załączników wnoszonych w formie dokumentu elektronicznego odpisów nie dołącza się (art. 47 § 3 ww. ustawy). W przypadku wnoszenia skargi w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego i stanu epidemii jako najwłaściwszy proponuje się kontakt z wykorzystaniem systemu teleinformatycznego ePUAP.  Jednocześnie, zgodnie z art. 57a ww. ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.