0114-KDIP2-2.4010.143.2018.2.SO

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 13 § 2a, art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r., poz. 800, z późn. zm.) Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z dnia 6 kwietnia 2018 r. (data wpływu 10 kwietnia 2018 r.), uzupełnionym pismem z dnia 1 czerwca 2018 r. (data nadania 1 czerwca 2018 r., data wpływu 1 czerwca 2018 r.) na wezwanie Nr 0114-KDIP2-2.4010.143.2018.1.SO z dnia 23 maja 2018 r. (data nadania 23 maja 2018 r., data odbioru 29 maja 2018 r.) o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie: ustalenia źródła przychodów z tytułu produkcji programów/seriali związanych z udzieleniem licencji, praw dodatkowych, tantiem – jest nieprawidłowe; ustalenia, czy koszty zakupu tzw. opcji na format stanowią koszty uzyskania przychodów przyporządkowanych do źródła zyski kapitałowe – jest nieprawidłowe. UZASADNIENIE W dniu 10 kwietnia 2018 r. wpłynął do tutejszego organu ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie ustalenia źródła przychodów z tytułu produkcji programów/seriali związanych z udzieleniem licencji, praw dodatkowych, tantiem oraz ustalenia źródła przychodów z tytułu produkcji programów/seriali związanych z udzieleniem licencji, praw dodatkowych, tantiem oraz ustalenia, czy koszty zakupu tzw. opcji na format stanowią koszty uzyskania przychodów przyporządkowanych do źródła zyski kapitałowe. We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny i zdarzenie przyszłe. Sp. z o.o. (dalej: „Spółka”) jest wiodącym na rynku europejskim i polskim producentem programów i seriali telewizyjnych. Spółka ma prawo do korzystania z formatów na programy telewizyjne i seriale, na podstawie umów licencyjnych zawieranych głównie z podmiotami z grupy. Na podstawie tych umów Spółka uzyskuje prawo do produkcji programów/seriali, której towarzyszy również udzielanie licencji kontrahentom spółki (stacjom telewizyjnym) na prawa związane z produkowanymi serialami/programami (np. prawo emisji serialu, prawo do emitowania powtórek etc.). Ponadto, Spółka ma prawo do korzystania z tzw. praw dodatkowych (np. prawa do reklam, ... czyli usług pozwalających na korzystanie z serialu/programu w dowolnym czasie, późniejszym niż czas emisji, przychodów z SMS, Internet, przychodów z lokowania produktu itp.) związanych z produkowanymi przez nią programami/serialami. Podstawą do korzystania z tzw. praw dodatkowych jest oddzielna umowa (możliwość korzystania z praw dodatkowych nie jest zawarta w umowie producenckiej) lub zapisy w umowie producenckiej. Nawet jeżeli zawarta jest oddzielna umowa na prawa dodatkowe, to jej zawarcie związane jest z istniejącą umową na produkcję programu/serialu (prawa dodatkowe związane są z programem/serialem wyprodukowanym przez Spółkę; gdyby Spółka nie produkowała programu/serialu to nie miałaby możliwości korzystania z praw dodatkowych). Spółka uzyskuje również przychody w postaci tantiem stanowiących wynagrodzenie wypłacane na rzecz Spółki z tytułu wykorzystania przez podmioty korzystające z przysługujących Spółce autorskich praw majątkowych do wyprodukowanych programów/seriali. Podstawą wypłaty tantiem są przepisy ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (art. 104 i następne). Dodatkowo, Spółka ponosi koszty zakupu tzw. opcji, dających możliwość pokazania formatu (programu) w danej stacji telewizyjnej przez określony czas z prawem pierwokupu licencji na ten format. Zakup opcji jest określony czasowo. Gdyby okazało się, że format zostanie zaakceptowany przez stację telewizyjną, Spółka nabyłaby licencję na ten format (programu) i w konsekwencji generowałaby przychody z tytułu produkcji tego formatu (programu). W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie. Czy przychody uzyskiwane przez Spółkę z tytułu produkcji programów/seriali (związanych z udzieleniem licencji), praw dodatkowych, tantiem stanowią przychody ze źródła zyski kapitałowe na podstawie art. 7b ust. 1 pkt 6 Ustawy CIT? Czy koszty zakupu tzw. opcji na format stanowią koszty uzyskania przychodów przyporządkowanych do źródła zyski kapitałowe na podstawie art. 7b Ustawy CIT? Stanowisko Wnioskodawcy. Ad. 1 W ocenie Spółki, wskazane powyżej przychody nie stanowią przychodów zaliczanych do zysków kapitałowych, w związku z czym należy je zaliczyć do tzw. innych źródeł przychodów. Jak wynika z treści zmienionego z dniem 1 stycznia 2018 r. art. 7 ust. 1 Ustawy CIT, przedmiotem opodatkowania podatkiem dochodowym jest dochód stanowiący sumę dochodu osiągniętego z zysków kapitałowych oraz dochodu osiągniętego z innych źródeł przychodów. Zatem, zgodnie ze stanem prawym obowiązującym od początku 2018 r., podatnicy CIT zobowiązani są do wyodrębnienia przychodów i kosztów w zakresie źródła z zysków kapitałowych i oddzielnie dla tej kategorii ustalić wysokość dochodu podatkowego (straty podatkowej). W konsekwencji, dla pozostałych przychodów i kosztów (niezaliczanych do źródła z zysków kapitałowych) należało będzie ustalić dochód (z pewnymi wyjątkami), opodatkowany odrębnie w ramach innych źródeł przychodów. Z treści art. 7b ust. 1 pkt 6 lit. a) Ustawy CIT wynika, że do przychodów z zysków kapitałowych zalicza się przychody z praw majątkowych, o których mowa w art. 16b ust. 1 pkt 4-7 (autorskie lub pokrewne prawa majątkowe, licencje, prawa własności przemysłowej, know-how), z wyłączeniem przychodów z licencji, bezpośrednio związanych z uzyskaniem przychodów niezaliczonych do zysków kapitałowych. Jak wskazano w uzasadnieniu do ustawy wprowadzającej nowe źródło dochodów, „jednym z częstych mechanizmów optymalizacyjnych stosowanych przez podatników podatku dochodowego od osób prawnych jest (sztuczne) kreowanie straty w operacjach gospodarczych dokonywanych z użyciem posiadanego majątku i obniżanie o wysokość takiej straty dochodów wygenerowanych w następstwie prowadzenia podstawowej działalności (działalności operacyjnej). W celu ograniczenia fiskalnych skutków związanych z tego rodzaju sztucznymi operacjami gospodarczymi, przy jednoczesnym utrzymaniu poziomu obciążeń podatkowych w podatku dochodowym na niezmienionym poziomie, w projekcie przyjmuje się rozwiązanie polegające na rozgraniczeniu tych źródeł przychodów i odrębnym określaniu przez podatnika uzyskanego z tych źródeł wyniku podatkowego – dochodu bądź straty. Z powyższych względów wprowadza się jako odrębne źródło przychodów (dochodów) przychody (dochody) uzyskiwane z „zysków kapitałowych (przyp. – podkreślenie własne Spółki)”. Przedstawiony powyżej fragment uzasadnienia wprost wskazuje, że głównym celem wprowadzenia omawianego przepisu było ograniczenie możliwości optymalizacyjnych, polegających na sztucznym kreowaniu strat w źródle tzw. zysków kapitałowych. Zatem interpretacja nowowprowadzonego art. 7b Ustawy CIT powinna odbywać się z uwzględnieniem wskazanego powyżej celu jego wprowadzenia. Zasadą jest, że przychody uzyskiwane z licencji zaliczane są do zysków kapitałowych, chyba że są bezpośrednio związane z uzyskaniem przychodów z innych źródeł (np. z działalności operacyjnej). Uwzględnienie tego wyjątku oznacza, że ustawodawca dostrzegł to, że aktualnie własność intelektualna jest powszechnie wykorzystywana w związku z prowadzoną działalnością i tym samym nie jest wyłącznie narzędziem optymalizacji podatkowej. Przepisy Ustawy CIT nie wskazują, w jakich sytuacjach przychody uzyskiwane z licencji są bezpośrednio związane z uzyskaniem przychodów z innych źródeł, szczególnie nie definiują w jaki sposób należy rozumieć „bezpośredni” związek. W pierwszej kolejności należy podkreślić, że bezpośredni związek należy badać po stronie podmiotu udzielającego licencji (udostępniającego własność intelektualną), czyli po stronie Spółki. Zgodnie z definicją słownikową, „bezpośredni” oznacza „dotyczący kogoś lub czegoś wprost, znajdujący się bardzo blisko”. Zatem badając związek przychodu z licencji (własności intelektualnej) z przychodami z innych źródeł należy ustalić, czy przychód z licencji jest bezpośrednio związany z przychodami uzyskiwanymi z innej działalności. Poniżej Spółka przedstawia swoje stanowisko w stosunku do każdego z rodzajów przychodów: Produkcja seriali i programów rozrywkowych W sytuacji, w której udzielanie licencji związane jest z produkcją seriali i programów rozrywkowych Spółka stoi na stanowisku, że w takiej sytuacji przychód z licencji jest bezpośrednio związany z uzyskaniem przychodów z innych źródeł (przychód z produkcji programów/seriali, który nie jest przychodem z zysków kapitałowych). W takiej sytuacji, przychód z udzielenia licencji jest nieodłącznie, bezpośrednio związany z uzyskaniem przychód z produkcji, który stanowi przychód z innych źródeł. Jest to typowa kompleksowa usługa, składająca się ze stanowiących funkcjonalną i nierozłączna całość, produkcji i udzielenia licencji. W sytuacji, w której nie doszłoby do produkcji programu/serialu, przychód z licencji nie zostałby osiągnięty, co wskazuje na bezpośredni związek przychodu z licencji z przychodem z produkcji (przychód z innych źródeł). W efekcie, zarówno przychód z produkcji seriali/programów, jak również z licencji nie stanowi przychodu z zysków kapitałowych. Udzielenie/sprzedaż praw dodatkowych zapis o udzieleniu/sprzedaży licencji na prawa dodatkowe jest zawarty w umowie na produkcję programu/serialu Udzielenie/sprzedaż praw dodatkowych jest zawarte w umowie na produkcję programu/serialu co oznacza, że przychód z tego tytułu jest bezpośrednio związany z przychodem z produkcji – nie byłoby to możliwe w sytuacji, w której nie doszłoby do zawarcia umowy na produkcję programu/serialu. Należy wiec przyjąć, że ewentualny przychód z praw dodatkowych jest ściśle i bezpośrednio związany z przychodem z tytułu produkcji. W ocenie Spółki, przychód z licencji jest bezpośrednio związany z uzyskaniem przychodów z innych źródeł (przychód z produkcji programów/seriali, który nie jest przychodem ze zysków kapitałowych) i nie należy go zaliczać do przychodów z zysków kapitałowych. zawarcie oddzielnej umowy na prawa dodatkowe Zawarcie oddzielnej umowy na prawa dodatkowe ma miejsce w sytuacji, w której Spółce takie prawa przysługują natomiast możliwość ich udostepnienia/sprzedaży nie została uwzględniona w umowie na produkcję serialu/programu. Spółka stoi na stanowisku, że pomimo zawarcia oddzielnej umowy, przychód z praw dodatkowych jest ściśle związany z produkcją w taki sposób, że bez wcześniejszego wyprodukowania programu (i generowania z tego tytułu przychodów podatkowych zaliczanych do innego źródła), Spółka nie byłaby w stanie uzyskać licencji na prawa dodatkowe do programu, który wyprodukowało (i generować na jej podstawie przychodów). To, że umowa na produkcję nie przewidywała udzielenia licencji na prawa dodatkowe nie ma więc wpływu na związek tego przychodu z przychodem z produkcji. Zatem, w takiej sytuacji, podobnie jak w przypadku opisanym powyżej, przychód z praw dodatkowych, jako ściśle związany z przychodem z produkcji nie będzie zaliczony do zysków kapitałowych. Przychody z tantiem Przychody stanowią wynagrodzenie wypłacane na rzecz Spółki z tytułu wykorzystania przez podmioty korzystające z przysługujących Spółce autorskich praw majątkowych do wyprodukowanych utworów. Tak więc, podobnie jak w przypadku pozostałych przychodów, również w tej sytuacji przychody będą bezpośrednio związane z uzyskiwaniem przez Spółkę przychodów z produkcji seriali/programów. Gdyby bowiem program nie został produkowany, Spółka nie otrzymywałaby wynagrodzenia za korzystanie z praw autorskich do tych programów przez osoby trzecie. W związku z powyższym należy przyjąć, że przychód uzyskiwany z tych praw nie będzie zaliczał się do zysków kapitałowych. Ad. 2 W ocenie Spółki koszty zakupu tzw. opcji na format nie stanowią kosztów uzyskania przychodów przyporządkowanych do źródła zyski kapitałowe, w związku z czym należy je zaliczyć do tzw. innych źródeł przychodów. Spółka ponosi koszty zakupu tzw. opcji, dających możliwość pokazania formatu (programu) w danej stacji telewizyjnej przez określony czas z prawem pierwokupu licencji na ten format. Zakup opcji jest określony czasowo. Gdyby okazało się, że format zostanie zaakceptowany przez stację telewizyjną, Spółka nabyłaby licencję na ten format (programu) i w konsekwencji generowałaby przychody z tytułu produkcji tego formatu (programu), szczegółowo opisanych w uzasadnieniu stanowiska Spółki w pkt 1 (produkcja seriali i programów telewizyjnych). W związku z faktem, że przychody z produkcji seriali (programów telewizyjnych) nie będą kwalifikowane do źródła przychodów z zysków kapitałowych, również wydatki na zakup tzw. opcji, które faktycznie będą ponoszone w celu generowania w przyszłości przychodów z produkcji nie powinny być również zaliczane do tego źródła. Koszty zakupu tzw. opcji na format nie stanowią kosztów uzyskania przychodów przyporządkowanych do źródła zyski kapitałowe, w związku z czym należy je zaliczyć do tzw. innych źródeł przychodów. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego jest nieprawidłowe. Ad. 1 Z dniem 1 stycznia 2018 r. wprowadzono do ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych zmiany. Jedną z nich jest podział przychodów na dwa źródła. Zgodnie z art. 7b ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 1036, z późn. zm.) za przychody z zysków kapitałowych uważa się: przychody z udziału w zyskach osób prawnych, z zastrzeżeniem art. 12 ust. 1 pkt 4b, stanowiące przychody faktycznie uzyskane z tego udziału, w tym: dywidendy, nadwyżki bilansowe w spółdzielniach oraz otrzymane przez uczestników funduszy inwestycyjnych lub instytucji wspólnego inwestowania dochody tego funduszu lub tej instytucji, w przypadku gdy statut przewiduje wypłacanie tych dochodów bez odkupywania jednostek uczestnictwa albo wykupywania certyfikatów inwestycyjnych, przychody z umorzenia udziału (akcji) lub ze zmniejszenia ich wartości, przychody z wystąpienia wspólnika ze spółki, o której mowa w art. 1 ust. 3, które następuje w inny sposób niż określony w lit. b, przychody ze zmniejszenia udziału kapitałowego wspólnika w spółce, o której mowa w art. 1 ust. 3, które następuje w inny sposób niż określony w lit. b, wartość majątku otrzymanego w związku z likwidacją osoby prawnej lub spółki, o której mowa w art. 1 ust. 3, równowartość zysku osoby prawnej oraz spółki, o której mowa w art. 1 ust. 3, przeznaczonego na podwyższenie jej kapitału zakładowego, równowartość nadwyżki bilansowej spółdzielni przeznaczonej na podwyższenie funduszu udziałowego oraz równowartość kwot przekazanych na ten kapitał (fundusz) z innych kapitałów (funduszy) takiej osoby prawnej lub spółki, dopłaty otrzymane w przypadku połączenia lub podziału spółek przez wspólników spółki przejmowanej, spółek łączonych lub dzielonych, przychody wspólnika spółki dzielonej, jeżeli majątek przejmowany na skutek podziału, a przy podziale przez wydzielenie - majątek przejmowany na skutek podziału lub majątek pozostający w spółce, nie stanowią zorganizowanej części przedsiębiorstwa, zapłata, o której mowa w art. 12 ust. 4d, wartość niepodzielonych zysków w spółce oraz wartość zysku przekazanego na inne kapitały niż kapitał zakładowy w spółce przekształcanej - w przypadku przekształcenia spółki w spółkę niebędącą osobą prawną, z tym że przychód określa się na dzień przekształcenia, odsetki od udziału kapitałowego, wypłacane na rzecz wspólnika przez spółkę, o której mowa w art. 1 ust. 3, odsetki od pożyczki udzielonej osobie prawnej lub spółce, o której mowa w art. 1 ust. 3, jeżeli wypłata odsetek od takiej pożyczki lub ich wysokość uzależnione są od osiągnięcia zysku przez tę osobę prawną lub spółkę lub od wysokości tego zysku (pożyczka partycypacyjna), przychody uzyskane w następstwie przekształceń, łączenia lub podziałów podmiotów, w tym: przychody osoby prawnej lub spółki, o której mowa w art. 1 ust. 3, przejmującej w następstwie łączenia lub podziału majątek lub część majątku innej osoby prawnej lub spółki, przychody wspólnika spółki łączonej lub dzielonej, przychody spółki dzielonej; przychody z tytułu wniesienia do osoby prawnej lub spółki, o której mowa w art. 1 ust. 3, wkładu niepieniężnego; inne, niż określone w pkt 1 i 2, przychody z udziału (akcji) w osobie prawnej lub spółce, o której mowa w art. 1 ust. 3, w tym: przychody ze zbycia udziału (akcji), w tym ze zbycia dokonanego celem ich umorzenia, przychody uzyskane w wyniku wymiany udziałów; przychody ze zbycia ogółu praw i obowiązków w spółce niebędącej osobą prawną; przychody ze zbycia wierzytelności uprzednio nabytych przez podatnika oraz wierzytelności wynikających z przychodów zaliczanych do zysków kapitałowych; przychody: z praw majątkowych, o których mowa w art. 16b ust. 1 pkt 4-7, z wyłączeniem przychodów z licencji bezpośrednio związanych z uzyskaniem przychodów niezaliczanych do zysków kapitałowych, z papierów wartościowych i pochodnych instrumentów finansowych, z wyłączeniem pochodnych instrumentów finansowych służących zabezpieczeniu przychodów albo kosztów, niezaliczanych do zysków kapitałowych, z tytułu uczestnictwa w funduszach inwestycyjnych lub instytucjach wspólnego inwestowania, z najmu, dzierżawy lub innej umowy o podobnych charakterze dotyczącej praw, o których mowa w lit. a-c, ze zbycia praw, o których mowa w lit. a-c. Jak wynika z uzasadnienia do ustawy z dnia 27 października 2017 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (Dz. U. z 2017 r., poz. 2175; dalej: „ustawa nowelizująca”), podział źródeł przychodów podatników podatku dochodowego od osób prawnych miał na celu ograniczenie optymalizacji podatkowych. Jednym z częstych mechanizmów optymalizacyjnych jest sztuczne kreowanie straty w operacjach gospodarczych dokonywanych z użyciem posiadanego majątku i obniżanie o wysokość takiej straty dochodów wygenerowanych w następstwie podstawowej działalności (działalności operacyjnej). Ograniczenie optymalizacji polega na uniemożliwieniu pomniejszania dochodu z jednego źródła przychodów o stratę z drugiego źródła przychodów (art. 7 ust. 5 updop). Obowiązkowi wyodrębniania źródeł przychodów nie podlegają banki i inne instytucje finansowe. Zgodnie z art. 7b ust. 2 updop, w przypadku ubezpieczycieli, banków, podmiotów, o których mowa w art. 15c ust. 16 pkt 3, oraz innych instytucji finansowych w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Prawo bankowe przychody wymienione w ust. 1, z wyłączeniem przychodów, o których mowa w ust. 1 pkt 1 lit. a i f, zalicza się do przychodów innych niż przychody z zysków kapitałowych. Oznacza to, że konieczność rozdzielania źródeł przychodów na „przychody operacyjne” i „zyski kapitałowe” nie ma zastosowania do określonych podmiotów zajmujących się działalnością finansową. W przypadku takich podmiotów kategorie przychodów ze źródła „zyski kapitałowe” stanowią podstawowy rodzaj działalności (są de facto działalnością operacyjną). Wnioskodawca jest producentem programów i seriali telewizyjnych. Spółka ma prawo do korzystania z formatów na programy telewizyjne i seriale na podstawie umów licencyjnych. Na podstawie tych umów Wnioskodawca uzyskuje prawo do produkcji programów/seriali, której towarzyszy również udzielanie licencji kontrahentom spółki na prawa związane z produkowanymi serialami/programami (np. prawo emisji serialu, prawo do emitowania powtórek). Ponadto, Wnioskodawca ma prawo do korzystania z tzw. praw dodatkowych (np. prawa do reklam, ..., przychodów z SMS itp.), których podstawą jest oddzielna umowa lub zapisy w umowie producenckiej. Wnioskodawca uzyskuje również przychody w postaci tantiem stanowiących wynagrodzenie wypłacane na rzecz Wnioskodawcy z tytułu wykorzystania przez podmioty korzystające z przysługujących Wnioskodawcy autorskich praw majątkowych do wyprodukowanych programów/seriali. Wątpliwości Wnioskodawcy dotyczą zakwalifikowania uzyskiwanych przychodów do odpowiednich źródeł. Zdaniem Wnioskodawcy, wszystkie wymienione przychody nie stanowią przychodów zaliczanych do zysków kapitałowych, w związku z czym należy je zaliczyć do tzw. innych źródeł przychodów. Z takim stanowiskiem Wnioskodawcy nie sposób się zgodzić. Zgodnie z przywołanym już art. 7b ust. 1 pkt 6 lit. a updop, za przychody z zysków kapitałowych uważa się przychody z praw majątkowych, o których mowa w art. 16b ust. 1 pkt 4-7, z wyłączeniem przychodów z licencji bezpośrednio związanych z uzyskaniem przychodów niezaliczanych do zysków kapitałowych. Przychodami z praw majątkowych, do których odwołuje się powyższy przepis, są: autorskie lub pokrewne prawa majątkowe, licencje, prawa określone w ustawie z dnia 30 czerwca 2000 r. – Prawo własności przemysłowej, wartość stanowiąca równowartość uzyskanych informacji związanych z wiedzą w dziedzinie przemysłowej, handlowej, naukowej lub organizacyjnej (know-how). Ustawodawca wprost wskazał, że przychody z praw majątkowych wymienionych w art. 16b ust. 1 pkt 4-7, a więc także z licencji, stanowią przychody z zysków kapitałowych. W art. 7b ust. 1 pkt 6 lit. a znajduje się wyłączenie z traktowania przychodów z licencji jako zyski kapitałowe, a mianowicie za przychody z zysków kapitałowych nie uważa się przychodów z licencji bezpośrednio związanych z uzyskaniem przychodów niezaliczanych do zysków kapitałowych. W przedmiotowej sytuacji natomiast Wnioskodawca udziela licencji kontrahentom na prawa związane z produkowanymi serialami/programami (prawo emisji serialu, prawo do emitowania powtórek etc.), a także licencji na prawa dodatkowe (np. prawa do reklam, ...) w związku z czym uzyskuje przychód z tego tytułu. Mamy więc do czynienia z udostępnieniem prawa majątkowego i przychodem z tytułu udostępnienia tego prawa, który wprost został zakwalifikowany przez ustawodawcę do zysków kapitałowych. Nieuzasadnione jest więc stosowanie wyjątku przewidzianego w art. 7b ust. 1 pkt 6 lit. a – wyłączającego z przychodów kapitałowych przychody z licencji bezpośrednio związanych z uzyskiwaniem przychodów niezaliczanych do zysków kapitałowych. Podobnie jest w przypadku tantiem stanowiących wynagrodzenie wypłacane na rzecz Wnioskodawcy z tytułu wykorzystania przez podmioty korzystające z przysługujących Wnioskodawcy praw majątkowych do wyprodukowanych programów/seriali. Tantiemy są wypłacane Wnioskodawcy na podstawie art. 104 i nast. ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych. Przychody z praw majątkowych, w tym m.in. autorskich lub pokrewnych praw majątkowych, na podstawie art. 7b ust. 1 pkt 6 lit. a w zw. z art. 16b ust. 1 pkt 4 updop, stanowią przychody z zysków kapitałowych. Należy więc stwierdzić, że przychody z tytułu: licencji na prawa związane z produkowanymi serialami/programami (np. prawo emisji serialu, prawo emitowania powtórek); licencji z tytułu udzielenia praw dodatkowych (np. prawa do reklam, ...); tantiem stanowią przychody z zysków kapitałowych, ponieważ zastosowanie dla nich będzie miał wprost art. 7b ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. W związku z powyższym stanowisko Wnioskodawcy, zgodnie z którym wskazane przychody nie stanowią przychodów zaliczanych do zysków kapitałowych, w związku z czym należy je zaliczyć do tzw. innych źródeł przychodów, jest nieprawidłowe. Ad. 2 Wnioskodawca wskazuje również, że ponosi koszty zakupu tzw. opcji dających możliwość pokazania formatu (programu) w danej stacji telewizyjnej przez określony czas z prawem pierwokupu licencji na ten format. Gdyby okazało się, że format zostanie zaakceptowany przez stację telewizyjną, Wnioskodawca nabyłby licencję na ten format (program) i w konsekwencji generowałby przychody z tytułu produkcji tego formatu (programu). Zdaniem Wnioskodawcy, koszty zakupu tzw. opcji na format nie stanowią kosztów uzyskania przychodów przyporządkowanych do źródła zyski kapitałowe, w związku z czym należy je zaliczyć do tzw. innych źródeł przychodów. Jak wskazano w odpowiedzi na pytanie nr 1, w ramach nowelizacji ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, prawodawca ustawą z dnia 27 października 2017 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (Dz. U. z 2017 r. poz. 2175) wprowadził szereg zmian. Jedną z nich jest wyodrębnienie nowego źródła przychodów – przychodów z zysków kapitałowych. Wydzielając odrębne źródło przychodów, ustawodawca zamieścił w ustawie katalog, w którym określił listę przychodów alokowanych do takiego źródła (art. 7b ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz.U. z 2017 r., poz. 2343 z późn. zm., dalej: „updop”)). W związku z powyższym, w stanowisku organu odnoszącym się do pytania nr 1 wniosku wykazano, że przychody uzyskiwane przez Wnioskodawcę z tytułu licencji na prawa związane z produkowanymi serialami/programami (np. prawo emisji serialu, prawo emitowania powtórek), licencji z tytułu udzielenia praw dodatkowych (np. prawa do reklam, ...), tantiem stanowią przychody z zysków kapitałowych. Kwestią do rozstrzygnięcia zakreśloną w pytaniu oznaczonym we wniosku nr 2 jest ustalenie, do jakiego źródła przychodów należy przypisać koszty zakupu tzw. opcji na format. Zgodnie z art. 7 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych dochodem ze źródła przychodów, z zastrzeżeniem art. 11, art. 24a i art. 24b, jest nadwyżka sumy przychodów uzyskanych z tego źródła przychodów nad kosztami ich uzyskania, osiągnięta w roku podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania przychodów przekraczają sumę przychodów, różnica jest stratą ze źródła przychodów. Zasady kwalifikowania wydatków do kosztów uzyskania przychodów w określają przepisy art. 15 i 16 updop. Zgodnie z art. 15 ust. 1 ww. ustawy, kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1 updop. Powyższe oznacza, że wszystkie poniesione wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, po wyłączeniu zastrzeżonych w ustawie, są kosztami uzyskania przychodów, o ile pozostają w związku przyczynowo-skutkowym z osiąganymi przychodami. Zgodnie z art. 15 ust. 2b updop, w przypadku gdy podatnik uzyskuje przychody z zysków kapitałowych oraz przychody z innych źródeł przychodów, przepisy ust. 2 i 2a stosuje się także do przypisywania do każdego z tych źródeł kosztów innych niż bezpośrednio związane z przychodami. W myśl natomiast art. 15 ust. 2 updop, jeżeli podatnik ponosi koszty uzyskania przychodów ze źródeł, z których dochody podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym, oraz koszty związane z przychodami ze źródeł, z których dochody nie podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym lub są zwolnione z podatku dochodowego, a nie jest możliwe przypisanie danych kosztów do źródła przychodów, koszty te ustala się w takim stosunku, w jakim pozostają osiągnięte w roku podatkowym przychody z tych źródeł w ogólnej kwocie przychodów. Przepis art. 7 ust. 3 pkt 3 stosuje się odpowiednio. Należy przy tym podkreślić, że instytucja proporcjonalnego ustalania kosztów uzyskania przychodów ma charakter szczególny. Wprowadzony przez ustawodawcę tzw. klucz przychodowy znajduje zastosowanie wyłącznie w sytuacji, gdy nie jest możliwe ustalenie kosztów uzyskania przypadających na poszczególne źródła. Z wniosku wynika, że koszty zakupu tzw. opcji na format są przez Wnioskodawcę ponoszone niezależnie od zakupu licencji na format, jednak ich celem jest uzyskanie przychodów ze sprzedaży licencji. Zakup opcji na format jest bowiem ponoszony w celu zakupu licencji i – konsekwencji – uzyskania przychodów z tytułu sprzedaży licencji kontrahentom. W odpowiedzi na pytanie nr 1 organ wskazał, że przychody z tytułu sprzedaży licencji należy w całości zakwalifikować do przychodów z zysków kapitałowych. W związku z powyższym koszty zakupu licencji na format są ponoszone w celu uzyskania przychodów z zysków kapitałowych. Stanowić więc będą wprost koszty przypisane do źródła przychodów – zyski kapitałowe. Zatem stanowisko Wnioskodawcy, zgodnie z którym koszty zakupu tzw. opcji na format nie stanowią kosztów uzyskania przychodów przyporządkowanych do źródła zyski kapitałowe, w związku z czym należy je zaliczyć do tzw. innych źródeł przychodów, należy uznać za nieprawidłowe. Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego) podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność. Zgodnie z art. 14na Ordynacji podatkowej przepisów art. 14k–14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej: z zastosowaniem art. 119a; w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług. Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia oraz dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa w dwóch egzemplarzach (art. 47 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2017 r., poz. 1369, z późn. zm.) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a (art. 53 § 1 ww. ustawy). Jednocześnie, zgodnie art. 57a ww. ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy), na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała.