0114-KDIP3-1.4011.714.2021.4.MK1

  INTERPRETACJA INDYWIDUALNA   Na podstawie art. 13 § 2a, art. 14b § 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540) Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z 19 sierpnia 2021 r. (data wpływu 19 sierpnia 2021 r.) uzupełnione pismem z 2 listopada 2021 r. (data nadania 2 listopada 2021 r., data wpływu 2 listopada 2021 r.), w odpowiedzi na wezwanie tut. Organu z 22 października 2021 r. Nr 0114-KDIP2-2.4010.230.2021.2.IN; 0114-KDIP3-1.4011.714.2021.3.MK1; 0113-KDIPT-1.4012.611.1.2021.3.AK (data doręczenia 26 października 2021 r.) o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie obowiązku uiszczenia podatku dochodowego od otrzymanej kwoty zasądzonej na podstawie wyroku sądowego.– jest nieprawidłowe.   UZASADNIENIE   W dniu 19 sierpnia 2021 r. wpłynął do tutejszego Organu ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie obowiązku uiszczenia podatku dochodowego od otrzymanej kwoty zasądzonej na podstawie wyroku sądowego.   We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny.   W dniu 12 lutego 2014 roku dwie osoby prowadzące działalność gospodarczą pod nazwami (…) z siedzibą w (…) ul. (…) (zwana dalej Wnioskodawcą) oraz (…) z siedzibą w (…) ul. (…) zwana dalej Zleceniodawcą) NIP: (…), podpisały umowę o współpracy. Na podstawie tej umowy Pośrednik dokonał usługi pośrednictwa w sprzedaży nieruchomości na rzecz Zleceniodawcy co strony ustaliły za wynagrodzeniem w wysokości 1 % brutto ( Wnioskodawca nie był w tym czasie vatowcem) od ceny sprzedaży nieruchomości czyli 38 000 zł , słownie : trzydzieści osiem tysięcy złotych. Strony ustaliły iż płatność będzie przebiegać w ratach po przedstawieniu faktury proformy w następujący sposób: -        1 rata : 14 000 zł brutto ( czternaście tysięcy złotych brutto) płatna do 30 listopada 2014 (skan proformy stanowi złącznik), -        2 rata 12 000 zł brutto ( dwanaście tysięcy złotych ) płatna do 23 grudnia 2014 ( skan proformy stanowi załącznik ) -        3 rata 12 000 zł brutto ( dwanaście tysięcy złotych) płatna do 31 stycznia 2015 ( skan proformy stanowi złącznik ).   Zleceniodawca nie wywiązał się już z pierwszej wpłaty i do faktury proformy nr 1 z pierwszej raty wpłacił tylko 3000 zł ( słownie trzy tysiące złotych) w dniu 24 marca 2015 , na tę kwotę została wystawiona faktura przez Wnioskodawcę opiewająca na kwotę 3000 zł bez vat gdyż Wnioskodawca skorzystał ze zwolnienia z Vat na podstawie art. 113 ust.1 ustawy o Vat.   W dniu 14 września2018 roku zapadł wyrok Sądu Rejonowego w (…) XIII Wydział Gospodarczy ( załącznik ) z powództwa Wnioskodawcy przeciwko Zleceniodawcy zasądzający na rzecz Wnioskodawcy kwotę 35 000 zł ( trzydzieści pięć tysięcy złotych ) wraz z odsetkami i zwrotem kosztów procesu. Na skutek apelacji w dniu 20 grudnia 2019 roku Sąd Okręgowy w (…) XIII Wydział Gospodarczy Odwoławczy ( kopia stanowi załącznik nr 6) podtrzymał wcześniejszy wyrok. W dniu 30 lipca 2021 roku wpłynęły środki zasądzone wraz z odsetkami w tytule operacji wpisano zapłata za proformy przy czym ani numery tych pro forma ani numer konta na który zostały przelane pieniądze się nie zgadzały. Wpłata nastąpiła na konto wskazane do zapłaty zgodnie z wyrokiem przez Wnioskodawcę drogą mailową na prośbę Zleceniodawcy.   W odpowiedzi na wezwanie z 22 października 2021 r. Nr 0114-KDIP2-2.4010.230.2021.2.IN; 0114-KDIP3-1.4011.714.2021.3.MK1; 0113-KDIPT-1.4012.611.1.2021.3.AK Wnioskodawca doprecyzował, że oczekuje wykładni przepisów prawa podatkowego w ramach ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz w ramach ustawy o podatku od towarów i usług oraz Ordynacji podatkowej.   Ponadto Wnioskodawczyni uzupełniła opis stanu faktycznego wskazując, że: -                    określenie Pośrednik dotyczy (…), -                    do Sądu Rejonowego Wnioskodawczyni wystąpiła przeciwko Zleceniodawcy 12 grudnia 2016 roku -                    w sprawie będącej przedmiotem wniosku nie wystąpiły wg wiedzy Wnioskodawczyni żadne okoliczności zawieszające lub przerywające bieg terminu przedawnienia zgodnie z art. 70 par. 2-8 ustawy Ordynacja podatkowa, -                    przedawnienie zobowiązania podatkowego nastąpiła biorąc pod uwagę wykonanie usługi (wykonana w 2014 roku) w 2020 roku zgodnie z art. 59, par. 1 Ordynacji podatkowej -                    wyrok Sądu był uprawomocniony 20 grudnia 2019 roku   W związku z powyższym zadano następujące pytania.   1.    Czy Wnioskodawca ma wystawić w dn. 30 lipca 2021 r. (data wpływu zasądzonych środków) Zleceniodawcy faktury do zasądzonych zaległych płatności z usługi która była wykonana w 2014 roku? 2.    Czy zaległa płatność z 2014 i 2015 roku otrzymana na podstawie umowy o współpracę i wyroku sądu powinna być opodatkowana podatkiem vat , biorąc pod uwagę fakt iż termin zapadalności płatności następował w terminach w których wnioskodawca nie był płatnikiem vat ze względu na zwolnienie z niego na podstawie art. 113 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług? 3.    Czy Wnioskodawca powinien zapłacić podatek dochodowy od całości wpłaconych pieniędzy skoro usługa była wykonana w 2014 roku czy tylko od części zgodnie z proformą z 2015 roku opiewającą na 12 tys. zł?   Przedmiotem interpretacji jest odpowiedź na pytanie nr 3 w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych. W zakresie pozostałych pytań zostanie wydane odrębne rozstrzygnięcie.   Zdaniem Wnioskodawcy,   Ad. 3. Wnioskodawca powołując się na art. 14 ust.1 pkt 1c ustawy o podatku od osób fizycznych powinien zapłacić podatek dochodowy od 3 raty gdyż tylko ta płatność zgodnie z podpisaną umową nie uległa przedawnieniu.   W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego jest nieprawidłowe.   Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2021 r. poz. 1128 ze zm.), opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.   W myśl art. 9 ust. 2 ww. ustawy, dochodem ze źródła przychodów, jeżeli przepisy art. 23o, art. 23u, art. 24-24b, art. 24c, art. 24e, art. 30ca, art. 30da oraz art. 30f nie stanowią inaczej, jest nadwyżka sumy przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania przekraczają sumę przychodów, różnica jest stratą ze źródła przychodów.   W myśl art. 10 ust. 1 pkt 3 ww. ustawy, źródłem przychodów jest pozarolnicza działalność gospodarcza.   Stosownie do art. 14 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, za przychód z działalności, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3, uważa się kwoty należne, choćby nie zostały faktycznie otrzymane, po wyłączeniu wartości zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i skont. U podatników dokonujących sprzedaży towarów i usług opodatkowanych podatkiem od towarów i usług za przychód z tej sprzedaży uważa się przychód pomniejszony o należny podatek od towarów i usług.   Art. 14 ust. 1c powołanej ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, w brzmieniu obowiązującym w 2014 r. stanowił, że za datę powstania przychodu, o którym mowa w ust. 1, uważa się, z zastrzeżeniem ust. 1e, 1h i 1i, dzień wydania rzeczy, zbycia prawa majątkowego lub wykonania usługi, albo częściowego wykonania usługi, nie później niż dzień: wystawienia faktury albo uregulowania należności. Z treści ww. art. 14 ust. 1c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych – pomimo, że na przestrzeni lat 2014-2021 ulegał zmianie każdorazowo wynikało, że za datę powstania przychodu z pozarolniczej działalności gospodarczej uważa się dzień wydania rzeczy, zbycia prawa majątkowego lub wykonania usługi, albo częściowego wykonania usługi, nie później niż dzień wystawienia faktury albo uregulowania należności.   Jeżeli więc doszło do wydania rzeczy, zbycia prawa majątkowego lub wykonania usługi, albo częściowego wykonania usługi, bez wystawienia faktury albo uregulowania należności, wówczas należy uznać, że decydujące będzie wydanie towarów lub wykonanie usługi i to w tym dniu powinien zostać wykazany przychód należny z tego tytułu.   Zatem, przychód ze źródła, jakim jest pozarolnicza działalność gospodarcza rozpoznaje się w dacie zdarzenia – jednego z wymienionych w cytowanym przepisie –- które wystąpiło jako pierwsze.   W przedstawionym stanie faktycznym w dniu 12 lutego 2014 roku dwie osoby prowadzące działalność gospodarczą podpisały umowę o współpracy. Na podstawie tej umowy Pośrednik (Wnioskodawczyni) dokonał usługi pośrednictwa w sprzedaży nieruchomości na rzecz Zleceniodawcy co strony ustaliły za wynagrodzeniem w wysokości 1 % brutto od ceny sprzedaży nieruchomości. Strony ustaliły iż płatność będzie przebiegać w ratach po przedstawieniu faktury proformy w następujący sposób: -        1 rata płatna do 30 listopada 2014, -        2 rata płatna do 23 grudnia 2014, -        3 rata płatna do 31 stycznia 2015. Zleceniodawca nie wywiązał się już z pierwszej wpłaty i do faktury proformy nr 1 z pierwszej raty wpłacił tylko 3000 zł w dniu 24 marca 2015 , na tę kwotę została wystawiona faktura przez Wnioskodawcę. Wnioskodawczyni wystąpiła przeciwko Zleceniodawcy 12 grudnia 2016 roku do Sądu Rejonowego. W dniu 14 września2018 roku zapadł wyrok Sądu Rejonowego z powództwa Wnioskodawcy przeciwko Zleceniodawcy zasądzający na rzecz Wnioskodawcy kwotę 35 000 zł wraz z odsetkami i zwrotem kosztów procesu. Na skutek apelacji w dniu 20 grudnia 2019 roku Sąd Okręgowy podtrzymał wcześniejszy wyrok. W dniu 30 lipca 2021 roku wpłynęły środki zasądzone wraz z odsetkami. W sprawie będącej przedmiotem wniosku nie wystąpiły wg wiedzy Wnioskodawczyni żadne okoliczności zawieszające lub przerywające bieg terminu przedawnienia zgodnie z art. 70 § 2-8 ustawy Ordynacja podatkowa,   W odniesieniu do podanej przez Wnioskodawczynię sytuacji należy zatem stwierdzić, że w przypadku przychodów należnych z tytułu wykonanych usług, momentem powstania przychodu dla celów podatkowych, w myśl art. 14 ust. 1 w związku z art. 14 ust. 1 c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, jest dzień wykonania usługi, albo częściowego wykonania usługi, nie później niż dzień wystawieniu faktury albo uregulowania należności.   W myśl art. 59 § 1 pkt 9 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r., poz. 1540), zobowiązanie podatkowe wygasa w całości lub w części wskutek przedawnienia.   Natomiast definicja zobowiązania podatkowego jest zawarta w art. 5 ww. ustawy, w myśl której zobowiązaniem podatkowym jest wynikające z obowiązku podatkowego zobowiązanie podatnika do zapłacenia na rzecz Skarbu Państwa, województwa, powiatu albo gminy podatku w wysokości, w terminie oraz w miejscu określonych w przepisach prawa podatkowego..   Zgodnie z art. 21 § 1 pkt 1 ww. ustawy, zobowiązanie podatkowe powstaje z dniem zaistnienia zdarzenia, z którym ustawa podatkowa wiąże powstanie takiego zobowiązania.   Jak stanowi art. 70 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa, zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Istotą przedawnienia uregulowanego w art. 70 ustawy Ordynacja podatkowa jest to, że na skutek upływu czasu zobowiązanie podatkowe wygasa z mocy prawa, zobowiązanie podatkowe bowiem przestaje istnieć.   Okres przedawnienia – zgodnie z art. 70 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa – co do zasady – wynosi pięć lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Termin przedawnienia zobowiązania podatkowego zaczyna biec od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku, a kończy się z upływem 5 lat. Przedawnienie oznacza, że po upływie określonego czasu od momentu powstania zobowiązania podatkowego zobowiązanie to wygasa, a organ podatkowy, po upływie terminu przedawnienia, nie może domagać się uregulowania (nie ma możliwości wyegzekwowania) należnego świadczenia. Należy przy tym zauważyć, że przedawnienie następuje z mocy prawa. W ustawie Ordynacja podatkowa wskazano także okoliczności, które zawieszają, bądź też przerywają bieg terminu przedawnienia.   W myśl art. 70 § 2 Ordynacji podatkowej, bieg terminu przedawnienia nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu: 1)    od dnia wydania decyzji, o których mowa w art. 67a § 1 pkt 1 lub 2, do dnia terminu płatności odroczonego podatku lub zaległości podatkowej, ostatniej raty podatku lub ostatniej raty zaległości podatkowej; 2)    od dnia wejścia w życie rozporządzenia w sprawie przedłużenia terminu płatności podatku, wydanego przez ministra właściwego do spraw finansów publicznych, do dnia upływu przedłużonego terminu.   Bieg terminu przedawnienia przerywa ogłoszenie upadłości. Po przerwaniu biegu terminu przedawnienia biegnie on na nowo od dnia następującego po dniu uprawomocnienia się postanowienia o zakończeniu lub umorzeniu postępowania upadłościowego. (art. 70 § 3 Ordynacji podatkowej).   Jak stanowi art. 70 § 4 Ordynacji podatkowej, bieg terminu przedawnienia zostaje przerwany wskutek zastosowania środka egzekucyjnego, o którym podatnik został zawiadomiony. Po przerwaniu biegu terminu przedawnienia biegnie on na nowo od dnia następującego po dniu, w którym zastosowano środek egzekucyjny.   W myśl art. 70 § 6 Ordynacji podatkowej, bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu, z dniem: 1)    wszczęcia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, o którym podatnik został zawiadomiony, jeżeli podejrzenie popełnienia przestępstwa lub wykroczenia wiąże się z niewykonaniem tego zobowiązania; 2)    wniesienia skargi do sądu administracyjnego na decyzję dotyczącą tego zobowiązania; 3)    wniesienia żądania ustalenia przez sąd powszechny istnienia lub nieistnienia stosunku prawnego lub prawa; 4)    doręczenia postanowienia o przyjęciu zabezpieczenia, o którym mowa w art. 33d § 2, lub doręczenia zarządzenia zabezpieczenia w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji; 5)    doręczenia zawiadomienia o przystąpieniu do zabezpieczenia w przypadkach określonych w art. 32a § 3 i art. 35 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2020 r. poz. 1427, z późn. zm.); 6)    wystąpienia przez Szefa Krajowej Administracji Skarbowej, na wniosek strony, o którym mowa w art. 119h § 2, o opinię Rady do Spraw Przeciwdziałania Unikaniu Opodatkowania, zwanej dalej "Radą", co do zasadności zastosowania art. 119a lub środków ograniczających umowne korzyści.   W myśl art. 70 § 7 Ordynacji podatkowej, bieg terminu przedawnienia rozpoczyna się, a po zawieszeniu biegnie dalej, od dnia następującego po dniu: 1)    prawomocnego zakończenia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe; 2)    doręczenia organowi podatkowemu odpisu orzeczenia sądu administracyjnego, ze stwierdzeniem jego prawomocności; 3)    uprawomocnienia się orzeczenia sądu powszechnego w sprawie ustalenia istnienia lub nieistnienia stosunku prawnego lub prawa; 4)    wygaśnięcia decyzji o zabezpieczeniu; 5)    zakończenia postępowania zabezpieczającego w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji; 6)    doręczenia stronie opinii Rady wydanej po wystąpieniu przez Szefa Krajowej Administracji Skarbowej, na wniosek strony, o którym mowa w art. 119h § 2, co do zasadności zastosowania art. 119a lub środków ograniczających umowne korzyści, lub po dniu upływu terminu na wydanie tej opinii.   Stosownie do art. 70 § 8 Ordynacji podatkowej, nie ulegają przedawnieniu zobowiązania podatkowe zabezpieczone hipoteką lub zastawem skarbowym, jednakże po upływie terminu przedawnienia zobowiązania te mogą być egzekwowane tylko z przedmiotu hipoteki lub zastawu.   Instytucja przedawnienia ma to do siebie, że w odniesieniu do okresu, który uległ przedawnieniu, nie mogą być dokonywane żadne czynności ani zwiększające zobowiązanie podatkowe, ani zmniejszające zobowiązanie podatkowe.   Wnioskodawczyni wskazała, że w sprawie będącej przedmiotem wniosku o interpretację indywidualną nie wystąpiły okoliczności zawieszające lub przerywające bieg przedawnienia zgodnie z art. 70 § 2-8 ustawy Ordynacja podatkowa.   Mając na uwadze przedstawiony opis stanu faktycznego oraz powołane wyżej przepisy prawa podatkowego należy stwierdzić, że przychód w podatku dochodowym od osób fizycznych z tytułu wykonania przez Wnioskodawczynię w 2014 r. usługi pośrednictwa w sprzedaży nieruchomości powstał z dniem wykonania usługi i to w tym dniu powinien zostać wykazany należny przychód z tego tytułu. Przychód ze źródła, jakim jest pozarolnicza działalność gospodarcza rozpoznaje się bowiem w dacie zdarzenia – jednego z wymienionych w cytowanym przepisie art. 14c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, tego które wystąpiło jako pierwsze. Wnioskodawczyni uważa, że powinna zapłacić podatek dochodowy od 3 raty gdyż tylko ta płatność zgodnie z podpisaną umową nie uległa przedawnieniu. Stanowisko to należy uznać za nieprawidłowe ponieważ na mocy art. 70 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa, zobowiązanie z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych w związku z wykonaniem usługi projektowej w 2014 r. uległo przedawnieniu z dniem 31 grudnia 2020 r., o ile nie wystąpiły okoliczności zawieszające lub przerywające bieg przedawnienia zobowiązania podatkowego, o których mowa w art. 70 § 2-8 ustawy Ordynacja podatkowa.   Zatem, jeśli u Wnioskodawczyni nie wystąpiły żadne okoliczności przerywające lub zawieszające bieg terminu przedawnienia, to zasądzone wyrokiem sądowym pieniądze, otrzymane przez Wnioskodawczynię w lipcu 2021 r., nie podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.   Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego) podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.   Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia.   Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej: 1)    z zastosowaniem art. 119a; 2)    w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; 3)    z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.   Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych (art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej). Powyższe unormowania należy odczytywać łącznie z przepisami art. 33 ustawy z 23 października 2018 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ustawy – Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 2193), wprowadzającymi regulacje intertemporalne.   Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…), w dwóch egzemplarzach (art. 47 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a (art. 53 § 1 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.   Skargę wnosi się w dwóch egzemplarzach na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała lub drogą elektroniczną na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 54 § 1a ww. ustawy). W przypadku pism i załączników wnoszonych w formie dokumentu elektronicznego odpisów nie dołącza się (art. 47 § 3 ww. ustawy).   W przypadku wnoszenia skargi w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego i stanu epidemii jako najwłaściwszy proponuje się kontakt z wykorzystaniem systemu teleinformatycznego ePUAP.   Jednocześnie, zgodnie z art. 57a ww. ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.