0114-KDIP3-2.4011.21.2026.2.MN

Interpretacja indywidualna - stanowisko w części prawidłowe i w części nieprawidłowe Szanowni Państwo, stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest: prawidłowe - w zakresie możliwości skorzystania z zaniechania poboru podatku w odniesieniu do umorzenia kredytu refinansowego w części, w jakiej zrefinansował on kredyt w części zaciągnięty na zakup działki budowlanej;nieprawidłowe - w zakresie możliwości skorzystania z zaniechania poboru podatku w odniesieniu do umorzenia kredytu refinansowego w części, w jakiej zrefinansował on kredyt w części zaciągnięty na refinansowanie kosztów własnych;prawidłowe - w zakresie braku powstania przychodu z tytułu kwoty otrzymanej od banku i braku obowiązku wykazania tej kwoty w zeznaniu rocznym. Zakres wniosku wspólnego o wydanie interpretacji indywidualnej 8 stycznia 2026 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełnili go Państwo pismem z 21 stycznia 2026 r. (wpływ 21 stycznia 2026 r.) oraz z 18 lutego 2026 r. (wpływ 18 lutego 2026 r.) - w odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku wspólnego jest następująca: Zainteresowani, którzy wystąpili z wnioskiem 1)  Zainteresowany będący stroną postępowania: A.A. 2)  Zainteresowana niebędąca stroną postępowania: B.B. Opis stanu faktycznego Wnioskodawca A.A. (pozostający w ustawowej wspólnocie majątkowej małżeńskiej) i B.B. zawarli w celach konsumenckich (zaspokojenie własnych potrzeb mieszkaniowych) dwie umowy kredytowe powiązane z kursem franka szwajcarskiego (CHF): 1) Umowa nr (…) z 6 grudnia 2005 r. zawarta z Bankiem (…) na kwotę 30.649,27 CHF. Kredyt przeznaczony był na zakup działki budowlanej nr (…) w miejscowości (…) oraz refinansowanie kosztów własnych. 2) Umowa nr (…) z 16 sierpnia 2006 r. zawarta z Bankiem (…) (obecnie (…) Bank Polska S.A.) na kwotę 165.544,93 CHF. Kredyt ten był kredytem budowlanym, a jego celem była spłata wcześniejszego kredytu w Banku (…) (pkt 1) oraz sfinansowanie budowy domu mieszkalnego na działce nr (…) w (…). Obie umowy zawierały klauzule przeliczeniowe (denominacyjne), które uzależniały wysokość salda zadłużenia oraz rat kapitałowo-odsetkowych od kursu CHF ustalanego jednostronnie przez Bank w tabelach kursowych. Wnioskodawcy przez blisko 20 lat regularnie spłacali raty kredytu. W toku wykonywania umów, ze względu na obecność w nich niedozwolonych postanowień umownych (klauzul abuzywnych) dotyczących mechanizmu denominacji oraz rażący wzrost kursu CHF, doszło do sytuacji, w której suma wpłat dokonanych przez Wnioskodawców w przeliczeniu na PLN znacząco przewyższyła kwotę rzeczywiście otrzymanego od Banku kapitału. Z wyliczeń matematyczno-finansowych wynika, że gdyby kredyt od początku był traktowany jako kredyt złotowy (lub gdyby usunąć z niego wadliwe klauzule walutowe zgodnie z orzecznictwem TSUE, m.in. sprawa C-520/21), Wnioskodawcy na moment zawierania ugody posiadali nadpłatę względem kapitału. Oznacza to, że Wnioskodawcy zwrócili Bankowi cały nominalny kapitał wraz z nadwyżką. Rozliczenie wyglądało następująco: Kwota dokonanych spłat z tytułu kapitału kredytu nr (…) w okresie od 16 sierpnia 2006 roku do 4 marca 2025 roku wyniosła 93.069,98 chf (słownie franków szwajcarskich: dziewięćdziesiąt trzy tysiące sześćdziesiąt dziewięć 98/100). Kwota dokonanych spłat z tytułu odsetek od kredytu w okresie od 16 sierpnia 2006 roku do 4 marca 2025 roku wyniosła 33.245,45 chf (słownie franków szwajcarskich: trzydzieści trzy tysiące dwieście czterdzieści pięć 45/100). Kwota dokonanych spłat z tytułu odsetek karnych od kredytu w okresie od 16 sierpnia 2006 roku do 4 marca 2025 roku wynosi 0,08 chf (słownie franków szwajcarskich: zero 08/100). Kredyt został wypłacony w następujących terminach i wysokościach: data kwota w chf kurs kwota w pln- tytułem 17-08-2006 30.188,82 2,4013 72.492,41 - wypłata kredytu 25-08-2006 36.820,36 2,4443 90.000,00 - wypłata kredytu 10-10-2006 24.917,98 2,4079 60.000,00 - wypłata kredytu 19-12-2006 3.441,90 2,3243 8.000,00 - wypłata kredytu 10-01-2007 42.509,78 2,3524 100.000,00 - wypłata kredytu 30-05-2007 27.666,09 2,2736 62.901,62 - wypłata kredytu Razem: 165.544,93 393 394,03 11 kwietnia 2025 r. przed Sądem Arbitrażowym przy Krajowej Izbie Gospodarczej (sygn. akt (…)) strony zawarły ugodę zmieniającą umowę z 2006 r. Bank uznał ryzyko prawne wynikające z prawomocnych decyzji Prezesa UOKiK (nr (…)) oraz orzecznictwa sądów powszechnych dotyczącego abuzywności klauzul przeliczeniowych. Kluczowe postanowienia ugody: 1. Przewalutowanie i zamknięcie kredytu: Strony dokonały przeliczenia salda (72.003,13 CHF) na PLN, a następnie Bank dokonał zwolnienia Wnioskodawców z długu w łącznej kwocie 328.744,69 PLN (umorzenie pozostałego do spłaty salda). 2. Gotówkowy zwrot środków: Bank zobowiązał się wypłacić Wnioskodawcom kwotę 100.000,00 PLN tytułem ostatecznego rozliczenia i zamknięcia sporu. 3. Charakter wypłaty: Kwota ta stanowi częściowy zwrot nienależnie pobranych przez Bank świadczeń w toku wykonywania umowy (nadpłat rat), które powstały wskutek stosowania przez Bank nieuczciwych warunków umownych. Uzupełnienie opisu stanu faktycznego W zakresie kredytu z 2005 r.: Kredyt został udzielony przed podmiot, którego działalność podlega nadzorowi państwowego organu nadzoru nad rynkiem finansowym, uprawniony do udzielania kredytów na podstawie odrębnych ustaw regulujących zasady funkcjonowania takich podmiotów. Umowa kredytu hipotecznego nr (…) z 6 grudnia 2005 roku została zawarta z Bankiem (…) z siedzibą w (…), nr KRS (…). Kredyt został zabezpieczony hipotecznie. Zabezpieczenie spłaty kredytu stanowiło wpisanie na pierwszym miejscu hipoteki zwykłej na rzecz banku na finansowanej nieruchomości położonej w Gminie (…), (…), działka nr (…) o powierzchni 0,2661 ha. W zakresie kredytu z 2006 r.: Kredyt został udzielony przed podmiot, którego działalność podlega nadzorowi państwowego organu nadzoru nad rynkiem finansowym, uprawniony do udzielania kredytów na podstawie odrębnych ustaw regulujących zasady funkcjonowania takich podmiotów. Umowa nr (…) z 16 sierpnia 2006 r. została zawarta z Bankiem (…) z siedzibą w (…). Kredyt został zabezpieczony hipotecznie. Zabezpieczenie spłaty kredytu stanowiło wpisanie na pierwszym miejscu hipoteki zwykłej na rzecz banku na finansowanej nieruchomości położonej w Gminie (…), (…), działka nr (…) o powierzchni 0,2661 ha. Wnioskodawcy odpowiadali za spłatę kredytu solidarnie, do pełnej wysokości. Wnioskodawcy w przeszłości nie korzystali z zaniechania poboru podatku od kwot umorzonych wierzytelności z tytułu innego kredytu mieszkaniowego, o którym mowa w rozporządzeniu Ministra Finansów z 11 marca 2022 r. w sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe. Zwolnienie z długu w wysokości kwoty 328.744, 69 PLN dotyczyło tylko kapitału bieżącego, co wynika z pkt 3.1 Ugody. Ugoda dotyczyła kredytu z 2006 r. Wnioskodawcy podpisali Ugodę 11 kwietnia 2025 r. W wyniku zawarcia ugody Bank zwrócił Wnioskodawcom środki pieniężne w kwocie 100.000 PLN uprzednio spłaconej przez Wnioskodawców (z uwzględnieniem wartości udostępnionego kredytu) i był to zwrot środków, które zostały wpłacone do banku tytułem spłaty kapitału, odsetek (rat kapitałowo- odsetkowych) i innych opłat związanych z kredytem, a które w wyniku ponownego przeliczenia zobowiązań kredytowych według kursu waluty przyjętego w ugodzie stały się nienależne bankowi i stanowiły rozliczenie umowy kredytowej. Pytania 1.  Czy kwota 100.000,00 PLN wypłacona Wnioskodawcom przez Bank na podstawie pkt 3.2 Ugody zawartej w wyniku mediacji przeprowadzonych w Sądzie Arbitrażowym przy Krajowej Izbie Gospodarczej, sygn. nr (…) z 11 kwietnia 2025 r., stanowiąca częściowy zwrot nienależnie pobranych od Wnioskodawców środków, stanowi dla Wnioskodawców przychód podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych w rozumieniu ustawy o PIT? 2.  Czy umorzenie (zwolnienie z długu) kwoty zadłużenia w wysokości 328.744,69 PLN dokonane na podstawie pkt 3.1 ww. Ugody, w części odpowiadającej kredytowi zaciągniętemu na realizację własnej inwestycji mieszkaniowej, korzysta z zaniechania poboru podatku dochodowego na podstawie aktualnie obowiązującego Rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe? 3.  Czy w przypadku uznania przez Organ, że kwota 100.000,00 PLN nie stanowi przychodu podlegającego opodatkowaniu, Wnioskodawca będzie zobowiązany do wykazania tej kwoty w zeznaniu rocznym PIT oraz zapłaty podatku, jeśli Bank wystawi i prześle Wnioskodawcy oraz organowi podatkowemu informację PIT-11, w której wykaże tę kwotę jako przychód z innych źródeł? Państwa stanowisko w sprawie Ad. 1 Wnioskodawcy stoją na stanowisku, że otrzymana kwota 100.000 PLN nie stanowi przychodu w rozumieniu ustawy o PIT, ponieważ: ma ona charakter restytucyjny - jest jedynie zwrotem środków, które wcześniej wyszły z majątku Wnioskodawców jako raty nadpłacone ponad kwotę udzielonego kapitału;Wnioskodawcy nie uzyskali realnego przysporzenia majątkowego (wzbogacenia), a jedynie odzyskali część własnych środków pieniężnych (tzw. zwrot nienależnego świadczenia w rozumieniu art. 410 § 2 Kodeksu cywilnego);suma wpłat do Banku (kapitał + odsetki + opłaty) pomniejszona o otrzymany zwrot (100.000 PLN) nadal przewyższa kwotę kapitału, który Wnioskodawcy otrzymali od Banku na podstawie umów kredytowych. Zgodnie z art. 11 ust. 1 ustawy o PIT, przychodami są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze. W orzecznictwie sądów administracyjnych (np. wyrok NSA z dnia 11 stycznia 2018 r., sygn. akt II FSK 2331/15) podkreśla się, że przychodem jest tylko takie świadczenie, które ma charakter definitywny, bezzwrotny i powiększa czysty majątek podatnika. W opisanym stanie faktycznym otrzymana kwota 100.000 PLN nie powiększa majątku Wnioskodawców, a jedynie stanowi częściowy zwrot ich własnych środków, które zostały nienależnie pobrane przez Bank w okresie spłaty kredytu Wnioskodawcy wykazali w stanie faktycznym, że na moment zawarcia Ugody suma ich wpłat (co również wynika z dokumentów bankowych stanowiących załącznik do wniosku, w tym zaświadczeń z 5 marca 2025 r. z banku (…)), na rzecz Banku przekraczała nominalną wartość otrzymanego kapitału. Wynika to z faktu, że Bank przez lata pobierał raty w zawyżonej wysokości, stosując niedozwolone klauzule kursowe (abuzywne). Otrzymana kwota 100.000 PLN jest zatem w rzeczywistości zwrotem nienależnego świadczenia (art. 410 § 2 Kodeksu cywilnego). Skoro Wnioskodawcy najpierw wpłacili do Banku własne środki (z opodatkowanych już dochodów, np. z pracy), a teraz Bank zwraca im tę nadpłatę, to proces ten jest neutralny podatkowo. Nie można opodatkować podatkiem dochodowym zwrotu nadpłaty własnych pieniędzy. Zgodnie z wyrokiem TSUE w sprawie C-520/21, konsument w związku z unieważnieniem umowy kredytu lub uznaniem jej warunków za nieuczciwe, ma prawo do odzyskania wszystkich kwot wpłaconych na rzecz banku. Restytucja ta ma na celu przywrócenie sytuacji finansowej konsumenta do stanu, w jakim byłby, gdyby nieuczciwa umowa nigdy nie została zawarta. Nałożenie podatku na taki zwrot (rekompensatę) stałoby w sprzeczności z zasadą skuteczności dyrektywy 93/13/EWG, gdyż uszczuplałoby należną konsumentowi ochronę i zwrot środków. Fakt, że Bank w treści Ugody zastrzegł obowiązek wystawienia informacji PIT-11, nie przesądza o powstaniu obowiązku podatkowego po stronie Wnioskodawców. Bank jako płatnik/informator wykonuje jedynie czynności techniczne z ostrożności procesowej. O tym, czy dane świadczenie jest przychodem w rozumieniu ustawy, decydują przepisy prawa podatkowego, a nie treść umowy cywilnoprawnej (Ugody) czy techniczne formularze bankowe. Ad. 2 Wnioskodawca, na podstawie kredytu budowlanego w walucie wymienialnej nr (…), zgodnie z zaświadczeniem z 5 marca 2025 r. otrzymał kwotę 393.394,03 PLN. Kwota dokonanych spłat w okresie od 16 sierpnia 2006 r. do 4 marca 2025 r. wyniosła łącznie: 126.315,43 CHF. Średni kurs franka szwajcarskiego na dzień poprzedzający zawarcie ugody z bankiem wynosił 4,62 zł, co oznacza, że suma wpłat do banku już na dzień 4 marca 2025 r. znacznie przewyższa kwotę kapitału, który Wnioskodawcy otrzymali od Banku na podstawie umów kredytowych. Niezależnie od powyższego, zdaniem Wnioskodawców, kwota umorzonego zadłużenia w wysokości 328.744,69 PLN (kapitał kredytu) korzysta z zaniechania poboru podatku dochodowego na podstawie Rozporządzenia Ministra Finansów z 11 marca 2022 r. (z późniejszymi zmianami, w tym z 20 grudnia 2024 r.) w sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe. Wnioskodawcy spełniają wszystkie przesłanki określone w ww. Rozporządzeniu: 1. Cel mieszkaniowy: Kredyt został zaciągnięty na zakup działki pod budowę domu oraz budowę domu jednorodzinnego, co mieści się w katalogu wydatków określonych w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o PIT. 2. Jedna inwestycja: Umorzona wierzytelność dotyczy kredytu zaciągniętego na realizację wyłącznie jednej inwestycji mieszkaniowej (budowa domu w (…)). Wnioskodawcy nie korzystali wcześniej z zaniechania poboru podatku z tytułu innej inwestycji. 3. Forma ugody: Umorzenie następuje na podstawie ugody zawartej w wyniku mediacji przeprowadzonej w Sądzie Arbitrażowym przy Krajowej Izbie Gospodarczej, co wprost premiuje Rozporządzenie. 4. Zabezpieczenie: Kredyt był zabezpieczony hipoteką na nieruchomości (działka nr (…)). Ad. 3. Zdaniem Wnioskodawców, w przypadku uzyskania pozytywnej interpretacji potwierdzającej, że otrzymana kwota 100.000 PLN nie stanowi przychodu, Wnioskodawcy nie będą zobowiązani do wykazania tej kwoty w zeznaniu rocznym PIT ani do zapłaty podatku, nawet jeśli otrzymają od Banku informację PIT-11. Informacja PIT-11 wystawiona przez Bank ma charakter wyłącznie informacyjny. Bank jako podmiot prywatny nie ma uprawnień do wiążącej interpretacji przepisów prawa podatkowego. Jeżeli Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w drodze interpretacji indywidualnej uzna, że dany wpływ (zwrot nadpłaty) nie jest przychodem w rozumieniu ustawy o PIT, to ocena ta jest nadrzędna nad informacją przekazaną przez Bank. Nadpłata powstała w wyniku zawarcia ugody i dokonany przez Bank zwrot świadczenia nienależnego w kwocie 100.000 PLN jest dla Wnioskodawców neutralny podatkowo, bowiem wypłacona kwota nie stanowi przychodu podlegającego opodatkowaniu. Istotą ugody zawartej z Bankiem jest bowiem ustalenie zasad rozliczenia umowy kredytu przy założeniu, że kredyt ten od początku był kredytem złotówkowym. Przy uwzględnieniu nowych zasad oprocentowania kredytu należy dojść do przekonania, że Wnioskodawca zdecydowanie nadpłacił kredyt. W opisanej sytuacji nie doszło do przysporzenia majątkowego. W związku z zawarciem ugody Wnioskodawca otrzymał zwrot środków pieniężnych, które wcześniej na mocy zawartej umowy kredytowej przekazała na rzecz banku z tytułu spłaty części rat udzielonego kredytu mieszkaniowego. Kwota otrzymana na podstawie ugody z bankiem nie spowodowała więc faktycznego przyrostu w majątku Wnioskodawcy. Nadto w ocenie Wnioskodawcy, umorzenie kwoty 328.744,69 PLN zł podlegać będzie zaniechaniu poboru podatku dochodowego na podstawie rozporządzenia Ministra Finansów z 11 marca 2022 r. w sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe (dalej „rozporządzenie”). Kwota umorzenia stanowi inne źródło przychodu w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 9 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Wskazany w art. 20 ust. 1 tej ustawy katalog przychodów z innych źródeł nie stanowi katalogu zamkniętego, a więc brak jest przeszkód prawnych do zakwalifikowania jako inny przychód źródła przychodu, które nie jest wprost wymienione w przepisach ustawy. Nieruchomość, sfinansowana poprzez kredyt hipoteczny w wyniku zawarcia umowy kredytowej, rozbudowana i wyremontowana została przez Wnioskodawcę oraz małżonkę. Wnioskodawca wraz z małżonką w dalszym ciągu pozostają współwłaścicielami przedmiotowej nieruchomości oraz ją wspólnie zamieszkują. Zgodnie z § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z 11 marca 2022 r. w sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe, zarządza się zaniechanie poboru podatku dochodowego od osób fizycznych od kwot: 1) umorzonych osobie fizycznej wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego, w przypadku, gdy: A )kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty na realizację jednej inwestycji mieszkaniowej, a w przypadku więcej niż jednego kredytu mieszkaniowego - gdy kredyty mieszkaniowe zostały zaciągnięte na realizację wyłącznie jednej inwestycji mieszkaniowej, oraz b) osoba fizyczna będąca stroną umowy kredytu mieszkaniowego nie korzystała z zaniechania poboru podatku od kwot umorzonych wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego zaciągniętego na realizację innej niż określona w lit. a inwestycji mieszkaniowej. Przedmiotowa umowa kredytowa zawarta przed 15 stycznia 2015 r., zaś Bank był podmiotem, o którym mowa w § 3 pkt 1 rozporządzenia. Kredyt zabezpieczony był hipoteką ustanowioną na kredytowanej nieruchomości i zaciągnięty został na wydatki, o których mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Do umorzenia długu oraz wypłaty wskazanych w treści ugody kwot doszło w 2025 r., a zatem Wnioskodawca uzyskał dochód (przychód) w okresie wskazanym w rozporządzeniu. W związku z powyższym Wnioskodawca spełnił wszystkie kryteria do objęcia zaniechaniem poboru podatku dochodowego na podstawie rozporządzenia, zarówno w zakresie kwoty odpowiadającej umorzonej części zobowiązania wynikającego z umowy kredytowej, jak i ewentualnie w przypadku nadpłaty zwróconej przez Bank po zawarciu ugody, w przypadku uznania przez organ, że nie jest ona neutralna podatkowa. Ocena stanowiska Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest w części prawidłowe i w części nieprawidłowe. Uzasadnienie interpretacji indywidualnej Reguły dotyczące opodatkowania Zgodnie z treścią art. 9 ust. 1 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.): Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku. Stosownie do art. 9 ust. 2 ww. ustawy: Dochodem ze źródła przychodów, jeżeli przepisy art. 23o, art. 23u, art. 24-24b, art. 24c, art. 24e, art. 30ca, art. 30da oraz art. 30f nie stanowią inaczej, jest nadwyżka sumy przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania przekraczają sumę przychodów, różnica jest stratą ze źródła przychodów. Jak stanowi art. 11 ust. 1 cytowanej ustawy: Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń. Jak wynika z powołanego przepisu, ustawodawca przyjął zasadę, że przychodem są: pieniądze i wartości pieniężne, które zostały otrzymane przez podatnika - tj. takie pieniądze i wartości pieniężne, które podatnik rzeczywiście „dostał, odebrał, zainkasował, objął w posiadanie”;pieniądze i wartości pieniężne, które zostały postawione do dyspozycji podatnika - tj. takie przysporzenia, które zostały mu faktycznie udostępnione/przekazane do odbioru; takie pieniądze i środki pieniężne, które podatnik ma możliwość włączyć do swojego władztwa, a więc ma możliwość skorzystania z tychże pieniędzy i wartości pieniężnych i nie jest to uzależnione od dodatkowej zgody osoby stawiającej określone pieniądze i wartości pieniężne do dyspozycji podatnika. Pojęcie przychodu wiąże się zatem z przysporzeniem majątkowym po stronie podatnika, z wartością wchodzącą do jego majątku. Przychodami w rozumieniu art. 11 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych mogą być tylko takie świadczenia, które nie mają charakteru zwrotnego. Skoro bowiem przychód jest określonym przyrostem majątkowym po stronie podatnika jego otrzymanie musi mieć charakter definitywny. Za przychody należy zatem uznać każdą formę przysporzenia majątkowego, zarówno formę pieniężną jak i niepieniężną, w tym nieodpłatne świadczenia otrzymane przez podatnika. Dla celów podatkowych przyjmuje się, że nieodpłatne świadczenie obejmuje każde działanie lub zaniechanie na rzecz innej osoby oraz wszystkie zdarzenia prawne i zdarzenia gospodarcze w działalności podmiotów, których skutkiem jest przysporzenie majątku innej osoby, mające konkretny wymiar finansowy. Ustawodawca tworząc system opodatkowania dochodów osób fizycznych miał na względzie, że przysporzenia uzyskiwane przez osoby fizyczne mogą być skutkiem różnych rodzajów czynności i zdarzeń. Stworzył więc klasyfikację tych przysporzeń w oparciu o kryterium źródła przychodów i system ich opodatkowania uwzględniający specyfikę poszczególnych źródeł przychodów. W języku powszechnym mianem „źródła” określane jest „to, co stanowi początek czegoś”, „przyczyna czegoś”, a synonimami tego pojęcia są m.in. czynnik sprawczy, powód, pochodzenie. Źródła przychodów W myśl art. 10 ust. 1 pkt 9 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych: Źródłami przychodów są inne źródła. Stosownie do art. 20 ust. 1 ww. ustawy: Za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty uzyskane z tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz wypłaty z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także dokonane na rzecz osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane z tytułu umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w art. 14, dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów określonych w art. 12-14 i art. 17. Użycie w powyższym przepisie sformułowania „w szczególności”, wskazuje, że definicja przychodów z innych źródeł ma charakter otwarty i nie ma przeszkód, aby do tej kategorii zaliczyć również przychody inne niż wymienione wprost w przepisie art. 20 ust. 1 ustawy. O przychodzie podatkowym z innych źródeł będziemy mówić w każdym przypadku, kiedy u podatnika wystąpią realne korzyści majątkowe. Z informacji przedstawionych przez Państwa wynika, że: 1.  w 2005 r. zawarli Państwo umowę kredytową na zakup działki budowlanej i refinansowanie kosztów własnych; 2.  w 2006 r. zawarli Państwo drugą umowę kredytową na refinansowanie kredytu z 2005 r. i budowę domu na zakupionej działce; 3.  w 2025 r. podpisali Państwo ugodę, na mocy której doszło do umorzenia zobowiązania kredytowego i wypłaty określonej kwoty. Powzięli Państwo wątpliwość, jakie mogą wystąpić dla Państwa skutki podatkowe z tego tytułu. Umorzenie wierzytelności Instytucja kredytu została uregulowana przepisami ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 38). Zgodnie z treścią art. 69 ust. 1 ww. ustawy: Przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na czas oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na ustalony cel, a kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach określonych w umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu. Umorzenie wierzytelności następuje w przypadku zwolnienia z długu, czyli zrzeczenia się przez wierzyciela prawa do wierzytelności, bez uzyskania świadczenia ze strony dłużnika. Takie zrzeczenie się, pod warunkiem, że dłużnik je przyjmie, powoduje, że zobowiązanie wygasa. Zgodnie bowiem z instytucją zwolnienia z długu uregulowaną w art. 508 ustawy z 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1071 ze zm.): Zobowiązanie wygasa, gdy wierzyciel zwalnia dłużnika z długu, a dłużnik zwolnienie przyjmuje. Tak więc dla umorzenia wierzytelności koniecznym jest zgoda dłużnika (np. uzyskana w wyniku ugody, czy poprzez oświadczenie). Otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach przewidzianych w umowie kredytowej są obojętne podatkowo. Przychód po stronie kredytobiorcy pojawia się w przypadku, kiedy dochodzi do umorzenia kredytu, jego części lub odsetek. Wtedy bowiem kredytobiorca osiąga konkretne przysporzenie majątkowe (przychód w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych). Tym samym, umorzoną Panu kwotę wierzytelności z tytułu zaciągniętego kredytu należy zakwalifikować do przychodu z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Zaniechanie poboru podatku Jednakże zgodnie z § 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022 r. w sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 102) w aktualnie obowiązującym brzmieniu zmienionym Rozporządzeniem Ministra Finansów z 20 grudnia 2024 r. (Dz. U. 2024 poz. 1912): 1.  Zarządza się zaniechanie poboru podatku dochodowego od osób fizycznych od kwot: 1)  umorzonych osobie fizycznej wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego, w przypadku gdy: a)  kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty na realizację jednej inwestycji mieszkaniowej, a w przypadku więcej niż jednego kredytu mieszkaniowego - gdy kredyty mieszkaniowe zostały zaciągnięte na realizację wyłącznie jednej inwestycji mieszkaniowej, oraz b)  osoba fizyczna będąca stroną umowy kredytu mieszkaniowego nie korzystała z zaniechania poboru podatku od kwot umorzonych wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego zaciągniętego na realizację innej niż określona w lit. a inwestycji mieszkaniowej; 2)  otrzymanych przez osobę fizyczną świadczeń z tytułu kredytu mieszkaniowego udzielonego w walucie obcej lub w złotych, lecz nominowanego lub indeksowanego do waluty obcej, w związku z powstaniem przychodu z tytułu zastosowania ujemnego oprocentowania. 2.  Kwoty wierzytelności, o których mowa w ust. 1 pkt 1, obejmują: 1)  kwoty kredytu mieszkaniowego (kapitału); 2)  odsetki, w tym odsetki skapitalizowane, i prowizje; 3)  opłaty, jeżeli ich poniesienie przez kredytobiorcę było niezbędne do zawarcia umowy kredytu mieszkaniowego, z wyjątkiem kosztów usług dodatkowych, w szczególności ubezpieczeń. 3.  W przypadku gdy kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty również na wydatki inne niż określone w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2021 r. poz. 1128, z późn. zm.), zaniechanie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, obejmuje kwotę wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego w części, w jakiej kwota kredytu mieszkaniowego zaciągniętego na wydatki określone w art. 21 ust. 25 pkt 1 tej ustawy pozostaje do całkowitej kwoty zaciągniętego kredytu mieszkaniowego. 4.  W przypadku gdy kredyt mieszkaniowy został zastąpiony kredytem refinansowym lub gdy na jego spłatę został zaciągnięty kredyt konsolidacyjny, zaniechanie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, obejmuje odpowiednio kwotę wierzytelności z tytułu kredytu refinansowego lub konsolidacyjnego w części odpowiadającej kwocie wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego. 5.  Przez jedną inwestycję mieszkaniową, o której mowa w ust. 1 pkt 1 lit. a, rozumie się inwestycję, której celem jest zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych: 1)  jednego gospodarstwa domowego albo 2)  więcej niż jednego gospodarstwa domowego, w przypadku gdy osoby fizyczne mające zajmować wspólnie jeden budynek mieszkalny, nie mniej niż jedna osoba fizyczna z każdego takiego gospodarstwa, są osobami zaliczonymi do I grupy podatkowej w rozumieniu art. 14 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 28 lipca 1983 r. o podatku od spadków i darowizn (Dz. U. z 2021 r. poz. 1043). 6.  Przez jedno gospodarstwo domowe, o którym mowa w ust. 5, rozumie się gospodarstwo prowadzone przez osobę fizyczną zajmującą jeden lokal mieszkalny albo jeden budynek mieszkalny jednorodzinny, samodzielnie lub wspólnie z innymi osobami stale z nią zamieszkującymi i gospodarującymi. 7.  W przypadku gdy stroną umowy kredytu mieszkaniowego na realizację jednej inwestycji mieszkaniowej, o której mowa w ust. 1 pkt 1 lit. a, są co najmniej dwie osoby fizyczne, zaniechanie poboru podatku, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, ma zastosowanie wyłącznie do osób, o których mowa w ust. 1 pkt 1 lit. b. Z kolei § 4 cytowanego rozporządzenia stanowi, że: Zaniechanie, o którym mowa w § 1 i § 2, ma zastosowanie do dochodów (przychodów) uzyskanych od dnia 1 stycznia 2022 r. do dnia 31 grudnia 2026 r. Stosownie do § 4a tego rozporządzenia: Zaniechanie, o którym mowa w § 1 i § 2, w przypadku pożyczek, o których mowa w § 3 ust. 2, ma zastosowanie do dochodów (przychodów) uzyskanych od dnia 1 stycznia 2025 r. do dnia 31 grudnia 2026 r. Natomiast w myśl § 3 komentowanego rozporządzenia: 1.  Ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o kredycie mieszkaniowym, należy przez to rozumieć kredyt, który został: 1)  udzielony przed dniem 15 stycznia 2015 r. przez podmiot, którego działalność podlega nadzorowi państwowego organu nadzoru nad rynkiem finansowym, uprawniony do udzielania kredytów na podstawie odrębnych ustaw regulujących zasady funkcjonowania takich podmiotów, oraz 2)  zabezpieczony w postaci hipoteki ustanowionej na nieruchomości lub udziale w nieruchomości lub prawie wieczystego użytkowania gruntu lub udziale w takim prawie, lub spółdzielczym własnościowym prawie do lokalu mieszkalnego lub udziale w takim prawie, lub prawie do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej lub udziale w takim prawie, oraz 3)  zaciągnięty na wydatki, o których mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych. 2.  Za kredyt mieszkaniowy uważa się również pożyczkę, o ile spełnia warunki określone w ust. 1. Zgodnie z treścią ww. art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych: Za wydatki poniesione na cele, o których mowa w ust. 1 pkt 131, uważa się wydatki poniesione na: a)  nabycie budynku mieszkalnego, jego części lub udziału w takim budynku, lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość lub udziału w takim lokalu, a także na nabycie gruntu lub udziału w gruncie albo prawa użytkowania wieczystego gruntu lub udziału w takim prawie, związanych z tym budynkiem lub lokalem, b)  nabycie spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub udziału w takim prawie, prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej lub udziału w takim prawie, c)  nabycie gruntu pod budowę budynku mieszkalnego lub udziału w takim gruncie, prawa użytkowania wieczystego takiego gruntu lub udziału w takim prawie, w tym również z rozpoczętą budową budynku mieszkalnego, oraz nabycie innego gruntu lub udziału w gruncie, prawa użytkowania wieczystego gruntu lub udziału w takim prawie, jeżeli w okresie, o którym mowa w ust. 1 pkt 131, grunt ten zmieni przeznaczenie na grunt pod budowę budynku mieszkalnego, d)  budowę, rozbudowę, nadbudowę, przebudowę lub remont własnego budynku mieszkalnego, jego części lub własnego lokalu mieszkalnego, e)  rozbudowę, nadbudowę, przebudowę lub adaptację na cele mieszkalne własnego budynku niemieszkalnego, jego części, własnego lokalu niemieszkalnego lub własnego pomieszczenia niemieszkalnego - położonych w państwie członkowskim Unii Europejskiej lub w innym państwie należącym do Europejskiego Obszaru Gospodarczego albo w Konfederacji Szwajcarskiej. Zatem zaniechanie poboru podatku do umorzonych osobom fizycznym kwot wierzytelności z tytułu kredytów znajdzie zastosowanie, jeżeli zostaną spełnione łącznie następujące przesłanki: 1.  kredyt był zaciągnięty na realizację inwestycji mieszkaniowej; 2.  kredyt był udzielony przed dniem 15 stycznia 2015 r. przez podmioty uprawnione do udzielania kredytów na podstawie odrębnych ustaw; 3.  kredyt był zabezpieczony hipotecznie; 4.  kredytobiorca nie korzystał wcześniej z umorzenia zobowiązania z tytułu innego kredytu na własne cele mieszkaniowe zabezpieczonego hipotecznie. Państwa skutki podatkowe z tytułu umorzenia wierzytelności Jedną z przesłanek do skorzystania z zaniechania poboru podatku jest przeznaczenie kredytu na wydatki, o których mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Z opisu sprawy wynika, że kredyt z 2006 r. został przeznaczony na: spłatę kredytu mieszkaniowego zaciągniętego w 2005 r. na zakup działki budowlanej i refinansowanie kosztów własnych;budowę domu na zakupionej działce. Zgodnie z art. 21 ust. 25 omawianej ustawy, wydatkiem uznawanym za cel mieszkaniowy jest zarówno zakup gruntu pod budowę, jak również budowa budynku mieszkalnego. Należy mieć na uwadze, że z przywołanego wcześniej § 1 omawianego Rozporządzenia Ministra Finansów wynika, że kredyt mieszkaniowy powinien zostać zaciągnięty na realizację jednej inwestycji mieszkaniowej, a w przypadku więcej niż jednego kredytu mieszkaniowego kredyty mieszkaniowe powinny zostać zaciągnięte na realizację wyłącznie jednej inwestycji mieszkaniowej. Z opisu sprawy wynika, że obydwa zaciągnięte przez Państwa kredyty, tj. kredyt hipoteczny z 2005 r. na zakup działki pod budowę oraz kredyt hipoteczny z 2006 r. na budowę domu na tej działce, zostały zaciągnięte na realizację jednej inwestycji mieszkaniowej. Jednakże kredyt z 2005 r. został przez Państwa również zaciągnięty w części na refinansowanie kosztów własnych. Zauważam, że pojęcia kredyt refinansowy i kredyt na refinansowanie nie są tożsame. Zaciągnięcie kredytu na refinansowanie jest to zdarzenie rozumiane jako operacja pieniężna, polegająca na wykorzystaniu zewnętrznych funduszy pieniężnych w celu zastąpienia środków pierwotnie wydatkowanych na jakiś cel. Pojęcie kredyt refinansowy implikuje konieczność wcześniejszego zaciągnięcia kredytu, aby później możliwym było zaciągnięcie kredytu refinansowego na jego spłatę. Zatem czynność refinansowania zakupu kredytem hipotecznym należy odróżnić od zaciągnięcia kredytu refinansowego. Kredyt refinansowy przeznaczony jest na spłatę wcześniej zaciągniętego kredytu hipotecznego i jest on zabezpieczony na podstawie wartości aktualnie posiadanej nieruchomości. Natomiast zwrot „refinansowanie” oznacza operację pieniężną polegającą na uzyskaniu zewnętrznych źródeł finansowania w celu zastąpienia środków własnych, które zostały wydatkowane na jakiś cel. W rezultacie, pierwotnie wydatkowane środki pieniężne mogą być niejako „ponownie” wykorzystane na dowolny cel. Środki z kredytu na refinansowanie niejako zastępują środki uprzednio wydatkowane z własnych zasobów. Z powołanych przepisów jednoznacznie wynika, że analizowane zaniechanie może mieć zastosowanie w przypadku umorzenia kredytu mieszkaniowego zaciągniętego na wydatki, o których mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych lub w przypadku umorzenia kredytu refinansowego w sytuacji, gdy został on zaciągnięty na refinansowanie (zastąpienie) kredytu mieszkaniowego zaciągniętego na te wydatki. Przepis ten nie odnosi się natomiast do kredytów hipotecznych zaciągniętych na refinansowanie środków własnych poniesionych na cele mieszkaniowe. Tego rodzaju wydatek nie został wymieniony w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych. Mając na uwadze powyższe - umorzona kwota kredytu refinansowanego będzie korzystała z zaniechania poboru podatku dochodowego w części, w jakiej kredyt został zaciągnięty na budowę domu i spłatę poprzedniego kredytu w części dotyczącej zakupu działki. Od tej części umorzenia nie będą Państwo zobowiązani do zapłaty podatku dochodowego od osób fizycznych. W tej części Państwa stanowisko jest prawidłowe. Natomiast umorzona kwota kredytu refinansowego w części, w jakiej kredyt został zaciągnięty spłatę poprzedniego kredytu w części dotyczącej refinansowania kosztów własnych nie będzie korzystała z zaniechania poboru podatku. Od tej części umorzenia będą Państwo zobowiązani do zapłaty podatku dochodowego od osób fizycznych. W tej części Państwa stanowisko jest nieprawidłowe. Wypłata określonej kwoty pieniężnej Zgodnie z definicją dochodu jest nim nadwyżka przychodów ze źródła nad kosztami jego uzyskania. Pojęciem pierwotnym dla dochodu jest więc pojęcie przychodu. Ten z kolei definiowany jest przez ustawodawcę, czemu dał wyraz w art. 11 ust. 1, jako otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń. Niemniej jednak z definicji tej wywieść można również, że za przychody podatkowe mogą być uznane tylko takie świadczenia, które są określonym przyrostem majątkowym (zarówno zwiększającym aktywa jak i zmniejszającym pasywa) o charakterze definitywnym, nie mające charakteru zwrotnego. O uzyskaniu przychodu w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym do osób fizycznych można więc mówić w każdej sytuacji, gdy podatnik, czy to na skutek otrzymania określonych wartości majątkowych (środków pieniężnych, świadczeń w naturze czy też innych nieodpłatnych świadczeń), czy też gdy na skutek określonego zdarzenia powodującego zmniejszenie jego zobowiązań wobec innych podmiotów, uzyskuje określone przysporzenie majątkowe. Państwa skutki podatkowe z tytułu wypłaty kwoty określonej przez bank Jak wynika z opisu sprawy, na podstawie ugody bank wypłacił Państwu kwotę stanowiącą częściowy zwrot nienależnie pobranych przez bank świadczeń w toku wykonywania umowy (nadpłat rat), które powstały wskutek stosowania przez bank nieuczciwych warunków umownych. Taka operacja nie spełnia więc celu przychodu jakim jest zwiększenie majątku podatnika - ani poprzez zwiększenie aktywów ani poprzez zmniejszenie jego pasywów. Po stronie Kredytobiorcy nie dochodzi do powstania przysporzenia majątkowego, bowiem otrzymuje on z powrotem zwrot nadpłaconych środków, które wcześniej wpłacił tytułem spłaty zaciągniętego kredytu. Taka wypłata będzie więc kredytobiorcy neutralna podatkowo - po jego stronie nie powstanie przychód w rozumieniu przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym. Skoro więc otrzymali Państwu od banku taki zwrot, to otrzymana przez Państwa kwota nie będzie stanowiła przychodu. Tym samym - nie będzie na Państwu ciążył obowiązek zapłaty podatku dochodowego od osób fizycznych z tego tytułu ani wykazania tej kwoty w zeznaniu rocznym. W tym zakresie Państwa stanowisko jest prawidłowe. Dodatkowe informacje Informacja o zakresie rozstrzygnięcia Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia. Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. Z funkcji ochronnej będą mogli skorzystać Ci z Państwa, którzy zastosują się do interpretacji.Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej: 1) z zastosowaniem art. 119a; 2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; 3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści. Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych. Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację przez Zainteresowanego, który jest stroną postępowania Pan A.A. (Zainteresowany będąca stroną postępowania - art. 14r § 2 Ordynacji podatkowej) ma prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA): w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albow formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA). Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA). Podstawa prawna dla wydania interpretacji Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a, art. 14b § 1 i art. 14r Ordynacji podatkowej.