0114-KDIP3-1.4011.749.2021.2.MS2

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA   Na podstawie art. 13 § 2a, art. 14b § 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540) Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z 8 września 2021 r. (data wpływu 8 września 2021 r.) uzupełnionym pismem z 26 października 2021 r. (data wpływu 26 października 2021 r.) na wezwanie z 20 października 2021 r. Nr 0114-KDIP3-1.4011.749.2021.1.MS2 (data nadania 20 października 2021 r., data odbioru 20 października 2021 r.) o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie skutków podatkowych odpłatnego zbycia nieruchomości – jest prawidłowe.   UZASADNIENIE   W dniu 8 września 2021 r. wpłynął do tutejszego organu ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie skutków podatkowych odpłatnego zbycia nieruchomości.   We wniosku przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe.   Wnioskodawca w dniu 21 marca 2011 r. zakupił nieruchomość, na którą składają się lokal mieszkalny oraz miejsce parkingowe, zwane dalej we wniosku „nieruchomością”, na podstawie aktu notarialnego (…) stając się jego jedynym właścicielem. W dniu 30 kwietnia 2016 r. Wnioskodawca zawarł związek małżeński. W związku małżeńskim obowiązuje ustawowa wspólność majątkowa pomiędzy Wnioskodawcą, a małżonką Wnioskodawcy. W związku z zawarciem małżeństwa nie została zawarta umowa majątkowa małżeńska rozszerzająca wspólność majątkową, jak również nie została ustanowiona rozdzielność majątkowa małżeńska. W dniu 7 grudnia 2020 r. Wnioskodawca będący jedynym właścicielem nieruchomości, na podstawie umowy darowizny - akt notarialny (…) darował sobie, tj. Wnioskodawcy oraz swojej Małżonce, zakupioną 21 marca 2011  r. nieruchomość, postanawiając, że nieruchomość ta objęta będzie obowiązująca ich wspólnością ustawową. W wyniku tej czynności nastąpiło przysporzenie majątku Małżonki Wnioskodawcy kosztem majątku Wnioskodawcy, określone w akcie notarialnym, kwotą odpowiadającą połowie wartości rynkowej nieruchomości.   W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie:   Jak należy opodatkować sprzedaż opisanej wyżej nieruchomości? Czy określony w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2019  r., poz. 1387, z późn. zm.) okres upływu pięciu lat, liczony od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie nieruchomości, należy liczyć od daty zakupienia nieruchomości przez Wnioskodawcę, tj. 21 marca 2011 r., czy od daty 7 grudnia 2020 r., tj. daty objęcia nieruchomości wspólnością ustawową?   Zdaniem Wnioskodawcy, w przypadku sprzedaży nieruchomości (zdarzenie przyszłe), Wnioskodawca wraz z Małżonką nie będą zobowiązani do zapłacenia podatku dochodowego od osób fizycznych, ponieważ określony w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2019 r., poz. 1387, z późn. zm.) termin należy liczyć od daty zakupu mieszkania, tj. od daty 21 marca 2011, a nie od daty darowania do majątku wspólnego Wnioskodawcy i Małżonki Wnioskodawcy ww. nieruchomości, a tym samym sprzedaż nieruchomości nie będzie stanowiła źródła ich przychodu w rozumieniu przywołanego we wniosku artykułu.   W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego jest prawidłowe.   Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2021 r., poz. 1128 ze zm.) opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.   W myśl art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, źródłem przychodów jest odpłatne zbycie, z zastrzeżeniem ust. 2: a.  nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości, b.  spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub użytkowego oraz prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej, c.   prawa wieczystego użytkowania gruntów, d.  innych rzeczy, ‒    jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej i zostało dokonane w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych określonych w lit. a)-c) - przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie, a innych rzeczy - przed upływem pół roku, licząc od końca miesiąca, w którym nastąpiło nabycie; w przypadku zamiany okresy te odnoszą się do każdej z osób dokonującej zamiany.   Zatem, w przypadku zbycia nieruchomości, jej części lub udziału w nieruchomości oraz praw określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c ustawy, decydujące znaczenie w kwestii opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych (uzyskanego z tego tytułu dochodu) ma moment ich nabycia.   Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie zawiera definicji nabycia. Nie ulega też wątpliwości w orzecznictwie oraz literaturze, że przez nabycie przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym następuje odpłatne zbycie, w tym m.in. udziału w nieruchomości, o którym stanowi przepis art. 10 ust. 1 pkt 8 ww. ustawy przyjmować należy potoczne i dość szerokie rozumienie tego pojęcia. Oznacza ono każde przeniesienie na nabywcę własności rzeczy lub określonego prawa majątkowego w ramach spadku, innej jednostronnej czynności, na podstawie aktu prawnego, umowy sprzedaży, zamiany, darowizny lub innej umowy zobowiązującej do przeniesienia własności rzeczy oznaczonej co do tożsamości.   Zgodnie z art. 155 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2020 r., poz. 1740 ze zm.) umowa sprzedaży, zamiany, darowizny, przekazania nieruchomości lub inna umowa zobowiązująca do przeniesienia własności rzeczy co do tożsamości oznaczonej przenosi własność na nabywcę, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej albo, że strony inaczej postanowiły. Należy zatem wskazać, że nabyciem w rozumieniu przepisu art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jest każda czynność, na mocy której na osobę fizyczną – nabywcę, przechodzi własność nieruchomości, bez względu na to, czy nabycie następuje w sposób odpłatny czy nieodpłatny.   Z przedstawionego we wniosku zdarzenia przyszłego wynika, że 21 marca 2011 r. na podstawie aktu notarialnego Wnioskodawca zakupił nieruchomość, na którą składają się lokal mieszkalny oraz miejsce parkingowe. W ten sposób Wnioskodawca stał się jedynym właścicielem ww. nieruchomości. W dniu 30 kwietnia 2016 r. Wnioskodawca zawarł związek małżeński, w którym obowiązuje ustawowa wspólność majątkowa. W związku z zawarciem małżeństwa nie została zawarta umowa majątkowa małżeńska rozszerzająca wspólność majątkową jak również nie została ustanowiona rozdzielność majątkowa małżeńska. W dniu 7 grudnia.2020 r. Wnioskodawca, będący jedynym właścicielem nieruchomości na podstawie umowy darowizny darował sobie, oraz małżonce, zakupioną w dniu 21 marca 2011 nieruchomość, postanawiając, że nieruchomość ta objęta będzie obowiązująca ich wspólnością ustawową.   W związku z powyższym, na gruncie podatku dochodowego od osób fizycznych, za datę nabycia wskazanej we wniosku nieruchomości, Wnioskodawca powinien przyjmować datę nabycia tej nieruchomości do swojego majątku odrębnego, tj. rok 2011.   Biorąc zatem pod uwagę, że Wnioskodawca przedmiotową nieruchomość nabył na własność 21 marca 2011 r., to planowana sprzedaż nie będzie stanowiła źródła przychodu z art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a) ww. ustawy, ponieważ zostanie dokonana po upływie pięcioletniego okresu, o którym mowa w tym przepisie.   Tym samym, kwota uzyskana przez Wnioskodawcę z tego zbycia w ogóle nie będzie opodatkowana podatkiem dochodowym od osób fizycznych.   Wobec powyższego, stanowisko Wnioskodawcy należało uznać za prawidłowe.   Niniejsza interpretacja odnosi się tylko i wyłącznie do Wnioskodawcy jako zainteresowanego i nie ma zastosowania do żony Wnioskodawcy.   Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego) podanym przez Wnioskodawczynię w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.   Przy wydawaniu niniejszej interpretacji tutejszy organ dokonał wyłącznie analizy okoliczności podanych we wniosku. Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego nie jest bowiem ustalanie, czy przedstawiony we wniosku stan faktyczny jest zgodny ze stanem rzeczywistym. W ramach postępowania o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego organ nie przeprowadza postępowania dowodowego, lecz opiera się jedynie na stanie faktycznym przedstawionym we wniosku. Ustalenie stanu rzeczywistego stanowi domenę ewentualnego postępowania podatkowego. To na podatniku ciąży obowiązek udowodnienia w toku tego postępowania okoliczności faktycznych, z których wywodzi on dla siebie korzystne skutki prawne.   Interpretacja dotyczy przedstawionego przez Wnioskodawcę zdarzenia przyszłego i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.   Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:   1)  z zastosowaniem art. 119a; 2)  w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; 3)  z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.   Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych (art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej).   Powyższe unormowania należy odczytywać łącznie z przepisami art. 33 ustawy z 23 października 2018 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ustawy – Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 2193), wprowadzającymi regulacje intertemporalne.   Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (…) w dwóch egzemplarzach (art. 47 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, ze zm.) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a (art. 53 § 1 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Skargę wnosi się w dwóch egzemplarzach na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała lub drogą elektroniczną na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 54 § 1a ww. ustawy). W przypadku pism i załączników wnoszonych w formie dokumentu elektronicznego odpisów nie dołącza się (art. 47 § 3 ww. ustawy). W przypadku wnoszenia skargi w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego i stanu epidemii jako najwłaściwszy proponuje się kontakt z wykorzystaniem systemu teleinformatycznego ePUAP. Jednocześnie, zgodnie z art. 57a ww. ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.