0114-KDIP3-2.4011.593.2020.2.JM

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 13 § 2a, art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2020 r., poz. 1325, z późn. zm.), Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z dnia 17 września 2020 r. (data wpływu 22 września 2020 r.) uzupełnionym pismem z dnia 11 grudnia 2020 r. (data nadania 12 grudnia 2020 r., data wpływu 16 grudnia 2020 r.) stanowiącym odpowiedź na wezwanie z dnia 25 listopada 2020 r. Nr 0114-KDIP3-2.4011.593.2020.1.JM (data nadania 26 listopada 2020 r., data doręczenia 5 grudnia 2020 r.) o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie opodatkowania dochodów z kwalifikowanych praw własności intelektualnej preferencyjną stawką podatkową – jest prawidłowe. UZASADNIENIE W dniu 22 września 2020 r. wpłynął do tutejszego organu ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie opodatkowania dochodów z kwalifikowanych praw własności intelektualnej preferencyjną stawką podatkową. Z uwagi na braki formalne, pismem z dnia 25 listopada 2020 r. Nr 0114-KDIP3-2.4011.593. 2020.1.JM (data nadania 26 listopada 2020 r., data doręczenia 5 grudnia 2020 r.) wezwano Wnioskodawcę do uzupełnienia braków formalnych. Pismem z dnia 11 grudnia 2020 r. (data nadania 12 grudnia 2020 r., data wpływu 16 grudnia 2020 r.), wniosek został uzupełniony w terminie. We wniosku oraz jego uzupełnieniu przedstawiono następujący stan faktyczny. Wnioskodawca od dnia 11 maja 2017 roku prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą zarejestrowaną w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej pod firmą (…), której przedmiotem jest działalność związana z oprogramowaniem, numer 62.01.Z Polskiej Kwalifikacji Działalności Gospodarczej. Wnioskodawca posiada na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nieograniczony obowiązek podatkowy w świetle art. 3 ust. 1 oraz ust. 1a ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (dalej: ustawa o PIT). Wnioskodawca rozlicza się na podstawie podatkowej księgi przychód i rozchodów. Wnioskodawca w ramach prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej, od stycznia 2019 r. świadczy usługi na rzecz (…), z siedzibą w (…), zarejestrowaną w Sądzie Rejonowym (…) Wydział Gospodarczy Krajowego Rejestru Sądowego pod numerem (…) (dalej jako: „Spółka”). Wnioskodawca na podstawie zawartej ze Spółką umowy o świadczenie usług świadczy na jej rzecz usługi z zakresu swojej działalności gospodarczej, a więc przede wszystkim związane z tworzeniem oprogramowania. Spółka, z którą Wnioskodawca ma podpisaną umowę, jest wykonawcą projektów (…) dla operatora telekomunikacyjnego o nazwie (…), zwana dalej „(…)”. Głównym zadaniem spółki jest pomoc w transformacji cyfrowej operatora telekomunikacyjnego poprzez tworzenie szeregu rozwiązań IT oraz aplikacji m.in jest to: Tworzenie oraz rozwój aplikacji e-commerce (do dokonywania zakupów on-line) opartej na platformie (…). Tworzenie oraz rozwijanie procesów sprzedaży począwszy od strony sklepu dla wyboru oferty mobilnej oraz doboru terminali, strony koszyka klienta, etapu wprowadzania danych zamawiającego oraz strony potwierdzającej złożone zamówienie oraz wysłanie potwierdzenia zamówienia do klienta drogą elektroniczną, przetwarzanie zlecenia za pomocą procesów BPM, aż do momentu ich wysyłki do systemów (…). Tworzenie oraz rozwój systemów w architekturze mikro serwisów, świadczących usługi dla głównego modułu e-commerce (…) takich jak: Moduł (…) służący do weryfikacji klienta w bazach takich jak (…), itp. Mikroserwis świadczący informację o podmiotach gospodarczych opartej na bazie (…) SQL, zasilany danymi z podmiotów zewnętrznych, ładowanych z blików płaskich do bazy (…) SQL, Mikroserwis zapewniający podpowiadanie zestawu ofert możliwego do zaproponowania klientowi, wykorzystujący silnik reguł biznesowych Drools. Wnioskodawca do wykonywania prac używa języka programowania JAVA, do projektowania rozwiązań bazodanowych, Wnioskodawca używa języka (…) SQL, do optymalizacji wyszukiwania wykorzystana jest platforma (…). Rozwiązania FRONT – ENDOWE (to jest takie, które są widoczne z perspektywy użytkownika) budowany jest w oparciu o JSP, JavaScript oraz komponenty (…) (Bibliotek rozwiązań…). Z uwagi na skalę przedsięwzięcia oraz rozmiar operatora telekomunikacyjnego, Spółka musiała zaangażować do projektu wielu programistów współpracujących z nią na podstawie umów cywilnoprawnych. Programiści współpracujący ze Spółką są dzieleni na zespoły, które pracują nad konkretnym rozwiązaniem, które zawsze przybiera formę pewnej funkcjonalności już istniejącej aplikacji lub nowej aplikacji. Nad konkretnym rozwiązaniem zwykle pracuje kilka osób. Efekt ich prac jest następnie łączony, podawany analizie, próbie działania, następnie weryfikowany jest z oczekiwaniami klienta – „(…)”. W przypadku akceptacji rozwiązań przez „(…)”, pracę na danym etapie transformacji cyfrowej są zakończone. W ramach prac tworzone są nowe funkcjonalności i algorytmy, kod jest projektowany tak, aby zapewnić wysoką wydajność. Wszystkie moduły i funkcjonalności są wykonywane według specyfikacji klienta, natomiast ich realizacja oraz implementacja jest już związana z inwencją twórczą programistów w tym Wnioskodawcy, elementy systemu są opracowywane w sposób jak najbardziej optymalny i otwarty na dalszą rozbudowę. Prace polegają również na analizowaniu systemu, wykrywaniu nieoptymalnych jego elementów oraz optymalizacji procesów oraz algorytmów. W ramach wykonywanych prac tworzone są testy jednostkowe mające na celu podniesienie niezawodności tworzonego systemu. Wkład Wnioskodawcy w projekt realizowany przez Spółkę na rzecz (…) polega na tworzeniu kodu od tzw. „zera” z użyciem języka programowania Java. Wnioskodawca ma podpisaną umowę cywilnoprawną ze Spółką. Na podstawie przedmiotowej umowy przenosi on wszystkie majątkowe prawa do powstałych praw autorskich na rzecz Spółki. Ponosi on również w stosunku do swojego bezpośredniego kontrahenta odpowiedzialność za wady kodu jak i roszczenie osób trzecich. Majątkowe prawa autorskie przechodzą na Spółkę automatycznie z końcem każdego miesiąca trwania prac na rzecz „(…)”. Spółka nie odbiera od Wnioskodawcy w sposób formalny powstałych na skutek jego aktywności majątkowych praw autorskich. Wynika to przede wszystkich z następujących aspektów: Dużej dynamiki prowadzonych prac, istniejący kod jest często zmieniany i dostosowany do potrzeb „(…)”. Mimo, że posiada on już wszystkie zamówione funkcjonalności. Dodawania nowych właściwych do już istniejących rozwiązań aplikacji wcześniej niezamówionych przez klienta. Pracy wielu programistów nad jedną funkcjonalnością w tym samym czasie. Konieczności bieżącego wprowadzenia drobnych modyfikacji i usprawnień. Zwyczaju panującego w branży IT. Z tytułu przejścia majątkowych praw autorskich, Wnioskodawca otrzymuje co miesięczne wynagrodzenie. Całość pracy jakie wykonuje Wnioskodawca na rzecz Spółki sprowadza się do tworzenia lub ulepszenia kodu. Wnioskodawca nie nabywa kodu pierwotnego od jakiekolwiek innego podmiotu, tworzy go od podstaw lub też ulepsza kod stworzony uprzednio przez siebie lub przez jednego z członków zespołu. Wnioskodawca prowadzi odrębną od księgi przychodów i rozchodów ewidencję podatkową w sposób zapewniający ustalenie przychodów, kosztów uzyskania przychodów i dochodu (straty), przypadających na kwalifikowane prawo własności intelektualnej w postaci programu komputerowego. Wnioskodawca ponosi koszty związane z wytworzeniem kwalifikowanego prawa w postaci kosztów programu księgowego, pomocy księgowej, doradcy podatkowego, kosztów prowadzenia oddzielnej ewidencji, sporadycznie Wnioskodawca korzysta z pomocy podwykonawców, nabywa książki z tematyki programowania oraz uczestniczy w szkoleniach dla programistów. W odpowiedzi na wezwanie z dnia 25 listopada 2020 r. Nr 0114-KDIP3-2.4011.593.2020.1.JM Wnioskodawca odpowiedział na zadane pytania w następujący sposób: Czy wytwarzany i ulepszany kod bądź jego fragment stanowi element składowy wytwarzanego przez Wnioskodawcę oprogramowania komputerowego? Tak, kod którego autorem jest Wnioskodawca jest później elementem składowym aplikacji webowej, której zadaniem Wnioskodawcy należy przypisać cechy programu komputerowego. Kod tworzony przez Wnioskodawcę odpowiada za wiele funkcji między innymi służy on do kontaktu użytkownika z komputerem. Wnioskodawca jest programistą back-endowym, odpowiada on za silnik oprogramowania i za jego odpowiednie funkcjonowanie. Programowanie back-endowe należy odróżnić od programowania front-endowego, którego główną istotą jest wizualna sfera oprogramowania. Czy Wnioskodawca przenosi w okresach miesięcznych autorskie prawo do utworu, za które otrzymuje wynagrodzenie miesięczne? Jeżeli tak, to jaki charakter ma wynagrodzenie: czy stanowi zapłatę za przeniesienie praw autorskich do utworu czy do programu komputerowego czy też może jest należnością na poczet (zaliczką) późniejszego przeniesienia majątkowych praw autorskich do wytworzonego prze Wnioskodawcę programu komputerowego? Wnioskodawca przenosi majątkowe prawa autorskie w cyklach miesięcznych. Forma współpracy w tym szczególności umowa jaka łączy Wnioskodawcę ze Spółką nie przewiduje innego sposobu przejścia majątkowych praw autorskich jak pod koniec miesiąca z chwilą wypłaty wynagrodzenia. Mając to na uwadze nie sposób uznać, że wynagrodzenie otrzymywane przez Wnioskodawcę stanowi zaliczkę na poczet późniejszego przeniesienia majątkowych praw autorskich do wytworzonego przez Wnioskodawcę programu komputerowego. Za takim stanowiskiem przemawia również fakt, że Wnioskodawca jak i Spółka teoretycznie może rozwiązać umowę o współpracę w trakcie trwania projektu na rzecz „(…)”, co utrudniałoby przeniesienie całości praw autorskich przy zakończeniu współpracy. Ponadto poszczególne funkcjonalności są tworzone na bieżąco i oddawane są do testowania przez Spółkę i „(…)”. Jeżeli Wnioskodawca w okresach miesięcznych przekazuje kody bądź jego fragmenty przenosząc prawa autorskie to jak to się ma do późniejszego przeniesienia całości majątkowych praw autorskich do wytworzonego przez Wnioskodawcę oprogramowania? Wnioskodawca przenosi majątkowe prawa autorskie jedynie w okresach miesięcznych, w czasie realizacji projektu dla Spółki i „(…)”. W umowie nie przewidziano możliwości przeniesienia całości majątkowych praw autorskich na zakończenie projektu. Czy oprogramowanie, o którym mowa we wniosku, zostało wytworzone przez Wnioskodawcę w ramach prowadzonej przez niego działalności stanowiącej działalność badawczo - rozwojową w rozumieniu art. 5a pkt 38 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych, tzn. działalności twórczej obejmującej badania naukowe lub pracę rozwojowe, podejmowanej w sposób systematyczny w celu zwiększenia zasobów wiedzy oraz wykorzystania zasobów wiedzy do tworzenia nowych zastosowań? Zdaniem Wnioskodawcy, postawione przez organ pytanie pokrywa się zakresem z pytaniem numer 1 wskazanym we wniosku z dnia 22 września 2020 roku i dlatego nie powinno stanowić elementu stanu faktycznego. Wnioskodawca w swoim wniosku wskazał, że jego zdaniem prowadzi on działalność badawczą i rozwojową również w odniesieniu do kryteriów systematyczności jak i w celu zwiększenia zasobów wiedzy oraz wykorzystywania zasobów wiedzy do tworzenia nowych zastosowań. Kryterium systematyczności zostało spełnione, w ocenie Wnioskodawcy, poprzez trwały aspekt pracy Wnioskodawcy nad rozwiązaniami dla firmy „(…)”. Został on oddelegowany do pracy w ciągu całego 2020 roku. Wnioskodawca pracuje w oparciu o harmonogram prac oraz realizacji poszczególnych etapów projektu. Kryteriów zwiększania zasobów wiedzy zostało spełnione poprzez tworzenie zupełnie nowego produktu dla firmy „(…)”, który zwiększyć ma jej konkurencyjność na rynku. W kontekście samego Wnioskodawcy to kryterium jest spełnione poprzez konieczność ustawicznego zdobywania przez Wnioskodawcę wiedzy niezbędnej do pracy nad projektem, która następnie Wnioskodawca używa do projektowania w językach programowania konkretnych rozwiązań. Czy działalność, którą prowadzi Wnioskodawca, jest działalnością twórczą obejmującą: badania naukowe? prace rozwojowe? Wnioskodawca prowadzi badania rozwojowe. Wnioskodawca nie prowadzi działalności naukowej. Czy Wnioskodawca prowadzi badania naukowe/prace rozwojowe w rozumieniu art. 4 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce? Wnioskodawca prowadzi jedynie badania rozwojowe w rozumieniu art. 4 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2018 r.- Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce. Wnioskodawca nie prowadzi badań naukowych. Czy prowadzona przez Wnioskodawcę działalność rozwojowa obejmuje nabywanie, łączenie, kształtowanie i wykorzystywanie dostępnej aktualnie wiedzy i umiejętności, w tym w zakresie narzędzi informatycznych lub oprogramowania, do planowania produkcji oraz projektowania i tworzenia zmienionych, ulepszonych lub nowych produktów, procesów lub usług, z wyłączeniem działalności obejmującej rutynowe i okresowe zmiany wprowadzane do nich, nawet jeżeli takie zmiany mają charakter ulepszeń? Tak. Wnioskodawca prowadzi działalność rozwojową, która wypełnia kryteria wskazane powyżej. Działania Wnioskodawcy mają na celu stworzenie nowych produktów, które mają za zadanie usprawnić procesy sprzedażowe w „(…)”. W tym celu Wnioskodawca łączy, kształtuje i wykorzystuje dostępne zasoby wiedzy w zakresie programowania w tym narzędzia informatyczne w celu tworzenia nowego rodzaju usług. Wszelkie ulepszenia, które w kodzie źródłowym wykonuje Wnioskodawca nie mają charakteru rutynowych. Od kiedy Wnioskodawca prowadzi działalność badawczo – rozwojową i uzyskuje z tego tytułu dochody? Poproszono o wskazanie konkretnej daty rozpoczęcia. Pytanie zadane przez organ pokrywa się z pytaniem numer 1 wniosku i nie powinna stanowić elementu stanu faktycznego. We wniosku z dnia 22 września 2020 roku Wnioskodawca wskazał jak tylko precyzyjnie mógł na czym polegają świadczone przez niego usługi we własnej ocenie stanowiska wskazał również na argumenty przemawiające za uznaniem, że tworzone przez niego oprogramowanie powstaje w ramach działalności badawczo – rozwojowej Wnioskodawcy. Zdaniem Wnioskodawcy, prowadzi on działalność badawczo – rozwojową od początku 2019 roku, jednak ulgę IP Box chce rozliczyć od roku 2020 i ewentualnie następnych w zależności od trwania projektu na rzecz spółki „(…)”. Czy wytworzenie, rozwijanie oraz ulepszanie oprogramowania ma miejsce w ramach prowadzonej bezpośrednio przez Wnioskodawcę działalności badawczo – rozwojowej? Podobnie jak w odpowiedzi na poprzednie pytanie pokrywa się ono z pytaniem numer 1 Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z dnia 22 września 2020 roku i w konsekwencji nie powinno stanowić ono elementu stanu faktycznego. Wnioskodawca wskazał swoje własne stanowisko w sprawie podając argumenty przemawiającej za uznaniem, że Wnioskodawca tworzy oprogramowanie w ramach prowadzonej przez niego działalności badawczo – rozwojowej. Zdaniem Wnioskodawcy, jak najbardziej wytworzenie rozwijanie i ulepszanie oprogramowania następuje w ramach prowadzonej przez Wnioskodawcę działalności badawczo – rozwojowej, jednak Wnioskodawca chciałby również poznać stanowisko tut. Organu w tym zakresie. Czy w związku z tworzeniem, rozwinięciem i ulepszeniem programu komputerowego, dochodem z kwalifikowanego prawa własności intelektualnej są dochody osiągnięte przez Wnioskodawcę z tytułu: z opłat lub należności wynikających z umowy licencyjnej, która dotyczy kwalifikowanego prawa własności intelektualnej; ze sprzedaży kwalifikowanego prawa własności intelektualnej; z kwalifikowanego prawa własności intelektualnej uwzględnionego w cenie sprzedaży produktu lub usługi. z odszkodowania za naruszenie praw wynikających z kwalifikowanego prawa własności intelektualnej, jeżeli zostało uzyskane w postępowaniu spornym, w tym postępowaniu sądowym lub arbitrażu. Jedynym dochodem uzyskiwanym przez Wnioskodawcę jest dochód ze sprzedaży kwalifikowanego prawa własności intelektualnej. Od kiedy Wnioskodawca prowadzi odrębną ewidencję, o której mowa w art. 30cb ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, w sposób zapewniający wyodrębnienie poszczególnych kwalifikowanych praw własności intelektualnej oraz ustalenia przychodu, kosztów uzyskania przychodów i dochodu (straty) przypadające na każde kwalifikowane prawo własności intelektualnej oraz w sposób pozwalający na wyodrębnienie kosztów, o których mowa w art. 30ca ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych przypadających na każde kwalifikowane prawo własności intelektualnej w sposób zapewniający określenie kwalifikowanego dochodu? Wnioskodawca prowadzi odrębną ewidencję, o której mowa w art. 30cb ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych od stycznia 2020 roku. Czy odrębna ewidencja jest prowadzona „od początku” i „na bieżąco” realizacji działalności badawczo – rozwojowej zmierzającej do wytworzenia, rozwinięcia lub ulepszenia kwalifikowanego IP? Tak, ewidencja o której mowa w art. 30cb ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jest prowadzona „od początku” i „na bieżąco”. Czy w efekcie prac prowadzonych przez Wnioskodawcę powstaje autorskie prawo do programu komputerowego stanowiące kwalifikowane prawo IP podlegające ochronie na podstawie art. 74 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych, czy też część oprogramowania, które dopiero w połączeniu z innymi częściami – wytworzonymi przez inne podmioty – będzie stanowić kwalifikowane prawo podlegające ochronie na podstawie art. 74 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych? W przeważających ilości wypadków efektem prac Wnioskodawcy jest powstanie autorskiego prawa do programu komputerowego, które może stanowić odrębny produkt, jednak możliwe są sytuacje, w których Wnioskodawca pracuje nad daną częścią programu, które dopiero w połączeniu z efektem pracy innego programisty da określony rezultat w postaci programu komputerowego. W takim wypadku Wnioskodawca uwzględni powstanie autorskie prawa do programu komputerowego w ewidencji prowadzonej do tego celu dopiero z chwilą jego połączenia z innymi elementami programu komputerowego stworzonymi przez pozostałych programistów i zatwierdzeniem przez Spółkę i „(…)”. Cały kod wytwarzany przez Wnioskodawcę dotyczy możliwości komunikowania się z komputerem przez użytkownika Aplikacji „(…)”, którym docelowo ma być klient „(…)” ewentualnie jego pracownicy. Biorąc pod uwagę brak legalnej definicji programu komputerowego, oraz szerokie pojmowanie programu komputerowego w doktrynie prawa podatkowego i autorskiego, które kładzie nacisk na istnienie uporządkowanego kodu źródłowego, którego celem jest odniesienie określonego rezultatu, to tworzone przez Wnioskodawcę na przykład systemu logowania dla użytkowników należy uznać za program komputerowy w rozumieniu art. 74 ustawy prawo autorskie i prawa pokrewne, gdyż został zbudowany w oparciu o kod źródłowy napisany w języku programowanie Java, PHP lub Python. System też może już testować i uznać go za program komputerowy. Jednak w połączeniu z bazą danych istniejące w języku MySql będzie on stanowił, w pełni funkcjonalne narzędzie do autoryzacji wejść do aplikacji oraz przypisania zakupu do danej osoby. Jednak dopiero w połączeniu z bazą danych tworzoną w języku MySql będzie on stanowił w pełni funkcjonalne narzędzie do autoryzacji wejścia użytkowników na stronie internetową. Nie oznacza to jednak, że kod tworzony przez Wnioskodawcę nie jest programem komputerowym w rozumieniu art. 74 ustawy o prawach autorskich i prawach pokrewnych. Czy oprogramowanie wytwarzane we współpracy z innymi specjalistami będzie stanowiło autorskie prawo do programu komputerowego stanowiące kwalifikowane prawo IP podlegające ochronie na podstawie art. 74 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych? Praca zespołu programistów powołanego dla realizacji projektu dla „(…)”, ma na celu stworzenie platformy internetowej dla obsługi klientów i pracowników „(…)”. W tym celu zespół programistów, w tym Wnioskodawca, tworzy szereg poleceń w różnych językach programowania za pomocą których użytkownik po określonym działaniu z jego strony będzie uzyskiwał określony rezultat ze strony komputera. Mając na uwadze szeroką definicję programu komputerowego, Wnioskodawca twierdzi, że poszczególny efekt prac Wnioskodawcy jak i całość platformy internetowej będzie stanowiła program komputerowy. Wynika to z kilku istotnych aspektów miedzy innymi z szerokiej definicji programu komputerowego oraz twórczego charakteru prac programistów biorących udział w projekcie. Jednocześnie Wnioskodawca zaznacza, że w swoim wniosku zadał pytanie numer 2, które również odnosi się do kwalifikacji efektów pracy Wnioskodawcy w kontekście art. 30ca ust. 2 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W sytuacji, gdy Wnioskodawca rozwija lub ulepsza już istniejące oprogramowanie to działania te zmierzają do poprawy użyteczności lub funkcjonalności tego oprogramowania tego jednak Wnioskodawca wykonuje te czynności na podstawie „odpowiedniej licencji”, udzielonej mu w tym celu przez Spółkę w ramach umowy ze Spółką, co zatem oznacza stwierdzenie „odpowiedniej licencji”? Wnioskodawca w wniosku o wydanie interpretacji indywidulanej w rubryce dedykowanej do opisu stanu faktycznego nie używa sformułowania „odpowiedniej licencji”. Trudno mu zatem się odnieść do pytania zadanego przez organ. Istniejąca umowa Wnioskodawcy ze Spółką nie przewiduje żadnej formalnej podstawy do udzielenia Wnioskodawcy prawa, czy to na podstawie licencji bądź innej do rozwijania i ulepszania oprogramowania. W tym miejscu należy zaznaczyć, że prace związane z ulepszaniem i usprawnianiem kodu są czymś naturalnym przy skali projektu przy którym pracuje Wnioskodawca. Oprogramowanie tworzone przez Wnioskodawcę jest stale przedmiotem testów i analiz klienta – „…”, dlatego wprowadzenia poprawek lub ulepszeń następuje kilkukrotnie w czasie projektu nie zawsze mają one charakter twórczy i nie często też ich skutkiem jest powstanie funkcjonalności. Zazwyczaj poprawki usprawnienia mają na celu jedynie usunięcie błędów – które powodują, że jakaś funkcjonalność aplikacji nie działa (błąd) lub działa w sposób nieprawidłowy (usterka). Natomiast w przypadku rozwijania i ulepszania oprogramowania autorstwa Wnioskodawcy, czy to rozwijanie i ulepszanie odbywa się po przeniesieniu na Zleceniodawcę praw majątkowych do tworzonego przez Wnioskodawcę oprogramowania, tj. w momencie, gdy nie będą Wnioskodawcy już przysługiwać prawa majątkowe do ww. prawa? Jeżeli tak, czy Wnioskodawcy przysługuje wyłączna licencja do korzystania z modyfikowanego lub ulepszonego prawa celem dokonania jego rozwinięcia lub ulepszenia? Wnioskodawca może otrzymać polecenie od Spółki pracy nad ulepszeniem lub rozwinięciem istniejącego oprogramowania w miesiącu, w którym stworzył daną cześć kodu funkcjonalności, o ile prace nad ulepszeniem lub rozwinięciem danej funkcjonalności również zakończą się w danym miesiącu wtedy według postanowień umowy Wnioskodawca wykonuje usprawnienia i ulepszenia na kodzie, co do którego ma pełne autorskie prawa majątkowe. W sytuacji, kiedy usprawnienia i ulepszenia wykonywane w innym miesiącu niż miesiąc w którym Wnioskodawca wykonuje ulepszenia i usprawnienia na kodzie do którego nie przysługują mu już majątkowe prawa autorskie gdyż z końcem miesiąca przeszły na Spółkę. W umowie łączącej Wnioskodawcę ze Spółką brak jest postanowienia, które regulowało by podstawę do korzystania przez Wnioskodawcę z kodu uprzednio wytworzonego przez Wnioskodawcę, a co do którego z końcem miesiąca zostały przeniesione autorskie prawa majątkowe. Stąd mając na uwadze treść art. 67 ust. 5 ustawy prawo autorskie i praw pokrewnych, który wymaga zachowania formy pisemnej pod rygorem nieważności do zawarcia umowy licencyjnej wyłącznej należy uznać, że Wnioskodawcy nie przysługuje wyłączna licencja do rozwijania lub ulepszania kodu. Na marginesie należy zaznaczyć, że udzielenie wyłącznej licencji Wnioskodawcy byłoby niekorzystne z punktu widzenia Spółki gdyż ograniczałoby ono możliwość zlecenia ulepszenia lub usprawnienia kodu jedynie do podmiotu, który uprzednio przeniósł prawa autorskie do tego właśnie kodu. Jeśli Wnioskodawca nie nabył na własność kwalifikowanego IP, ani licencji wyłącznej do tego IP od właściciela zlecającego jego ulepszenie/rozwinięcie, wniosek należy uzupełnić poprzez wskazanie: na jakiej podstawie następuje ulepszenie/modyfikacja tego programu? czy Wnioskodawcy przysługują prawa autorskie do ulepszenia/modyfikacji oprogramowania, które podlegają ochronie prawnej zgodnie z art. 74 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych? Biorąc pod uwagę poprzednią odpowiedź należy uznać, że Wnioskodawca dokonuje ulepszenia modyfikacje programu na podstawie licencji niewyłącznej, gdyż zachodzi domniemanie określone w art. 65 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych. Natomiast w przypadku modyfikacji, które ma charakter usuwania wad i usterek w kodzie co do którego Wnioskodawca przeniósł autorskie prawa majątkowe do utworu i w sytuacji kiedy efektem modyfikacji i usprawnienia nie jest powstanie nowego twórczego elementu, podstawą do wykonywania takich modyfikacji jest art. 55 ustawy o prawach autorskich i prawach pokrewnych. Wnioskodawcy przysługują prawa autorskie do ulepszeń/modyfikacji oprogramowania, które podlega zgodnie z art. 74 ustawy z dnia 4 lutego 1994 roku o prawie autorskim i prawach pokrewnych. W takim wypadku takie prawa autorskie przechodzą na rzecz Spółki z końcem miesiąca, w którym zostały tworzone przez Wnioskodawcę. Za jaki okres Wnioskodawca chciałby zastosować preferencyjną stawkę opodatkowania wynoszącą 5% uzyskanego dochodu z kwalifikowanego prawa własności intelektualnej? Wnioskodawca chciałby zastosować preferencyjną stawkę opodatkowania wynoszącą 5% uzyskanego dochodu z kwalifikowanego prawa własności intelektualnej, począwszy od dnia 1 stycznia 2020 roku do czasu zakończenia projektu realizowanego dla „(…)”. Jaki jest sposób powiązania wymienionych w treści wniosku kosztów z wytworzeniem, ulepszeniem, czy rozwojem oprogramowania, w szczególności, czy Wnioskodawca jest w stanie przyporządkować konkretną wartość kosztów, o których mowa we wniosku do wytworzenia ulepszenia, czy rozwoju konkretnego prawa własności intelektualnej oprogramowania? Co do większości kosztów będzie możliwe do przypisania do konkretnych prawa własności intelektualnej oprogramowania. Przykładowo, tak będzie w przypadku kosztów publikacji naukowych, podręczników, kursów na platformie „(…)” lub innej a dotyczącej konkretnego języka programowania lub dotyczące konkretnego zagadnienia programistycznego, które jest następnie rozwijane w ramach realizacji projektu dla spółki „(…)”. Kolejnym przykładem kosztu, które można przypisać bezpośrednio do konkretnego prawa własności intelektualnej – oprogramowania są koszty podwykonawcy, którego Wnioskodawca zaangażował do pomocy w realizacji konkretnego prawa własności intelektualnej oprogramowania. Czy wszystkie wymienione przez Wnioskodawcę poniesione rzeczywiście wydatki są faktycznie ponoszone tylko na prowadzoną bezpośrednio przez Wnioskodawcę działalność badawczo – rozwojową związaną z prawem własności intelektualnej? Poproszono o dokładne opisanie. Wszystkie wymienione przez Wnioskodawcę we wniosku wydatki zostały i zostaną faktycznie poniesione na prowadzoną przez Wnioskodawcę działalność związaną z kwalifikowanym prawem własności intelektualnej. Przedmiotowe wydatki są bezpośrednio związane z prowadzoną działalnością, tj. z wytworzeniem programów komputerowych, gdyż sprzęt komputerowy jest niezbędnym narzędziem do wytwarzania oprogramowania, drukowania umów i faktur. Literatura branżowa służy zdobywaniu wiedzy i w konsekwencji umożliwia wytwarzanie kodu coraz lepszej jakości, korzystanie z pomocy księgowej i doradcy podatkowego ma zadanie zapewnić pomoc Wnioskodawcy w prowadzeniu wymaganych rejestrów i ewidencji, których poziom skomplikowania przekracza możliwości Wnioskodawcy. Koszty biletów miesięcznych, pozwalają na dojazdy do siedziby „(…)”, a tym samym na lepszą organizację pracy z innymi programistami. Wnioskodawca w 2020 roku wykonywał usługi głównie na rzecz „(…)”. Koszty programu księgowego są również niezbędne do prowadzenia ewidencji dla celów skorzystania z ulgi IP BOX. Koszty w szkoleniach branżowych czy to stacjonarnie, czy też przez platformy internetowe, gwarantuje dostęp Wnioskodawcy do wiedzy w zakresie języków programowania niezbędnych do tworzenia programów komputerowych. Wnioskodawca w celu usprawnienia pracy powinien również rozwijać swoją wiedze w zakresie tzw. „frameworków” języków programowania jak „R(…)” oraz „D(…)”. Wyżej wskazanych wydatków nie sposób przypisać do innej działalności niż tej związanej z tworzeniem oprogramowania. Czy Wnioskodawca posiada status centrum badawczo – rozwojowego, o którym mowa w art. 17 ustawy z dnia 30 maja 2008 r. o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej. Wnioskodawca nie posiada statusu centrum badawczo-rozwojowego. W związku z powyższym opisem zadano następujące pytania: Czy podejmowana przez Wnioskodawcę działalność polegająca na tworzeniu oraz ulepszaniu poprzez modernizację oprogramowania komputerowego lub jego części (Oprogramowanie) stanowi działalność badawczo – rozwojową w rozumieniu art. 30ca ust. 2 w zw. z art. 5a pkt 38-40 ustawy o PIT? Czy prace wykonywane przez Wnioskodawcę można uznać za program komputerowy w rozumieniu art. 74 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych znajdującym się w katalogu kwalifikowanych praw znajdujących się w art. 30ca ust. 2 pkt 8? Czy podatnikowi będzie przysługiwało prawo do opodatkowania dochodu uzyskiwanego ze sprzedaży majątkowych praw autorskich w wysokości 5% podstawy opodatkowania? Czy koszty wskazane we wniosku można zaliczyć do kosztów niezbędnych do prowadzenia działalności badawczo – rozwojowej? Czy przez wyodrębnienie każdego kwalifikowanego prawa własności intelektualnej w prowadzonej ewidencji podatkowej, o której mowa w art. 30cb ust. 1 pkt 1 ustawy o PIT, należy rozumieć w ten sposób, że kwalifikowanym prawem autorskim jest program komputerowy jako całość projektu realizowanego przez (…) bez podziału na poszczególne jego etapy? Przedmiotem niniejszej interpretacji jest odpowiedź na pytania Nr 1-4. W zakresie pytania Nr 5 zostanie wydane odrębne rozstrzygnięcie. Zdaniem Wnioskodawcy, Ad. 1 Artykuł 5a pkt 38 ustawy o PIT, normuje działalność badawczo – rozwojową jako: działalność twórczą obejmującą badania naukowe lub prace rozwojowe, podejmowaną w sposób systematyczny w celu zwiększenia zasobów wiedzy oraz wykorzystania zasobów wiedzy do tworzenia nowych zastosowań. Zgodnie z art. 5a pkt 38 ustawy o PIT, pojęcie prace rozwojowe – oznacza prace rozwojowe w rozumieniu art. 4 ust. 3 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce, czyli działalność obejmującą nabywanie, łączenie, kształtowanie i wykorzystywanie dostępnej aktualnie wiedzy i umiejętności, w tym w zakresie narzędzi informatycznych lub oprogramowania, do planowania produkcji oraz projektowania i tworzenia zmienionych, ulepszonych lub nowych produktów, procesów lub usług, z wyłączeniem działalności obejmującej rutynowe i okresowe zmiany wprowadzane do nich, nawet jeżeli takie zmiany mają charakter ulepszeń. Działalność badawczo – rozwojowa powinna: obejmować badania naukowe lub prace rozwojowe, mieć twórczy charakter, być podejmowana w sposób systematyczny oraz być podejmowana w celu zwiększenia zasobów wiedzy oraz wykorzystania zasobów wiedzy do tworzenia nowych zastosowań. Oprócz tego w Objaśnieniu podatkowym z dnia 15 lipca 2019 r. dotyczącym preferencyjnego opodatkowania dochodów wytwarzanych przez prawa własności intelektualnej – IP Box, w definiowaniu działalności B+R następuje odniesienie do kryteriów z tzw. Podręcznika Frascati (OECD 2018), Podręcznik Frascati 2015: Zalecenia dotyczące pozyskiwania i prezentowania danych z zakresu działalności badawczej i rozwojowej. Według podręcznika, działalność badawczo – rozwojowa musi być: nowatorska, twórcza, nieprzewidywalna, metodyczna, możliwa do przeniesienia lub odtworzenia. Działalność podejmowana przez Wnioskodawcę polega na tworzeniu nowego oraz ulepszaniu starego Oprogramowania komputerowego w odpowiedzi na zapotrzebowanie biznesowe firmy (…). Działania te stanowią prace rozwojowe w rozumieniu przedmiotowych ustaw. Polegają one bowiem na wykorzystaniu nowej i istniejącej wiedzy, tj. wiedzy i narzędzi programistycznych, języków programowania, znanych algorytmów, do zaprojektowania nowych i ulepszonych rozwiązań, nieistniejących dotychczas na rynku. Zdaniem Wnioskodawcy, biorąc pod uwagę przedstawiony stan faktyczny, jak i kryteria niezbędne do uznania działalności za działalność badawczo – rozwojową. Jego działalność spełnia cechy takowej: nowatorskość i twórczość: Wnioskodawca tworzy oprogramowanie od podstaw, jak i modyfikuje poprzez dodawanie nowych funkcjonalności oprogramowanie uprzednio przez niego wytworzone, w zależności od potrzeb spółki lub „(…)”, nieprzewidywalność: Spółka jak i firma (…), z którym Wnioskodawca współpracuje oczekuje od Niego wykonywania prac, których skutek co prawda jest określony, natomiast proces tworzenia danych rozwiązań (oprogramowania), pomimo korzystania z istniejących metod informatycznych i języków programistycznych, powoduje wytworzenie całkowicie nowego rozwiązania lub znaczną modyfikację istniejących rozwiązań, metodyczność: Wnioskodawca zobowiązany jest w ramach umów ze Spółką do ścisłej, harmonogramowej współpracy, którą zobowiązany jest należycie udokumentować i wykonywać zgodnie z oczekiwaniami Podmiotów i przedstawionym przez nie planem, możliwość przeniesienia lub odtworzenia: celem Wnioskodawcy, w ramach wykonywanej przez Niego działalności na rzecz Spółki i „(…)” jest przeniesienie autorskich praw majątkowych z oprogramowania na owe Podmioty, co nierozerwalnie wiąże się z koniecznością jego odtworzenia przez Podmioty. Biorąc powyższe pod uwagę można stwierdzić, zdaniem Wnioskodawcy, że tworzone przez Niego oprogramowanie oraz modernizacja innych programów poprzez ich ulepszanie spełnia kryteria działalności badawczo – rozwojowej zawarte w Podręczniku Frascati oraz w art. 5a pkt 38-40 ustawy o PIT. Ad 2. Czy prace wykonywane przez Wnioskodawcę można uznać za program komputerowy w rozumieniu art. 74 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych znajdującym się w katalogu kwalifikowanych praw znajdujących się w art. 30ca ust. 2 pkt 8 ustawy o PIT. Zdaniem Wnioskodawcy, tworzony przez niego kod wypełnia przesłanki programu komputerowego znajdującego się w katalogu kwalifikowanych praw IP w rozumieniu art. 30 ca ust. 2 pkt 8 ustawy o PIT. Uzasadnienie. Z uwagi na brak legalnej definicji programu komputerowego zarówno na gruncie ustaw podatkowych jak prawa autorskiego należy się odwołać do orzeczeń sądów powszechnych jak również przedstawicieli doktryny prawa podatkowego i cywilnego. Doktryna prawa autorskiego przyjmuje różne kazuistyczne podejścia do definiowania pojęcia „autorskie prawo do programu komputerowego”, które wskazują, że część chronioną prawem [formę (ekspresji) utworu] jest w szczególności kombinacja komend adresowanych do komputera w formie kodu źródłowego i kodu wynikowego. Pozaustawowa definicja pojęcia „autorskie prawo do programu komputerowego” w sposób uzasadniony nawiązuje zatem do terminologii informatycznej, dostosowywanej następnie do potrzeb dalszej analizy prawnej dobra niematerialnego, jakim jest program komputerowy. Ze specjalistycznej literatury i praktyki budowania i stosowania programów komputerowych, można również wywnioskować, że za program komputerowy często uważany jest zestaw instrukcji (rozkazów) przeznaczonych do użycia bezpośrednio lub pośrednio na komputerze w celu osiągnięcia określonego rezultatu. Zbiór wspomnianych instrukcji może być wyrażony znakiem językowym, symbolami matematycznymi lub nawet znakami graficznymi. Elementy programu komputerowego chronione prawem autorskim to przede wszystkim: forma programów (rozumiana jako określone przedstawienie zarówno kodu jak i instrukcji), a więc informacje zawarte w kodzie źródłowym programu komputerowego, w opisie procedur operacyjnych, zestawieniu danych, w informacjach konwersacyjnych i dialogowych. Wszystkie powyższe elementy zaliczane są do elementów twórczych, co uzasadnia ich ochronę przez prawo autorskie; interfejsów (oparta na analogicznych podstawach jak ochrona innych składników programu) – gdy informacje, które zostały uzyskane na podstawie dekompilacji danego interfejsu nie pozwalają na opracowanie interfejsu zastępczego, to w takiej sytuacji należy wykreować możliwość przeniesienia interfejsu do innego kompatybilnego programu, gdyż sam interfejs nie stanowiłby samodzielnego przedmiotu ochrony. Powyższe wskazuje, że pojęcie program komputerowy nie powinno być rozumiane wąsko lecz szeroko, w szczególności obejmujące interfejs, gdy ten spełnia warunek interoperacyjności programu komputerowego. Zgodnie z Objaśnieniami Ogólnymi MF, Holistycznie i funkcjonalnie, program komputerowy obejmuje więc jego funkcjonalne części składowe, takie jak: kod źródłowy, opis procedur operacyjnych, zestawienie danych w informacjach konwersacyjnych dialogowych oraz kod wynikowy i interfejs. Rolą programu komputerowego jest wejście w kontakt i wspólne funkcjonowanie z innymi częściami składowymi systemu komputerowego i użytkownikami, w tym celu wymagane są logiczne i tam, gdzie to właściwe, fizyczne wzajemne połączenia i wzajemne oddziaływanie, tak aby pozwolić wszystkim elementom oprogramowania i sprzętu komputerowego funkcjonować z innym oprogramowaniem, sprzętem komputerowym i użytkownikami we wszelkich formach działania, do jakich są przeznaczone. W źródłach prawa unijnego dominuje pogląd wskazujący, że pojęcie programu komputerowego utożsamiane jest z pojęciem oprogramowania. Przez oprogramowanie należy rozumieć zespół instrukcji stworzonych przez człowieka, które są podejmowane przez komputer w celu kontaktu z użytkownikiem. Zgodnie z aktualnym stanem wiedzy przez „program” należy rozumieć „wyrażenie w dowolnej formie, języku, notacji lub kodzie zestawu instrukcji, których przeznaczeniem jest umożliwienie komputerowi wykonania określonego zadania lub funkcji” tak też Czarnota, R.J. Hart, Legal Protection of Computer Programs in Europe. A Guide to the EC Directive, London 1991, s. 8). Zbieżność definicji legalnych programu komputerowego nie jest przypadkowa. Począwszy od historycznie najstarszej regulacji amerykańskiej § 101 Copyright Act w brzmieniu nadanym nowelizacją z 12 grudnia 1980 r., Law No. 96-517), są one bowiem wzorowane na rozwiązaniach zawartych w tzw. przepisach wzorcowych o ochronie programów komputerowych, opracowanych w latach 70 w ramach Światowej Organizacji Własności Intelektualnej (WIPO). Przyjmuje się również definicję, zgodnie z którą program komputerowy to uporządkowany ciąg instrukcji zapisanych w określonym języku lub językach programowania, przeznaczony do przetwarzania przez komputer. Ujmując zatem definicję niezwykle zwięźle, można wskazać, że pojęcie programu komputerowego należy rozumieć jako algorytm zapisany w języku programowania. Program komputerowy może być wykonywany przez procesor zastosowany zarówno w komputerze, jak i w innych maszynach. Na użytek ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych program komputerowy można więc zdefiniować jako: zestaw instrukcji (rozkazów, poleceń), adresowanych do komputera, których wykonanie przez komputer prowadzi do uzyskania określonych wyników. Wnioskodawca tworzy kod źródłowy w językach programowania, którego podstawowym celem jest wykonywanie przez komputer określonych poleceń. Kod tworzony przez Wnioskodawcę służy do interakcji pomiędzy użytkownikiem – klientem „(…)” a komputerem. W tym celu Wnioskodawca tworzy rozwiązania front-endowe, wizualnie dostępne dla użytkownika, za pomocą, których użytkownik programu komputerowego uruchamia rozwiązania back-endowe, (pętle poleceń, algorytmy), które dają określony efekt, przykładowo nabycie określonej usługi lub towaru, analizy wykupionych usług, pakietów itp. Całość projektu programistycznego nad którym pracuje Wnioskodawca będzie dostępny jako aplikacje webowe, z dedykowanymi obszarami funkcjonalności dostępnymi odpowiednio dla pracowników „(…)” i ich klientów. Ponadto, Wnioskodawca bierze czynny udział w analizie problemu, projektu aplikacji następnie wraz z innymi osobami bierze udział w tworzeniu algorytmu/kodu źródłowego, oraz jego testowaniu, następnie w ewentualnych poprawkach wskazanych przez „(…)”. W ocenie Wnioskodawcy, powyższe fakty przesądzają, że Wnioskodawca tworzy i następnie przenosi prawa autorskie do programu komputerowego w rozumieniu art. 74 ustawy prawo autorskie i prawa pokrewne, a tym samym wypełnia przesłankę sprzedaży kwalifikowanego IP określonych w art. 30ca ust. 2 pkt 8 ustawy o PIT. Ad 3. Czy podatnikowi będzie przysługiwało prawo do opodatkowania dochodu uzyskiwanego ze sprzedaży majątkowych praw autorskich w wysokości 5% podstawy opodatkowania. Zdaniem Wnioskodawcy, spełnia on wszystkie przesłanki do opodatkowania dochodu uzyskiwanego ze sprzedaży majątkowych praw autorskich w wysokości 5% podstawy opodatkowania. Uzasadnienie Wnioskodawca prowadzi działalność badawczo – rozwojową w rozumieniu ustawy o PIT. Wynikiem prac Wnioskodawcy jest powstanie praw autorskich do programu komputerowego, który to mieści się w katalogu kwalifikowanych praw IP, o których mowa w art. 30ca ust. 2 pkt 8 ustawy o PIT. Wnioskodawca uzyskuje dochody z sprzedaży praw autorskich do programu komputerowego na podstawie zawartej ze Spółką umową o współpracę. Ponadto, Wnioskodawca prowadzi ewidencje do wyodrębnienia przychodów i kosztów przypadających na każde kwalifikowane IP do każdego kwalifikowanego IP oddzielnie. Wnioskodawca również ponosi koszty bezpośrednio związane z powstaniem kwalifikowanych IP. Ad. 4 Czy koszty wskazane we wniosku można zaliczyć do kosztów bezpośrednich niezbędnych do prowadzenia działalności badawczo – rozwojowej. Zdaniem Wnioskodawcy, koszty wskazane we wniosku można zaliczyć jako koszty bezpośrednio niezbędne do prowadzenia działalności badawczo - rozwojowej. Wnioskodawca w 2020 r. będzie świadczył swoje usługi w zasadzie wyłącznie na rzecz spółki w związku z realizacją projektu na rzecz „(…)”. W związku z powyższym, koszty związane z prowadzoną działalnością badawczo – rozwojową należy zakwalifikować jako koszty bezpośrednie. Wśród nich należy zaliczyć w szczególności: Koszty dojazdu do siedziby „(…)” – koszty biletu miesięcznego, Koszt programu księgowego, Koszt obsługi prawnej i doradcy podatkowego, Koszty związane z prowadzoną ewidencją dla celów IP Box, o którym mowa w art. 30cb ustawy o PIT, Koszty uczestnictwa w szkoleniach związanych z używaniem Języka Java Script oraz (…)SQL (w językach, w których wykonywana jest aplikacja), Koszty książek i innych publikacji o charakterze edukacyjnym. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego jest prawidłowe. Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2020 r., poz. 1426, z późn. zm.): opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku. Na podstawie art. 10 ust. 1 pkt 3 ww. ustawy, jednym ze źródeł przychodów jest pozarolnicza działalność gospodarcza. W myśl art. 5a pkt 6 tejże ustawy, ilekroć w ustawie jest mowa o działalności gospodarczej albo pozarolniczej działalności gospodarczej oznacza to działalność zarobkową: wytwórczą, budowlaną, handlową, usługową, polegającą na poszukiwaniu, rozpoznawaniu i wydobywaniu kopalin ze złóż, polegającą na wykorzystywaniu rzeczy oraz wartości niematerialnych i prawnych - prowadzoną we własnym imieniu bez względu na jej rezultat, w sposób zorganizowany i ciągły, z której uzyskane przychody nie są zaliczane do innych przychodów ze źródeł wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 1, 2 i 4-9. Stosownie natomiast do treści art. 5b ust. 1 ww. ustawy, za pozarolniczą działalność gospodarczą nie uznaje się czynności, jeżeli łącznie spełnione są następujące warunki: odpowiedzialność wobec osób trzecich za rezultat tych czynności oraz ich wykonywanie, z wyłączeniem odpowiedzialności za popełnienie czynów niedozwolonych, ponosi zlecający wykonanie tych czynności, są one wykonywane pod kierownictwem oraz w miejscu i czasie wyznaczonych przez zlecającego te czynności, wykonujący te czynności nie ponosi ryzyka gospodarczego związanego z prowadzoną działalnością. Ustawodawca wprowadził definicję działalności badawczo – rozwojowej w art. 5a pkt 38 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, zgodnie z którą: przez działalność badawczo – rozwojową należy rozumieć działalność twórczą obejmującą badania naukowe lub prace rozwojowe, podejmowaną w sposób systematyczny w celu zwiększenia zasobów wiedzy oraz wykorzystania zasobów wiedzy do tworzenia nowych zastosowań. W myśl art. 5a pkt 39 tej ustawy: ilekroć w ustawie jest mowa o badaniach naukowych – oznacza to: badania podstawowe w rozumieniu art. 4 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. – Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz. U. poz. 1668, z późn. zm.), badania aplikacyjne w rozumieniu art. 4 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. – Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce. Z kolei w definicji prac rozwojowych zawartej w art. 5a pkt 40 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wskazano, że oznaczają one prace rozwojowe w rozumieniu art. 4 ust. 3 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. – Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce. Na podstawie art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. – Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz. U. z 2020 r., poz. 85, z późn. zm.), badania naukowe są działalnością obejmującą: badania podstawowe rozumiane jako prace empiryczne lub teoretyczne mające przede wszystkim na celu zdobywanie nowej wiedzy o podstawach zjawisk i obserwowalnych faktów bez nastawienia na bezpośrednie zastosowanie komercyjne; badania aplikacyjne rozumiane jako prace mające na celu zdobycie nowej wiedzy oraz umiejętności, nastawione na opracowywanie nowych produktów, procesów lub usług lub wprowadzanie do nich znaczących ulepszeń. Stosownie do art. 4 ust. 3 ww. ustawy: prace rozwojowe są działalnością obejmującą nabywanie, łączenie, kształtowanie i wykorzystywanie dostępnej aktualnie wiedzy i umiejętności, w tym w zakresie narzędzi informatycznych lub oprogramowania, do planowania produkcji oraz projektowania i tworzenia zmienionych, ulepszonych lub nowych produktów, procesów lub usług, z wyłączeniem działalności obejmującej rutynowe i okresowe zmiany wprowadzane do nich, nawet jeżeli takie zmiany mają charakter ulepszeń. Zatem z pracami badawczo – rozwojowymi mamy do czynienia wówczas, gdy wykorzystuje się dostępną wiedzę z dziedziny nauki, technologii i działalności gospodarczej oraz innej wiedzy i umiejętności do tworzenia nowych lub ulepszania istniejących produktów/usług oraz procesów i technologii produkcji. Z ustawowej definicji zawartej w regulacjach ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wynika, że działalność badawczo – rozwojowa musi mieć charakter twórczy. Jak podaje słownik języka polskiego PWN, działalność twórcza to zespół działań podejmowanych w kierunku tworzenia (działalność – zespół działań podejmowanych w jakimś celu), powstania czegoś (twórczy – mający na celu tworzenie, tworzyć – powodować powstanie czegoś). W doktrynie prawa autorskiego podkreśla się natomiast, że cecha twórczości związana jest przede wszystkim z rezultatem działalności człowieka o charakterze kreacyjnym i jest spełniona wówczas, gdy istnieje nowy wytwór intelektu. Działalność twórcza oznacza, że „ustawodawca za przedmiot prawa autorskiego uznaje tylko rezultat (przejaw) takiego działania, który choćby w minimalnym stopniu odróżnia się od innych rezultatów takiego samego działania, a zatem, że posiada cechę nowości, której stopień nie ma znaczenia”. Zatem twórczość działalności badawczo – rozwojowej może przejawiać się opracowywaniem nowych koncepcji, narzędzi, rozwiązań niewystępujących dotychczas w praktyce gospodarczej podatnika lub na tyle innowacyjnych, że w znacznym stopniu odróżniają się od rozwiązań już funkcjonujących u podatnika. Kolejnym kryterium działalności badawczo – rozwojowej jest prowadzenie tej działalności w sposób systematyczny. Zgodnie ze słownikiem języka polskiego PWN słowo systematyczny oznacza (i) robiący coś regularnie i starannie, (ii) o procesach: zachodzący stale od dłuższego czasu, (iii) o działaniach: prowadzony w sposób uporządkowany, według pewnego systemu; też: o efektach takich działań; planowy, metodyczny. W związku z tym, że w definicji działalności badawczo – rozwojowej słowo „systematyczny” występuje w sformułowaniu „podejmowaną (działalność) w sposób systematyczny”, a więc odnosi się do „działalności”, czyli zespołu działań podejmowanych w jakimś celu, najbardziej właściwą definicją systematyczności w omawianym zakresie jest definicja obejmująca prowadzenie działalności w sposób uporządkowany, według pewnego systemu. Zatem słowo systematycznie odnosi się również do działalności prowadzonej w sposób metodyczny, zaplanowany i uporządkowany. To oznacza, że działalność badawczo – rozwojowa jest prowadzona systematycznie niezależnie od tego, czy podatnik stale prowadzi prace badawczo – rozwojowe, czy tylko od czasu do czasu, a nawet incydentalnie, co wynika z charakteru prowadzonej przez niego działalności oraz potrzeb rynku, klientów, sytuacji mikro i makroekonomicznej. Z powyższego wynika, że spełnienie kryterium „systematyczności” danej działalności nie jest uzależnione od ciągłości tej działalności, w tym od określonego czasu przez jaki działalność taka ma być prowadzona ani też od istnienia planu co do prowadzenia przez podatnika podobnej działalności w przyszłości. Wystarczające jest, aby podatnik zaplanował i przeprowadził chociażby jeden projekt badawczo – rozwojowy, przyjmując dla niego określone cele do osiągnięcia, harmonogram i zasoby. Taka działalność może być uznana za działalność systematyczną, tj. prowadzoną w sposób metodyczny, zaplanowany i uporządkowany. Powyżej omówione dwa kryteria działalności badawczo – rozwojowej dotyczą charakteru i organizacji prowadzenia tej działalności, podczas gdy ostatnie, trzecie kryterium, dotyczy rezultatu prowadzenia tej działalności, tj. zwiększenia zasobów wiedzy oraz wykorzystania zasobów wiedzy do tworzenia nowych zastosowań. W konsekwencji – głównym zadaniem dla zarządzającego projektem badawczo – rozwojowym jest zlokalizowanie i zidentyfikowanie zasobów wiedzy przed rozpoczęciem działań projektowych; zasobów w ujęciu funkcjonalnym i celowościowym, czyli podlegającym zwiększeniu oraz możliwym i właściwym do wykorzystania zwiększonej wiedzy do nowych zastosowań. Lokalizacja i identyfikacja wiedzy obejmuje szereg działań, w tym określenie stanu wiedzy, miejsca, sposobu jej wykorzystania oraz selekcji pod względem przydatności do realizacji celu projektu. Prowadząc działalność badawczo – rozwojową, przedsiębiorca rozwija specjalistyczną wiedzę oraz umiejętności, które może wykorzystać w ramach bieżących albo przyszłych projektów. Kluczowe jest zawarte w definicji działalności badawczo – rozwojowej rozróżnienie, które wskazuje, że taka działalność obejmuje dwa rodzaje aktywności, tj.: (i) badania podstawowe i badania aplikacyjne zdefiniowane w art. 4 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce oraz (ii) prace rozwojowe, o których mowa w art. 4 ust. 3 tej ustawy. Należy zwrócić uwagę na wyłączenie zawarte w art. 4 ust. 3 tej ustawy, mogące odnosić się do wielu przejawów aktywności podatnika. Zastrzeżenie zostało wprowadzone w celu wyeliminowania z zakresu ulgi na działalność badawczo – rozwojową tych przejawów aktywności podatnika, które mimo ulepszenia istniejących procesów lub usług, z uwagi na swoją cykliczność (okresowość) oraz brak innowacyjnego charakteru (rutynowość), nie mogą stanowić prac rozwojowych. Z wniosku wynika, że przedmiotem działalności Wnioskodawcy jest działalność związana z oprogramowaniem. W ramach prac tworzone są nowe funkcjonalności i algorytmy. Wkład Wnioskodawcy w projekt polega na tworzeniu kodu od tzw. „zera” z użyciem języka oprogramowania Java. Kod którego autorem jest Wnioskodawca jest później elementem składowym aplikacji webowej, której zdaniem Wnioskodawcy należy przypisać cechy programu komputerowego. Wnioskodawca prowadzi badania rozwojowe. Wnioskodawca prowadzi badania rozwojowe w rozumieniu art. 4 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2018 r.- prawo o szkolnictwie wyższym i nauce. Wnioskodawca nie prowadzi badań naukowych. Wnioskodawca prowadzi działalność badawczą i rozwojową również w odniesieniu do kryteriów systematyczności jak i w celu zwiększenia zasobów wiedzy oraz wykorzystywania zasobów wiedzy do tworzenia nowych zastosowań. Kryterium systematyczności zostało spełnione, w ocenie Wnioskodawcy, poprzez trwały aspekt pracy Wnioskodawcy nad rozwiązaniami dla firmy „(…)”. Kryteriów zwiększania zasobów wiedzy zostało spełnione poprzez tworzenie zupełnie nowego produktu dla firmy „(…)”, który zwiększyć ma jej konkurencyjność na rynku. W kontekście samego Wnioskodawcy to kryterium jest spełnione poprzez konieczność ustawicznego zdobywania przez Wnioskodawcę wiedzy niezbędnej do pracy nad projektem, która następnie Wnioskodawca używa do projektowania w językach programowania konkretnych rozwiązań. Mając na uwadze przedstawiony we wniosku opis sprawy oraz cytowane przepisy, należy stwierdzić, że przedstawione we wniosku działania Wnioskodawcy spełniają definicję działalności badawczo – rozwojowej w rozumieniu art. 5a pkt 38-40 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, gdyż są podejmowane w sposób systematyczny, mają charakter twórczy oraz podejmowane są w celu zwiększania zasobów wiedzy oraz wykorzystania zasobów wiedzy do tworzenia nowych zastosowań. Należy przy tym podkreślić, że działalnością badawczo – rozwojową nie jest całość usług świadczonych przez Wnioskodawcę ani też całość prowadzonej przez niego działalności programistycznej, ale wyłącznie te działania, które ściśle dotyczą tworzenia innowacyjnych rozwiązań służących stworzeniu nowego produktu. Reasumując – podejmowana przez Wnioskodawcę działalność polegająca na wytwarzaniu, rozwijaniu i ulepszaniu oprogramowania komputerowego lub jego części (Oprogramowanie) stanowi działalność badawczo – rozwojową w rozumieniu art. 5a pkt 38-40 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Rozpatrując z kolei możliwość skorzystania przez Wnioskodawcę z tzw. ulgi Innovation Box, należy zauważyć, że przedsiębiorcy osiągający dochody generowane przez prawa własności intelektualnej od 1 stycznia 2019 r. mogą korzystać z preferencyjnej stawki w podatku dochodowym. Na podstawie art. 1 pkt 25 ustawy z dnia 23 października 2018 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ustawy  Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018 r., poz. 2193), w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych dodano art. 30ca i art. 30cb. Zgodnie z art. 30ca ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych: podatek od osiągniętego przez podatnika w ramach pozarolniczej działalności gospodarczej kwalifikowanego dochodu z kwalifikowanych praw własności intelektualnej wynosi 5% podstawy opodatkowania. W myśl art. 30ca ust. 2 ww. ustawy: kwalifikowanymi prawami własności intelektualnej są: patent, prawo ochronne na wzór użytkowy, prawo z rejestracji wzoru przemysłowego, prawo z rejestracji topografii układu scalonego, dodatkowe prawo ochronne dla patentu na produkt leczniczy lub produkt ochrony roślin, prawo z rejestracji produktu leczniczego i produktu leczniczego weterynaryjnego dopuszczonych do obrotu, wyłączne prawo, o którym mowa w ustawie z dnia 26 czerwca 2003 r. o ochronie prawnej odmian roślin (Dz. U. z 2018 r. poz. 432), autorskie prawo do programu komputerowego - podlegające ochronie prawnej na podstawie przepisów odrębnych ustaw lub ratyfikowanych umów międzynarodowych, których stroną jest Rzeczpospolita Polska, oraz innych umów międzynarodowych, których stroną jest Unia Europejska, których przedmiot ochrony został wytworzony, rozwinięty lub ulepszony przez podatnika w ramach prowadzonej przez niego działalności badawczo – rozwojowej. Podstawę opodatkowania stanowi suma kwalifikowanych dochodów z kwalifikowanych praw własności intelektualnej osiągniętych w roku podatkowym (art. 30ca ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych). Należy przyjąć, że dochody z kwalifikowanego IP mogą być opodatkowane na preferencyjnych zasadach w takim zakresie, w jakim kwalifikowane IP wytwarza dochody w efekcie prac badawczo – rozwojowych prowadzonych przez podatnika. Innymi słowy, skorzystanie z preferencji IP Box jest możliwe w sytuacji występowania związku między dochodem kwalifikującym się do preferencji a kosztami faktycznie poniesionymi w celu jego uzyskania. Stosownie natomiast do ust. 4 art. 30ca omawianej ustawy: wysokość kwalifikowanego dochodu z kwalifikowanego prawa własności intelektualnej ustala się jako iloczyn dochodu z kwalifikowanego prawa własności intelektualnej osiągniętego w roku podatkowym i wskaźnika obliczonego według wzoru: (a + b) * 1,3 a + b + c + d w którym poszczególne litery oznaczają koszty faktycznie poniesione przez podatnika na: a – prowadzoną bezpośrednio przez podatnika działalność badawczo – rozwojową związaną z kwalifikowanym prawem własności intelektualnej, b – nabycie wyników prac badawczo – rozwojowych związanych z kwalifikowanym prawem własności intelektualnej, innych niż wymienione w lit. d, od podmiotu niepowiązanego w rozumieniu art. 23m ust. 1 pkt 3, c – nabycie wyników prac badawczo – rozwojowych związanych z kwalifikowanym prawem własności intelektualnej, innych niż wymienione w lit. d, od podmiotu powiązanego w rozumieniu art. 23m ust. 1 pkt 4, d – nabycie przez podatnika kwalifikowanego prawa własności intelektualnej. Do kosztów, o których mowa w ust. 4, nie zalicza się kosztów, które nie są bezpośrednio związane z kwalifikowanym prawem własności intelektualnej, w szczególności odsetek, opłat finansowych oraz kosztów związanych z nieruchomościami (art. 30ca ust. 5 ww. ustawy). W odniesieniu do powyższego należy zauważyć, że zgodnie z art. 30ca ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, koszty poniesione faktycznie przez podatnika, uwzględniane pod literą „a” we wzorze na wyliczenie wskaźnika, przez który przemnażany jest dochód z kwalifikowanego prawa własności intelektualnej osiągnięty w roku podatkowym to koszty związane z prowadzoną bezpośrednio przez podatnika działalnością badawczo – rozwojową związaną z kwalifikowanym prawem własności intelektualnej, a nie koszty działalności badawczo – rozwojowej w rozumieniu art. 26e ww. ustawy, zawężone do tzw. kosztów kwalifikowanych. Zgodnie natomiast z art. 30ca ust. 7 powołanej ustawy: dochodem (stratą) z kwalifikowanego prawa własności intelektualnej jest obliczony zgodnie z art. 9 ust. 2 dochód (strata) z pozarolniczej działalności gospodarczej w zakresie, w jakim został osiągnięty: z opłat lub należności wynikających z umowy licencyjnej, która dotyczy kwalifikowanego prawa własności intelektualnej; ze sprzedaży kwalifikowanego prawa własności intelektualnej; z kwalifikowanego prawa własności intelektualnej uwzględnionego w cenie sprzedaży produktu lub usługi; z odszkodowania za naruszenie praw wynikających z kwalifikowanego prawa własności intelektualnej, jeżeli zostało uzyskane w postępowaniu spornym, w tym postępowaniu sądowym albo arbitrażu. Podatnicy korzystający z opodatkowania zgodnie z ust. 1 są obowiązani do wykazania dochodu (straty) z kwalifikowanego prawa własności intelektualnej w zeznaniu za rok podatkowy, w którym osiągnięto ten dochód (poniesiono stratę) (art. 30ca ust. 11 ustawy). Na podstawie art. 30cb ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych: podatnicy podlegający opodatkowaniu na podstawie art. 30ca są obowiązani: wyodrębnić każde kwalifikowane prawo własności intelektualnej w prowadzonych księgach rachunkowych; prowadzić księgi rachunkowe w sposób zapewniający ustalenie przychodów, kosztów uzyskania przychodów i dochodu (straty), przypadających na każde kwalifikowane prawo własności intelektualnej; wyodrębnić koszty, o których mowa w art. 30ca ust. 4, przypadające na każde kwalifikowane prawo własności intelektualnej, w sposób zapewniający określenie kwalifikowanego dochodu; dokonywać zapisów w prowadzonych księgach rachunkowych w sposób zapewniający ustalenie łącznego dochodu z kwalifikowanych praw własności intelektualnej – w przypadku gdy podatnik wykorzystuje więcej niż jedno kwalifikowane prawo własności intelektualnej, a w prowadzonych księgach rachunkowych nie jest możliwe spełnienie warunków, o których mowa w pkt 2 i 3; dokonywać zapisów w prowadzonych księgach rachunkowych w sposób zapewniający ustalenie dochodu z kwalifikowanych praw własności intelektualnej w odniesieniu do tego produktu lub tej usługi albo do tych produktów lub tych usług – w przypadku gdy podatnik wykorzystuje jedno kwalifikowane prawo własności intelektualnej lub większą liczbę tych praw w produkcie lub usłudze albo w produktach lub usługach, a w prowadzonych księgach rachunkowych nie jest możliwe spełnienie warunków, o których mowa w pkt 2-4. Stosownie do treści art. 30cb ust. 2 ww. ustawy: podatnicy prowadzący podatkową księgę przychodów i rozchodów wykazują informacje, o których mowa w ust. 1, w odrębnej ewidencji. W myśl art. 30cb ust. 3 omawianej ustawy: w przypadku gdy na podstawie ksiąg rachunkowych lub ewidencji, o której mowa w ust. 2, nie jest możliwe ustalenie dochodu (straty) z kwalifikowanych praw własności intelektualnej, podatnik jest obowiązany do zapłaty podatku zgodnie z art. 27 lub art. 30c. Przywołane powyżej przepisy prawa wprowadzające korzystne rozwiązania podatkowe dla przedsiębiorców, którzy uzyskują dochody z komercjalizacji wytworzonych lub rozwiniętych przez nich praw własności intelektualnej, tzw. Innovation Box, wpisują się w realizację „Planu na rzecz Odpowiedzialnego Rozwoju”, „Strategii na rzecz doskonałości naukowej, nowoczesnego szkolnictwa wyższego, partnerstwa z biznesem i społecznej odpowiedzialności nauki” oraz „Strategii na Rzecz Odpowiedzialnego Rozwoju” w obszarze innowacyjności. Znowelizowane przepisy mają prowadzić do wzrostu zainteresowania pracami badawczo – rozwojowymi prowadzonymi w Polsce oraz stanowić swoiste „zamknięcie” łańcucha wartości związanego z procesem tworzenia i komercjalizacji innowacyjnych rozwiązań będących efektem prac badawczo – rozwojowych. Należy wskazać, że regulacje te polegają na preferencyjnym opodatkowaniu 5% stawką podatkową dochodów uzyskiwanych przez podatnika z praw własności intelektualnej, których podatnik jest właścicielem, współwłaścicielem, użytkownikiem lub posiada prawa do korzystania z nich na podstawie umowy licencyjnej i które są chronione na podstawie obowiązującego prawa krajowego lub międzynarodowego przez m.in. patent, dodatkowe prawo ochronne na wzór użytkowy czy prawo z rejestracji wzoru przemysłowego, zwane „kwalifikowanymi prawami własności intelektualnej”. Możliwość skorzystania z ulgi Innovation Box ma miejsce również w sytuacji, gdy podatnik dokona zakupu kwalifikowanych praw własności intelektualnej, o których mowa powyżej, pod warunkiem że następnie poniesie on koszty związane z rozwojem lub ulepszeniem nabytego prawa. Dochodem kwalifikującym się do ulgi Innovation Box jest dochód uzyskany z tytułu należności/ opłat licencyjnych lub innych należności związanych z wykorzystywaniem kwalifikowanego prawa własności intelektualnej, dochód ze sprzedaży kwalifikowanego prawa własności intelektualnej, jak również, co istotne, dochód z tego aktywa uwzględniony w cenie sprzedaży lub usługi określany na zasadzie ceny rynkowej. Warunkiem koniecznym dla skorzystania z omawianej preferencji jest wymóg prowadzenia przez podatnika działalności badawczo – rozwojowej bezpośrednio związanej z wytworzeniem, komercjalizacją, rozwojem lub ulepszeniem kwalifikowanego prawa własności intelektualnej, co stanowi wyraz realizacji zasady nexus. Poziom dochodu kwalifikowanego do zastosowania preferencyjnej stawki opodatkowania będzie wyliczany przy zastosowaniu formuły (wzoru) wynikającej z raportu nr 5 BEPS. Przewidziano także możliwość zlecenia wykonania prac badawczo-rozwojowych innym podmiotom zarówno niepowiązanym, jak i powiązanym. Podkreślić należy także, że oprogramowanie – definiowane jako ogół informacji w postaci zestawu instrukcji, zaimplementowanych interfejsów i zintegrowanych danych przeznaczonych dla komputera do realizacji wyznaczonych celów – podlega ochronie jak utwór literacki z art. 1 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (Dz. U. z 2019 r, poz. 1231, z późn. zm.). Stąd oprogramowanie może być uznane za kwalifikowane IP, w świetle art. 30ca ust. 2 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, jeśli jego wytworzenie, rozszerzenie lub ulepszenie jest wynikiem prac badawczo – rozwojowych. Zgodnie z art. 74 ust. 2 ww. ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych: ochrona przyznana programowi komputerowemu obejmuje wszystkie formy jego wyrażenia. Idee i zasady będące podstawą jakiegokolwiek elementu programu komputerowego, w tym podstawą łączy, nie podlegają ochronie. W celu poprawnego zastosowania preferencji IP Box wobec autorskiego prawa do programu komputerowego należy nadać mu znaczenia funkcjonalne, celowościowe i rozszerzające, w zgodzie z najbardziej istotnym międzynarodowym kontekstem przepisów o IP Box, czyli Raportem OECD BEPS Plan Działania nr 5. Zgodnie z akapitem 34 tego Raportu, copyrighted software, nie tylko program komputerowy chroniony prawem autorskim, ale szerzej oprogramowanie chronione prawem autorskim, może zawierać się w katalogu kwalifikowanych IP jako aktywo funkcjonalnie ekwiwalentne do patentu. OECD wskazuje, że oprogramowanie chronione prawem autorskim dzieli podstawowe cechy patentów, ponieważ jest nowatorskie, nieoczywiste i użyteczne, a zatem zasadniczo wynika z prowadzenia innowacyjnej działalności badawczo – rozwojowej, której prowadzenie powinny stymulować przepisy o IP Box. OECD stwierdza także, że nie wszystkie jurysdykcje zapewniają ochronę patentową oprogramowania i dlatego wielu podatników, którzy wytwarzają oprogramowanie, musi posiadać prawa autorskie, zamiast polegać na ochronie patentowej. Włączenie oprogramowania chronionego prawem autorskim do definicji funkcjonalnie równoważnych kwalifikowanych IP zapewnia również, że różne traktowanie oprogramowania na mocy prawa patentowego różnych jurysdykcji nie ma wpływu na to, czy dochody z oprogramowania mogą korzystać z różnych regulacji IP Box. W związku z tym, że w Polsce oprogramowanie – definiowane jako ogół informacji w postaci zestawu instrukcji, zaimplementowanych interfejsów i zintegrowanych danych przeznaczonych dla komputera do realizacji wyznaczonych celów – podlega ochronie jak utwór literacki z art. 1 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych, oprogramowanie może być, zgodnie z wykładnią celowościową i kontekstualną (ww. Raport OECD), uznane za kwalifikowane IP w świetle rozszerzającej wykładni art. 30ca ust. 2 ustawy, jeśli jego wytworzenie, rozszerzenie lub ulepszenie jest wynikiem prac badawczo-rozwojowych. Ponadto, kwalifikowane prawo własności intelektualnej to prawo własności spełniające łącznie trzy warunki: zostało wytworzone, rozwinięte lub ulepszone przez podatnika w ramach prowadzonej przez niego działalności badawczo – rozwojowej; należy do jednej z kategorii wymienionych w katalogu w art. 30ca ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych; podlega ochronie prawnej na podstawie przepisów odrębnych ustaw lub ratyfikowanych umów międzynarodowych, których stroną jest Rzeczypospolita Polska, oraz innych umów międzynarodowych, których stroną jest Unia Europejska. Zatem dochód z odpłatnego zbycia kwalifikowanego prawa własności intelektualnej, tj. autorskiego prawa do programu komputerowego, które stanowi utwór prawnie chroniony i zostało wytworzone w ramach prowadzonej działalności badawczo – rozwojowej, kwalifikuje się do dochodów z kwalifikowanego IP w rozumieniu art. 30ca ust. 7 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Tym samym w sytuacji, gdy podatnik wytworzy oprogramowanie komputerowe, następnie sprzeda prawa autorskie na rzecz zamawiającego, który w następnej kolejności udostępni to oprogramowanie podatnikowi w celu jego rozwinięcia lub ulepszenia lub podatnik będzie dokonywał ww. modyfikacji tego oprogramowania na zlecenie zamawiającego (wytworzonego przez innego programistę), to dojdzie do ulepszenia „przedmiotu cudzej własności”, ponieważ podatnik przed rozwinięciem wyzbywa się prawa własności do oprogramowania, które sam wytworzył lub dokona ww. modyfikacji oprogramowania, którego uprzednio nie wytworzył. Podatnik musi przyczynić się twórczo do powstania kwalifikowanego IP, tj. przez wytworzenie, rozwinięcie, lub ulepszenie kwalifikowanego IP. To oznacza, że podatnik, który nabył np. autorskie prawo do programu komputerowego (lub inne kwalifikowane IP), ale nie rozwinął lub nie ulepszył nabytego kwalifikowanego IP, nie będzie mógł skorzystać z preferencyjnego 5% opodatkowania zgodnie z przepisami o IP Box. Rozwinięcie lub ulepszenie przedmiotu ochrony oznacza w szczególności rozbudowanie, poszerzenie zakresu funkcjonalnego albo użyteczności już istniejącego kwalifikowanego IP, niezależnie od tego, czy podatnik uzyskał dodatkową ochronę na to rozwinięcie lub ulepszenie. Decydującym determinantem jest tutaj aspekt faktyczny rozumiany jako rozwinięcie lub ulepszenie istniejącego kwalifikowanego IP w dowolnej postaci, o ile działania te prowadzą do poprawy użyteczności albo funkcjonalności już istniejącego kwalifikowanego IP. Skoro podatnik ulepsza lub rozwija kwalifikowane IP, którego własności nie posiada, to nie może go zbyć. Zbywa on co najwyżej efekty swoich prac badawczo – rozwojowych związanych z ulepszeniem „cudzego” IP. Gdyby zbywał IP, to oznaczałoby, że wytworzył nowe IP, a nie ulepszył już istniejące. Innymi słowy, własność ulepszenia bez własności kwalifikowanego IP nie daje prawa do skorzystania z preferencji, ponieważ trudno przyjąć, że podatnik, który ulepszył na przykład autorskie prawa do IP może zbyć czy udzielić licencji na program komputerowy skoro nie jest właścicielem „całego IP” (programu komputerowego), tylko jest właścicielem efektów prac związanych z jego ulepszeniem. Z informacji przedstawionych we wniosku i jego uzupełnienia wynika, że Wnioskodawca prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą dotyczącą oprogramowania. Całość pracy jakie wykonuje Wnioskodawca na rzecz Spółki sprowadza się do tworzenia lub ulepszenia kodu. Wnioskodawca nie nabywa kodu pierwotnego od jakiekolwiek innego podmiotu, tworzy go od podstaw lub też ulepsza kod stworzony uprzednio przez siebie lub przez jednego z członków zespołu. W przeważających ilości wypadków efektem prac Wnioskodawcy jest powstanie autorskiego prawa do programu komputerowego, które może stanowić odrębny produkt, jednak możliwe są sytuacje, w których Wnioskodawca pracuje nad daną częścią programu, które dopiero w połączeniu z efektem pracy innego programisty da określony rezultat w postaci programu komputerowego. W takim wypadku Wnioskodawca uwzględni powstanie autorskiego prawa do programu komputerowego w ewidencji prowadzonej do tego celu dopiero z chwilą jego połączenia z innymi elementami programu komputerowego stworzonymi przez pozostałych programistów i zatwierdzeniem przez Spółkę i „…”. Tworzone przez Wnioskodawcę na przykład systemy logowania dla użytkowników należy uznać za program komputerowy w rozumieniu art. 74 ustawy prawo autorskie i prawa pokrewne, gdyż został zbudowany w oparciu o kod źródłowy napisany w języku programowanie Java, PHP lub Python. Jednak dopiero w połączeniu z bazą danych tworzoną w języku MySql będzie on stanowił w pełni funkcjonalne narzędzie do autoryzacji wejścia użytkowników na stronie internetowej. Wnioskodawca twierdzi, że poszczególny efekt prac Wnioskodawcy jak i całość platformy internetowej będzie stanowiła program komputerowy. Wynika to z kilku istotnych aspektów miedzy innymi z szerokiej definicji programu komputerowego oraz twórczego charakteru prac programistów biorących udział w projekcie. Wnioskodawcy przysługują prawa autorskie do ulepszeń/modyfikacji oprogramowania, które podlega zgodnie z art. 74 ustawy z dnia 4 lutego 1994 roku o prawie autorskim i prawach pokrewnych. W takim wypadku takie prawa autorskie przechodzą na rzecz Spółki z końcem miesiąca, w którym zostały tworzone przez Wnioskodawcę. Prace związane z ulepszaniem i usprawnianiem kodu są czymś naturalnym przy skali projektu przy którym pracuje Wnioskodawca. Wnioskodawca może otrzymać polecenie od Spółki pracy nad ulepszeniem lub rozwinięciem istniejącego oprogramowania w miesiącu, w którym stworzył daną część kodu funkcjonalności, o ile prace nad ulepszeniem lub rozwinięciem danej funkcjonalności również zakończą się w danym miesiącu wtedy według postanowień umowy Wnioskodawca wykonuje usprawnienia i ulepszenia na kodzie co do którego ma pełne autorskie prawa majątkowe. W sytuacji, kiedy usprawnienia i ulepszenia wykonywane w innym miesiącu niż miesiąc w którym Wnioskodawca wykonuje ulepszenia i usprawnienia na kodzie, nie przysługują mu już majątkowe prawa autorskie gdyż z końcem miesiąca przeszły na Spółkę. W umowie łączącej Wnioskodawcę ze Spółką brak jest postanowienia, które regulowało by podstawę do korzystania przez Wnioskodawcę z kodu uprzednio wytworzonego przez Wnioskodawcę, a co do którego z końcem miesiąca zostały przeniesione autorskie prawa majątkowe. Stąd mając na uwadze treść art. 67 ust. 5 ustawy prawo autorskie i praw pokrewnych, który wymaga zachowania formy pisemnej pod rygorem nieważności do zawarcia umowy licencyjnej wyłącznej należy uznać, że Wnioskodawcy nie przysługuje wyłączna licencja do rozwijania lub ulepszania kodu. W związku z tworzeniem, rozwijaniem oraz ulepszeniem oprogramowania Wnioskodawca osiąga dochód ze sprzedaży kwalifikowanego prawa własności intelektualnej. Wnioskodawca prowadzi działalność badawczo – rozwojową od początku 2019 roku, jednak ulgę IP Box chce rozliczyć od roku 2020 i ewentualnie następnych w zależności od trwania projektu na rzecz spółki (…). Wnioskodawca prowadzi odrębną ewidencję, o której mowa w art. 30cb ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych od stycznia 2020 roku. Reasumując powyższe – autorskie prawo do oprogramowania komputerowego lub jego części wytwarzane/ulepszane/modyfikowane przez Wnioskodawcę w ramach prowadzonej przez niego działalności gospodarczej jest kwalifikowanym prawem własności intelektualnej w rozumieniu art. 30ca ust. 2 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Dochód ze zbycia tego prawa lub jego części stanowi kwalifikowany dochód w rozumieniu art. 30ca ust. 4 w związku z art. 30ca ust. 7 pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, tj. dochód ze sprzedaży kwalifikowanego ze sprzedaży kwalifikowanego prawa własności intelektualnej. Wątpliwości Wnioskodawcy budzi również kwestia uznania wskazanych wydatków, takich jak: kosztów programu księgowego, pomocy księgowej, doradcy podatkowego, kosztów prowadzenia oddzielnej ewidencji, koszty pomocy podwykonawców, kosztów nabycia książki z tematyki programowania oraz koszty szkoleń dla programistów, za koszty prowadzonej bezpośrednio przez niego działalności badawczo – rozwojowej związanej z kwalifikowanym prawem własności intelektualnej. Należy zauważyć, że istotne jest to, aby ze wskaźnika nexus wykluczyć koszty, które nie są lub ze swej natury nie mogą być, bezpośrednio związane z wytworzeniem, rozwinięciem lub ulepszeniem konkretnych kwalifikowanych praw własności intelektualnej. Ustalając wskaźnik nexus, należy pamiętać, aby istniał związek między: wydatkami poniesionymi przez podatnika w związku z wytworzeniem kwalifikowanego prawa własności intelektualnej, kwalifikowanym prawem własności intelektualnej oraz dochodami uzyskiwanymi z kwalifikowanych praw własności intelektualnej. Należy zatem przyjąć, że jeżeli podatnik poniósł rzeczywiście wydatki, które kwalifikują się jako koszty prowadzonej przez niego działalności badawczo – rozwojowej, to wydatki związane z wytworzeniem w ramach tej działalności kwalifikowanego IP należy uznać za koszty faktyczne poniesione przez podatnika na prowadzoną bezpośrednio przez niego działalność badawczo – rozwojową związaną z kwalifikowanym prawem własności intelektualnej, z zastrzeżeniem art. 30ca ust. 5 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Wobec powyższego – ww. koszty ponoszone przez Wnioskodawcę, przy zachowaniu właściwej proporcji, mogą stanowić koszty faktycznie poniesione na działalność badawczo – rozwojową z kwalifikowanych praw własności intelektualnej. Zgodnie z art. 30ca ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych koszty poniesione faktycznie przez podatnika, uwzględniane pod literą „a” we wzorze na wyliczenie wskaźnika, przez który przemnażany jest dochód z kwalifikowanego prawa własności intelektualnej osiągnięty w roku podatkowym, to koszty związane z prowadzoną bezpośrednio przez podatnika działalnością badawczo – rozwojową związaną z kwalifikowanym prawem własności intelektualnej, a nie koszty działalności badawczo – rozwojowej w rozumieniu art. 26e ww. ustawy, zawężone do tzw. kosztów kwalifikowanych. Jak wskazuje Minister Finansów w objaśnieniach z 15 lipca 2019 r., zgodnie z akapitem 39 Raportu OECD BEPS Plan Działania nr 5 koszty kwalifikowane winny być uwzględniane we wskaźniku niezależnie od metody ich ujmowania w kosztach podatkowych, zgodnie z ogólnymi zasadami podatkowymi. Dlatego też koszty dla celów kalkulacji wskaźnika należy rozumieć szerzej (funkcjonalnie kontekście ww. Raportu OECD), niż w odniesieniu do ustalania kosztów uzyskania przychodów na gruncie pozostałych przepisów ustawy o ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Należy także wspomnieć, że wskaźnik nexus „(…) służy do określania tej części dochodu z kwalifikowanego IP, która podlega preferencyjnej 5% stawce podatkowej, powinien być liczony kumulatywnie na przestrzeni lat. Oprócz właściwych przepisów o IP BOX, potwierdzają to wytyczne przedstawione przez OECD W Raporcie BEPS Działanie nr 5 (akapit 45 Raportu OECD BEPS Plan Działania nr 5)”. Wobec powyższego należy podkreślić, że wysokość dochodu z kwalifikowanego IP ustala się jako iloczyn: dochodu z kwalifikowanego IP osiągniętego w roku podatkowym i wskaźnika nexus obliczonego według specjalnego wzoru określonego w art. 30ca ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Zatem dla potrzeb obliczenia podstawy opodatkowania podlegającej preferencyjnemu opodatkowaniu stawką 5% podatnik jest zobowiązany do wyliczenia dwóch podstawowych wartości: dochodu z kwalifikowanego IP osiągniętego w roku podatkowym oraz wskaźnika, którym zostanie przemnożony powyższy dochód. Z objaśnień wynika bowiem, że „Obliczając wysokość dochodu z kwalifikowanego IP, który w dalszej kolejności zostanie przemnożony przez wskaźnik nexus w celu obliczenia końcowego dochodu podlegającego 5% stawce podatku, niezbędne jest określenie związanych z kwalifikowanym IP przychodów oraz kosztów. Konieczne jest więc wskazanie przez podatnika przychodów osiąganych z danego kwalifikowanego IP oraz alokowanie do tych przychodów funkcjonalnie związanych z nimi kosztów, które w sposób bezpośredni i pośredni przyczyniły się do powstania tego przychodu. Zatem, dochodem kwalifikowanego IP jest nadwyżka sumy przychodów osiągnięta z tego kwalifikowanego IP nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania przychodów przekraczają sumę przychodów, różnica jest stratą z kwalifikowanego IP”. Objaśnienia podatkowe wskazują zatem na możliwość uwzględnienia w kalkulacji dochodu (który następnie zostanie przemnożony przez wskaźnik nexus) również kosztów pośrednich. Nie wskazują natomiast, w jaki sposób koszty pośrednie należy przyporządkować do przychodów z kwalifikowanych praw własności intelektualnej i do pozostałych przychodów. Zdaniem Organu – w celu alokowania kosztów pośrednich do przychodów z kwalifikowanych praw własności intelektualnej można w drodze analogii zastosować zasadę wynikającą z treści art. 22 ust. 3 i ust. 3a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Zgodnie z pierwszą regulacją wskazaną w zdaniu poprzednim: jeżeli podatnik ponosi koszty uzyskania przychodów ze źródeł, z których dochód podlega opodatkowaniu, oraz koszty związane z przychodami z innych źródeł, a nie jest możliwe ustalenie kosztów uzyskania przypadających na poszczególne źródła, koszty te ustala się w takim stosunku, w jakim pozostają przychody z tych źródeł w ogólnej kwocie przychodów. Zasadę, o której mowa w ust. 3, stosuje się również w przypadku, gdy część dochodów z tego samego źródła przychodów podlega opodatkowaniu, a część jest wolna od opodatkowania, z wyłączeniem źródeł przychodów określonych w art. 10 ust. 1 pkt 1 i 2 (art. 22 ust. 3a ww. ustawy). Zatem w przypadku braku możliwości alokowania konkretnego kosztu poniesionego w ramach działalności gospodarczej do przychodów ze zbycia oprogramowania, podatnik ustala faktyczny koszt poniesiony w danym okresie na prowadzoną bezpośrednio przez niego działalność związaną z wytworzeniem oprogramowania według proporcji ustalonej jako stosunek przychodów ze zbycia oprogramowania do przychodów ogółem Wnioskodawcy z prowadzonej działalności gospodarczej w danym okresie. Reasumując - wydatki ponoszone przez Wnioskodawcę na koszty programu księgowego, pomocy księgowej, doradcy podatkowego, koszty prowadzenia oddzielnej ewidencji, koszty pomocy podwykonawców, koszty nabycia książki z tematyki programowania oraz koszty szkoleń dla programistów w części, w jakiej będą przypisane do przychodów przypadających ze zbycia oprogramowania, mogą stanowić koszty, o których mowa w art. 30ca ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, jeśli koszty te są bezpośrednio związane z wytworzeniem, rozwinięciem lub ulepszeniem kwalifikowanych praw własności intelektualnej. Ustosunkowując się natomiast do stanowiska Wnioskodawcy odnośnie sformułowanego pytania Nr 3 organ podatkowy wyjaśnia, że w uzasadnieniu do projektu ustawy wprowadzającej preferencyjne opodatkowanie dochodów z kwalifikowanych praw własności intelektualnej (druk 2860) wskazano, że „Podatnik, który będzie chciał skorzystać z projektowanej preferencji będzie zobowiązany prowadzić szczegółową ewidencję rachunkową w sposób umożliwiający obliczenie podstawy opodatkowania, w tym powiązanie ponoszonych kosztów prac badawczo – rozwojowych z osiąganymi dochodami z praw IP powstałymi w wyniku przeprowadzenia tych prac. Należy podkreślić, że stosowanie tej ulgi (niższej stawki podatku do kwalifikowanych dochodów) będzie prawem, a nie obowiązkiem podatnika. Jest to o tyle istotne, gdyż z korzystaniem z ulgi wiążą się, bądź co bądź, dodatkowe obowiązki po stronie podatników, w szczególności wspomniany wyżej obowiązek prowadzenia ewidencji pozwalającej na monitorowanie i śledzenie efektów prac B+R”. Należy przy tym podkreślić, że w przypadku podatników nieprowadzących ksiąg rachunkowych wymóg zapewnienia wyodrębnionej dla projektu dotyczącego kwalifikowanego IP ewidencji może być spełniony przez sporządzanie kumulatywnego, comiesięcznego zestawienia dokumentów potwierdzających poniesione wydatki dotyczące projektu kwalifikowanego IP na koniec danego miesiąca. Zestawienie kumulatywne obejmuje wydatki od początku realizacji działalności badawczo-rozwojowej prowadzącej do wytworzenia kwalifikowanego IP do końca danego miesiąca kalendarzowego. Zestawienie to sporządzane jest przez narastające ujęcie wydatków dotyczących poszczególnych zadań. Należy je sporządzać na podstawie zestawienia dokumentów potwierdzających poniesione wydatki. Odrębna od podatkowej księgi przychodów i rozchodów ewidencja – zgodnie z art. 30cb ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych – ma na celu obliczenie podstawy opodatkowania, w tym powiązanie ponoszonych kosztów prac badawczo – rozwojowych z osiąganymi dochodami z kwalifikowanych praw własności intelektualnej, a także monitorowanie i śledzenie efektów prac badawczo – rozwojowych. Wskazana ewidencja jest bardzo ważna, ponieważ jej prowadzenie w sposób niezapewniający osiągnięcie ww. celów, spowoduje po stronie podatnika obowiązek opodatkowania dochodu podatkiem dochodowym według skali, bądź podatkiem liniowym. Powyższe ma zapewnić możliwość ustalenia łącznego dochodu z kwalifikowanych praw własności intelektualnej. W okolicznościach rozpatrywanej sprawy Wnioskodawca w opisie stanu faktycznego wskazał, że prowadzi odrębną od podatkowej księgi przychodów i rozchodów, szczegółową ewidencję w sposób zapewniający wyodrębnienie poszczególnych kwalifikowanych praw własności intelektualnej oraz ustalenie przychodu, kosztów uzyskania przychodów i dochodu (straty) przypadających na każde kwalifikowane prawo własności intelektualnej oraz w sposób pozwalający na wyodrębnienie kosztów, o których mowa w art. 30ca ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, przypadających na każde kwalifikowane prawo własności intelektualnej, w sposób zapewniający określenie kwalifikowanego dochodu. Natomiast w uzupełnieniu Wnioskodawca wskazał, że prowadzi odrębną ewidencję, o której mowa w art. 30cb ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych od stycznia 2020 roku. Wnioskodawca prowadzi działalność badawczo – rozwojową i uzyskuje z tego tytułu dochody od początku 2019 roku, jednak ulgę IP Box chce rozliczyć od roku 2020 i ewentualnie następnych w zależności od trwania projektu na rzecz spółki (…). Przepisy o IP Box nie narzucają podatnikom konkretnej formy ewidencjonowania zdarzeń na cele stosowania preferencji IP Box. Jednak dla celów obliczenia dochodu z kwalifikowanego IP istotne jest, by ewidencja ta była prowadzona w sposób należyty tak, aby móc w rocznym zeznaniu podatkowym wykazać łączną sumę przychodów, kosztów podatkowych, dochodów, strat, dochodów podlegających opodatkowaniu stawką 5% oraz dochodu, który nie będzie podlegał preferencyjnemu opodatkowaniu. Podkreślić należy, że obowiązek bieżącego i prawidłowego wyodrębniania przychodów i kosztów dotyczących kwalifikowanego IP dotyczy również podatników prowadzących rozliczenia w formie podatkowej księgi przychodów i rozchodów. Najprostszym dostępnym rozwiązaniem jest wówczas stworzenie arkusza kalkulacyjnego zawierającego comiesięczne zestawienie dokumentów, które potwierdzają poniesione wydatki dotyczące projektu kwalifikowanego IP na koniec danego miesiąca. Zestawienie takie obejmuje wydatki od początku realizacji działalności badawczo – rozwojowej, która zmierza do wytworzenia, rozwinięcia lub ulepszenia kwalifikowanego IP do końca danego miesiąca kalendarzowego. Zestawienie to sporządzane jest poprzez narastające ujęcie wydatków w odniesieniu do poszczególnych zadań. Należy je sporządzać w oparciu o zestawienie dokumentów potwierdzających poniesione wydatki. W związku z powyższym w tak zaistniałej sytuacji, tj. prowadzone przez Wnioskodawcę prace badawczo – rozwojowe w ramach prowadzonej przez Wnioskodawcę pozarolniczej działalności gospodarczej w zakresie tworzenia i ulepszania programów komputerowych, spełniają wymagania określone w art. 30ca ust. 2 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, Wnioskodawca jest uprawniony do opodatkowania osiągniętego dochodu z kwalifikowanego prawa własności intelektualnej preferencyjną stawką 5% zgodnie z art. 30ca ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych za 2020 r. Podsumowując, Wnioskodawca będzie mógł skorzystać z preferencyjnego opodatkowania dochodów uzyskanych z działalności badawczo – rozwojowej w 2020 r. i w latach następnych – o ile nie zmieni się stan faktyczny i prawny. Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem faktycznym podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność. Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia w przedstawionym stanie faktycznym. Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej: z zastosowaniem art. 119a; w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści. Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych (art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej). Powyższe unormowania należy odczytywać łącznie z przepisami art. 33 ustawy z dnia 23 października 2018 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ustawy – Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 2193), wprowadzającymi regulacje intertemporalne. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w dwóch egzemplarzach (art. 47 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, z późn. zm.) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a (art. 53 § 1 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Skargę wnosi się w dwóch egzemplarzach na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała lub drogą elektroniczną na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 54 § 1a ww. ustawy). W przypadku pism i załączników wnoszonych w formie dokumentu elektronicznego odpisów nie dołącza się (art. 47 § 3 ww. ustawy). Jednocześnie, zgodnie z art. 57a ww. ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.