0114-KDIP2-2.4010.200.2021.1.AG

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA   Na podstawie art. 13 § 2a, art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm.) Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z 15 lipca 2021 r. (data wpływu 15 lipca 2021 r.) o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie: określenia wartości samochodu osobowego będącego przedmiotem leasingu operacyjnego z uwzględnieniem podatku VAT, w odniesieniu do którego Wnioskodawcy nie będzie przysługiwać pełne prawo do odliczenia – jest prawidłowe;braku uwzględnienia w limicie, o którym mowa w art. 16 ust. 1 pkt 49a ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, opłaty końcowej związanej z wykupem samochodu będącego przedmiotem leasingu – jest nieprawidłowe;możliwości osobnego liczenia limitu dla leasingu zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 49a ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz osobnego dla transakcji wykupu samochodu zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 4 ww. ustawy – jest prawidłowe.     UZASADNIENIE   W dniu 15 lipca 2021 r. wpłynął do tutejszego organu ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie określenia wartości samochodu osobowego będącego przedmiotem leasingu operacyjnego z uwzględnieniem podatku VAT, w odniesieniu do którego Wnioskodawcy nie będzie przysługiwać pełne prawo do odliczenia, braku uwzględnienia w limicie, o którym mowa w art. 16 ust. 1 pkt 49a ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, opłaty końcowej związanej z wykupem samochodu będącego przedmiotem leasingu oraz możliwości osobnego liczenia limitu dla leasingu zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 49a ww. ustawy oraz osobnego dla transakcji wykupu samochodu zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 4 tej ustawy.   We wniosku przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe.   A sp. z o.o. (dalej: „Wnioskodawca”) jest spółką prawa handlowego, której przedmiotem działalności jest projektowanie, produkcja, naprawa i montaż instalacji przemysłowych (w tym aparatury przemysłowej).   W 2021 r. Wnioskodawca planuje zawrzeć umowę leasingu operacyjnego, o którym mowa w art. 17b ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (dalej: „ustawa o PDOP”), którego przedmiotem będzie samochód osobowy.   Samochód, którego wartość przekraczać będzie 400 tys. PLN spełniać będzie definicję samochodu osobowego, o którym mowa w art. 4a pkt 9a ustawy o PDOP.   Na powyższą wartość samochodu składać się będą: 1.    opłata wstępna, 2.    okresowe opłaty/raty leasingowe, 3.    opłata końcowa określona odrębnie za wykup samochodu.   Umowa z leasingodawcą przewidywać będzie opłatę końcową (której wartość wyznaczona będzie przez leasingodawcę/finansującego). Wnioskodawca pragnie wskazać, iż opłata końcowa będzie: opłatą odrębną od rat leasingowych i nie zostanie wliczona w okresowe opłaty leasingowe ani w opłatę wstępną, związana z wykupem samochodu przez Wnioskodawcę i nie stanowi opłaty leasingowej. Opłata ta ma charakter odrębnego świadczenia na rzecz leasingodawcy (finansującego), za którą – już po zakończeniu umowy leasingu – Spółka będzie miała prawo wykupić samochód na własność.   Umowa zawarta zostanie na czas określony (na 48 miesięcy).   Samochód będzie wykorzystywany przez Wnioskodawcę w sposób mieszany, tj. do celów prowadzonej działalności gospodarczej i do innych celów niezwiązanych z działalnością Wnioskodawcy (cele prywatne). W konsekwencji, Spółce przysługiwać będzie ograniczone prawo do odliczenia podatku VAT z faktur związanych z użytkowaniem tego samochodu osobowego.   Końcowo Wnioskodawca pragnie wskazać, iż: jest czynnym podatnikiem VAT,wartość samochodu wynikać będzie z umowy leasingu i odzwierciedla jego wartość rynkową,wszystkie kwoty określone są w kwotach netto i powiększone zostaną o podatek VAT,nie podjęła jeszcze decyzji w jakim zakresie samochód, o którym mowa we wniosku będzie wykorzystywany po jego wykupie (tj. po zakończeniu umowy leasingu operacyjnego),finansujący nie korzysta ze zwolnień w podatku dochodowym.   W związku z powyższym opisem zadano następujące pytania.   1.  W jaki sposób obliczyć wartość samochodu osobowego będącego przedmiotem leasingu operacyjnego, tj. czy należy uwzględnić wartość podatku VAT, w odniesieniu, do którego – z uwagi na użytek mieszany samochodu – Wnioskodawcy nie będzie przysługiwać pełne prawo do odliczenia (50%)?   2.  Czy limit 150.000 PLN Wnioskodawca może naliczyć osobno dla leasingu (opłaty wstępnej oraz rat leasingowych) zgodnie z art. 16 ust 1 pkt 49a ustawy o PDOP oraz osobno dla transakcji wykupu samochodu na własność zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 4 ustawy o PDOP?   Stanowisko Wnioskodawcy.   Wnioskodawca stoi na stanowisku, iż: Kwota VAT związana z zakupem samochodu osobowego w części, w jakiej nie podlega odliczeniu, powinna zwiększyć wartość samochodu,Wykup samochodu stanowić będzie podatkowo odrębną od umowy leasingu transakcję. Wykup jest dodatkowym świadczeniem na rzecz leasingodawcy/finansującego i nie stanowi opłaty leasingowej. W konsekwencji, limit 150.000 PLN Wnioskodawca powinien naliczyć osobno dla: -   leasingu (opłaty wstępnej i sumy miesięcznych rat leasingowych) – limit wynikający z art. 16 ust 1 pkt 49a ustawy o PDOP oraz osobno dla -   opłaty za wykup (limit wynikający z art. 16 ust 1 pkt 4 ustawy o PDOP). Tym samym limit odpisów amortyzacyjnych jakie Wnioskodawca będzie mógł zaliczyć do kosztów podatkowych zostanie ustalony zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 4 ustawy o PDOP,  W konsekwencji, w przypadku określenia kwoty wykupu (netto + nieodliczany VAT) na poziomie poniżej 150.000 PLN, Wnioskodawca będzie miał prawo dokonać odpisów amortyzacyjnych od całej kwoty wykupu. Koszty uzyskania przychodów (KUP)   Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o PDOP, kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1 ustawy o PDOP.   Mając powyższe na uwadze, podatnik ma możliwość odliczenia dla celów podatkowych wszelkich kosztów (niewymienionych w art. 16 ust. 1 ustawy o PDOP), pod warunkiem, że wykaże ich bezpośredni bądź pośredni związek z prowadzoną działalnością, a ich poniesienie ma lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętego przychodu. W konsekwencji, kosztami uzyskania przychodów są wszelkie, racjonalnie i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, których celem jest osiągnięcie, zabezpieczenie i zachowanie źródła przychodów, z wyjątkiem tych enumeratywnie wymienionych w tej ustawie.   Aby zatem określony wydatek można było uznać za koszt uzyskania przychodów, między tym kosztem a przychodem musi istnieć związek przyczynowo-skutkowy. Chodzi tu o związek tego typu, że poniesienie kosztu ma wpływ na powstanie lub zwiększenie przychodu.   Kosztem uzyskania przychodów będzie zatem taki koszt, który spełnia łącznie następujące warunki: został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania przychodu podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika przez osoby inne niż podatnik),jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona,pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,poniesiony został w celu uzyskania przychodów, zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodów,został właściwie udokumentowany,nie znajduje się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy o PDOP.   Limit KUP dla samochodów osobowych   (1)   Zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy o PDOP, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów: pkt 4, odpisów z tytułu zużycia samochodu osobowego, dokonywanych według zasad określonych w art. 16a-16m, w części ustalonej od wartości samochodu przewyższającej kwotę: -   225 000 PLN – w przypadku samochodu osobowego będącego pojazdem elektrycznym w rozumieniu art. 2 pkt 12 ustawy z dnia 11 stycznia 2018 r. o elektromobilności i paliwach alternatywnych (Dz. U. z 2020 r. poz. 908 i 1086), -  150 000 PLN – w przypadku pozostałych samochodów osobowych; pkt 49a, dotyczących samochodu osobowego opłat wynikających z umowy leasingu, o której mowa w art. 17a pkt 1, umowy najmu, dzierżawy lub innej umowy o podobnym charakterze, z wyjątkiem opłat z tytułu składek na ubezpieczenie samochodu osobowego, w wysokości przekraczającej ich część ustaloną w takiej proporcji, w jakiej kwota 150 000 PLN pozostaje do wartości samochodu osobowego będącego przedmiotem tej umowy - przy czym zgodnie z art. 4a pkt 9a ustawy o PDOP przez samochód osobowy rozumiemy (z pewnymi wyjątkami nieznajdującymi zastosowania w analizowanej sprawie) pojazd samochodowy w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony, konstrukcyjnie przeznaczony do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą.   (2)   Wskazać przy tym należy, iż przepisu ust. 1 pkt 4 nie stosuje się do odpisów z tytułu zużycia samochodu osobowego, jeżeli ten samochód został oddany przez podatnika do odpłatnego używania na podstawie umowy leasingu, o której mowa w art. 17a pkt 1 ustawy o PDOP, umowy najmu, dzierżawy lub innej umowy o podobnym charakterze, a oddawanie w odpłatne używanie na podstawie takiej umowy stanowi przedmiot działalności podatnika (art. 16 ust. 5b ustawy o PDOP).   Jednocześnie, zgodnie z art. 16 ust. 5c ustawy o PDOP, w przypadku samochodu osobowego oddanego do używania na podstawie umowy leasingu, o której mowa w art. 17a pkt 1, ograniczenie, o którym mowa w ust. 1 pkt 49a, stosuje się do tej części opłaty, która stanowi spłatę wartości samochodu osobowego.   Rozliczenie stron umowy leasingu   Zasady opodatkowania i rozliczeń stron leasingu reguluje rozdział 4a ustawy o PDOP. Zgodnie z art. 17a pkt 1 ustawy o PDOP, ilekroć w rozdziale tym jest mowa o umowie leasingu – rozumie się przez to umowę nazwaną w kodeksie cywilnym, a także każdą inną umowę, na mocy której jedna ze stron, zwana dalej „finansującym”, oddaje do odpłatnego używania albo używania i pobierania pożytków na warunkach określonych w ustawie drugiej stronie, zwanej dalej „korzystającym”, podlegające amortyzacji środki trwałe lub wartości niematerialne i prawne, a także grunty oraz prawo wieczystego użytkowania gruntów.   Z kolei art. 17a pkt 2 ustawy o PDOP, stanowi, że ilekroć w rozdziale jest mowa o podstawowym okresie umowy leasingu rozumie się przez to czas oznaczony, na jaki została zawarta ta umowa, z wyłączeniem czasu, na który może być przedłużona lub skrócona; w przypadku zmiany strony lub stron tej umowy podstawowy okres umowy uważa się za zachowany, jeżeli inne postanowienia umowy nie uległy zmianie.   Stosownie do treści art. 17b ust. 1 ustawy o PDOP, opłaty ustalone w umowie leasingu, ponoszone przez korzystającego w podstawowym okresie umowy z tytułu używania środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych stanowią przychód finansującego i odpowiednio w przypadku, o którym mowa w pkt 1, koszt uzyskania przychodów korzystającego, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3, jeżeli: umowa leasingu, w przypadku gdy korzystającym nie jest osoba wymieniona w pkt 2, została zawarta na czas oznaczony, stanowiący co najmniej 40% normatywnego okresu amortyzacji, jeżeli przedmiotem umowy leasingu są podlegające odpisom amortyzacyjnym rzeczy ruchome lub wartości niematerialne i prawne, albo została zawarta na okres co najmniej 5 lat, jeżeli jej przedmiotem są podlegające odpisom amortyzacyjnym nieruchomości; umowa leasingu, w przypadku gdy korzystającym jest osoba fizyczna nieprowadząca działalności gospodarczej, została zawarta na czas oznaczony; suma ustalonych opłat w umowie leasingu, o której mowa w pkt 1 lub 2, pomniejszona o należny podatek od towarów i usług, odpowiada co najmniej wartości początkowej środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych, a w przypadku zawarcia przez finansującego następnej umowy leasingu środka trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej będących uprzednio przedmiotem takiej umowy odpowiada co najmniej jego wartości rynkowej z dnia zawarcia następnej umowy leasingu; przepis art. 14 stosuje się odpowiednio.   Natomiast w myśl art. 17b ust. 2 ustawy o PDOP, jeżeli finansujący w dniu zawarcia umowy leasingu korzysta ze zwolnień w podatku dochodowym przysługujących na podstawie: art. 6,przepisów o specjalnych strefach ekonomicznych, art. 23 i 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1991 r. o spółkach z udziałem zagranicznym (Dz. U. z 1997 r. poz. 143, z 1998 r. poz. 1063 oraz z 1999 r. poz. 484 i 1178) - do umowy tej stosuje się zasady opodatkowania określone w art. 17f-17h.   W związku z powyższym, co do zasady jeżeli zawarta umowa leasingu spełnia określone w art. 17b ustawy o PDOP, warunki oraz finansujący w dniu jej zawarcia nie korzysta ze zwolnień wymienionych w art. 17b ust. 2 ustawy o PDOP, to korzystający może zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów wszelkie poniesione koszty związane z przedmiotem umowy leasingu, w tym wydatki związane ze spłatą rat leasingowych.   Określenie wartości (ad. pytanie 1)   Należy wskazać, że w przypadku zawarcia umowy leasingu operacyjnego samochodu osobowego o wartości wyższej niż 150 000 zł, do kosztów uzyskania przychodów można zaliczyć opłaty w wysokości nieprzekraczającej ich części ustalonej w takiej proporcji, w jakiej kwota 150 000 zł pozostaje do wartości samochodu osobowego będącego przedmiotem tej umowy.   Jak wynika z treści art. 16 ust. 5a ustawy o PDOP, wartość samochodu, jak i opłat wynikających z umowy leasingu operacyjnego dla potrzeb stosowania art. 16 ust. 1 pkt 49a ustawy o PDOP – powinna obejmować również podatek od towarów i usług, który zgodnie z przepisami o podatku od towarów i usług nie stanowi podatku naliczonego, oraz naliczony podatek od towarów i usług, w tej części, w której zgodnie z przepisami o podatku od towarów i usług podatnikowi nie przysługuje obniżenie kwoty lub zwrot różnicy podatku od towarów i usług.   Reasumując, zawarcie umowy leasingu operacyjnego w 2020 r., której przedmiotem jest samochód osobowy o wartości powyżej 150 000 zł, skutkuje tym, że Wnioskodawca do ustalenia proporcji, o której mowa w art. 16 ust. 1 pkt 49a ustawy o PDOP powinien przyjąć wartość samochodu osobowego ustaloną jako suma opłaty wstępnej i rat miesięcznych wraz z podatkiem od towarów i usług, który zgodnie z przepisami o podatku od towarów i usług nie stanowi podatku naliczonego, oraz naliczony podatek od towarów i usług, w tej części, w której zgodnie z przepisami o podatku od towarów i usług podatnikowi – nie przysługuje obniżenie kwoty lub zwrot różnicy podatku od towarów i usług.   Z kolei w odniesieniu do kwestii tzw. wykupu przedmiotu leasingu, zdaniem Wnioskodawcy, wykup przedmiotu leasingu jest podatkowo transakcją odrębną od samego leasingu, a w związku z tym wartość wykupu określona powinna zostać przez strony w umowie leasingu.   Limit kwotowy dla KUP (ad. pytanie 2)   Jak zostało już wcześniej wskazane, art. 16 ust. 1 pkt 4 ustawy o PDOP, wprowadza limit od którego odpisy z tytułu zużycia samochodu osobowego, dokonywane według zasad określonych w art. 16a-16m, nie będą stanowić kosztów uzyskania przychodów.   Natomiast w myśl cytowanego powyżej art. 16 ust. 1 pkt 49a ustawy o PDOP, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów, dotyczących samochodu osobowego opłat wynikających m.in. z umowy leasingu, o której mowa w art. 17a pkt 1, w wysokości przekraczającej ich część ustaloną w takiej proporcji, w jakiej kwota 150.000 PLN pozostaje do wartości samochodu osobowego będącego przedmiotem tej umowy.   Z kolei w odniesieniu do kwestii tzw. wykupu przedmiotu leasingu, zdaniem Wnioskodawcy, wykup przedmiotu leasingu jest podatkowo transakcją odrębną od samego leasingu, a w związku z tym, limit 150 000 zł powinien naliczyć osobno dla leasingu (opłatę wstępną i raty miesięczne), osobno dla wykupu.   Należy mieć bowiem na uwadze, że kwota opłaty końcowej, dotycząca ewentualnego wykupu samochodu osobowego po zakończeniu umowy leasingu, nie ma wpływu na wysokość opłat wynikających z zawartej umowy leasingu operacyjnego limitowanej na podstawie art. 16 ust. 1 pkt 49a powołanej ustawy. Limit wynikający z art. 16 ust. 1 pkt 4 ustawy o PDOP będzie dotyczył (ewentualnego) wykupu samochodu osobowego na podstawie zawartej umowy leasingu, tj. w przypadku dokonywania późniejszych odpisów amortyzacyjnych. Natomiast wynikające z umowy leasingu operacyjnego opłaty, limitowane będą odrębnym limitem, o którym mowa w art. 16 ust. 1 pkt 49a ustawy o PDOP.   Mając powyższe na uwadze, zdaniem Wnioskodawcy, limit wynikający z art. 16 ust. 1 pkt 4 ustawy o PDOP, będzie dotyczył ewentualnego wykupu samochodu osobowego na podstawie zawartej umowy leasingu tj. w przypadku dokonywania późniejszych odpisów amortyzacyjnych. Ponadto, wynikające z umowy leasingu operacyjnego opłaty, limitowane będą odrębnym limitem, o którym mowa w art. 16 ust. 1 pkt 49a ustawy o PDOP.   W związku z powyższym, Wnioskodawcy będą przysługiwać dwa limity odnoszące się do kwoty 150.000 PLN w odniesieniu do zawartej umowy leasingu operacyjnego, tj. jeden wynikający z art. 16 ust. 1 pkt 49a ustawy o PDOP (dotyczący opłat wynikających z umowy leasingu), a drugi określony w art. 16 ust. 1 pkt 4 ustawy o PDOP dotyczący ewentualnych odpisów amortyzacyjnych dokonywanych po wykupie przedmiotu umowy leasingu operacyjnego.   W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego w zakresie: określenia wartości samochodu osobowego będącego przedmiotem leasingu operacyjnego z uwzględnieniem podatku VAT, w odniesieniu do którego Wnioskodawcy nie będzie przysługiwać pełne prawo do odliczenia – jest prawidłowe;braku uwzględnienia w limicie, o którym mowa w art. 16 ust. 1 pkt 49a ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, opłaty końcowej związanej z wykupem samochodu, będącego przedmiotem leasingu – jest nieprawidłowe;możliwości osobnego liczenia limitu dla leasingu zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 49a ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz osobnego dla transakcji wykupu samochodu zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 4 ww. ustawy – jest prawidłowe.   Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz.U. z 2021 r. poz. 1800 ze zm., dalej: „updop”), kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1.   Definicja sformułowana przez ustawodawcę ma charakter ogólny. Z tego względu każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika powinien podlegać indywidualnej analizie w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej. Wyjątkiem jest jedynie sytuacja, gdy ustawa wyraźnie wskazuje jego przynależność do kategorii kosztów uzyskania przychodów lub wyłącza możliwość zaliczenia go do tego rodzaju kosztów. W pozostałych przypadkach należy natomiast zbadać istnienie związku przyczynowego pomiędzy poniesieniem kosztu a powstaniem przychodu lub realną szansą powstania przychodów podatkowych, bądź też zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła ich uzyskiwania.   Innymi słowy oznacza to, że dla kwalifikacji prawnej danego kosztu istotne znaczenie ma cel, w jakim został poniesiony. Wydatek zostanie uznany za koszt uzyskania przychodów, jeżeli pomiędzy jego poniesieniem a powstaniem, zwiększeniem bądź też możliwością powstania przychodu istnieje związek przyczynowy.   W świetle powyższego, aby wydatek poniesiony przez podatnika stanowił dla niego koszt uzyskania przychodu, muszą być spełnione następujące warunki: został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania przychodu podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika przez osoby inne niż podatnik), jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona, pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą, poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów, został właściwie udokumentowany, nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 16 ust. 1 ww. ustawy nie uważa się za koszty uzyskania przychodów. Powyższe oznacza, że wszystkie poniesione wydatki, po wyłączeniu wydatków enumeratywnie wymienionych w przywołanym art. 16 ust. 1 updop, stanowić mogą koszt uzyskania przychodów, o ile pozostają w związku przyczynowo-skutkowym z osiąganymi przychodami. Właściwa i zgodna z treścią ustawowej regulacji kwalifikacja kosztów uzyskania przychodów powinna brać pod uwagę: przeznaczenie wydatku (jego celowość, zasadność dla funkcjonowania podmiotu) oraz potencjalną możliwość (analizowaną w dacie poniesienia wydatku na podstawie obiektywnych przesłanek) przyczynienia się danego wydatku do osiągnięcia przychodu. Jak wynika z opisu zdarzenia przyszłego, Wnioskodawca będzie ponosił koszty związane z użytkowaniem samochodu osobowego na podstawie umowy leasingu operacyjnego.   Art. 16 ust. 1 updop w swoim katalogu zawiera pewne ograniczenia w zaliczaniu do kosztów uzyskania przychodów wydatków dotyczących użytkowania samochodów osobowych.   Zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 4 updop, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów odpisów z tytułu zużycia samochodu osobowego, dokonywanych według zasad określonych w art. 16a-16m, w części ustalonej od wartości samochodu przewyższającej kwotę: 225 000 zł – w przypadku samochodu osobowego będącego pojazdem elektrycznym w rozumieniu art. 2 pkt 12 ustawy z dnia 11 stycznia 2018 r. o elektromobilności i paliwach alternatywnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 110 i 1093), 150 000 zł – w przypadku pozostałych samochodów osobowych.   W myśl art. 16 ust. 1 pkt 49a updop, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów dotyczących samochodu osobowego opłat wynikających z umowy leasingu, o której mowa w art. 17a pkt 1, umowy najmu, dzierżawy lub innej umowy o podobnym charakterze, z wyjątkiem opłat z tytułu składek na ubezpieczenie samochodu osobowego, w wysokości przekraczającej ich część ustaloną w takiej proporcji, w jakiej kwota 150 000 zł pozostaje do wartości samochodu osobowego będącego przedmiotem tej umowy.   Jednocześnie, zasady opodatkowania umowy leasingu operacyjnego zostały unormowane w art. 17b updop.   Zgodnie z art. 17b ust. 1 updop, opłaty ustalone w umowie leasingu, ponoszone przez korzystającego w podstawowym okresie umowy z tytułu używania środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych stanowią przychód finansującego i odpowiednio w przypadku, o którym mowa w pkt 1, koszt uzyskania przychodów korzystającego, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3, jeżeli: umowa leasingu, w przypadku gdy korzystającym nie jest osoba wymieniona w pkt 2, została zawarta na czas oznaczony, stanowiący co najmniej 40% normatywnego okresu amortyzacji, jeżeli przedmiotem umowy leasingu są podlegające odpisom amortyzacyjnym rzeczy ruchome lub wartości niematerialne i prawne, albo została zawarta na okres co najmniej 5 lat, jeżeli jej przedmiotem są podlegające odpisom amortyzacyjnym nieruchomości; umowa leasingu, w przypadku gdy korzystającym jest osoba fizyczna nieprowadząca działalności gospodarczej, została zawarta na czas oznaczony; suma ustalonych opłat w umowie leasingu, o której mowa w pkt 1 lub 2, pomniejszona o należny podatek od towarów i usług, odpowiada co najmniej wartości początkowej środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych, a w przypadku zawarcia przez finansującego następnej umowy leasingu środka trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej będących uprzednio przedmiotem takiej umowy odpowiada co najmniej jego wartości rynkowej z dnia zawarcia następnej umowy leasingu; przepis art. 14 stosuje się odpowiednio.   W myśl art. 17b ust. 2 updop, jeżeli finansujący w dniu zawarcia umowy leasingu korzysta ze zwolnień w podatku dochodowym przysługujących na podstawie: 1)    art. 6, 2)    przepisów o specjalnych strefach ekonomicznych, 3)    art. 23 i 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1991 r. o spółkach z udziałem zagranicznym (Dz. U. z 1997 r. poz. 143, z 1998 r. poz. 1063 oraz z 1999 r. poz. 484 i 1178) - do umowy tej stosuje się zasady opodatkowania określone w art. 17f-17h.   Wnioskodawca wskazał w opisie sprawy, że samochód użytkowany na podstawie umowy leasingu operacyjnego będzie przekraczał wartość 400 tys. zł. Na powyższą wartość składać się będą: 1.    opłata wstępna, 2.    okresowe opłaty/raty leasingowe, 3.    opłata końcowa określona odrębnie za wykup samochodu. Wartość samochodu wynikać będzie z umowy leasingu i odzwierciedla jego wartość rynkową. Samochód będzie wykorzystywany przez Wnioskodawcę w sposób mieszany, tj. do celów prowadzonej działalności gospodarczej i do innych celów niezwiązanych z działalnością Wnioskodawcy (cele prywatne). W konsekwencji, Spółce przysługiwać będzie ograniczone prawo do odliczenia podatku VAT z faktur związanych z użytkowaniem tego samochodu osobowego.   Pierwsza wątpliwość zgłoszone w sprawie przez Wnioskodawcę dotyczy określenia wartości samochodu osobowego będącego przedmiotem leasingu, dla potrzeb stosowania art. 16 ust. 1 pkt 49a updop.   Zdaniem Wnioskodawcy, kwota podatku VAT w części, w jakiej nie podlega odliczeniu, powinna zwiększyć wartość samochodu.   Jak już wskazano, zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 49a updop, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów dotyczących samochodu osobowego opłat wynikających z umowy leasingu, o której mowa w art. 17a pkt 1, umowy najmu, dzierżawy lub innej umowy o podobnym charakterze, z wyjątkiem opłat z tytułu składek na ubezpieczenie samochodu osobowego, w wysokości przekraczającej ich część ustaloną w takiej proporcji, w jakiej kwota 150 000 zł pozostaje do wartości samochodu osobowego będącego przedmiotem tej umowy.   Jednocześnie, stosownie do art. 16 ust. 5a updop, poniesione wydatki, o których mowa w ust. 1 pkt 51, oraz kwota, o której mowa w ust. 1 pkt 49a, obejmują także podatek od towarów i usług, który zgodnie z przepisami o podatku od towarów i usług nie stanowi podatku naliczonego, oraz naliczony podatek od towarów i usług, w tej części, w której zgodnie z przepisami o podatku od towarów i usług podatnikowi nie przysługuje obniżenie kwoty lub zwrot różnicy podatku od towarów i usług.   Na podstawie powyższego należy uznać, że wartość samochodu określona w art. 16 ust. 1 pkt 49a updop powinna obejmować również – zgodnie z treścią art. 16 ust. 5a updop – podatek od towarów i usług, który zgodnie z przepisami o podatku od towarów i usług nie stanowi podatku naliczonego, oraz naliczony podatek od towarów i usług, w tej części, w której zgodnie z przepisami o podatku od towarów i usług podatnikowi nie przysługuje obniżenie kwoty lub zwrot różnicy podatku od towarów i usług.   Zatem, stanowisko Wnioskodawcy, zgodnie z którym kwota podatku VAT w części, w jakiej nie podlega odliczeniu, powinna zwiększać wartość samochodu, jest prawidłowe.   Kolejna wątpliwość zgłoszona przez Wnioskodawcę dotyczy kwestii ustalenia, czy limit 150.000 zł Wnioskodawca może naliczyć osobno dla leasingu (opłaty wstępnej oraz rat leasingowych) zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 49a updop oraz osobno dla transakcji wykupu samochodu na własność zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 4 updop.   Mając powyższe na względzie, należy w pierwszej kolejności zauważyć, że z cyt. art. 17b ust. 1 pkt 3 updop, jednoznacznie wynika, że aby określona umowa leasingu mogła być uznana za podatkową umowę leasingu operacyjnego – suma ustalonych w tej umowie opłat, pomniejszona o należny podatek od towarów i usług, musi odpowiadać co najmniej wartości początkowej środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych. W tym też zakresie zauważyć trzeba, że nieuwzględnienie wskazanej we wniosku „opłaty końcowej”, tj. ceny wykupu przedmiotu leasingu w wartości samochodu osobowego będącego przedmiotem umowy leasingu, spowodowałoby, że suma netto określonych w niej wartości byłaby niższa niż wartość początkowa przedmiotu leasingu, co tym samym wykluczałoby możliwość uznania wskazanej we wniosku umowy za podatkową umowę leasingu operacyjnego i zaliczenia wynikających z niej należności do kosztów podatkowych.   Jak wskazano we wniosku, opłata końcowa uwzględniona została w wartości samochodu, wynikającej z zawartej umowy leasingu.   W konsekwencji wskazana we wniosku „opłata końcowa” a więc cena wykupu przedmiotu leasingu – samochodu osobowego musi zostać uwzględniona w wartości samochodu osobowego w rozumieniu art. 16 ust. 1 pkt 49a updop co zarazem oznacza, że opłata ta ma wpływ na obliczenie proporcji, o której mowa w tym przepisie.   W konsekwencji, stanowisko Wnioskodawcy, zgodnie z którym kwota opłaty końcowej, dotycząca ewentualnego wykupu samochodu osobowego po zakończeniu umowy leasingu, nie ma wpływu na ustalenie limitu, o którym mowa w art. 16 ust. 1 pkt 49a updop, jest nieprawidłowe.   Przechodząc do samej kwestii możliwości osobnego liczenia limitu dla leasingu zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 49a updop oraz osobnego dla transakcji wykupu samochodu zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 4 updop należy zauważyć, że art. 16 ust. 1 pkt 4 updop wprowadza limit od którego odpisy z tytułu zużycia samochodu osobowego, dokonywane według zasad określonych w art. 16a-16m, nie będą stanowić kosztów uzyskania przychodów. Natomiast art. 16 ust. 1 pkt 49a updop wprowadza ograniczenie w zaliczaniu do kosztów podatkowych opłat wynikających m.in. z umowy leasingu operacyjnego.   Odnosząc się zatem do kwestii, czy limit 150.000 zł podatnik może naliczyć osobno dla leasingu oraz osobno dla transakcji wykupu, należy wskazać, że limit wynikający z art. 16 ust. 1 pkt 4 updop, będzie dotyczył ewentualnego wykupu samochodu osobowego na podstawie zawartej umowy leasingu, tj. w przypadku dokonywania późniejszych odpisów amortyzacyjnych. Ponadto, wynikające z umowy leasingu operacyjnego opłaty, limitowane będą odrębnym limitem, o którym mowa w art. 16 ust. 1 pkt 49a updop.   W związku z powyższym, Wnioskodawcy będą przysługiwać dwa limity odnoszące się do kwoty 150.000 zł w odniesieniu do zawartej umowy leasingu operacyjnego, tj. jeden wynikający z art. 16 ust. 1 pkt 49a updop (dotyczący opłat wynikających z umowy leasingu), a drugi określony w art. 16 ust. 1 pkt 4 ustawy o CIT dotyczący ewentualnych odpisów amortyzacyjnych dokonywanych po wykupie przedmiotu umowy leasingu operacyjnego.   Zatem, stanowisko Wnioskodawcy w zakresie możliwości osobnego liczenia limitu dla leasingu zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 49a updop oraz osobnego dla transakcji wykupu samochodu zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 4 ww. ustawy, jest prawidłowe.   Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego) podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.   Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej: 1) z zastosowaniem art. 119a; 2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; 3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.   Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych (art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej).   Powyższe unormowania należy odczytywać łącznie z przepisami art. 33 ustawy z 23 października 2018 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ustawy – Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 2193), wprowadzającymi regulacje intertemporalne.    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.   Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (…), w dwóch egzemplarzach (art. 47 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, ze zm.) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a (art. 53 § 1 ww. ustawy).Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Skargę wnosi się w dwóch egzemplarzach na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała lub drogą elektroniczną na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 54 § 1a ww. ustawy). W przypadku pism i załączników wnoszonych w formie dokumentu elektronicznego odpisów nie dołącza się (art. 47 § 3 ww. ustawy).   Jednocześnie, zgodnie z art. 57a ww. ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.