0114-KDIP3-2.4011.881.2021.1.MG

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA   Na podstawie art. 13 § 2a, art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm.) Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z 29 września 2021 r. (data wpływu 30 września 2021 r.) o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków związanych z eksploatacją samochodu osobowego używanego do najmu prywatnego: ‒    w części dotyczącej zakupu paliwa - jest prawidłowe, ‒    w części dotyczącej zakupu ubezpieczenia samochodu, kosztów napraw samochodu i zakupu materiałów eksploatacyjnych oraz sposobu obliczenia wysokości wydatków podlegających odliczeniu - jest nieprawidłowe.   UZASADNIENIE   W dniu 30 września 2021 r. wpłynął do tutejszego organu ww. wniosek o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie kosztów uzyskania przychodów.   We wniosku przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe.   Wnioskodawczyni współposiada mieszkanie w I., które planuje wynajmować od 1 listopada 2021 r., jako osoba fizyczna na zasadach ogólnych. Mieszkanie to jest oddalone o ok. 50 km od miejsca zamieszkania Wnioskodawczyni, tj. B. Chcąc pokazywać to mieszkanie potencjalnym najemcom, a także w przypadku takiej konieczności sprawdzać stan sanitarny i techniczny mieszkania, Wnioskodawczyni zamierza jeździć do niego posiadanym samochodem osobowym.   W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie.   Czy, w wypadku zaprowadzenia przez Wnioskodawczynię Ewidencji Przebiegu Pojazdu dla używanego przez Nią prywatnie samochodu, gromadzenia imiennych dowodów zakupów materiałów eksploatacyjnych, obowiązkowego ubezpieczenia pojazdu, drobnych napraw pojazdu itp., Wnioskodawczyni będzie mogła koszty przejazdów do przedmiotu najmu obliczać wg tzw. stawki kilometrowej?   Zdaniem Wnioskodawczyni, koszty dojazdu do nieruchomości wynajmowanej w ramach najmu prywatnego na zasadach ogólnych można odliczyć od przychodów z tego samego tytułu na podstawie tzw. stawki kilometrowej, w części nieprzekraczającej kwoty wynikającej z pomnożenia liczby kilometrów faktycznego przebiegu pojazdu oraz stawki za jeden kilometr przebiegu, pod warunkiem prowadzenia ewidencji przebiegu pojazdu i gromadzenia dowodów ponoszenia kosztów związanych z przejazdami. Poruszanie się samochodem nieodzownie wiąże się z jego zużyciem, kosztami zakupu części zamiennych, ogumienia, płynów eksploatacyjnych czy kosztów jego obowiązkowego ubezpieczenia OC. W celu racjonalnego rozgraniczenia kosztów użytkowania pojazdu powiązanych z najmem, od innych kosztów używania pojazdu, należy zastosować rozwiązanie opierające się o ewidencję przebiegu pojazdów uwzględnione w ustawie z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych. Należy przyjąć, że art. 23 ust. 1 pkt 46 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w brzmieniu „nie uważa się za koszty uzyskania przychodów poniesionych wydatków zaliczonych do kosztów uzyskania przychodów, z zastrzeżeniem pkt 36, z tytułu używania niewprowadzonego do ewidencji środków trwałych samochodu osobowego, w tym także stanowiącego własność osoby prowadzącej działalność gospodarczą, dla potrzeb działalności gospodarczej podatnika - w części przekraczającej kwotę wynikającą z pomnożenia liczby kilometrów faktycznego przebiegu pojazdu oraz stawki za jeden kilometr przebiegu, określonej w odrębnych przepisach wydanych przez właściwego ministra, w celu ustalenia faktycznego przebiegu samochodu podatnik jest obowiązany do prowadzenia ewidencji przebiegu pojazdu”, daje pod pewnymi warunkami, możliwość stosowania tzw. „kilometrówki” także osobom fizycznym wynajmującym mieszkanie w ramach najmu prywatnego (brak ustawowych wyłączeń). Ponieważ jak wykazano w punkcie 75. Wnioskodawczyni zamierza zaprowadzić ewidencję przebiegu pojazdu, a używany przez nią pojazd osobowy nie będzie wprowadzony do ewidencji środków trwałych, skorzystanie z tego rozwiązania prawnego należy uznać za prawidłowe.   W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego w zakresie możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków związanych z eksploatacją samochodu osobowego używanego do najmu prywatnego: ‒    w części dotyczącej zakupu paliwa - jest prawidłowe, ‒    w części dotyczącej zakupu ubezpieczenia samochodu, kosztów napraw samochodu i zakupu materiałów eksploatacyjnych oraz sposobu obliczenia wysokości wydatków podlegających odliczeniu - jest nieprawidłowe.   Zgodnie z art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2021 r. poz. 1128 ze zm.), odrębnymi źródłami przychodów są określone w art. 10 ust. 1 pkt 3 i 6: ‒    pozarolnicza działalność gospodarcza (pkt 3), ‒    najem, podnajem, dzierżawa, poddzierżawa oraz inne umowy o podobnym charakterze, w tym również dzierżawa, poddzierżawa działów specjalnych produkcji rolnej oraz gospodarstwa rolnego lub jego składników na cele nierolnicze albo na prowadzenie działów specjalnych produkcji rolnej, z wyjątkiem składników majątku związanych z działalnością gospodarczą (pkt 6).   Zgodnie z art. 5a pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych za pozarolniczą działalność gospodarczą uważa się działalność zarobkową: a.  wytwórczą, budowlaną, handlową, usługową, b.  polegającą na poszukiwaniu, rozpoznawaniu i wydobywaniu kopalin ze złóż, c.   polegającą na wykorzystywaniu rzeczy oraz wartości niematerialnych i prawnych ‒    prowadzoną we własnym imieniu bez względu na jej rezultat, w sposób zorganizowany i ciągły, z której uzyskane przychody nie są zaliczane do innych przychodów ze źródeł wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 1, 2 i 4-9.   Zgodnie z art. 5b ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, z zakresu przedmiotowego pozarolniczej działalności gospodarczej wykluczone zostały czynności, jeżeli łącznie spełnione są następujące warunki: 1.  odpowiedzialność wobec osób trzecich za rezultat tych czynności oraz ich wykonywanie, z wyłączeniem odpowiedzialności za popełnienie czynów niedozwolonych, ponosi zlecający wykonanie tych czynności; 2.  są one wykonywane pod kierownictwem oraz w miejscu i czasie wyznaczonych przez zlecającego te czynności; 3.  wykonujący te czynności nie ponosi ryzyka gospodarczego związanego z prowadzoną działalnością.   Przy czym, przychodem z działalności gospodarczej są również przychody z najmu, podnajmu, dzierżawy, poddzierżawy oraz z innych umów o podobnym charakterze, składników majątku związanych z działalnością gospodarczą (art. 14 ust. 2 pkt 11 ww. ustawy).   Przywołany powyżej przepis koreluje z brzmieniem art. 10 ust. 1 pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, dotyczącym źródła przychodu, jakim jest najem, wykluczając z tego katalogu składniki majątku związane z działalnością gospodarczą.   Z cytowanych powyżej przepisów wynika, że najem dla celów podatkowych może być traktowany jako pozarolnicza działalność gospodarcza lub jako odrębne źródło przychodów, określone w art. 10 ust. 1 pkt 6 ww. ustawy.   Zgodnie z art. 22 ust. 1 ww. ustawy kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23. Żaden z przepisów ustaw podatkowych nie precyzuje szczegółowo jakie koszty są kosztami uzyskania przychodu przy najmie (nie będącym działalnością gospodarczą) i jak te koszty rozliczać.   Dla prawidłowego ustalenia wysokości kosztów uzyskania przychodu z najmu należy przyjąć zasady ogólne wynikające z ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Kosztem uzyskania przychodu jest każdy poniesiony koszt, który ma związek z uzyskaniem przychodu z tytułu najmu.   Zatem kosztami uzyskania przychodów – z danego źródła przychodu wymienionego w ustawie – są wszelkie racjonalne i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z tym źródłem przychodu. Z oceny związku z uzyskiwanym przychodem z tytułu wynajmu mieszkania winno wynikać, iż poniesiony wydatek obiektywnie może się przyczynić do osiągnięcia przychodów z tego źródła.   Aby zatem określony wydatek mógł zostać zaliczony do kosztów uzyskania przychodów, musi spełniać łącznie następujące przesłanki: ‒    musi być poniesiony w celu osiągnięcia przychodu lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodu, ‒    nie może być wymieniony w art. 23 ww. ustawy, wśród wydatków niestanowiących kosztów uzyskania przychodów, ‒    musi być należycie udokumentowany.   Obowiązkiem podatnika, jako odnoszącego ewidentną korzyść z faktu zaliczenia określonych wydatków w poczet kosztów uzyskania przychodów, jest wykazanie związku pomiędzy poniesieniem kosztu a uzyskaniem przychodu, zgodnie z dyspozycją powołanego art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Musi to być zatem taki wydatek, którego związek z wynajmem nie budzi wątpliwości, a obowiązek wykazania tego związku należy do podatnika. Kwalifikacja wydatków do kosztów uzyskania przychodów, ze względu na kryterium celowości, leży bowiem w gestii podatnika. Należy jednak mieć na uwadze, że prawidłowość dokonanej kwalifikacji podlega ocenie organów podatkowych.   Z informacji zawartych we wniosku wynika, że Wnioskodawczyni współposiada mieszkanie, które planuje wynajmować od 1 listopada 2021 r., jako osoba fizyczna na zasadach ogólnych. Mieszkanie to jest oddalone o ok. 50 km od miejsca zamieszkania Wnioskodawczyni. Chcąc pokazywać to mieszkanie potencjalnym najemcom, a także w przypadku takiej konieczności sprawdzać stan sanitarny i techniczny mieszkania, Wnioskodawczyni zamierza jeździć do niego posiadanym samochodem osobowym. Wnioskodawczyni planuje zaprowadzić ewidencję przebiegu pojazdu dla używanego przez Nią prywatnie samochodu, gromadzić imienne dowody zakupów materiałów eksploatacyjnych, obowiązkowego ubezpieczenia pojazdu, drobnych napraw pojazdu itp. Przedmiotem wątpliwości Wnioskodawczyni jest możliwość obliczenia kosztów przejazdów do przedmiotu najmu wg tzw. stawki kilometrowej.   Wyjaśnić zatem należy, że nie wszystkie wymienione przez Wnioskodawczynię wydatki związane z użytkowaniem samochodu prywatnego mogą być uznane za koszty uzyskania przychodów z najmu. Kosztami uzyskania przychodów z najmu nie mogą być poniesione przez Wnioskodawczynię wydatki na ubezpieczenie samochodu, naprawy samochodu oraz materiały eksploatacyjne.   Zauważyć należy, że w przypadku ubezpieczenia samochodu wydatek ten ponoszony jest bez względu na to, do jakich celów wykorzystywany jest samochód. Jest zatem związany z posiadaniem samochodu i obciąża jego właściciela, nie ma przy tym znaczenia w jaki sposób właściciel samochodu używa i czy w ogóle go używa.   Podobna sytuacja ma miejsce również w sytuacji gdy Wnioskodawczyni poniesie wydatki związane z naprawą samochodu i jego eksploatacją. Zauważyć należy, że Wnioskodawczyni korzysta z samochodu nie tylko w związku z koniecznością dojazdu do wynajmowanego mieszkania, ale również użytkuje samochód na co dzień do celów prywatnych. Awaria samochodu związana jest z używaniem tego samochodu w ogóle i zużywaniem się określonych elementów, a nie z uzyskaniem przychodów z najmu. Zużycia jakiejś części w samochodzie nie sposób powiązać i wykazać, że jest to konsekwencja tylko korzystania z samochodu w związku z dojazdami do wynajmowanego mieszkania. Wnioskodawczyni będzie musiała przeprowadzić naprawę samochodu aby był on w ogóle sprawny do używania, bez względu na cel korzystania z samochodu.   Jednakże jako koszt uzyskania przychodu Wnioskodawczyni będzie miała prawo wykazać wydatki poniesione na zakup paliwa, jednak tylko w części, w jakiej wydatki te mają związek ze źródłem przychodu z najmu mieszkania. Ponadto należy mieć na uwadze, że zaliczenie do kosztów uzyskania przychodów z najmu wydatków na paliwo możliwe jest, jeżeli Wnioskodawczyni wykaże i udokumentuje, iż samochód ten będzie faktycznie wykorzystywany i eksploatowany w związku z najmem i przyczyni się do osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów z najmu. Tym samym jeżeli eksploatowany samochód nie przyczyni się do osiągnięcia przychodu lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, gdyż będzie służyć wyłącznie celom osobistym, koszty paliwa nie będą mogły stanowić kosztów uzyskania przychodów. Ciężar udowodnienia jaka część poniesionych wydatków na zakup paliwa ma związek z najmem mieszkania ciąży na Wnioskodawczyni.   Ustawa z dnia 23 października 2018 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018 r., poz. 2159), wprowadziła z dniem 1 stycznia 2019 r. zmiany dotyczące m.in. zasad ujmowania w kosztach uzyskania przychodów prowadzonej działalności gospodarczej wydatków eksploatacyjnych związanych z samochodem osobowym.   W myśl art. 23 ust. 1 pkt 46 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów poniesionych wydatków z tytułu kosztów używania, stanowiącego własność podatnika prowadzącego działalność gospodarczą, samochodu osobowego niebędącego składnikiem majątku, o którym mowa w art. 14 ust. 2 pkt 1, oraz składek na ubezpieczenie takiego samochodu; te wydatki i składki w wysokości 20% stanowią jednak koszty uzyskania przychodów pod warunkiem, że samochód ten jest wykorzystywany również do celów związanych z działalnością gospodarczą prowadzoną przez podatnika.   Wskazać należy, że dla rozliczenia kosztów związanych z dojazdem do miejsca położenia nieruchomości Wnioskodawczyni nie może przyjąć zasady określonej w art. 23 ust. 1 pkt 46 ww. ustawy, który zezwala na zaliczenie 20% poniesionych wydatków do kosztów uzyskania przychodu z tytułu używania niewprowadzonego do ewidencji środków trwałych samochodu osobowego – do wysokości kwoty wynikającej z pomnożenia liczby kilometrów faktycznego przebiegu pojazdu oraz stawki za 1 km przebiegu określonej w odrębnych przepisach wydanych przez właściwego ministra: w celu ustalenia faktycznego przebiegu samochodu podatnik jest zobowiązany do prowadzenia ewidencji przebiegu pojazdu.   Powyższe uregulowanie, co jednoznacznie zostało zapisane w treści przepisu, odnosi się do samochodów wykorzystywanych w działalności gospodarczej, a niewprowadzonych do ewidencji środków trwałych. Jako że z opisu wniosku wynika, że Wnioskodawczyni będzie rozliczać najem jako osoba fizyczna tj. poza działalnością gospodarczą, to powyższa norma prawna nie będzie miała zastosowania.   Tym samym Wnioskodawczyni będzie miała prawo zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów z najmu faktycznie poniesione wydatki na zużyte paliwo w związku z wyjazdami mającymi związek ze źródłem przychodu jakim jest dla niej najem.   Przebieg pojazdu może być udokumentowany w dowolny sposób. Sposób ten winien być na tyle precyzyjny, aby na jego podstawie Wnioskodawczyni mogła udowodnić fakt rzeczywistego wykorzystania samochodu w związku z dokonywanym najmem oraz celowość dokonanego wyjazdu do wynajmowanej nieruchomości. Powyższe przesłanki winny być udowodnione przez samą Wnioskodawczynię albowiem to Wnioskodawczyni z określenia kosztów uzyskania przychodów wywodził będzie dla siebie korzyści z tytułu zmniejszenia podstawy opodatkowania.   Fakt rzeczywistego poniesienia przez podatnika wydatku musi być udokumentowany dowodem księgowym (fakturą), z którego musi wynikać kto i kiedy poniósł koszt. Wnioskodawczyni odliczy jednak tylko taką część wydatku, co do której udowodni, że pokryła zużycie paliwa na dojazdy związane z prowadzonym przez nią najmem, a wiec osiągnięciem przychodów lub zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła przychodów. Musi więc liczyć się z tym, że będzie musiała udowodnić czas, miejsce, odległość, celowość wydatku oraz obliczyć spalanie paliwa.   W świetle powyższego stanowisko Wnioskodawcy w zakresie możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków związanych z eksploatacją samochodu osobowego używanego do najmu prywatnego: ‒    w części dotyczącej zakupu paliwa - jest prawidłowe, ‒    w części dotyczącej zakupu ubezpieczenia samochodu, kosztów napraw samochodu i zakupu materiałów eksploatacyjnych oraz sposobu obliczenia wysokości wydatków podlegających odliczeniu - jest nieprawidłowe.   Końcowo podkreśla się, że możliwość zaliczenia wydatku do kosztów uzyskania przychodów jest ściśle związana z jego poniesieniem w związku z wykonywaniem czynności mających na celu uzyskanie przychodów. Stąd zatem do kosztów uzyskania przychodów Wnioskodawczyni będzie mogła zaliczyć jedynie te wydatki, dotyczące użytkowania własnego samochodu, które zostaną poniesione w związku z wyjazdami w celu obsługi wynajmowanego mieszkania.   Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywać się będzie ze stanem faktycznym podanym przez Wnioskodawczynię w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.   Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawczynię i stanu prawnego obowiązującego w dniu złożenia wniosku.   W tym miejscu należy wskazać, że ustawa z dnia 29 października 2021 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2021 r. poz. 2105) wprowadza nowe przepisy dotyczące opodatkowania przychodu z najmu, które będą obowiązywać od 1 stycznia 2022 roku.   Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:   1)  z zastosowaniem art. 119a; 2)  w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; 3)  z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.   Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych (art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej). Powyższe unormowania należy odczytywać łącznie z przepisami art. 33 ustawy z 23 października 2018 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ustawy – Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 2193), wprowadzającymi regulacje intertemporalne.    Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (...), za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo  o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.). Skargę wnosi się w dwóch egzemplarzach (art. 47 § 1 ww. ustawy) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała lub drogą elektroniczną na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie  ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 54 § 1a ww. ustawy), w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a (art. 53 § 1 ww. ustawy). W przypadku pism i załączników wnoszonych w formie dokumentu elektronicznego odpisów nie dołącza się (art. 47 § 3 ww. ustawy). W przypadku wnoszenia skargi w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego i stanu epidemii jako najwłaściwszy proponuje się kontakt z wykorzystaniem systemu teleinformatycznego ePUAP. Jednocześnie, zgodnie art. 57a ww. ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.