0114-KDIP3-2.4011.114.2026.2.AC

Interpretacja indywidualna – stanowisko nieprawidłowe Szanowny Panie, stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego podatku dochodowym od osób fizycznych jest nieprawidłowe. Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej 29 stycznia 2026 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełnił go Pan - w odpowiedzi na wezwanie - pismem z 26 lutego 2026 r. (data wpływu 26 lutego 2026 r. Treść wniosku jest następująca: Opis zdarzenia przyszłego Do dnia 26 lutego 2023 r. posiadał Pan miejsce zamieszkania dla celów podatkowych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. W dniu 27 lutego 2023 r. opuścił Pan terytorium Polski i od tego momentu przebywa Pan na stałe na terytorium Republiki Federalnej Niemiec, gdzie: wykonuje Pan pracę zarobkową,posiada miejsce zamieszkania,koncentruje się Pana centrum interesów życiowych i gospodarczych,podlega nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Niemczech,nie posiada miejsca zamieszkania dla celów podatkowych w Polsce. W latach 2023–2025 posiada Pan miejsce zamieszkania dla celów podatkowych poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Planuje Pan powrót do Polski oraz przeniesienie miejsca zamieszkania dla celów podatkowych na terytorium RP w roku 2026. Po powrocie zamierza Pan uzyskiwać przychody podlegające opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych w Polsce, w szczególności z tytułu stosunku pracy (ew. innego źródła – jeżeli dotyczy). W związku z planowanym powrotem rozważa Pan skorzystanie z ulgi na powrót, o której mowa w art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych. Uzupełnienie zdarzenia przyszłego W odpowiedzi na pytanie organu: „czy w 2023 r. przeniósł Pan do Niemiec swoje centrum interesów osobistych, tj. przeprowadził się Pan do Niemiec z najbliższą rodziną (żoną/partnerką, dziećmi)?”, wskazał Pan, że: od dnia 27 lutego 2023 r. podjął Pan stałą pracę w Niemczech oraz wynajął Pan tam mieszkanie, w którym zamieszkuje Pan do chwili obecnej. Od tego momentu Pana życie zawodowe oraz codzienne funkcjonowanie koncentruje się w Niemczech. Jest Pan tam zameldowany. Posiada Pan niemiecki numer identyfikacji podatkowej oraz podlega Pan niemieckiemu systemowi ubezpieczeń społecznych. Pana małżonka w 2023 r. faktycznie zamieszkiwała z Panem w Niemczech i prowadzili Państwo wspólne gospodarstwo domowe. W styczniu 2024 r. dopełniła formalności meldunkowych. Za rok 2023 złożyli Państwo wspólne zeznanie podatkowe w Niemczech, obejmujące całość dochodów, i otrzymali Państwo decyzję podatkową (…) wydaną przez właściwy (…). Pana dzieci (roczniki 2002 i 2005) w 2023 r. były osobami pełnoletnimi, prowadziły samodzielne życie w Polsce i nie pozostawały z Panem we wspólnym gospodarstwie domowym. Planuje Pan przeniesienie miejsca zamieszkania oraz centrum interesów osobistych i gospodarczych do Polski w roku 2026, w związku z planowanym powrotem i zamiarem stałego osiedlenia się w Polsce. W wyniku przeniesienia miejsca zamieszkania do Polski w 2026 r. będzie Pan podlegał w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Posiada Pan obywatelstwo polskie. Posiada Pan dokumenty potwierdzające miejsce zamieszkania dla celów podatkowych w Niemczech od dnia 27 lutego 2023 r., w szczególności: umowę o pracę,dokumenty potwierdzające zatrudnienie i uzyskiwanie dochodów w Niemczech,umowę najmu mieszkania w Niemczech,potwierdzenie meldunku,niemiecki numer identyfikacji podatkowej,dokumenty potwierdzające podleganie niemieckiemu systemowi ubezpieczeń społecznych,wspólne zeznanie podatkowe za 2023 r. złożone w Niemczech,decyzję podatkową (…) wydaną przez niemiecki organ podatkowy,rachunek bankowy w Niemczech, na który wpływa Pana wynagrodzenie,dokumenty potwierdzające korzystanie z niemieckiego systemu świadczeń rodzinnych (…). Zeznania podatkowe za lata 2023–2025 składa Pan w Niemczech jako rezydent podatkowy tego państwa. Posiadane w Polsce nieruchomości mają charakter rodzinny lub inwestycyjny: dom rodzinny zamieszkiwany jest przez Pana pełnoletnie dzieci,nieruchomość otrzymana w drodze darowizny obciążona jest prawem dożywotniego zamieszkania przez Pana ojca,inna nieruchomość jest użytkowana przez Pana teścia,dwa lokale mieszkalne mają charakter inwestycyjny i są wynajmowane. Nie prowadzi Pan w Polsce działalności gospodarczej. Od dnia 27 lutego 2023 r. Pana centrum aktywności zawodowej i osobistej znajduje się w Niemczech, gdzie wykonuje Pan pracę, zamieszkuje wraz z małżonką oraz podlega opodatkowaniu od całości dochodów. Pana pobyty w Polsce w 2023 r. miały charakter incydentalny (weekendowe wizyty związane z ciężką chorobą i śmiercią Pana matki w maju 2023 r.) i nie wiązały się z prowadzeniem tam stałego życia rodzinnego ani zawodowego. Łączny czas Pana pobytu w Polsce w 2023 r. nie przekroczył 183 dni. Nie korzystał Pan wcześniej z ulgi na powrót. Przewiduje Pan możliwość przekroczenia kwoty 85 528 zł rocznie, przy czym ulga będzie stosowana wyłącznie do wysokości ustawowego limitu. Pytanie Czy w opisanym zdarzeniu przyszłym rok 2023, w którym opuścił Pan terytorium Polski w dniu 27 lutego 2023 r. i od tego momentu posiadał miejsce zamieszkania dla celów podatkowych poza terytorium RP, może zostać uznany za pierwszy z trzech lat podatkowych, o których mowa w art. 21 ust. 43 pkt 2 ustawy o PIT, uprawniających do skorzystania z ulgi na powrót w przypadku przeniesienia rezydencji podatkowej do Polski w roku 2026? Pana stanowisko w sprawie Pana zdaniem, w przedstawionym zdarzeniu przyszłym rok 2023 spełnia warunek roku podatkowego, o którym mowa w art. 21 ust. 43 pkt 2 ustawy o PIT. Zgodnie z przepisami ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych: ustawodawca posługuje się pojęciem lat podatkowych, a nie pełnych lat kalendarzowych, przepisy nie uzależniają spełnienia warunku od długości pobytu w danym roku,decydujące znaczenie ma posiadanie miejsca zamieszkania dla celów podatkowych poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Od dnia 27 lutego 2023 r. posiada Pan miejsce zamieszkania dla celów podatkowych poza Polską, a tym samym rok 2023 – mimo że nie był pełnym rokiem kalendarzowym – powinien zostać uznany za pierwszy z trzech wymaganych lat podatkowych. W konsekwencji, przy spełnieniu pozostałych warunków określonych w ustawie o PIT, będzie Pan uprawniony do skorzystania z ulgi na powrót w przypadku przeniesienia rezydencji podatkowej do Polski w roku 2026. Ocena stanowiska Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest nieprawidłowe. Uzasadnienie interpretacji indywidualnej Przepisy ogólne dotyczące ulgi na powrót Stosownie do art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.): Wolne od podatku dochodowego są: Przychody podatnika, który przeniósł miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, do wysokości nieprzekraczającej w roku podatkowym kwoty 85 528 zł, osiągnięte: a) ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej i spółdzielczego stosunku pracy, b) z umów zlecenia, o których mowa w art. 13 pkt 8, c) z pozarolniczej działalności gospodarczej, do których mają zastosowanie zasady opodatkowania określone w art. 27, art. 30c albo art. 30ca albo ustawie o zryczałtowanym podatku dochodowym w zakresie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych, d) z zasiłku macierzyńskiego, o którym mowa w ustawie z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa -     w czterech kolejno po sobie następujących latach podatkowych, licząc od początku roku, w którym podatnik przeniósł to miejsce zamieszkania, albo od początku roku następnego, z zastrzeżeniem ust. 39, 43 i 44. Na podstawie art. 21 ust. 39 ustawy: Przy obliczaniu kwoty przychodów podlegających zwolnieniu od podatku na podstawie ust. 1 pkt 148 i 152-154 nie uwzględnia się przychodów podlegających opodatkowaniu zryczałtowanym podatkiem dochodowym na podstawie niniejszej ustawy, zwolnionych od podatku dochodowego oraz od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku. Stosownie do art. 21 ust. 43 ustawy: Zwolnienie, o którym mowa w ust. 1 pkt 152, przysługuje pod warunkiem, że: 1) w wyniku przeniesienia miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej podatnik podlega nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu oraz 2) podatnik nie miał miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w okresie obejmującym: a) trzy lata kalendarzowe poprzedzające bezpośrednio rok, w którym zmienił miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, oraz b) okres od początku roku, w którym zmienił miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, do dnia poprzedzającego dzień, w którym zmienił miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, oraz 3) podatnik: a) posiada obywatelstwo polskie, Kartę Polaka lub obywatelstwo innego niż Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego Unii Europejskiej lub państwa należącego do Europejskiego Obszaru Gospodarczego albo Konfederacji Szwajcarskiej lub b) miał miejsce zamieszkania: -     nieprzerwanie co najmniej przez okres, o którym mowa w pkt 2, w państwie członkowskim Unii Europejskiej lub państwie należącym do Europejskiego Obszaru Gospodarczego, Konfederacji Szwajcarskiej, Australii, Republice Chile, Państwie Izrael, Japonii, Kanadzie, Meksykańskich Stanach Zjednoczonych, Nowej Zelandii, Republice Korei, Zjednoczonym Królestwie Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej lub Stanach Zjednoczonych Ameryki, lub -     na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nieprzerwanie przez co najmniej 5 lat kalendarzowych poprzedzających okres, o którym mowa w pkt 2, oraz 4) posiada certyfikat rezydencji lub inny dowód dokumentujący miejsce zamieszkania dla celów podatkowych w okresie niezbędnym do ustalenia prawa do tego zwolnienia, oraz 5) nie korzystał uprzednio, w całości lub w części, z tego zwolnienia - w przypadku podatników, którzy ponownie przeniosą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. W myśl natomiast art. 21 ust. 44 ustawy: Suma przychodów zwolnionych od podatku na podstawie ust. 1 pkt 148 i 152-154 nie może w roku podatkowym przekroczyć kwoty 85 528 zł. Ponadto z art. 53 ustawy z dnia 29 października 2021 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2021 r. poz. 2105) wynika, że: Zwolnienie, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy zmienianej w art. 1, ma zastosowanie do podatników, którzy przenieśli miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej po dniu 31 grudnia 2021 r. Ulga, o której mowa w ww. art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, polega na zwolnieniu od podatku dochodowego niektórych przychodów osiągniętych w czterech kolejno po sobie następujących latach podatkowych przez podatników, którzy w wyniku przeniesienia miejsca zamieszkania na terytorium Polski po dniu 31 grudnia 2021 r. podlegają w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu. Dla zastosowania ww. zwolnienia przedmiotowego jest więc istotne, aby przeniesienie miejsca zamieszkania miało miejsce po 31 grudnia 2021 r. W celu skorzystania z ww. preferencji podatkowej, tj. tzw. „ulgi na powrót”, spełnione muszą być jednak wszystkie dodatkowe warunki wskazane w art. 21 ust. 43 ustawy. Przy czym w świetle przepisów regulujących omawiane zwolnienie, znaczenie ma takie przeniesienie miejsca zamieszkania, w wyniku którego podatnik podlega nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce (zmiana rezydencji podatkowej). Wprost stanowi o tym art. 21 ust. 43 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Dla zastosowania ww. zwolnienia przedmiotowego jest więc istotne m.in. aby przeniesienie miało miejsce po 31 grudnia 2021 r. oraz aby podatnik nie miał miejsca zamieszkania na terytorium Polski zarówno w okresie obejmującym trzy lata kalendarzowe poprzedzające bezpośrednio rok, w którym zmienił miejsce zamieszkania na Polskę, jak i w okresie od początku roku, w którym zmienił miejsce zamieszkania na terytorium Polski, do dnia poprzedzającego dzień, w którym zmienił miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Kwestie związane z posiadaniem miejsca zamieszkania na terytorium Polski zostały uregulowane w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych. Zgodnie z art. 3 ust. 1 tej ustawy: Osoby fizyczne, jeżeli mają miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów (nieograniczony obowiązek podatkowy). Stosownie zaś do art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych: Za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uważa się osobę fizyczną, która: 1) posiada na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej centrum interesów osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) lub 2) przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku podatkowym. Według art. 3 ust. 2a ww. ustawy: Osoby fizyczne, jeżeli nie mają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej miejsca zamieszkania, podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów (przychodów) osiąganych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (ograniczony obowiązek podatkowy). Katalog dochodów osiąganych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez podatników, o których mowa w ust. 2a został przedstawiony w art. 3 ust. 2b ustawy. Nie jest to jednak katalog zamknięty, i ustawodawca dopuszcza istnienie także innych dochodów, które należy uznać za osiągnięte na terytorium Polski. W myśl natomiast art. 4a ustawy: Przepisy art. 3 ust. 1, 1a, 2a i 2b stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska. W opisie zdarzenia wskazał Pan, że 27 lutego 2023 r. przeniósł Pan swoje centrum interesów osobistych i gospodarczych do Niemiec. Przeprowadził się Pan wraz z żoną. Planuje Pan przenieść swoje centrum interesów osobistych i gospodarczych do Polski w 2026 r. Jak wynika z art. 21 ust. 43 pkt 2 ww. ustawy, jednym z warunków zastosowania zwolnienia przedmiotowego jest okoliczność, że podatnik nie miał miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w okresie obejmującym: ­trzy lata kalendarzowe poprzedzające bezpośrednio rok, w którym zmienił miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, orazokres od początku roku, w którym zmienił miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, do dnia poprzedzającego dzień, w którym zmienił miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Jeśli powróci Pan do Polski w 2026 r., istotne jest, aby nie miał Pan miejsca zamieszkania na terytorium Polski w okresie trzech lat kalendarzowych poprzedzających bezpośrednio rok powrotu, tj. w latach 2023, 2024, 2025. Tymczasem z analizy przedstawionego przez Pana opisu sprawy wynika, że w okresie od 1 stycznia do 26 lutego 2023 roku spełniał Pan przesłanki pozwalające na uznanie Pana za osobę mającą miejsce zamieszkania w Polsce. Oznacza to, że nie został spełniony warunek braku miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres obejmujący trzy lata kalendarzowe poprzedzające bezpośrednio rok 2026, w którym zamierza Pan zmienić miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Skoro ustawodawca w treści przepisu art. 21 ust. 43 pkt 2 lit. a) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych posługuje się brzmieniem „w okresie obejmującym trzy lata kalendarzowe”, zatem warunek miejsca zamieszkania musi być spełniony w całych tych latach. Zatem na aprobatę nie zasługuje Pana stanowisko, że: ustawodawca posługuje się pojęciem lat podatkowych, a nie pełnych lat kalendarzowych,przepisy nie uzależniają spełnienia warunku od długości pobytu w danym roku,decydujące znaczenie ma posiadanie miejsca zamieszkania dla celów podatkowych poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. W konsekwencji, niezależnie od spełnienia pozostałych przesłanek, nie przysługuje Panu prawo do skorzystania z tzw. „ulgi na powrót”, o której mowa w art. 21 ust. 1 pkt 152 ww. ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Wobec tego Pana stanowisko uznałem za nieprawidłowe. Dodatkowe informacje Informacja o zakresie rozstrzygnięcia Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Pana i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji. Procedura wydawania indywidualnych interpretacji przepisów prawa podatkowego nie podlega regułom przewidzianym dla postępowania podatkowego, czy kontrolnego. Organ wydający interpretacje opiera się wyłącznie na opisie stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego przedstawionego we wniosku – nie prowadzi postępowania dowodowego, w tym nie analizuje załączonych dokumentów. Postępowanie w sprawie wydania interpretacji indywidualnej ma na celu wyjaśnienie wątpliwości co do sposobu zastosowania przepisów prawa podatkowego materialnego do określonego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. Przedmiotem interpretacji wydanej na podstawie art. 14b ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.) jest sam przepis prawa. Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów podatkowych nie jest ustalanie stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego), stanowi to bowiem domenę ewentualnego postępowania podatkowego. Pełna weryfikacja prawidłowości Pana stanowiska może być dokonana jedynie w toku ewentualnego postępowania podatkowego, kontroli podatkowej lub postępowania kontrolnego organu kontroli celno-skarbowej, będącego poza zakresem instytucji interpretacji indywidualnej, do której zastosowanie mają przepisy określone w art. 14h (w zamkniętym katalogu) ustawy Ordynacja podatkowa. Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli: Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do interpretacji.Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej: 1) z zastosowaniem art. 119a, 2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, 3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści. Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych. Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143; dalej jako „PPSA”. Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA): w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA) albow formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA). Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA). Podstawa prawna dla wydania interpretacji Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 ustawy Ordynacja podatkowa.