0114-KDIP2-1.4010.260.2021.1.JC

    INTERPRETACJA INDYWIDUALNA   Na podstawie art. 13 § 2a, art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm.) Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z 23 lipca 2021 r.(data wpływu 5 sierpnia 2021 r.) o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie ustalenia, czy: •         usługi świadczone na rzecz Spółki przez organizatorów targów nie kwalifikują się / nie będą się kwalifikowały do żadnego z tytułów wymienionych w art. 21 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, •          opłaty dokonywane przez Spółkę z tytułu usług świadczonych przez organizatorów targów na rzecz podmiotów niebędących polskimi rezydentami podatkowymi nie podlegają / nie będą podlegały obowiązkowi poboru podatku u źródła w Polsce a zatem na Spółce nie ciążą / nie będą ciążyć obowiązki płatnika wynikające z art. 26 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych – jest prawidłowe. UZASADNIENIE W dniu 5 sierpnia 2021 r. wpłynął do tutejszego organu ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie ustalenia, czy: •          usługi świadczone na rzecz Spółki przez organizatorów targów nie kwalifikują się / nie będą się kwalifikowały do żadnego z tytułów wymienionych  art. 21 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, •         opłaty dokonywane przez Spółkę z tytułu usług świadczonych przez organizatorów targów na rzecz podmiotów niebędących polskimi rezydentami podatkowymi nie podlegają / nie będą podlegały obowiązkowi poboru podatku u źródła w Polsce a zatem na Spółce nie ciążą / nie będą ciążyć obowiązki płatnika wynikające z art. 26 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.   We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny i zdarzenie przyszłe.   Wnioskodawca (dalej: „Spółka” lub „Wnioskodawca”) jest liderem rynku w Polsce.   Spółka jest polskim rezydentem podatkowym, podlega w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych. Działalność Spółki jest prowadzona na terytorium Rzeczypospolitej, jak i poza granicami Polski.   W ramach swojej działalności, Spółka uczestniczy w różnego rodzaju targach branżowych organizowanych tak w Polsce, jak i za granicą. Obecność Spółki na targach daje możliwość nawiązania kontaktu z potencjalnymi kontrahentami i zaprezentowania swoich produktów i usług szerokiemu gronu odbiorców. Targi, w których uczestniczy Spółka zazwyczaj trwają kilka dni.   W związku ze wspomnianymi targami, Spółka nabywa od zagranicznych podmiotów organizujących targi usługi związane z możliwością uczestnictwa w targach w roli wystawcy. Głównym kosztem nabywanych usług jest wynajmem od organizatora targów powierzchni targowej / wystawienniczej („kawałek podłogi”), na której Spółka może w trakcie kilkudniowych targów rozstawić swoje stoisko i prezentować swoje produkty i usługi. Co do zasady, zawarcie z organizatorem targów umowy oraz zapłata wynagrodzenia (lub jego części / raty) za wynajem powierzchni targowej / wystawienniczej prowadzi do automatycznej rejestracji Spółki jako wystawcy (jest to pierwszy i podstawowy krok, podejmowany w celu wzięcia udziału w danym wydarzeniu targowym).   Powierzchnia targowa / wystawiennicza jest wydzieloną przez organizatora targów powierzchnią („kawałkiem podłogi”). Obowiązek zaprojektowania, wyposażenia i zagospodarowania udostępnionego miejsca, w taki sposób, aby mogło ono spełniać funkcje wystawiennicze, co do zasady, spoczywa na Spółce. Zgodnie z dotychczasowym podejściem, jeśli chodzi o zabudowę stoiska (w tym montaż, demontaż, sprzątanie) wraz ze wszystkimi elementami składowymi tj. w szczególności: meblami, sprzętem AGD, nośnikami multimediów, gniazdkami elektrycznymi, wykładzinami oraz oznakowaniem stoiska logiem Spółki, to Spółka zamawia te świadczenia w ramach odrębnej umowy od wykonawcy stoiska będącego polskim rezydentem podatkowym (Spółka nie płaci zagranicznym organizatorom targów za tego typu usługi). W związku z powyższym, dopiero czynności wykonane przez samą Spółkę we współpracy z wykonawcą stoiska będącym polskim rezydentem podatkowym nadają powierzchni targowej / wystawienniczej rzeczywisty charakter stoiska, na którym uczestnicy targów mają możliwość zapoznania się z produktami i usługami prezentowanymi przez Spółkę.   W zależności od treści konkretnej umowy zawieranej z zagranicznym organizatorem targów, oprócz wynajmu powierzchni targowej / wystawienniczej, zdarza się również, że Spółka nabywa dodatkowo następujące usługi (produkty) od organizatora targów (ponosi związane z nimi dodatkowe koszty lub nabywa je w ramach płatności za wynajem powierzchni targowej / wystawienniczej): wpis do katalogu targów online (np. dane kontaktowe, logo, krótka prezentacja firmy – do samodzielnego wypełnienia przez Spółkę), identyfikatory (wejściówki) na targi dla pracowników Spółki, hasła z dostępem do stron internetowych wydarzenia (w tym np. katalogu targów online, broszur informacyjnych, formularzy zamówień, itp.), dostęp do aplikacji mobilnej umożliwiającej m.in. sprawdzenie miejsca lokalizacji wystawcy czy podstawowych informacji o nim a także skanowanie identyfikatorów i dostęp do informacji o uczestnikach targów odwiedzających stoisko, dostęp do stopek mailowych lub banerów internetowych zawierających informacje o wydarzeniu targowym, umieszczenie nazwy firmy na liście wystawców (na stronie internetowej organizatora targów i/lub w katalogu drukowanym), promowanie targów za pośrednictwem środków komunikacji wykorzystywanych przez organizatora targów (promowanie wydarzenia a nie Spółki), ubezpieczenie wymagane przez organizatora targów.   Wskazane świadczenia nabywane przez Spółkę zawsze są jednak związane z organizowanymi targami (ich nabycie nie miałoby biznesowego sensu, gdyby nie uczestnictwo Spółki w danych targach). Co istotne, powyższe świadczenia, nabywane dodatkowo w związku z wynajmem powierzchni targowej / wystawienniczej, mają charakter pomocniczy (uboczny) a ich wartość (o ile jest określona) pozostaje w marginalnej proporcji do wartości świadczenia głównego.   Spółka wskazuje, że potencjalnie możliwe jest również nabycie innych usług (produktów), niewymienionych powyżej, jak np. prąd, woda, Internet itd., które choć związane są z wynajętą powierzchnią targową / wystawienniczą to jednak zamawiane są u innych kontrahentów obsługujących daną halę targową (co do zasady, dane wydarzenie targowe jest obsługiwane wyłącznie przez wybrane podmioty, wskazywane przez organizatora targów - bez możliwości zaangażowania przez Spółkę innego podmiotu) bez względu na charakter imprezy (nie są to organizatorzy targów). Co do zasady, Spółka wskazuje zapotrzebowanie na poszczególne dodatkowe usługi (produkty), o ile są niezbędne / potrzebne w odniesieniu do danych targów, poprzez formularze zamówień znajdujące się na stronie wydarzenia, do której wystawca otrzymuje hasło dostępu po zarejestrowaniu się. Organizator targów wskazuje na ww. stronie listę firm, które dane świadczenie mogą spełnić. W praktyce zdarza się również, że Spółka nabywa od innych wykonawców zagranicznych (innych niż organizator danych targów), na podstawie odrębnych umów, również inne świadczenia, które wiążą się z faktem uczestnictwa w targach np. wpis do katalogu wystawców i związane z tym usługi promocyjne. Tego typu rozliczenia są jednak analizowane i rozpoznawane przez Spółkę z perspektywy podatkowej odrębnie i nie są przedmiotem zapytania Wnioskodawcy w ramach prezentowanego opisu stanu faktycznego dot. usług nabywanych od zagranicznych organizatorów targów.   Nabycie usług / poniesienie kosztów związanych z udziałem w targach dokumentowane jest fakturami wystawionymi przez zagranicznych organizatorów targów. Płatności na rzecz zagranicznych organizatorów targów mogą być dokonywane w ratach. W praktyce mogą wystąpić następujące rodzaje faktur: faktury, na których wskazana jest jedna pozycja, opisana jako opłata za wynajem powierzchni (faktury od zagranicznych organizatorów targów są przeważnie opisane w języku angielskim, stąd opis widniejący na takich fakturach to np. „space only”) itp., faktury, na których znajduje się kilka pozycji, tj. wyszczególnione świadczenie główne dot. wynajmu powierzchni targowej / wystawienniczej oraz usługi dodatkowe (np. ubezpieczenie stoiska) - składają się one w rzeczywistości na usługę główną dot. wynajmu powierzchni targowej / wystawienniczej, faktury odnoszące się do jednych targów (jednego wydarzenia), wystawione przez różnych kontrahentów wykonujących różne świadczenia (tj. np. faktura od organizatora targów, faktura od dostawcy mediów etc.).   Spółka kontaktuje się z zagranicznymi organizatorami targów w celu pozyskiwania certyfikatów rezydencji podatkowej oraz, w celu dochowania należytej staranności, dokonuje weryfikacji kontrahentów, zgodnie ze standardami przyjętymi w obowiązującej w Spółce procedurze opartej na obowiązujących przepisach dot. poboru podatku u źródła oraz wytycznych Ministerstwa Finansów.   Wynagrodzenie wypłacane przez Spółkę na rzecz poszczególnych organizatorów targów nie przekracza łącznie kwoty 2 000 000 zł w roku podatkowym.   Biorąc pod uwagę działania podejmowane przez Spółkę w celu promowania marki na rynkach międzynarodowych, w przyszłości Spółka może zawierać kolejne umowy z organizatorami targów, w tym z innymi niż ww. kontrahentami zagranicznymi.   W świetle przedstawionego powyżej stanu faktycznego, Spółka powzięła informację na temat linii interpretacyjnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej (np. sygn. 0111-KDIB1-2.4010.549.2020.2.BG, 0111-KDIB2-1.4010.433.2019.2.AT), zgodnie z którą usługi świadczone przez zagranicznych organizatorów targów nie podlegają opodatkowaniu podatkiem u źródła. Biorąc pod uwagę m.in. wspomniane interpretacje oraz argumentację w nich zawartą, Spółka powzięła wątpliwość, czy dokonywane przez nią wypłaty na rzecz zagranicznych organizatorów targów, w szczególności płatności za wynajem powierzchni targowej / wystawienniczej wraz z towarzyszącymi im ewentualnymi usługami pomocniczymi (o ile występują w danym przypadku) powinny być rozpoznawane przez Spółkę jako podlegające opodatkowaniu u źródła w Polsce, a tym samym, czy Spółka powinna wymagać od kontrahentów świadczących tego rodzaju usługi przekazywania aktualnych certyfikatów rezydencji podatkowej oraz innych dokumentów i informacji - w celu wykazania dochowania należytej staranności w zakresie weryfikacji warunków niepobrania podatku u źródła na gruncie właściwej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania.   W związku z powyższym, Spółka pragnie potwierdzić klasyfikację opisanych usług świadczonych przez organizatorów targów z perspektywy regulacji podatkowych, w szczególności upewnić się, czy nabywane od organizatorów targów świadczenia znajdują się poza katalogiem świadczeń objętych opodatkowaniem u źródła w Polsce.   W związku z powyższym opisem zadano następujące pytania.   Czy prawidłowe jest stanowisko Spółki, zgodnie z którym: 1.  Opisane usługi świadczone na rzecz Spółki przez organizatorów targów nie kwalifikują się / nie będą się kwalifikowały do żadnego z tytułów wymienionych w art. 21 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, w szczególności nie mogą być utożsamiane z użytkowaniem urządzenia handlowego, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych lub usługami reklamowymi lub innymi świadczeniami o podobnym charakterze w rozumieniu art. 21 ust. 1 pkt 2a ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych? 2.  Tym samym opłaty dokonywane przez Spółkę z tytułu usług świadczonych przez organizatorów targów na rzecz podmiotów niebędących polskimi rezydentami podatkowymi nie podlegają / nie będą podlegały obowiązkowi poboru podatku u źródła w Polsce a zatem na Spółce nie ciążą / nie będą ciążyć obowiązki płatnika wynikające z art. 26 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych?   Zdaniem Wnioskodawcy, opisane usługi świadczone na rzecz Spółki przez organizatorów targów nie kwalifikują się nie będą się kwalifikowały do żadnego z tytułów wymienionych w art. 21 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, w szczególności nie mogą być utożsamiane z użytkowaniem urządzenia handlowego, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych lub usługami reklamowymi lub innymi świadczeniami o podobnym charakterze w rozumieniu art. 21 ust. 1 pkt 2a ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Tym samym opłaty dokonywane przez Spółkę z powyższych tytułów na rzecz podmiotów niebędących polskimi rezydentami podatkowymi nie podlegają / nie będą podlegały obowiązkowi poboru podatku u źródła w Polsce a zatem na Spółce nie ciążą / nie będą ciążyć obowiązki płatnika wynikające z art. 26 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.   Zgodnie z art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz.U. 2021, poz. 1800, dalej: „ustawa o CIT”), podatnicy, jeżeli nie mają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej siedziby lub zarządu, podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów, które osiągają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.   W powyższym przepisie wyrażona została zasada tzw. ograniczonego obowiązku podatkowego, w myśl której państwo, na terytorium którego znajduje się źródło uzyskiwania przychodów, ma suwerenne prawo do opodatkowania podmiotów niebędących jego rezydentami podatkowymi w zakresie dochodów uzyskiwanych z takiego źródła.   Zgodnie z art. 3 ust. 3 pkt 5 ustawy o CIT, za dochody (przychody) osiągane na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez podatników, o których mowa w art. 3 ust. 2 ustawy o CIT, uważa się w szczególności dochody (przychody) z tytułu należności regulowanych, w tym stawianych do dyspozycji, wypłacanych lub potrącanych, przez osoby fizyczne, osoby prawne albo jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej, mające miejsce zamieszkania, siedzibę lub zarząd na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, niezależnie od miejsca zawarcia umowy i wykonania świadczenia.   Za dochody (przychody), o których mowa w art. 3 ust. 3 pkt 5 ustawy o CIT, uważa się przychody wymienione w art. 21 ust. 1 i art. 22 ust. 1 ustawy o CIT, jeżeli nie stanowią dochodów (przychodów), o których mowa w art. 3 ust. 3 pkt 1-4 ustawy o CIT.   W związku z powyższym, wszelkie wypłaty, o których mowa w art. 21 ust. 1 w zw. z art. 3 ust. 5 ustawy o CIT, implikują powstanie przychodu na terytorium Polski.   Co do zasady, na polskim podmiocie (jako płatniku) dokonującym wypłat z tytułów wymienionych w art. 21 ust. 1 ustawy o CIT na rzecz nierezydentów, ciąży obowiązek poboru podatku u źródła oraz jego zapłaty do właściwego urzędu skarbowego. Obowiązki te określa art. 26 ust. 1 oraz następne ustawy o CIT. W szczególności, zgodnie z art. 26 ust. 1 ustawy o CIT, osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne będące przedsiębiorcami, które dokonują wypłat należności z tytułów wymienionych w art. 21 ust. 1 oraz art. 22 ust. 1 ustawy o CIT, do wysokości nieprzekraczającej w roku podatkowym obowiązującym u wypłacającego te należności łącznie kwoty 2 000 000 zł na rzecz tego samego podatnika, są obowiązane jako płatnicy pobierać, w dniu dokonania wypłaty zryczałtowany podatek dochodowy od tych wypłat. Zastosowanie stawki podatku wynikającej z właściwej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania albo niepobranie podatku zgodnie z taką umową jest możliwe pod warunkiem udokumentowania siedziby podatnika dla celów podatkowych uzyskanym od podatnika certyfikatem rezydencji. Przy weryfikacji warunków zastosowania stawki podatku innej niż określona w art. 21 ust. 1 lub art. 22 ust. 1 ustawy o CIT, zwolnienia lub warunków niepobrania podatku, wynikających z przepisów szczególnych lub umów o unikaniu podwójnego opodatkowania, płatnik jest obowiązany do dochowania należytej staranności. Przy ocenie dochowania należytej staranności uwzględnia się charakter oraz skalę działalności prowadzonej przez płatnika.   Jeżeli łączna kwota należności wypłacanych z tytułów wymienionych w art. 21 ust. 1 oraz art. 22 ust. 1 ustawy o CIT przekracza w roku podatkowym 2 000 000 zł, płatnicy - co do zasady – są obowiązani pobrać w dniu dokonania wypłaty zryczałtowany podatek dochodowy od tych wypłat według stawki podatku określonej przepisami ustawy o CIT od nadwyżki ponad kwotę 2 000 000 zł, bez możliwości niepobrania podatku na podstawie właściwej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania, a także bez uwzględniania zwolnień lub stawek wynikających z przepisów szczególnych lub umów o unikaniu podwójnego opodatkowania.   Jak wskazano powyżej, w stosunku do niektórych przychodów uzyskanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez podmioty zagraniczne, obowiązek poboru podatku lub obowiązek dokonania określonych czynności dokumentacyjnych i weryfikacyjnych w celu zastosowania stawki preferencyjnej podatku, zwolnienia lub niepobrania podatku, spoczywa na podmiocie polskim dokonującym wypłaty należności będącej źródłem tego przychodu (tj. na polskim płatniku). Takie rodzaje przychodów zostały określone m.in. w art. 21 ust. 1 pkt 1 i 2a ustawy o CIT.   Na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 1 i 2a ustawy o CIT, podatek dochodowy z tytułu uzyskanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez podatników, o których mowa w art. 3 ust. 2 ustawy o CIT, przychodów: z odsetek, z praw autorskich lub praw pokrewnych, z praw do projektów wynalazczych, znaków towarowych i wzorów zdobniczych, w tym również ze sprzedaży tych praw, z należności za udostępnienie tajemnicy receptury lub procesu produkcyjnego, za użytkowanie lub prawo do użytkowania urządzenia przemysłowego, w tym także środka transportu, urządzenia handlowego lub naukowego, za informacje związane ze zdobytym doświadczeniem w dziedzinie przemysłowej, handlowej lub naukowej (know-how), z tytułu świadczeń: doradczych, księgowych, badania rynku, usług prawnych, usług reklamowych, zarządzania i kontroli, przetwarzania danych, usług rekrutacji pracowników i pozyskiwania personelu, gwarancji i poręczeń oraz świadczeń o podobnym charakterzeustala się w wysokości 20% przychodów. Powyższy przepis stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie zapobieżenia podwójnemu opodatkowaniu, których stroną jest Rzeczpospolita Polska.   Zgodnie z zaprezentowanym opisem stanu faktycznego, w ramach swojej działalności, Spółka uczestniczy w różnego rodzaju targach branżowych organizowanych tak w Polsce, jak i za granicą. W związku ze wspomnianymi targami, Spółka nabywa od zagranicznych podmiotów organizujących targi usługi związane z możliwością uczestnictwa w targach w roli wystawcy. Co do zasady, głównym kosztem nabywanych usług jest wynajmem od organizatora targów powierzchni targowej / wystawienniczej („kawałek podłogi”), na której Spółka może w trakcie kilkudniowych targów rozstawić swoje stoisko i prezentować swoje produkty i usługi.   Obowiązek zaprojektowania, wyposażenia i zagospodarowania udostępnionego miejsca, w taki sposób, aby mogło ono spełniać funkcje wystawiennicze, co do zasady, spoczywa na Spółce. Zgodnie z dotychczasowym podejściem, jeśli chodzi o zabudowę stoiska (w tym montaż, demontaż, sprzątanie) wraz ze wszystkimi elementami składowymi tj. w szczególności: meblami, sprzętem AGD, nośnikami multimediów, gniazdkami elektrycznymi, wykładzinami oraz oznakowaniem stoiska logiem Spółka, to Spółka zamawia te świadczenia w ramach odrębnej umowy od wykonawcy stoiska będącego polskim rezydentem podatkowym (Spółka nie płaci zagranicznym organizatorom targów za tego typu usługi).   W zależności od treści konkretnej umowy zawieranej z zagranicznym organizatorem targów, oprócz wynajmu powierzchni targowej / wystawienniczej, zdarza się również, że Spółka nabywa dodatkowo następujące usługi (produkty) od organizatora targów (ponosi związane z nimi dodatkowe koszty lub nabywa je w ramach płatności za wynajem powierzchni targowej / wystawienniczej): wpis do katalogu targów online (np. dane kontaktowe, logo, krótka prezentacja firmy - do samodzielnego wypełnienia przez Spółkę), identyfikatory (wejściówki) na targi dla pracowników Spółki, hasła z dostępem do stron internetowych wydarzenia (w tym np. katalogu targów online, broszur informacyjnych, formularzy zamówień, itp.), dostęp do aplikacji mobilnej umożliwiającej m.in. sprawdzenie miejsca lokalizacji wystawcy czy podstawowych informacji o nim a także skanowanie identyfikatorów i dostęp do informacji o uczestnikach targów odwiedzających stoisko, dostęp do spersonalizowanych stopek mailowych lub banerów internetowych zawierających informacje o wydarzeniu targowym, umieszczenie nazwy firmy na liście wystawców (na stronie internetowej organizatora targów i/lub w katalogu drukowanym), promowanie targów za pośrednictwem środków komunikacji wykorzystywanych przez organizatora targów (promowanie wydarzenia a nie Spółki), ubezpieczenie wymagane przez organizatora targów.   W ocenie Wnioskodawcy, wynajem powierzchni, a także inne wskazane powyżej usługi świadczone przez organizatorów targów nie zostały wymienione w art. 21 ust. 1 ustawy o CIT, w szczególności zaś wynagrodzenie wypłacane zagranicznym organizatorom targów nie stanowi należności za użytkowanie urządzenia handlowego, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT.   Ustawa o CIT nie zawiera definicji legalnej pojęcia „urządzenie handlowe”. Niezbędne jest zatem w tym zakresie odwołanie się do języka potocznego. Zgodnie bowiem z dyrektywami wykładni językowej, przy tłumaczeniu znaczenia normy należy jej przypisać takie znaczenie, jakie ma ona w języku potocznym, chyba że ważne względy przemawiają za odstępstwem od tego znaczenia. Za punkt wyjścia przy interpretacji znaczenia pojęcia „urządzenie handlowe" należy przyjąć zatem jego znaczenie słownikowe. Zgodnie ze słownikiem języka polskiego PWN (https://sjp.pwn.pl/sjp/urzadzenie), urządzenie to mechanizm lub zespół mechanizmów, służący do wykonania określonych czynności. Natomiast handel definiowany jest jako działalność polegająca na kupnie, sprzedaży lub wymianie towarów i usług (https://sjp.pwn.pl/sjp/handel). Mając na uwadze powyższe definicje stwierdzić należy, że w pojęciu „użytkowanie lub prawo do użytkowania urządzenia handlowego” nie mieści się nabycie usług świadczonych przez organizatorów targów opisanych w stanie faktycznym. Wnioskodawca pragnie podkreślić, iż jego udział w targach ma na celu przede wszystkim promowanie przez samego Wnioskodawcę marki Spółki na rynkach międzynarodowych.   Partycypacja w tego rodzaju wydarzeniach umożliwia nawiązanie kontaktów handlowych z potencjalnymi kontrahentami, a także zapoznanie szerokiego kręgu interesantów z ofertą Spółki. Uznanie faktu wynajmu powierzchni targowej / wystawienniczej przez Spółkę za użytkowanie urządzenia handlowego byłoby w ocenie Wnioskodawcy sprzeczne z wykładnią językową tego pojęcia.   Organizator targów nie udostępnia bowiem Wnioskodawcy urządzenia handlowego, udostępnia on jedynie powierzchnię wystawienniczą na targach. Wnioskodawca wyposaża swoje stoisko we własnym zakresie (co do zasady, we współpracy z wykonawcą będącym polskim rezydentem podatkowym). Zdaniem Wnioskodawcy, nawet gdyby jednak Spółka korzystała ze stoiska przygotowywanego przez organizatora targów, to takie świadczenie nie mogłoby być uznane za użytkowanie urządzenia handlowego. Stoisko wystawowe lub targowe nie jest bowiem urządzeniem handlowym - nie służy bezpośrednio do handlu towarami lub usługami Spółki, lecz związane jest z szeroko rozumianą prezentacją firmy.   Najem powierzchni nie stanowi także usługi marketingowej. Czynności reklamowe podejmuje bowiem sama Spółka, a nie zagraniczny kontrahent udostępniający powierzchnię.   Z treści przepisu art. 21 ust. 1 pkt 2a ustawy o CIT wynika, że przychody z tytułu usług w zakresie organizacji targów nie zostały w nim literalnie wymienione jako podlegające opodatkowaniu zryczałtowanym podatkiem dochodowym od osób prawnych. Zdaniem Wnioskodawcy, nie sposób również uznać je za przychody ze świadczeń o podobnym charakterze do świadczeń wymienionych w art. 21 ust. 1 pkt 2a ustawy o CIT, w szczególności usług reklamowych.   Aby zakwalifikować dane usługi do świadczeń o podobnym charakterze muszą być one tożsame pod względem celowościowym i funkcjonalnym z usługami zawartymi w art. 21 ust. 1 pkt 2a ustawy o CIT. W szczególności, opodatkowaniu zryczałtowanym podatkiem dochodowym od osób prawnych będą podlegały jedynie te świadczenia niematerialne, niewymienione wprost w art. 21 ust. 1 pkt 2a ustawy o CIT, które wykazują liczne i istotne cechy wspólne z którymkolwiek z określonych w tym unormowaniu świadczeń. Chodzi tu o to, aby elementy świadczeń o podobnym charakterze były w takiej proporcji, by elementy charakterystyczne dla świadczeń wymienionych w art. 21 ust. 1 pkt 2a ustawy o CIT znacząco przeważały nad elementami właściwymi dla innych świadczeń. Przepisy polskich ustaw podatkowych nie zawierają definicji legalnej usług reklamowych. Zgodnie ze słownikiem języka polskiego PWN (https://sjp.pl/reklama), reklama to działanie zachęcające potencjalnych klientów do korzystania z usług lub zakupu towarów (np. ogłoszenie, film, plakat itp.). W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przy wykładni przepisów ustawy dotyczących reklamy przeważa wykładnia gramatyczna. W wyroku z dnia 12 czerwca 1997 r., sygn. akt I SA/Ka 192-193/97, Naczelny Sąd Administracyjny wyraził pogląd, że reklama to działanie mające kształtować popyt poprzez poszerzenie wiedzy przyszłych nabywców o towarach w celu zachęcenia ich do nabycia towarów od tego właśnie a nie innego podmiotu gospodarczego.   Reklama musi zawierać elementy wartościujące towar lub zachęcające do jego kupna, a za reklamę należy uznać wszystko, co zawiera informacje, które nie są niezbędne do zawarcia umowy (I. Konieczna. J. Ruszyński, Problematyka kosztów uzyskania przychodów w podatku dochodowym od osób fizycznych oraz w podatku dochodowym od osób prawnym w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Poznań 1997, s. 29-30). Z kolei, w wyroku z dnia 15 grudnia 2020 r., sygn. II FSK 2430/18, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że: „Pojęcie "reklama" w ujęciu słownikowym oznacza rozpowszechnianie informacji o towarach, ich zaletach, wartości, miejscach i możliwościach nabycia, chwalenie kogoś, zalecanie czegoś przez prasę, radio, telewizję i inne podobne środki, np. plakaty, napisy i ogłoszenia służące temu celowi (Słownika języka polskiego, red. M. Szymczyk, Warszawa 2002. Nowy słownik języka polskiego, red. Elżbieta Sobol, Warszawa 2003). Pojęcie "reklamowy" jest przymiotnikiem pochodzącym od pojęcia reklama, który oznacza to co jest związane z reklamą np. akcja reklamowa, ulotka reklamowa (tamże). Pojęcie usługa oznacza działalność gospodarczą mającą na celu zaspokajanie potrzeb ludności (tamże). Zatem w ujęciu gramatycznym usługi reklamowe to czynności wchodzące w zakres działalności gospodarczej podmiotu je wykonującego, których przedmiotem są ww. działania określające zakres pojęcia reklama”. W związku z powyższym, pod pojęciem usług reklamowych rozumie się wszelką działalność promocyjną, w wyniku której lub w trakcie której następuje przekazywanie treści mających za zadanie informować o istnieniu lub cechach oferowanych towarów lub usług w celu zwiększenia sprzedaży tych produktów.   W pierwszej kolejności, odnosząc powołane przepisy do przedstawionego we wniosku opisu stanu faktycznego sprawy należy stwierdzić, że usługi o których mowa we wniosku, tj. usługi, których istota sprowadza się do udostępnienia Wnioskodawcy powierzchni w miejscu, w którym odbywają się targi, nie stanowią usług reklamowych, ani usług o podobnym charakterze. Innymi słowy, istota ww. usług nabywanych przez Wnioskodawcę, nie polega na świadczeniu usług reklamowych, lecz na zapewnieniu Wnioskodawcy możliwości podjęcia działań reklamowych podczas określonego wydarzenia (targów). Dopiero czynności podejmowane we własnym zakresie przez Spółkę w trakcie udziału w określonych targach zmierzają do promowania marki Spółki na rynkach międzynarodowych, umożliwiając nawiązanie kontaktu z potencjalnymi kontrahentami i zaprezentowanie swoich produktów i usług szerokiemu gronu odbiorców.   Jednocześnie, zdaniem Wnioskodawcy świadczenia uboczne, towarzyszące w niektórych przypadkach świadczeniu głównemu, jakim jest najem powierzchni targowej / wystawienniczej, polegające m.in. na wpisie do katalogu targów, umieszczeniu nazwy firmy na stronie internetowej organizatora targów czy jedynie informacyjny, uboczny element usług świadczonych na rzecz Wnioskodawcy. Należy zatem wiązać je nie ze świadczeniem usług reklamowych, lecz m.in. z informowaniem o fakcie uczestnictwa Wnioskodawcy w targach.   Nawet jeśli w ramach świadczenia przedmiotowych usług wystąpiłyby elementy usług reklamowych, to są to czynności na tyle marginalne, iż nie można uznać, że występują one w ramach usługi świadczonej przez organizatora targów w proporcji pozwalającej uznać całą usługę za usługę reklamową (lub też że cechy te pełnią w przypadku usług świadczonych przez organizatorów targów rolę zasadniczą).   Jak wskazuje się bowiem w doktrynie, opodatkowaniu zryczałtowanym podatkiem dochodowym od osób prawnych będą podlegały jedynie te świadczenia niematerialne, niewymienione wprost w art. 21 ust. 1 pkt 2a ustawy o CIT, które wykazują liczne i istotne cechy wspólne z którymkolwiek z określonych w tym unormowaniu świadczeń. Chodzi tu o to, aby elementy świadczeń o podobnym charakterze były w takiej proporcji, by elementy charakterystyczne dla świadczeń wymienionych w art. 21 ust. 1 pkt 2a ustawy o CIT znacząco przeważały nad elementami właściwymi dla innych świadczeń (K. Gil, A. Obońska, A. Wacławczyk, A. Walter (red.), Podatek dochodowy od osób prawnych. Komentarz. Wyd. 3, Warszawa 2019).   Wnioskodawca pragnie zwrócić uwagę, że usługa świadczona na rzecz Spółki przez organizatora targów jest świadczeniem złożonym i niepodzielnym. Chociaż w niektórych przypadkach składa się ona z kilku elementów składowych (oprócz wynajmu powierzchni targowej / wystawienniczej, np. umieszczenie Spółki w katalogu wystawców, ubezpieczenie stoiska, przekazanie wejściówek na targi etc.), to jednak w ocenie Wnioskodawcy nie można uznać, że jest ona złożona z kilku niezależnych, samoistnych usług. Żadne z ww. świadczeń ubocznych, nabywanych przez Spółka od organizatorów targów, nie miałoby dla Spółka gospodarczego znaczenia, gdyby odseparować je od świadczenia głównego jakim jest zapewnienie możliwości uczestnictwa w targach poprzez wynajem powierzchni targowej / wystawienniczej. Tylko bowiem wynajem powierzchni targowej / wystawienniczej od organizatorów targów daje Spółka możliwość osiągnięcia założonego celu jakim jest uczestnictwo w określonych targach i promowanie we własnym zakresie przez Spółkę marki Spółka na rynkach międzynarodowych.   W doktrynie i praktyce podatkowej wypracowano mechanizmy stosowania podatku u źródła w odniesieniu do usług złożonych. Przyjmuje się, że jeżeli w danej usłudze istnieje świadczenie przeważające, to ono decyduje o opodatkowaniu bądź braku opodatkowania usługi jako całości. Jeżeli natomiast świadczenia mają charakter równorzędny, lecz są objęte jedną ceną, to cenę taką należy podzielić i opodatkować w sposób właściwy dla każdej z jej części.   Komentarz do art. 12 Modelowej Konwencji OECD w pkt 11.6. wskazuje, że: „W takich umowach mieszanych należy - opierając się na danych zawartych w umowie lub drogą analizy logicznej - dokonać rozbicia całej kwoty wynagrodzenia na oddzielne elementy i do każdego z nich zastosować odrębne zasady opodatkowania. Jeżeli jednak jeden z elementów świadczenia stanowi pozycję główną kontraktu, a pozostałe elementy są uboczne lub mają raczej znikome znaczenie, to normę stosowaną do głównego elementu należy stosować do całości wynagrodzenia” (Modelowa konwencja w sprawie podatku od dochodu i majątku. Wersja skrócona, Wolters Kluwer, lipiec 2010).   Zgodnie z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 17 czerwca 2020 r., sygn. akt I SA/Sz 65/20: „w przypadku świadczenia dominującego oraz świadczeń ubocznych (które nie stanowią samoistnych wartości gospodarczych i mają jedynie charakter akcesoryjny) cena łączna podlega opodatkowaniu według zasad właściwych dla świadczenia głównego. Jeżeli jednak każde ze świadczeń mogłoby być przedmiotem samoistnej transakcji, podział ceny jest warunkiem prawidłowego rozliczenia transakcji. Dotyczy to przypadków, gdy strony nie dokonały wspólnie podziału ceny (nawet poza samą treścią umowy)”.   Próbę przedstawienia ogólnej koncepcji rozstrzygnięcia czy wzajemny stosunek świadczeń ma charakter równorzędny, czy też jest relacją świadczenia głównego i świadczeń akcesoryjnych podjął Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyroku z dnia 3 marca 2010 r., sygn. akt I SA/Kr 1497/09, wskazując, że „istnieje grupa usług o charakterze złożonym, w skład których wchodzić może szereg innych, odrębnych usług. Pojedyncze świadczenie ma miejsce zwłaszcza wtedy, gdy jedną lub więcej części składowych uznaje się za usługę zasadniczą, podczas gdy inny lub inne elementy traktuje się jako usługi pomocnicze, do których stosuje się te same zasady opodatkowania, co do usługi zasadniczej. Usługę należy uznać za usługę pomocniczą w stosunku do usługi zasadniczej, jeśli nie stanowi ona dla podatnika celu samego w sobie, lecz jest środkiem do lepszego wykorzystania usługi zasadniczej. Celem usługi pomocniczej tworzącej razem z usługą dominującą usługę złożoną jest lepsze wykorzystanie przez nabywcę usługi zasadniczej - dominującej. Usługa pomocnicza, ażeby mogła zostać uznana za część usługi złożonej, musi realizować jeden ściśle określony cel, tj. musi ona przyczyniać się do lepszego wykorzystania przez nabywcę usługi złożonej wchodzącej w jej zakres usługi zasadniczej”.   Przyjęcie powyższego rozumowania prowadzi do wniosku, że wynagrodzenie za świadczenie usług związanych z niezbędnym do udziału w targach udostępnieniem powierzchni, o czym mowa w opisie stanu faktycznego, nie podlega podatkowi u źródła. Żadne ze świadczeń częściowych (ubocznych, pomocniczych), wchodzących w skład usługi świadczonej przez organizatorów targów, nie ma bowiem osobno znaczenia gospodarczego dla Spółki (np. bezprzedmiotowe jest ubezpieczenie stoiska, skoro Spółka nie wynajmie powierzchni targowej/ wystawienniczej i nie będzie mogło rozstawić na targach swojego stoiska).   Jak potwierdził Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacji z 15 maja 2020 r., sygn. 0111-KDIB1-1.4010.81.2019.2.ŚS: „Jeżeli zaś szukać w tym przypadku świadczenia głównego, przeważającego, to jest nim zapewnienie korzystania z powierzchni wystawienniczej. Takie świadczenie (zbliżone do najmu nieruchomości) pozostaje jednak poza zakresem podatku u źródła. Tym samym przychody uzyskane przez Organizatorów targów z tytułu Usług nie są objęte zakresem przedmiotowym art. 21 ust. 1 uCIT".   Powyższe rozumienie usług świadczonych przez organizatorów targów jako świadczeń niepodlegających opodatkowaniu podatkiem u źródła znajduje potwierdzenie także w następujących interpretacjach indywidualnych Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej: interpretacja z dnia 2 grudnia 2019 r., sygn. 0111-KDIB2-1.4010.433.2019.2.AT;interpretacja z dnia 10 września 2020 r., sygn. 0111-KDIB1-2.4010.832.2020.2.SK orazinterpretacja z dnia 2 marca 2021 r., sygn. 0111-KDIB1-2.4010.549.2020.2.BG.  Mając na uwadze powyższe, zdaniem Wnioskodawcy usługi świadczone na rzecz Spółki przez organizatorów targów nie kwalifikują się / nie będą się kwalifikowały do żadnego z tytułów wymienionych w art. 21 ust. 1 ustawy o CIT, w szczególności nie mogą być utożsamiane z użytkowaniem urządzenia handlowego, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT lub usługami reklamowymi lub innymi świadczeniami o podobnym charakterze w rozumieniu art. 21 ust. 1 pkt 2a ustawy o CIT. Tym samym opłaty dokonywane przez Spółkę z powyższych tytułów na rzecz podmiotów niebędących polskimi rezydentami podatkowymi nie podlegają / nie będą podlegały obowiązkowi poboru podatku u źródła w Polsce a zatem na Spółce nie ciążą / nie będą ciążyć obowiązki płatnika wynikające z art. 26 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.   W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego w zakresie ustalenia, czy: •         usługi świadczone na rzecz Spółki przez organizatorów targów nie kwalifikują się / nie będą się kwalifikowały do żadnego z tytułów wymienionych w art. 21 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, •         opłaty dokonywane przez Spółkę z tytułu usług świadczonych przez organizatorów targów na rzecz podmiotów niebędących polskimi rezydentami podatkowymi nie podlegają / nie będą podlegały obowiązkowi poboru podatku u źródła w Polsce a  zatem na Spółce nie ciążą / nie będą ciążyć obowiązki płatnika wynikające z art. 26 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych – jest prawidłowe.   Mając powyższe na względzie, stosownie do art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej, odstąpiono od uzasadnienia prawnego dokonanej oceny stanowiska Wnioskodawcy.   Odnosząc się do powołanych we wniosku interpretacji indywidualnych stwierdzić należy, że zostały one wydane w indywidualnych sprawach innych podmiotów i tylko do nich się odnoszą; w związku z tym nie mają mocy powszechnie obowiązującego prawa i nie wiążą organu w sprawie będącej przedmiotem wniosku.   Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego) podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.   Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym oraz zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.   Zgodnie z art. 14na § 1 i 2 Ordynacji podatkowej przepisów art. 14k–14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej: 1)    z zastosowaniem art. 119a; 2)    w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; 3)    z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.   Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych. Powyższe unormowania należy odczytywać łącznie z przepisami art. 33 ustawy z 23 października 2018 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ustawy – Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2018 r., poz. 2193), wprowadzającymi regulacje intertemporalne.    Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, w dwóch egzemplarzach (art. 47 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a (art. 53 § 1 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Skargę wnosi się w dwóch egzemplarzach na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała lub drogą elektroniczną na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 54 § 1a ww. ustawy). W przypadku pism i załączników wnoszonych w formie dokumentu elektronicznego odpisów nie dołącza się (art. 47 § 3 ww. ustawy). W przypadku wnoszenia skargi w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego i stanu epidemii jako najwłaściwszy proponuje się kontakt z wykorzystaniem systemu teleinformatycznego ePUAP. Jednocześnie, zgodnie z art. 57a ww. ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.