0114-KDIP3-2.4011.911.2021.3.MR

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA   Na podstawie art. 13 § 2a, art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm.) Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z 30 czerwca 2021 r. (data wpływu 6 października 2021 r.) uzupełnione pismem z 2 listopada 2021 r. (data wpływu 2 listopada 2021 r.), w odpowiedzi na wezwanie tut. Organu z 20 października 2021 r. Nr 0114-KDIP3-2.4011.911.2021.1.MR (data nadania 21 października 2021 r., data doręczenia 25 października 2021 r.) oraz uzupełnione pismem z 22 listopada 2021 r. (data wpływu 22 listopada 2021 r.) o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie opodatkowania dochodów z kwalifikowanych praw własności intelektualnej preferencyjną stawką podatku (IP Box) – jest prawidłowe.   UZASADNIENIE   W dniu 6 października 2021 r. wpłynął do tutejszego organu ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie opodatkowania dochodów z kwalifikowanych praw własności intelektualnej preferencyjną stawką podatku (IP Box).   Z uwagi na braki formalne, pismem z 20 października 2021 r. (data nadania 21 października 2021 r., data doręczenia 25 października 2021 r.) Nr 0114-KDIP3-2.4011.911.2021.1.MR, tut. organ wezwał Wnioskodawcę do uzupełnienia braków formalnych. Pismem z 2 listopada 2021 r. (data wpływu 2 listopada 2021 r.) oraz pismem z 22 listopada 2021 r. (data wpływu 22 listopada 2021 r.) Wnioskodawca uzupełnił wniosek w terminie.   We wniosku przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe.   Wnioskodawca jest osobą fizyczną, prowadzącą na terytorium RP od 2018 r. jednoosobową działalność gospodarczą. W ramach swojej działalności stale świadczy, w charakterze podwykonawcy usługi polegające na tworzeniu i rozwoju oprogramowania na rzecz Klientów, na podstawie zawartej ze Spółką umowy o świadczenie usług. Oprogramowanie jest tworzone i rozwijane na zlecenie klientów Spółki. Aktualnie Wnioskodawca jest zaangażowany w pracę na rzecz wyłącznie jednego klienta jakim jest Parlament Europejski. W przyszłości Wnioskodawca planuje współpracować również z innymi klientami, sposób jego pracy będzie jednakże analogiczny jak w przedstawionym wniosku. Głównym obszarem działań Wnioskodawcy jest działalność związana z oprogramowaniem (kod PKD 62.01.Z). Wnioskodawca podlega na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu. Wnioskodawca zdecydowaną większość swoich usług świadczy w ramach umowy współpracy ze Spółką z siedzibą w Warszawie (dalej jako: Spółka), oferującej usługi IT oraz wspomagające proces komunikacji z potencjalnym klientem. Wnioskodawca nie wyklucza również, że w przyszłości tożsame usługi (jak opisane niżej) będą świadczone na rzez innych klientów na podstawie odrębnych umów. W ramach zawartej ze Spółką umowy, Wnioskodawca świadczy na jej rzecz usługi polegające na: wdrażaniu systemu ERP SAP; analizowaniu specyfikacji i tworzeniu kodu który przekłada się na powstanie oprogramowania w szczególności przez wytwarzanie, rozwijanie, ulepszanie programów komputerowych (oprogramowania bądź jego części); sporadycznym wsparciu Spółki w spotkaniach z klientami, analizie możliwości implementacji, sporadycznym opracowywaniu dokumentacji funkcjonalnej. System SAP, który jest wdrażany przez wnioskodawcę ma budowę modułową (modułów jest kilkadziesiąt np. Logistyka, Zarządzanie jakością, Finanse, Ubezpieczenia, Księgowość itp.). Wdrożenie polega na tym, że Klient Spółki udostępnia swoją infrastrukturę (serwery, przestrzeń dyskowa itp.) lub w ramach wdrożenia zostanie ona zakupiona. Na tej infrastrukturze instalowany jest system SAP, do którego Wnioskodawca ma dostęp. Nie wykluczone, że Wnioskodawca będzie korzystał również w przyszłości z rozwiązań tzw. cloudowych "w chmurze". Oznacza to, że SAP udostępnia infrastrukturę swojemu klientowi, z kolei klient ten udostępnia ją m.in. Wnioskodawcy.   W procesie wdrażania modułów prowadzone są prace koncepcyjne, architekturalne, w których Wnioskodawca sporadycznie bierze udział w zależności od potrzeb Klienta. Następnie konsultanci biznesowi rozbijają wdrożenie na poszczególne części pracy, każda część jest opisana w dokumentacji funkcjonalnej. W trakcie wdrożenia Klient Spółki może modyfikować specyfikacje. Dokumentacja funkcjonalna zawiera opis tego, czego oczekuje Klient Spółki - opis funkcjonalności. W specyfikacji mogą być również opisane źródła danych - tabele, zewnętrzne serwisy z danymi itp. oraz miejsca w samym SAP, które mogą być przydatne do dołożenia kodu Wnioskodawcy. Zdarza się również, że Wnioskodawca uczestniczy w spotkaniach z Klientem gdzie omawiane są potrzeby, analizowane możliwości implementacji lub opisywanie dokumentacji.   Następnie Wnioskodawca analizuje specyfikację i rozpoczyna prace programistyczne. W ramach prac Wnioskodawca tworzy m.in. klasy, programy, tabele itp. W ramach swoich działań Wnioskodawca korzysta z narzędzi SAP tj. funkcji, klas, tabel, a także równocześnie tworzy swoje programy, klasy, tabele. Następnie po stworzeniu kodu Wnioskodawca testuje stworzony kod, po pomyślnym teście przekazuje materiał do dalszego sprawdzenia konsultantowi oraz do przekazania Klientowi. W przypadku wystąpienia błędów Wnioskodawca poprawia kod. Na koniec Wnioskodawca sporządza dokumentację techniczną w której opisuje metody, które zostały użyte, dokumentowane są testy, opisywany kod. Po zakończeniu tworzenia kodu Wnioskodawca zgodnie z postanowieniami umowy przez określony czas świadczy usługi wsparcia (naprawa ewentualnych błędów w kodzie).   Efektem pracy Wykonawcy jest nowe oprogramowanie lub nowe funkcjonalności oprogramowania, tworzone przy wykorzystaniu istniejących technologii informatycznych (języków programowania, bibliotek). Oprogramowanie, które tworzy Wnioskodawca powstaje w wyniku Jego indywidualnej pracy opierającej się na tworzeniu, rozwijaniu, a także ulepszaniu kodu źródłowego. Aby kod źródłowy spełniał indywidualne potrzeby Spółki, musi być każdorazowo opracowany w inny sposób. Każdy kod źródłowy należy ocenić jako unikatowy, będący efektem kreatywnego procesu myślowego Wnioskodawcy. Zatem stworzone, ulepszone i rozwijane przez Wnioskodawcę oprogramowanie stanowi przejaw działalności twórczej o indywidualnym charakterze (wyraz własnej twórczości intelektualnej).   Wnioskodawca w ramach prowadzonej działalności gospodarczej tworzy kod źródłowy od podstaw bazując na własnej wiedzy, doświadczeniu, kreatywności, a także na wymaganiach biznesowych danego klienta. Jest to jedna z typów płaszczyzn jego działalności. Kolejnymi są czynności związane z modyfikacją/ulepszaniem i rozwijanie bazowego oprogramowania, często tego, które sam stworzył i przeniósł na Kontrahenta Spółki wraz z całością praw autorskich do tak wytworzonego oprogramowania wraz z zapłatą wynagrodzenia. Nie będzie on więc właścicielem oprogramowania modyfikowanego, ale czasowo właścicielem składowych (części) oprogramowania, które powoduje finalne ulepszenie owego oprogramowania. Nowe oprogramowanie, które powoduje ulepszenie starego to nowe funkcjonalności, które stanowią osobny program komputerowy. Więc owe dodanie funkcjonalności są częściami oprogramowania, które jest również przedmiotem praw autorskich oraz podlega ochronie na podstawie art. 74 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych, Właścicielem programu komputerowego, które powoduje ulepszenie oprogramowania właściwego (ulepszanego) stanie się więc finalnie Kontrahent Spółki. W wyniku ulepszania/modyfikacji powstają więc nowe kody źródłowe, algorytmy w językach oprogramowania, a więc nowy program komputerowy stanowiąc nowe prawo własności intelektualnej. Wnioskodawca zdobywa, poszerza i łączy, w ramach wykonywanych przez Niego czynności - w drodze własnych doświadczeń oraz testów, wiedzę oraz umiejętności, w tym w zakresie narzędzi informatycznych lub oprogramowania, tak aby móc tę wiedzę i umiejętności wykorzystać do tworzenia opisanego we wniosku oprogramowania (tj. projektowania, opracowywania innowacyjnych rozwiązań informatycznych). Wnioskodawca pragnie także podkreślić, iż wspomniane powyżej czynności nie stanowią rutynowych ani okresowych zmian wprowadzanych do oprogramowania. Stałe, systematyczne oraz kreatywne tworzenie przez Wnioskodawcę oprogramowania nie może być uznane za jednorazową lub rutynową czynność. -  Działalność badawczo-rozwojowa Wnioskodawca prowadzi działalność twórczą obejmująca prace rozwojowe. Dodatkowo, czynności wykonywane przez Wnioskodawcę, w ramach prowadzonej działalności, są czynnościami o charakterze twórczym oraz są podejmowane w sposób systematyczny (tj. w sposób metodyczny, zaplanowany i uporządkowany), a ich celem jest zwiększenie zasobów wiedzy lub wykorzystanie zasobów wiedzy do tworzenia nowych zastosowań. Celem działalności Wnioskodawcy jest rozwijanie oraz ulepszanie wytwarzanego przez Niego oprogramowania w sposób ciągły i zorganizowany.   W wyniku usług, które świadczy Wnioskodawca: powstają programy komputerowe, które są rezultatem Jego twórczej oraz indywidualnej działalności intelektualnej, co sprawia, że należy kwalifikować je jako utwór (dalej jako "Utwór"), który jest chroniony na podstawie art. 74 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 1231); są twórczo rozwijane i ulepszane programy komputerowe, w taki sposób, że powstają nowe utwory w rozumieniu ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych z dnia 4 lutego 1994 r. Pod pojęciem rozwijania i ulepszania oprogramowania należy rozumieć podejmowanie przez Wnioskodawcę czynności zmierzających do poprawy lub poszerzenia użyteczności albo funkcjonalności oprogramowania. W ocenie Wnioskodawcy trzeba uznać, że ulepszenie lub rozwinięcie istniejącego oprogramowania, poprzez dopełnienie go o nowy komponent (nowy kod źródłowy), w istocie stanowi stworzenie nowego programu komputerowego (uzupełnienie istniejącego programu komputerowego o nowy, zintegrowany z nim program komputerowy). Rozumiany w ten sposób program komputerowy stanowi nowe prawo własności intelektualnej, które podlega ochronie prawnej zgodnie z art. 74 ww. ustawy. Ulepszenia i modyfikacje, których dokonuje Wnioskodawca na zlecenie Spółki polegające na tworzeniu nowego kodu źródłowego stanowiącego uzupełnienie istniejącego oprogramowania, dotyczą poszerzenia o nowy kod źródłowy oprogramowania zarówno wytworzonego przez Wnioskodawcę jak i takiego uzupełnienia oprogramowania, którego On nie wytworzył. Podkreślić należy, iż w zakresie rozwijania/ulepszania oprogramowania przez Wnioskodawcę nie dochodzi w istocie do zmiany istniejącego już kodu źródłowego, a do jego uzupełnienia poprzez wytworzenie nowego kodu źródłowego stanowiącego jedynie dopełnienie, dodatkowy element kodu, który już wcześniej istniał. Skoro więc dochodzi do powstania nowego kodu źródłowego, który nie modyfikuje już istniejącego, ale powoduje powstanie nowych funkcjonalności lub nowych sposobów działania to należy uznać, że również w przypadku rozwoju lub ulepszenia oprogramowania mamy w istocie do czynienia z nowym programem komputerowym (zgodnie z definicją słownika PWN: "program (gr.), inform. przepis jednoznacznie określający ciąg czynności, które mają być wykonane przez komputer"). - Wynagrodzenie za wytworzone programy komputerowe. Zgodnie z umową: Wraz z zapłatą wynagrodzenia przez Spółkę Wnioskodawca przenosi na Spółkę prawa autorskie do stworzonego programu komputerowego na wskazanych w umowie polach eksploatacji, otrzymując za to wynagrodzenie. Zgodnie z zawartą ze Spółką umową, Spółka, w ramach wynagrodzenia umownego, nabywa od Wnioskodawcy, na zasadzie wyłączności, wszelkie majątkowe prawa autorskie do nieograniczonego w czasie i przestrzeni korzystania i rozporządzania Utworem. Zgodnie więc z postanowieniami umowy, Wnioskodawca każdorazowo przekazuje całość autorskich praw majątkowych do wytworzonych w czasie pracy utworów, jakimi są programy komputerowe. Wnioskodawca jednak nie otrzymuje odrębnego wynagrodzenia za przekazanie autorskich praw majątkowych do programu komputerowego. Jest ono wkalkulowane w całość wynagrodzenia za świadczone usługi informatyczne. Wobec powyższego zatem, Wnioskodawca otrzymuje wynagrodzenie (przychody) ze sprzedaży kwalifikowanych praw własności intelektualnej. Z chwilą przekazania wytworzonego oprogramowania kontrahentowi, Wnioskodawca przekazuje na jego rzecz wszelkie prawa autorskie do tego oprogramowania. Dodatkowo Wnioskodawca upoważnia Spółkę do wykonywania swoich autorskich praw osobistych. Zgodnie z powyższym, Wnioskodawca osiąga dochód z tytułu sprzedaży kwalifikowanego prawa własności intelektualnej. Uzyskiwany przez Wnioskodawcę dochód nie dotyczy transakcji z podmiotami powiązanymi. Uzgadnianie ze Spółką zakresu realizowanej przez Wnioskodawcę usługi następuje na bieżąco, w zależności od potrzeb. Zdarza się, że w ramach świadczonych usług, Wnioskodawca wykonuje usługi, które nie polegają na wytworzeniu kwalifikowanego prawa własności intelektualnej (udział w spotkaniach wewnętrznych itp.). W takim przypadku usługi te objęte są na fakturze odrębną pozycją a dochód z nich nie będzie objęty ulgą IP Box. Wnioskodawca wystawia Spółce faktury VAT, w zakresie w którym usługi były wykonywane, na podstawie wypełnionej ewidencji czasu pracy. Wnioskodawca ponosi odpowiedzialność za rezultat oraz wykonywanie opisanych we wniosku czynności wobec osób trzecich. Czynności zlecone Wnioskodawcy na podstawie wskazanej we wniosku umowy o współpracy (jak również w ramach przyszłych stosunków umownych) nie są wykonywane pod kierownictwem oraz w miejscu i czasie wyznaczonym przez zlecającego te czynności. Wnioskodawca także jako wykonujący czynności opisane we wniosku ponosi ryzyko gospodarcze związane z prowadzoną działalnością. - Koszty B+R Wnioskodawca ponosi różnego rodzaju wydatki związane z prowadzoną działalnością, w przeważającej części będącej działalnością B+R. Są to między innymi wydatki związane ze sprzętem, wykorzystywanymi w codziennej pracy przy tworzeniu oprogramowania (komputer, laptop, akcesoria komputerowe, oprogramowanie zewnętrzne), wydatki związane z podróżami w celu odbycia bezpośrednich spotkań z klientami, a także pozostałe wydatki, które są niezbędne w codziennym prowadzeniu działalności gospodarczej, w tym także wpływają na możliwość prowadzenia działalności B+R, takie jak koszt udziału w branżowych szkoleniach i konferencjach, zakup niezbędnej literatury branżowej, opłaty leasingowe za samochód osobowy (niezbędny do podróży na spotkania z Klientami), opłaty za paliwo związane z użytkowaniem samochodu, rachunki za internet, telefon. - Ustalenie kwalifikowanego dochodu z kwalifikowanych praw własności intelektualnej W związku z faktem, że w ramach prowadzonej działalności B+R Wnioskodawca wytwarza kwalifikowane prawo własności intelektualnej, jakim jest program komputerowy, chroniony prawem autorskim, który następnie sprzedaje jako autorskie prawo majątkowe, osiągając z tego tytułu przychody, a dodatkowo ponosi wydatki związane z tą działalności gospodarczą, które także bezpośrednio wiąże się z kwalifikowanym prawem własności intelektualnej oraz prowadzoną działalnością B+R, dotyczącą tego prawa, Wnioskodawca chciałby skorzystać z preferencji, jaką jest obniżona stawka podatku od dochodu z kwalifikowanych praw własności intelektualnej, zwaną także ulgą IP Box. W tym celu Wnioskodawca stworzył niezbędną ewidencję, pozwalającą na wyodrębnienie przychodów i kosztów związanych z kwalifikowanymi prawami własności intelektualnej, która w oparciu o zastosowanie właściwej metodologii, pozwala na wyliczenie kwalifikowanego dochodu z kwalifikowanych praw własności intelektualnej, który jest podstawą opodatkowania przy uldze IP Box, zgodnie z art. 30ca ust. 3 ustawy PIT.   Dla ustalenia kwalifikowanego dochodu z kwalifikowanych praw własności intelektualnej Wnioskodawca początkowo ustala kwalifikowany dochód z poszczególnych kwalifikowanych praw własności intelektualnej, który następnie podlega sumowaniu. W ten sposób uzyskuje podstawę opodatkowania. Wnioskodawca wyszczególnia każde kwalifikowane prawo własności intelektualnej, zgodnie z realizowanymi częściami projektu. Każda część projektu podlegała analizie, czy prace wykonywane w celu jego realizacji mogą stanowić prace B+R. Analiza prac nad poszczególnymi pracami pokazała również, że nie wszystkie czynności, które wykonuje Wnioskodawca stanowią w istocie prace, które można kwalifikować do prac B+R. Prace te nie wiążą się bezpośrednio z działalnością B+R związaną z tworzeniem oprogramowania, a są dodatkowymi czynnościami, które Wnioskodawca wykonuje na rzecz Zamawiających. Z tego też powodu koniecznym stało się ustalenie, jaka część prac wykonywanych przez Wnioskodawcę jest pracami wykonywanymi w celu wytworzenia oprogramowania w ramach działalności B+R.W tym celu Wnioskodawca poddał analizie swój czas pracy nad poszczególnymi projektami. Wnioskodawca dokonuje jest dokonuje podziału na ilość godzin jaką przeznaczył na poszczególne czynności w ramach świadczenia usług informatycznych.   Przykładowo, jeśli w ciągu danego miesiąca Wnioskodawca pracował przez 100 godzin na rzecz Zamawiającego w ramach jednego z projektów, z czego 85 godzin poświęcił na prace w ramach działalności B+R w celu wytworzenia kwalifikowanego prawa własności intelektualnej, wówczas przyjmuje, że czas pracy związany z danym kwalifikowanym prawem własności intelektualnej w tym miesiącu wynosił 85%. Mając tak wykazaną proporcję czasu pracy dla każdego z kwalifikowanych praw własności intelektualnej Wnioskodawca może określić dochód z tych praw. Wnioskodawca chciałby skorzystać z preferencyjnej stawki 5% podatku dochodowego od osób fizycznych za rok 2021, rozumieć należy przez to opodatkowanie ww. stawką dochodu osiągniętego przez Wnioskodawcę od 1 stycznia 2021 r. i od tego też czasu prowadzi odrębną ewidencję. W związku z powyższym Wnioskodawca ma wątpliwości czy wyżej wymienione okoliczności uprawniają go do zastosowania preferencyjnej stawki 5% podatku dochodowego.   Pismem z 2 listopada 2021 r. (data wpływu 2 listopada 2021 r.), Wnioskodawca doprecyzował wniosek o następujące informacje: 1.    Wnioskodawca nie posiada status centrum badawczo rozwojowego, o którym mowa w art. 17 ustawy z dnia 30 maja 2008 r. o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej (Dz. U. z 2018 r. poz. 141). 2.    Wydatki, które ponosi Wnioskodawca w związku z uzyskiwaniem dochodów z kwalifikowanych praw własności intelektualnej obejmują m.in.: ·         Wydatki związane ze sprzętem użytkowanym przy tworzeniu kwalifikowanych praw własności intelektualnej (sprzęt: komputer, laptop, akcesoria komputerowe), ·         Wydatki na oprogramowanie zewnętrzne, ·         Wydatki związane z podróżami w celu odbycia bezpośrednich spotkań z klientami, ·         A także pozostałe wydatki, które są niezbędne w codziennym prowadzeniu działalności gospodarczej, takie jak: -        Koszt udziału w branżowych szkoleniach i konferencjach, -        Zakup niezbędnej literatury branżowej, -        Opłaty leasingowe za samochód osobowy (niezbędny do podróży na spotkania z Klientami), -        Opłaty za paliwo związane z użytkowaniem samochodu, -        Rachunki za Internet, telefon. 3.    Wskazane wydatki w odpowiedzi na pytanie nr 2 są niezbędne do ponoszenia w związku z wytwarzaniem kwalifikowanego prawa własności intelektualnej, a także są niezbędne w zakresie osiąganych dochodów z kwalifikowanych praw własności intelektualnej. 4.    Wymienione wydatki są ponoszone na prowadzoną przez Wnioskodawcę działalność badawczo-rozwojową związaną z kwalifikowanym prawem własności intelektualnej. 5.    Wydatki, które ponosi Wnioskodawca w związku z uzyskiwaniem dochodów z kwalifikowanych praw własności intelektualnej obejmują m.in.: ·      Wydatki związane ze sprzętem użytkowanym przy tworzeniu kwalifikowanych praw własności intelektualnej (sprzęt: komputer, laptop, akcesoria komputerowe) – Wnioskodawca tworzy oprogramowanie komputerowe, w związku z tym niezbędnymi narzędziami pracy są m.in. komputer, laptop, akcesoria komputerowe, na których może wykonywać swoją pracę. Wydatki poniesione na sprzęt elektroniczny oraz jego wyposażenie zapewniają Wnioskodawcy prawidłowe wykonywanie prowadzonej działalności gospodarczej związanej z oprogramowaniem i tworzeniem programów komputerowych. Bez tych wydatków jakakolwiek praca Wnioskodawcy nie byłaby możliwa do zrealizowania. Nabywane sprzęty oraz akcesoria pozwalają na prawidłowe wykonywanie zadań oraz optymalizację czasu ich realizacji, co przekłada się na większą wydajność Wnioskodawcy i pozwalają na wytworzenie kwalifikowanego prawa własności intelektualnej; ·      Wydatki na oprogramowanie zewnętrzne – są niezbędne w celu prawidłowego działania sprzętu komputerowego, co przekłada się na możliwość prowadzenia prac programistycznych, zmierzających do wytworzenia kwalifikowanego prawa własności intelektualnej; ·      Wydatki związane z podróżami w celu odbycia bezpośrednich spotkań z klientami oraz realizacji innych czynności związanych z pracami B+R  – pomimo zaawansowanej technologii i możliwości różnego rodzaju wykorzystania kanałów komunikacji, zdarzają się przypadki, które Wnioskodawca w ramach prac nad zleconym projektem musi spotkać się osobiście z klientem w celu dopracowania szczegółów. W związku z takimi spotkaniami ponosi wydatki, takie jak: wydatki na nabycie i eksploatację samochodu osobowego, przejazdy autobusami czy też bilety lotnicze. Samochód osobowy pozwala Wnioskodawcy na dotarcie do klientów – umożliwia Wnioskodawcy sprawny transport, czy to do klienta w celu konsultacji dotyczących tworzonego oprogramowania, czy to do specjalistycznego sklepu w celu nabycia potrzebnych urządzeń programistycznych, czy to na szkolenie poszerzające wiedzę w dziedzinie programowania. Auto wykorzystywane jest do celów świadczenia usług na rzecz zleceniodawców, jak również do czynności wymagających prowadzenia działalności gospodarczej w całym jej zakresie. Wydatki na przejazdy autobusem czy też bilety lotnicze wymagane są do dotarcia na spotkania związane bezpośrednio z pracami nad danymi projektami, a bez ich odbycia praca Wnioskodawcy oraz ustalenie wymagań i celów dla konkretnych programów komputerowych byłoby niemożliwe. Wydatki te wiążą się zatem z wykonywaną działalnością gospodarczą Wnioskodawcy w zakresie tworzenia oprogramowania i pozwalają na wytworzenie kwalifikowanego prawa własności intelektualnej. ·      Pozostałe wydatki, które są niezbędne w codziennym prowadzeniu działalności gospodarczej, takie jak koszt udziału w branżowych szkoleniach i konferencjach, zakup niezębnej literatury branżowej oraz rachunki za internet, telefon – wydatki związane z konferencjami branżowymi i literaturę branżową stanowią dla Wnioskodawcy źródło wiedzy, takie samo jak wszelkiego rodzaju podręczniki, filmy instruktażowe, szkolenia czy własna analiza i badanie pewnych zagadnień. Pozyskana wiedza znajduje zastosowanie w pracy nad tworzeniem oprogramowania w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, co przekłada się na wytworzenie kwalifikowanego prawa własności intelektualnej. Praca Wnioskodawcy odbywa się w warunkach zdalnych, tj. nie pracuje on w siedzibie klienta. Z tego tez powodu do wykonywania zleconych zadań niezbędnym jest posiadanie przez Wnioskodawcę szybkiego i stabilnego łącza internetowego. Internet służy nie tylko do komunikacji ze zlecającym czy też przekazywania wyników prowadzonych prac w postaci programów komputerowych lub ich fragmentów, ale służy także przede wszystkim do codziennej pracy nad tymi programami oraz bieżącego zdobywania nowej wiedzy. Telefon wykorzystywany jest w codziennym kontakcie z klientami, dla których tworzone jest oprogramowanie. Wszystkie te wydatki przekładają się na wytworzenie, ulepszenie czy rozwój oprogramowania (kwalifikowanego prawa własności intelektualnej). Pismem z 22 listopada 2021 r. (data wpływu 22 listopada 2021 r.), Wnioskodawca doprecyzował wniosek poprzez wskazanie, że umowa z kontrahentem w ramach której świadczy on usługi programistyczne opisane we wniosku została zawarta we wrześniu 2018 r. (wraz z późniejszymi zmianami np. aneksy przedłużające czas jej trwania).   W związku z powyższym opisem zadano następujące pytania.   Czy Wnioskodawca prowadzi działalność badawczo – rozwojową w rozumieniu art. 5a pkt 38 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych? Czy w opisanym we wniosku zdarzeniu przyszłym dochód uzyskany przez Wnioskodawcę z tytułu przenoszenia autorskich praw majątkowych do oprogramowania tworzonego i rozwijanego przez Niego w ramach prowadzonej działalności gospodarczej (w tym w ramach umowy ze Spółką) kwalifikuje się jako dochód wskazany w art. 30ca ust. 7 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a jeżeli tak czy Wnioskodawca może zastosować preferencyjną stawkę 5% opodatkowania do uzyskanego przez Niego ww. dochodu? Czy ponoszone przez Wnioskodawcę wydatki w ramach prowadzonej działalności, w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów w rozumieniu art. 22 ust. 1 ustawy PIT, przedstawione w opisie stanu faktycznego, można uznać za koszty uzyskania przychodu, o których mowa w art. 30ca ust. 7 ustawy PIT? Czy autorskie prawa do programów komputerowych lub ich fragmentów, które podlegają ochronie na podstawie art. 74 u.p.a.p.p., wytwarzane przez Wnioskodawcę, mogą zostać uznane za kwalifikowane prawo własności intelektualnej, o którym mowa w art. 30ca ust. 2 pkt 8 ustawy PIT? Czy ponoszone przez Wnioskodawcę wydatki w ramach prowadzonej działalności, w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów w rozumieniu art. 22 ust. 1 ustawy PIT, przedstawione w opisie stanu faktycznego, ), można uznać za koszty wskazane pod symbolem a we wzorze na obliczenie wskaźnika Nexus, o którym mowa w art. 30ca ust. 4 ustawy PIT, na potrzeby wykazania kwalifikowanego dochodu z poszczególnych kwalifikowanych praw własności intelektualnej? Zdaniem Wnioskodawcy,   Ad. 1 Prowadzi On prace rozwojowe. Zgodnie z art. 5a pkt 38 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, działalność badawczo-rozwojowa rozumiana jest jako działalność twórcza obejmująca badania naukowe lub prace rozwojowe, podejmowana w sposób systematyczny w celu zwiększenia zasobów wiedzy oraz wykorzystania zasobów wiedzy do tworzenia nowych zastosowań. Zdaniem Wnioskodawcy prowadzi on działalność badawczo rozwojową ponieważ powyższa definicja odnosi się do działalności prowadzonej przez Wnioskodawcę w ramach Jego działalności gospodarczej - jest to działalność twórcza obejmująca prace rozwojowe. Prace prowadzone przez Wnioskodawcę polegające na tworzeniu i rozwijaniu oprogramowania mają twórczy charakter, ponieważ służą tworzeniu nowych i oryginalnych rozwiązań a inwencja tych rozwiązań leży po Jego stronie. Oprogramowanie tworzone przez Wnioskodawcę w ramach prowadzonej przez Niego działalności gospodarczej stanowi więc oryginalny wytwór Jego twórczej pracy oraz przedmiot ochrony prawa autorskiego i jest na tyle innowacyjne, że istotnie wyróżnia się spośród innych rozwiązań dostępnych na rynku. Po drugie, usługi wykonywane przez Niego obejmują zdobywanie, poszerzanie oraz wykorzystywanie wiedzy i umiejętności w zakresie narzędzi informatycznych i oprogramowania do projektowania i tworzenia zmienionych, ulepszonych lub nowych produktów, procesów lub usług. Wnioskodawca tworzy oprogramowanie (produkty), które nie występowało wcześniej w ofercie Wnioskodawcy. Po trzecie, wytwarzanie, rozwijanie i ulepszanie oprogramowania ma miejsce w ramach prowadzonej bezpośrednio przez Niego działalności o charakterze twórczym: podejmowanej w sposób systematyczny (metodyczny, zaplanowany i uporządkowany) - prace nie mają charakteru jednorazowego, lecz są prowadzone w sposób zorganizowany, z nastawieniem na ciągły rozwój. Prace są prowadzone według ustalanego harmonogramu i terminów realizacji, podejmowanej w celu zwiększania zasobów wiedzy - w trakcie prac powstają unikalne koncepcje, podejmowanej w celu wykorzystywania zasobów wiedzy do tworzenia nowych zastosowań - każdorazowo tworzenie nowego oprogramowania wymaga zastosowania wiedzy z zakresu IT. Przystępując do nowego projektu Wnioskodawca tworzy oprogramowanie w oparciu posiadaną wiedzę oraz doświadczenie z dziedziny IT.   Ad. 2 W związku z obowiązującymi od 1 stycznia 2019 r. regulacjami IP Box, Wnioskodawca chciałby skorzystać z przepisów art. 30ca i art. 30cb ustawy o PIT umożliwiających zastosowanie preferencyjnej 5% stawki opodatkowania dochodu z kwalifikowanego prawa własności intelektualnej, tj. autorskiego prawa do programu komputerowego (art. 30ca ust. 1 i ust. 2 pkt 8 ustawy o PIT). Dochód wynikający z prowadzonej działalności gospodarczej, w tym wynikający z realizacji przedstawionej Umowy oraz innych przyszłych umów o tożsamym charakterze, Wnioskodawca zamierza rozliczyć w zeznaniu rocznym za rok 2021 z uwzględnieniem stawki podatku dochodowego 5% jako dochód uzyskany z autorskiego prawa do programu komputerowego, oświadczając jednocześnie, iż posiadał odrębną ewidencję operacji finansowych związanych z realizacją Umowy (jak i przyszłych kolejnych umów), umożliwiającą określenie przychodów, kosztów uzyskania przychodów i dochodu związanego z kwalifikowanym prawem własności intelektualnej przekazywanym Spółce (oraz każdorazowo innemu kontrahentowi) w ramach stosownej umowy.   Ad. 3 Zgodnie z art. 30ca ust. 7 ustawy PIT, dochodem (stratą) z kwalifikowanego prawa własności intelektualnej jest obliczony zgodnie z art. 9 ust. 2 dochód (strata) z pozarolniczej działalności gospodarczej w zakresie, w jakim został osiągnięty: 1)    z opłat lub należności wynikających z umowy licencyjnej, która dotyczy kwalifikowanego prawa własności intelektualnej; 2)    ze sprzedaży kwalifikowanego prawa własności intelektualnej; 3)    z kwalifikowanego prawa własności intelektualnej uwzględnionego w cenie sprzedaży produktu lub usługi; 4)    z odszkodowania za naruszenie praw wynikających z kwalifikowanego prawa własności intelektualnej, jeżeli zostało uzyskane w postępowaniu spornym, w tym postępowaniu sądowym albo arbitrażu. Powołany art. 9 ust. 2 ustawy PIT, stanowi, że dochodem ze źródła przychodów, jeżeli przepisy art. 23o, art. 23u, art. 24-24b, art. 24c, art. 24e, art. 30ca, art. 30da oraz art. 30f nie stanowią inaczej, jest nadwyżka sumy przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania przekraczają sumę przychodów, różnica jest stratą ze źródła przychodów. Wnioskodawca ponosi różnego rodzaju wydatki związane z prowadzoną działalnością, w przeważającej części będącej działalnością B+R. Są to między innymi wydatki związane ze sprzętem, wykorzystywanymi w codziennej pracy przy tworzeniu oprogramowania (komputer, laptop, akcesoria komputerowe, oprogramowanie zewnętrzne), wydatki związane z podróżami w celu odbycia bezpośrednich spotkań z klientami, a także pozostałe wydatki, które są niezbędne w codziennym prowadzeniu działalności gospodarczej, w tym także wpływają na możliwość prowadzenia działalności B+R, takie jak koszt udziału w branżowych szkoleniach i konferencjach, zakup niezbędnej literatury branżowej, opłaty leasingowe za samochód osobowy (niezbędny do podróży na spotkania z Klientami), opłaty za paliwo związane z użytkowaniem samochodu, rachunki za Internet, telefon. Powyższe wydatki stanowią dla Wnioskodawcy koszty uzyskania przychodów w rozumieniu art. 22 ust. 1 ustawy PIT, gdyż mają na celu osiągnięcie przychodów lub zachowanie albo zabezpieczenie źródła przychodów, tj. prowadzonej pozarolniczej działalności gospodarczej.   Ad. 4 Ulga IP Box polega na preferencyjnym opodatkowaniu 5% stawką podatkową dochodów uzyskiwanych przez podatnika z praw własności intelektualnej, których podatnik jest właścicielem, współwłaścicielem, użytkownikiem lub posiada prawa do korzystania z nich na podstawie umowy licencyjnej i które są chronione na podstawie obowiązującego prawa krajowego lub międzynarodowego przez m.in. patent, dodatkowe prawo ochronne na wzór użytkowy czy prawo z rejestracji wzoru przemysłowego, zwane "kwalifikowanymi prawami własności intelektualnej", rozwinięte w ramach prowadzonej przez niego działalności B+R. Jak już zostało wskazane w niniejszym wniosku, zgodnie z art. 30ca ust. 2 ustawy PIT kwalifikowanymi prawami własności intelektualnej są: 1)    patent, 2)    prawo ochronne na wzór użytkowy, 3)    prawo z rejestracji wzoru przemysłowego, 4)    prawo z rejestracji topografii układu scalonego, 5)    dodatkowe prawo ochronne dla patentu na produkt leczniczy lub produkt ochrony roślin, 6)    prawo z rejestracji produktu leczniczego i produktu leczniczego weterynaryjnego dopuszczonych do obrotu, 7)    wyłączne prawo, o którym mowa w ustawie z dnia 26 czerwca 2003 r. o ochronie prawnej odmian roślin (Dz. U. z 2018 r. poz. 432 oraz z 2020 r. poz. 288), 8)    autorskie prawo do programu komputerowego – podlegające ochronie prawnej na podstawie przepisów odrębnych ustaw lub ratyfikowanych umów międzynarodowych, których stroną jest Rzeczpospolita Polska, oraz innych umów międzynarodowych, których stroną jest Unia Europejska, których przedmiot ochrony został wytworzony, rozwinięty lub ulepszony przez podatnika w ramach prowadzonej przez niego działalności badawczo-rozwojowej. Przy czym, by można było mówić o "kwalifikowanym" prawie własności intelektualnej przepis ten wymaga by spełnione zostały dwa kryteria: a) przedmiot ochrony jest wytworzony przez podatnika w ramach prowadzonej przez niego działalności B+R, oraz b) prawo własności intelektualnej podlega ochronie prawnej na podstawie przepisów odrębnych ustaw lub ratyfikowanych umów międzynarodowych, których stroną jest Rzeczpospolita Polska, oraz innych umów międzynarodowych, których stroną jest Unia Europejska. W związku z tym, że przepisy prawa podatkowego nie definiują poszczególnych kwalifikowanych praw własności intelektualnej, ich zdefiniowanie należy oprzeć o właściwe przepisy poza podatkowych ustaw szczególnych. Co do zasady, definicje i zasady przyznawania praw ochronnych w odniesieniu do poszczególnych praw własności intelektualnej zostały uregulowane w ustawie Prawo własności przemysłowej oraz w ustawie o prawie autorskim i prawach pokrewnych. Autorskie prawo do programu komputerowego, o którym mowa w art. 30ca ust. 2 pkt 8 ustawy PIT, przyznawane jest na mocy art. 74 u.p.a.p.p. Zgodnie z Objaśnieniami MF zarówno ustawy podatkowe, jak i ustawy poza podatkowe, w szczególności ustawa o prawie autorskim i prawach pokrewnych, nie definiują pojęcia „autorskie prawo do programu komputerowego”. Praktyka stosowania tego pojęcia na świecie potwierdza, że ze względu na dynamiczny rozwój nowych technologii, w których programy komputerowe zajmują kluczową pozycję, nie da się ustalić wyczerpującej i niezmiennej definicji tego pojęcia oraz uniknąć rozbieżności interpretacyjnych. Innymi słowy, w obecnym stanie prawnym w Polsce nie ma możliwości ustawowego i wyczerpującego zdefiniowania pojęcia „autorskie prawo do programu komputerowego”. Pomimo braku takich definicji, Ministerstwo Finansów opisuje w swoich Objaśnieniach wskazówki dla określenia danego prawa jako autorskie prawo do programu komputerowego. Wskazano, że „przede wszystkim, podstawą przyznania ochrony prawnej dla programu komputerowego jest fakt, że stanowi on przejaw działalności twórczej o indywidualnym charakterze (wyraz własnej twórczości intelektualnej danego autora lub autorów) ustalony w jakiejkolwiek postaci, niezależnie od przeznaczenia i sposobu wyrażania. To oznacza, że wyeliminowanie lub ograniczenie swobody twórczej (eliminacja lub ograniczenie własnego/indywidualnego działania twórczego) wyłącza lub ogranicza prawnoautorską ochronę programu komputerowego, tym samym także eliminuje możliwość skorzystania z preferencji IP Box”.   Według Objaśnień, zgodnie z doktryną prawa autorskiego, autorskie prawo do programu komputerowego to „kombinacja komend adresowanych do komputera w formie kodu źródłowego i kodu wynikowego”. Z kolei program komputerowy to „w szczególności zestaw instrukcji przeznaczonych do wykonywania bezpośrednio lub pośrednio w komputerze czynności w celu osiągnięcia określonego rezultatu”. Prowadzi to do wniosków, że „wytwór nie jest programem komputerowym, jeżeli nie służy do wyrażania w sposób pośredni lub bezpośredni algorytmów lub logicznych relacji pomiędzy funkcjami, które mają zostać wykonane, i fizycznymi możliwościami urządzeń używanych do digitalizacji”. Dodatkowo, przez program komputerowy można uznać zbiór instrukcji, wyrażonych znakiem językowym, symbolami matematycznymi czy znakami graficznymi. Zgodnie z akapitem 10 preambuły do Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/24/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r. w sprawie ochrony prawnej programów komputerowych: „Rolą programu komputerowego jest wejście w kontakt i wspólne funkcjonowanie z innymi częściami składowymi systemu komputerowego i użytkownikami, w tym celu wymagane są logiczne i tam, gdzie to właściwe, fizyczne wzajemne połączenia i wzajemne oddziaływanie, tak aby pozwolić wszystkim elementom oprogramowania i sprzętu komputerowego funkcjonować z innym oprogramowaniem, sprzętem komputerowym i użytkownikami we wszelkich formach działania, do jakich są przeznaczone. Części programu umożliwiające takie wzajemne połączenia i wzajemne oddziaływanie między elementami oprogramowania i sprzętu komputerowego są ogólnie znane pod nazwą „interfejsów”. To funkcjonalne wzajemne połączenie i wzajemne oddziaływanie jest ogólnie znane pod nazwą „interoperacyjności”; podczas gdy sama „interoperacyjność” może być zdefiniowana jako zdolność do wymiany informacji oraz wszechstronnego wykorzystania informacji już wymienionych.”   Zgodnie z Objaśnieniami MF, opierającymi się o wskazaną powyżej Preambułę, pojęcie „program komputerowy” należy utożsamiać z pojęciem „oprogramowania”, a interfejs może stanowić częścią nierozerwalnie związaną z programem komputerowym i funkcjonalnie łączy program komputerowy z pozostałym oprogramowaniem i sprzętem komputerowym. Komponentami programu komputerowego są między innymi sekwencje instrukcji wykonywanych komputerowo, specyfikacje, cyfrowe przetwarzanie obrazów, moduły, obiekty, procedury, funkcje, pliki z kodem źródłowym lub pliki wykonywalne. Podsumowując, należy uznać, w ślad za Ministerstwem Finansów, że pojęcie „program komputerowy” nie powinno być rozumiane wąsko lecz szeroko, w szczególności obejmując interfejs, gdy ten spełnia warunek interoperacyjności programu komputerowego z oprogramowaniem i sprzętem komputerowym, co musi być ustalone w każdym przypadku oddzielnie na podstawie rzeczywistych ustaleń, a nie tylko formalnych postanowień, na przykład umownych. Holistycznie i funkcjonalnie, program komputerowy obejmuje więc jego funkcjonalne części składowe, takie jak: kod źródłowy, opis procedur operacyjnych, zestawienie danych w informacjach konwersacyjnych i dialogowych oraz kod wynikowy i interfejs.   Co ważne, przedmiotem ochrony prawa autorskiego mogą być poszczególne elementy lub nawet krótkie fragmenty (urywki) programu, jeśli tylko one same spełniać będą wymogi podane w art. 1 ust. 1 u.p.a.p.p., tj. elementy programu jako takiego, a więc instrukcje działania dla komputera lub ich zestawy (wyr. TS z 22 grudnia 2010 r., C-393/09, Bezpečnostní softwarovś asociace, ECLI:EU:C:2010:816). Do programów komputerowych stosuje się również wyrażoną w art. 1 ust. 3 u.p.a.p.p. zasadę, że chronione są także dzieła w postaci nieukończonej, np. wersja pre-alfa, alfa lub beta programu, wydanie testowe lub demonstracyjne (A. Michalak (red.). Ustawa o prawie autorskim i prawach pokrewnych. Komentarz. Warszawa 2019 - art. 74). Mając na uwadze powyższe, Wnioskodawca uważa, że przedmiotem ochrony prawa autorskiego może być wytwarzane przez niego oprogramowanie lub fragmenty tego oprogramowania w postaci kodu źródłowego, które wytwarza, rozwija lub ulepsza w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. Ponadto, jak wynika z uzasadnienia Wnioskodawca wytwarza programy komputerowe w ramach prowadzonej we własnym zakresie działalności B+R. Zatem należy uznać, że wytwarzany program komputerowy prowadzi do wytworzenia autorskiego prawa do programu komputerowego po stronie Wnioskodawcy, którego jest jedynym właścicielem na moment jego wytworzenia. Polega on zatem ochronie na podstawie przepisów art. 74 u.p.a.p.p. Wobec tego, zdaniem Wnioskodawcy, autorskie prawo do programu komputerowego, które jest przez niego wytwarzane, rozwijane lub ulepszane w ramach prowadzonej działalności B+R stanowi kwalifikowane prawo własności intelektualnej w rozumieniu art. 30ca ust. 2 pkt 8 ustawy PIT, jako autorskie prawo do programu komputerowego.   Ad. 5 Zgodnie z art. 30ca ust. 3 ustawy PIT podstawę opodatkowania stanowi suma kwalifikowanych dochodów z kwalifikowanych praw własności intelektualnej osiągniętych w roku podatkowym. Z kolei, zgodnie z art. 30ca ust. 4 ustawy PIT, wysokość kwalifikowanego dochodu z kwalifikowanego prawa własności intelektualnej ustala się jako iloczyn dochodu z kwalifikowanego prawa własności intelektualnej osiągniętego w roku podatkowym i wskaźnika obliczonego według wzoru: (a + b) * 1,3 a + b + c + d w którym poszczególne litery oznaczają koszty faktycznie poniesione przez podatnika na: prowadzoną bezpośrednio przez podatnika działalność badawczo-rozwojową związaną z kwalifikowanym prawem własności intelektualnej, nabycie wyników prac badawczo-rozwojowych związanych z kwalifikowanym prawem własności intelektualnej, innych niż wymienione w lit. d, od podmiotu niepowiązanego w rozumieniu art. 23m ust. 1 pkt 3, nabycie wyników prac badawczo-rozwojowych związanych z kwalifikowanym prawem własności intelektualnej, innych niż wymienione w lit. d, od podmiotu powiązanego w rozumieniu art. 23m ust. 1 pkt 4, - nabycie przez podatnika kwalifikowanego prawa własności intelektualnej. Ponadto, zgodnie z art. 30ca ust. 5 ustawy PIT, do kosztów, o których mowa w ust. 4, nie zalicza się kosztów, które nie są bezpośrednio związane z kwalifikowanym prawem własności intelektualnej, w szczególności odsetek, opłat finansowych oraz kosztów związanych z nieruchomościami. Na mocy art. 30ca ust. 6 ustawy o PIT, w przypadku gdy wartość wskaźnika, o którym mowa powyżej, jest większa od 1, przyjmuje się, że wartość ta wynosi 1. Przedmiotem wykonywanej przez Wnioskodawcę działalności gospodarczej jest w przeważającym zakresie tworzenie programów komputerowych, do których prawa autorskie są następnie przenoszone na Zamawiających, na podstawie stosowanych ku temu zapisów umów. W zamian za to przeniesienie autorskich praw majątkowych, Wnioskodawca otrzymuje wynagrodzenie. Zdaniem Wnioskodawcy ponosi on koszty znajdujące się we wzorze wskaźnika Nexus pod symbolem a, czyli koszty faktycznie poniesione na prowadzoną bezpośrednio przez podatnika działalność B+R związaną z kwalifikowanym prawem własności intelektualnej. Jak zostało wskazane w opisie stanu faktycznego, Wnioskodawca ponosi różnego rodzaju wydatki związane z prowadzoną działalnością, w przeważającej części będącej działalnością B+R. Są to między innymi wydatki związane ze sprzętem oraz jego akcesoriami, wykorzystywanymi w codziennej pracy przy tworzeniu oprogramowania, wydatki związane z podróżami w celu odbycia bezpośrednich spotkań z klientami, a także pozostałe wydatki, które są niezbędne w codziennym prowadzeniu działalności gospodarczej. Powyższe wydatki stanowią dla Wnioskodawcy koszty uzyskania przychodów w rozumieniu art. 22 ust. 1 ustawy PIT, gdyż mają na celu osiągnięcie przychodów lub zachowanie albo zabezpieczenie źródła przychodów, tj. prowadzonej pozarolniczej działalności gospodarczej. Wskaźnik Nexus jest obliczany oddzielnie dla dochodów z poszczególnych kwalifikowanych praw własności intelektualnej. W związku z tym Wnioskodawca ustala odrębnie koszty faktycznie poniesione na działalność B+R związaną z każdym wytwarzanym prawem. Co również istotne, pod symbolem a wzoru Nexus nie należy doszukiwać się kosztów kwalifikowanych, wskazanych w art. 26e ust. 2 ustawy PIT, czyli koszty wskazane przy stosowaniu ulgi na działalność B+R. Zdaniem Wnioskodawcy są to zatem koszty, które ponoszone są bezpośrednio na prowadzoną działalność B+R, związane z danym kwalifikowanym prawem własności intelektualnej, dla której ten wskaźnik jest wyliczany.   Mając na uwadze powyższe, Wnioskodawca uważa, że ponoszone wydatki, w zakresie w jakim przeznaczane są na wytworzenie danego kwalifikowanego prawa własności intelektualnej, ustalonej na podstawie proporcji, należy uznać za koszt faktycznie poniesiony na prowadzoną bezpośrednio działalność B+R, która związana jest z tym kwalifikowanym prawem własności intelektualnej, wskazane jako symbol a we wzorze wskaźnika Nexus, zgodnie z art. 30ca ust. 4 oraz ust. 5 ustawy PIT.   W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego jest prawidłowe.   Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2021 r. poz. 1128 ze zm.), opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku. Ustawodawca wprowadził definicję działalności badawczo-rozwojowej w art. 5a pkt 38 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, zgodnie z którą: przez działalność badawczo-rozwojową należy rozumieć działalność twórczą obejmującą badania naukowe lub prace rozwojowe, podejmowaną w sposób systematyczny w celu zwiększenia zasobów wiedzy oraz wykorzystania zasobów wiedzy do tworzenia nowych zastosowań. W myśl art. 5a pkt 39 tej ustawy, ilekroć w ustawie jest mowa o badaniach naukowych – oznacza to: a.     badania podstawowe w rozumieniu art. 4 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. – Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz. U. z 2020 r. poz. 85, 374, 695, 875 i 1086), b.     badania aplikacyjne w rozumieniu art. 4 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. – Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce. Z kolei w definicji prac rozwojowych zawartej w art. 5a pkt 40 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wskazano, że oznaczają one prace rozwojowe w rozumieniu art. 4 ust. 3 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. – Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce. Na podstawie art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. – Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz. U. z 2021 r. poz. 478 ze zm.), badania naukowe są działalnością obejmującą: badania podstawowe rozumiane jako prace empiryczne lub teoretyczne mające przede wszystkim na celu zdobywanie nowej wiedzy o podstawach zjawisk i obserwowalnych faktów bez nastawienia na bezpośrednie zastosowanie komercyjne;badania aplikacyjne rozumiane jako prace mające na celu zdobycie nowej wiedzy oraz umiejętności, nastawione na opracowywanie nowych produktów, procesów lub usług lub wprowadzanie do nich znaczących ulepszeń. Stosownie do art. 4 ust. 3 ww. ustawy, prace rozwojowe są działalnością obejmującą nabywanie, łączenie, kształtowanie i wykorzystywanie dostępnej aktualnie wiedzy i umiejętności, w tym w zakresie narzędzi informatycznych lub oprogramowania, do planowania produkcji oraz projektowania i tworzenia zmienionych, ulepszonych lub nowych produktów, procesów lub usług, z wyłączeniem działalności obejmującej rutynowe i okresowe zmiany wprowadzane do nich, nawet jeżeli takie zmiany mają charakter ulepszeń. Zatem z pracami badawczo-rozwojowymi mamy do czynienia wówczas, gdy wykorzystuje się dostępną wiedzę z dziedziny nauki, technologii i działalności gospodarczej oraz innej wiedzy i umiejętności do tworzenia nowych lub ulepszania istniejących produktów/usług oraz procesów i technologii produkcji. Przy czym, aby stwierdzić, czy prowadzona jest działalność badawczo-rozwojowa, należy przeprowadzić analizę nakierowaną na zidentyfikowanie przejawów działalności gospodarczej, które mogą zostać uznane za działalność badawczo-rozwojową (tj. tych aktywności podatnika, które spełniają definicję wskazane w art. 5a pkt 38-40 ww. ustawy). Z ustawowej definicji zawartej w regulacjach ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wynika, że działalność badawczo-rozwojowa musi mieć charakter twórczy. Jak podaje słownik języka polskiego PWN, działalność twórcza to zespół działań podejmowanych w kierunku tworzenia (działalność – zespół działań podejmowanych w jakimś celu), powstania czegoś (twórczy – mający na celu tworzenie, tworzyć – powodować powstanie czegoś). W doktrynie prawa autorskiego podkreśla się natomiast, że cecha twórczości związana jest przede wszystkim z rezultatem działalności człowieka o charakterze kreacyjnym i jest spełniona wówczas, gdy istnieje nowy wytwór intelektu. Działalność twórcza oznacza, że „ustawodawca za przedmiot prawa autorskiego uznaje tylko rezultat (przejaw) takiego działania, który choćby w minimalnym stopniu odróżnia się od innych rezultatów takiego samego działania, a zatem, że posiada cechę nowości, której stopień nie ma znaczenia”. Zatem twórczość działalności badawczo-rozwojowej może przejawiać się opracowywaniem nowych koncepcji, narzędzi, rozwiązań niewystępujących dotychczas w praktyce gospodarczej podatnika lub na tyle innowacyjnych, że w znacznym stopniu odróżniają się od rozwiązań już funkcjonujących u podatnika. Kolejnym kryterium działalności badawczo-rozwojowej jest prowadzenie tej działalności w sposób systematyczny. Zgodnie ze słownikiem języka polskiego PWN słowo systematyczny oznacza (i) robiący coś regularnie i starannie, (ii) o procesach: zachodzący stale od dłuższego czasu, (iii) o działaniach: prowadzony w sposób uporządkowany, według pewnego systemu; też: o efektach takich działań; planowy, metodyczny. W związku z tym, że w definicji działalności badawczo-rozwojowej słowo „systematyczny” występuje w sformułowaniu „podejmowaną (działalność) w sposób systematyczny”, a więc odnosi się do „działalności”, czyli zespołu działań podejmowanych w jakimś celu, najbardziej właściwą definicją systematyczności w omawianym zakresie jest definicja obejmująca prowadzenie działalności w sposób uporządkowany, według pewnego systemu. Zatem słowo systematycznie odnosi się również do działalności prowadzonej w sposób metodyczny, zaplanowany i uporządkowany. To oznacza, że działalność badawczo- rozwojowa jest prowadzona systematycznie niezależnie od tego, czy podatnik stale prowadzi prace badawczo-rozwojowe, czy tylko od czasu do czasu, a nawet incydentalnie, co wynika z charakteru prowadzonej przez niego działalności oraz potrzeb rynku, klientów, sytuacji mikro i makroekonomicznej. Z powyższego wynika, że spełnienie kryterium „systematyczności” danej działalności nie jest uzależnione od ciągłości tej działalności, w tym od określonego czasu przez jaki działalność taka ma być prowadzona ani też od istnienia planu co do prowadzenia przez podatnika podobnej działalności w przyszłości. Wystarczające jest, aby podatnik zaplanował i przeprowadził chociażby jeden projekt badawczo-rozwojowy, przyjmując dla niego określone cele do osiągnięcia, harmonogram i zasoby. Taka działalność może być uznana za działalność systematyczną, tj. prowadzoną w sposób metodyczny, zaplanowany i uporządkowany. Powyżej omówione dwa kryteria działalności badawczo-rozwojowej dotyczą charakteru i organizacji prowadzenia tej działalności, podczas gdy ostatnie, trzecie kryterium, dotyczy rezultatu prowadzenia tej działalności, tj. zwiększenia zasobów wiedzy oraz wykorzystania zasobów wiedzy do tworzenia nowych zastosowań. W konsekwencji – głównym zadaniem dla zarządzającego projektem badawczo-rozwojowym jest zlokalizowanie i zidentyfikowanie zasobów wiedzy przed rozpoczęciem działań projektowych; zasobów w ujęciu funkcjonalnym i celowościowym, czyli podlegającym zwiększeniu oraz możliwym i właściwym do wykorzystania zwiększonej wiedzy do nowych zastosowań. Lokalizacja i identyfikacja wiedzy obejmuje szereg działań, w tym określenie stanu wiedzy, miejsca, sposobu jej wykorzystania oraz selekcji pod względem przydatności do realizacji celu projektu. Prowadząc działalność badawczo-rozwojową, przedsiębiorca rozwija specjalistyczną wiedzę oraz umiejętności, które może wykorzystać w ramach bieżących albo przyszłych projektów. Kluczowe jest zawarte w definicji działalności badawczo-rozwojowej rozróżnienie, które wskazuje, że taka działalność obejmuje dwa rodzaje aktywności, tj.: (i) badania podstawowe i badania aplikacyjne zdefiniowane w art. 4 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce oraz (ii) prace rozwojowe, o których mowa w art. 4 ust. 3 tej ustawy. Należy zwrócić uwagę na wyłączenie zawarte w art. 4 ust. 3 tej ustawy, mogące odnosić się do wielu przejawów aktywności podatnika. Zastrzeżenie zostało wprowadzone w celu wyeliminowania z zakresu działalności badawczo-rozwojowej tych przejawów aktywności podatnika, które mimo ulepszenia istniejących procesów lub usług, z uwagi na swoją cykliczność (okresowość) oraz brak innowacyjnego charakteru (rutynowość), nie mogą stanowić prac rozwojowych. Tymczasem z opisu sprawy przedstawionego we wniosku o wydanie indywidualnej interpretacji i jego uzupełnienia wynika, że Wnioskodawca prowadzi na terytorium RP od 2018 r. jednoosobową działalność gospodarczą. W ramach swojej działalności stale świadczy, w charakterze podwykonawcy usługi polegające na tworzeniu i rozwoju oprogramowania na rzecz Klientów, na podstawie zawartej ze Spółką umowy o świadczenie usług. Oprogramowanie jest tworzone i rozwijane na zlecenie klientów Spółki. Efektem pracy Wykonawcy jest nowe oprogramowanie lub nowe funkcjonalności oprogramowania, tworzone przy wykorzystaniu istniejących technologii informatycznych (języków programowania, bibliotek). Oprogramowanie, które tworzy Wnioskodawca powstaje w wyniku Jego indywidualnej pracy opierającej się na tworzeniu, rozwijaniu, a także ulepszaniu kodu źródłowego. Aby kod źródłowy spełniał indywidualne potrzeby Spółki, musi być każdorazowo opracowany w inny sposób. Każdy kod źródłowy należy ocenić jako unikatowy, będący efektem kreatywnego procesu myślowego Wnioskodawcy. Zatem stworzone, ulepszone i rozwijane przez Wnioskodawcę oprogramowanie stanowi przejaw działalności twórczej o indywidualnym charakterze (wyraz własnej twórczości intelektualnej). Wnioskodawca w ramach prowadzonej działalności gospodarczej tworzy kod źródłowy od Nowe oprogramowanie, które powoduje ulepszenie starego to nowe funkcjonalności, które stanowią osobny program komputerowy. Więc owe dodanie funkcjonalności są częściami oprogramowania, które jest również przedmiotem praw autorskich oraz podlega ochronie na podstawie art. 74 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych, Właścicielem programu komputerowego, które powoduje ulepszenie oprogramowania właściwego (ulepszanego) stanie się więc finalnie Kontrahent Spółki. W wyniku ulepszania/modyfikacji powstają więc nowe kody źródłowe, algorytmy w językach oprogramowania, a więc nowy program komputerowy stanowiąc nowe prawo własności intelektualnej. Wnioskodawca zdobywa, poszerza i łączy, w ramach wykonywanych przez Niego czynności - w drodze własnych doświadczeń oraz testów, wiedzę oraz umiejętności, w tym w zakresie narzędzi informatycznych lub oprogramowania, tak aby móc tę wiedzę i umiejętności wykorzystać do tworzenia opisanego we wniosku oprogramowania (tj. projektowania, opracowywania innowacyjnych rozwiązań informatycznych). Wnioskodawca pragnie także podkreślić, iż wspomniane powyżej czynności nie stanowią rutynowych ani okresowych zmian wprowadzanych do oprogramowania. Stałe, systematyczne oraz kreatywne tworzenie przez Wnioskodawcę oprogramowania nie może być uznane za jednorazową lub rutynową czynność. Wnioskodawca prowadzi działalność twórczą obejmująca prace rozwojowe. Dodatkowo, czynności wykonywane przez Wnioskodawcę, w ramach prowadzonej działalności, są czynnościami o charakterze twórczym oraz są podejmowane w sposób systematyczny (tj. w sposób metodyczny, zaplanowany i uporządkowany), a ich celem jest zwiększenie zasobów wiedzy lub wykorzystanie zasobów wiedzy do tworzenia nowych zastosowań. Celem działalności Wnioskodawcy jest rozwijanie oraz ulepszanie wytwarzanego przez Niego oprogramowania w sposób ciągły i zorganizowany. W wyniku usług, które świadczy Wnioskodawca: powstają programy komputerowe, które są rezultatem Jego twórczej oraz indywidualnej działalności intelektualnej, co sprawia, że należy kwalifikować je jako utwór (dalej jako "Utwór"), który jest chroniony na podstawie art. 74 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 1231).   Mając na uwadze przedstawiony we wniosku i jego uzupełnieniu opis sprawy oraz cytowane przepisy, należy stwierdzić, że przedstawione we wniosku działania Wnioskodawcy spełniają definicję działalności badawczo-rozwojowej w rozumieniu art. 5a pkt 38-40 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, gdyż są podejmowane w sposób systematyczny, mają charakter twórczy oraz podejmowane są w celu zwiększania zasobów wiedzy oraz wykorzystania zasobów wiedzy do tworzenia nowych zastosowań.   Reasumując - podejmowana przez Wnioskodawcę działalność polegająca na tworzeniu, rozwoju  i ulepszaniu oprogramowania stanowi działalność badawczo-rozwojową w rozumieniu art. 5a pkt 38-40 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.   Rozpatrując z kolei możliwość skorzystania przez Wnioskodawcę z tzw. ulgi Innovation Box, należy zauważyć, że przedsiębiorcy osiągający dochody generowane przez prawa własności intelektualnej od 1 stycznia 2019 r. mogą korzystać z preferencyjnej stawki w podatku dochodowym. Na podstawie art. 1 pkt 25 ustawy z dnia 23 października 2018 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ustawy - Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018 r. poz. 2193), w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych dodano art. 30ca i art. 30cb.   Zgodnie z art. 30ca ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych: podatek od osiągniętego przez podatnika w ramach pozarolniczej działalności gospodarczej kwalifikowanego dochodu z kwalifikowanych praw własności intelektualnej wynosi 5% podstawy opodatkowania. W myśl art. 30ca ust. 2 ww. ustawy: kwalifikowanymi prawami własności intelektualnej są: 1)     patent, 2)     prawo ochronne na wzór użytkowy, 3)     prawo z rejestracji wzoru przemysłowego, 4)     prawo z rejestracji topografii układu scalonego, 5)     dodatkowe prawo ochronne dla patentu na produkt leczniczy lub produkt ochrony roślin, 6)     prawo z rejestracji produktu leczniczego i produktu leczniczego weterynaryjnego dopuszczonych do obrotu, 7)     wyłączne prawo, o którym mowa w ustawie z dnia 26 czerwca 2003 r. o ochronie prawnej odmian roślin (Dz. U. z 2018 r. poz. 432), 8)     autorskie prawo do programu komputerowego -        podlegające ochronie prawnej na podstawie przepisów odrębnych ustaw lub ratyfikowanych umów międzynarodowych, których stroną jest Rzeczpospolita Polska, oraz innych umów międzynarodowych, których stroną jest Unia Europejska, których przedmiot ochrony został wytworzony, rozwinięty lub ulepszony przez podatnika w ramach prowadzonej przez niego działalności badawczo-rozwojowej. Podstawę opodatkowania stanowi suma kwalifikowanych dochodów z kwalifikowanych praw własności intelektualnej osiągniętych w roku podatkowym (art. 30ca ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych).   Należy przyjąć, że dochody z kwalifikowanego IP mogą być opodatkowane na preferencyjnych zasadach w takim zakresie, w jakim kwalifikowane IP wytwarza dochody w efekcie prac badawczo-rozwojowych prowadzonych przez podatnika. Innymi słowy, skorzystanie z preferencji IP Box jest możliwe w sytuacji występowania związku między dochodem kwalifikującym się do preferencji, a kosztami faktycznie poniesionymi w celu jego uzyskania.   Stosownie natomiast do ust. 4 art. 30ca omawianej ustawy: wysokość kwalifikowanego dochodu z kwalifikowanego prawa własności intelektualnej ustala się jako iloczyn dochodu z kwalifikowanego prawa własności intelektualnej osiągniętego w roku podatkowym i wskaźnika obliczonego według wzoru: (a + b) * 1,3 a + b + c + d w którym poszczególne litery oznaczają koszty faktycznie poniesione przez podatnika na: a.    prowadzoną bezpośrednio przez podatnika działalność badawczo-rozwojową związaną z kwalifikowanym prawem własności intelektualnej, b.    nabycie wyników prac badawczo-rozwojowych związanych z kwalifikowanym prawem własności intelektualnej, innych niż wymienione w lit. d, od podmiotu niepowiązanego w rozumieniu art. 23m ust. 1 pkt 3, c.    nabycie wyników prac badawczo-rozwojowych związanych z kwalifikowanym prawem własności intelektualnej, innych niż wymienione lit. d, od podmiotu powiązanego w rozumieniu art. 23m ust. 1 pkt 4, d.    nabycie przez podatnika kwalifikowanego prawa własności intelektualnej.   Do kosztów, o których mowa w ust. 4, nie zalicza się kosztów, które nie są bezpośrednio związane z kwalifikowanym prawem własności intelektualnej, w szczególności odsetek, opłat finansowych oraz kosztów związanych z nieruchomościami (art. 30ca ust. 5 ww. ustawy).   Zgodnie natomiast z art. 30ca ust. 7 powołanej ustawy: dochodem (stratą) z kwalifikowanego prawa własności intelektualnej jest obliczony zgodnie z art. 9 ust. 2 dochód (strata) z pozarolniczej działalności gospodarczej w zakresie, w jakim został osiągnięty: 1)    z opłat lub należności wynikających z umowy licencyjnej, która dotyczy kwalifikowanego prawa własności intelektualnej; 2)    ze sprzedaży kwalifikowanego prawa własności intelektualnej; 3)    z kwalifikowanego prawa własności intelektualnej uwzględnionego w cenie sprzedaży produktu lub usługi; 4)    z odszkodowania za naruszenie praw wynikających z kwalifikowanego prawa własności intelektualnej, jeżeli zostało uzyskane w postępowaniu spornym, w tym postępowaniu sądowym albo arbitrażu. Na podstawie art. 30ca ust. 11 ww. ustawy, podatnicy korzystający z opodatkowania zgodnie z ust. 1 są obowiązani do wykazania dochodu (straty) z kwalifikowanego prawa własności intelektualnej w zeznaniu za rok podatkowy, w którym osiągnięto ten dochód (poniesiono stratę).   Ponadto należy wskazać, że podatnik, który chce skorzystać z ww. preferencji jest zobowiązany prowadzić szczegółową ewidencję rachunkową w sposób umożliwiający obliczenie podstawy opodatkowania, w tym powiązanie ponoszonych kosztów prac badawczo-rozwojowych z osiąganymi dochodami z kwalifikowanych praw własności intelektualnej powstałymi w wyniku przeprowadzenia tych prac.   Zgodnie bowiem z art. 30cb ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych: podatnicy podlegający opodatkowaniu na podstawie art. 30ca są obowiązani: 1)    wyodrębnić każde kwalifikowane prawo własności intelektualnej w prowadzonych księgach rachunkowych; 2)    prowadzić księgi rachunkowe w sposób zapewniający ustalenie przychodów, kosztów uzyskania przychodów i dochodu (straty), przypadających na każde kwalifikowane prawo własności intelektualnej; 3)    wyodrębnić koszty, o których mowa w art. 30ca ust. 4, przypadające na każde kwalifikowane prawo własności intelektualnej, w sposób zapewniający określenie kwalifikowanego dochodu; 4)    dokonywać zapisów w prowadzonych księgach rachunkowych w sposób zapewniający ustalenie łącznego dochodu z kwalifikowanych praw własności intelektualnej – w przypadku gdy podatnik wykorzystuje więcej niż jedno kwalifikowane prawo własności intelektualnej, a w prowadzonych księgach rachunkowych nie jest możliwe spełnienie warunków, o których mowa w pkt 2 i 3; 5)    dokonywać zapisów w prowadzonych księgach rachunkowych w sposób zapewniający ustalenie dochodu z kwalifikowanych praw własności intelektualnej w odniesieniu do tego produktu lub tej usługi albo do tych produktów lub tych usług – w przypadku gdy podatnik wykorzystuje jedno kwalifikowane prawo własności intelektualnej lub większą liczbę tych praw w produkcie lub usłudze albo w produktach lub usługach, a w prowadzonych księgach rachunkowych nie jest możliwe spełnienie warunków, o których mowa w pkt 2-4. Stosownie do art. 30cb ust. 2 ww. ustawy: podatnicy prowadzący podatkową księgę przychodów i rozchodów wykazują informacje, o których mowa w ust. 1, w odrębnej ewidencji.   Zgodnie z art. 30cb ust. 3 omawianej ustawy: w przypadku gdy na podstawie ksiąg rachunkowych lub ewidencji, o której mowa w ust. 2, nie jest możliwe ustalenie dochodu (straty) z kwalifikowanych praw własności intelektualnej, podatnik jest obowiązany do zapłaty podatku zgodnie z art. 27 lub art. 30c.   Powyższe przepisy wprowadzają korzystne rozwiązania podatkowe dla przedsiębiorców, którzy uzyskują dochody z komercjalizacji wytworzonych lub rozwiniętych przez nich praw własności intelektualnej, tzw. Innovation Box. W tym zakresie wpisują się one w realizację „Planu na rzecz Odpowiedzialnego Rozwoju”, „Strategii na rzecz doskonałości naukowej, nowoczesnego szkolnictwa wyższego, partnerstwa z biznesem i społecznej odpowiedzialności nauki” oraz „Strategii na Rzecz Odpowiedzialnego Rozwoju” w obszarze innowacyjności. Znowelizowane przepisy mają prowadzić do wzrostu zainteresowania pracami badawczo-rozwojowymi prowadzonymi w Polsce oraz stanowić swoiste „zamknięcie” łańcucha wartości związanego z procesem tworzenia i komercjalizacji innowacyjnych rozwiązań będących efektem prac badawczo-rozwojowych.   Należy także wskazać, że powyższe regulacje polegają na preferencyjnym opodatkowaniu 5% stawką podatkową dochodów uzyskiwanych przez podatnika z praw własności intelektualnej, których podatnik jest właścicielem, współwłaścicielem, użytkownikiem lub posiada prawa do korzystania z nich na podstawie umowy licencyjnej i które są chronione na podstawie obowiązującego prawa krajowego lub międzynarodowego przez m.in. patent, dodatkowe prawo ochronne na wzór użytkowy czy prawo z rejestracji wzoru przemysłowego, zwane „kwalifikowanymi prawami własności intelektualnej”.   Możliwość skorzystania z ulgi Innovation Box ma miejsce również w sytuacji, gdy podatnik dokona zakupu kwalifikowanych praw własności intelektualnej, o których mowa powyżej, pod warunkiem że następnie poniesie on koszty związane z rozwojem lub ulepszeniem nabytego prawa.   Dochodem kwalifikującym się do ulgi Innovation Box jest dochód uzyskany z tytułu należności/opłat licencyjnych lub innych należności związanych z wykorzystywaniem kwalifikowanego prawa własności intelektualnej, dochód ze sprzedaży kwalifikowanego prawa własności intelektualnej, jak również, co istotne, dochód z tego aktywa uwzględniony w cenie sprzedaży lub usługi określany na zasadzie ceny rynkowej.   Warunkiem koniecznym dla skorzystania z omawianej preferencji jest wymóg prowadzenia przez podatnika działalności badawczo-rozwojowej bezpośrednio związanej z wytworzeniem, komercjalizacją, rozwojem lub ulepszeniem kwalifikowanego prawa własności intelektualnej, co stanowi wyraz realizacji zasady nexus. Poziom dochodu kwalifikowanego do zastosowania preferencyjnej stawki opodatkowania będzie wyliczany przy zastosowania formuły (wzoru) wynikającej z raportu nr 5 BEPS. Przewidziano także możliwość zlecenia wykonania prac badawczo- rozwojowych innym podmiotom zarówno niepowiązanym, jak i powiązanym. Należy podkreślić, że stosowanie tej ulgi (niższej stawki podatku do kwalifikowanych dochodów) będzie prawem, a nie obowiązkiem podatnika. Jest to o tyle istotne, gdyż z korzystaniem z ulgi wiążą się, bądź co bądź, dodatkowe obowiązki po stronie podatników, w szczególności obowiązek prowadzenia ewidencji pozwalającej na monitorowanie i śledzenie efektów prac badawczo-rozwojowych. Podatnik będzie miał możliwość stosowania niniejszej ulgi przez cały okres trwania ochrony prawnej kwalifikowanych praw własności intelektualnej. W przypadku tych aktywów, które podlegają procedurze zgłoszenia/rejestracji, podatnik będzie mógł skorzystać z preferencji podatkowej od momentu zgłoszenia lub złożenia wniosku o rejestrację (obowiązek zwrotu kwoty ulgi w przypadku wycofania wniosku, odmowy udzielenia prawa lub odrzucenia wniosku o rejestrację).   Odnosząc powyższe przepisy podatkowe do przedstawionego opisu sprawy, należy wskazać, że: Wnioskodawca w ramach indywidualnej działalności gospodarczej tworzy i rozwija oprogramowanie; Wnioskodawca wykonuje powyższe czynności w ramach prowadzonej przez niego działalności badawczo-rozwojowej spełniającej definicje wskazane w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych; W wyniku prowadzonych przez Wnioskodawcę prac związanych z tworzeniem i rozwijaniem oprogramowania komputerowego powstaje nowe, odrębne oprogramowanie lub jego część podlegające ochronie na podstawie art. 74 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych; Wnioskodawca przenosi na rzecz Kontrahenta wszelkie prawa autorskie do wytworzonych programów w zamian za wynagrodzenie;Wnioskodawca oświadcza, że posiada i prowadzi od 1 stycznia 2021 r. odrębną od podatkowej księgi przychodów i rozchodów, zgodną z wymogami art. 30cb ustawy o PIT ewidencję, pozwalającą na ustalenie przychodów, kosztów uzyskania przychodów i dochodu (straty) przypadających na każde kwalifikowane prawo własności intelektualnej oraz na wyodrębnienie kosztów, o których mowa w art. 30ca ust. 4 ustawy o PIT przypadających na każde wyżej wymienione prawo i zapewniającą określenie kwalifikowanego dochodu z kwalifikowanych praw własności intelektualnej, a także na monitorowanie i śledzenie efektów prac, obejmującą wydatki od początku realizacji działalności zmierzającej do wytworzenia kwalifikowanego prawa własności Intelektualnej, do końca danego miesiąca kalendarzowego, poprzez narastające ujęcie wydatków w odniesieniu do poszczególnych zadań. Należy także wskazać, że oprogramowanie – definiowane jako ogół informacji w postaci zestawu instrukcji, zaimplementowanych interfejsów i zintegrowanych danych przeznaczonych dla komputera do realizacji wyznaczonych celów – podlega ochronie jak utwór literacki z art. 1 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (Dz.U. z 2019 r. poz. 1231 ze zm.). Stąd oprogramowanie może być uznane za kwalifikowane IP, w świetle art. 30ca ust. 2 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, jeśli jego wytworzenie, rozszerzenie lub ulepszenie jest wynikiem prac badawczo-rozwojowych.   Zgodnie z art. 74 ust. 2 ww. ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych: ochrona przyznana programowi komputerowemu obejmuje wszystkie formy jego wyrażenia. Idee i zasady będące podstawą jakiegokolwiek elementu programu komputerowego, w tym podstawą łączy, nie podlegają ochronie.   W celu poprawnego zastosowania preferencji IP Box wobec autorskiego prawa do programu komputerowego należy nadać mu znaczenia funkcjonalne, celowościowe i rozszerzające, w zgodzie z najbardziej istotnym międzynarodowym kontekstem przepisów o IP Box, czyli Raportem OECD BEPS Plan Działania nr 5. Zgodnie z akapitem 34 tego Raportu, (…), nie tylko program komputerowy chroniony prawem autorskim, ale szerzej oprogramowanie chronione prawem autorskim, może zawierać się w katalogu kwalifikowanych IP jako aktywo funkcjonalnie ekwiwalentne do patentu. OECD wskazuje, że oprogramowanie chronione prawem autorskim dzieli podstawowe cechy patentów, ponieważ jest nowatorskie, nieoczywiste i użyteczne, a zatem zasadniczo wynika z prowadzenia innowacyjnej działalności badawczo-rozwojowej, której prowadzenie powinny stymulować przepisy o IP Box. OECD stwierdza także, że nie wszystkie jurysdykcje zapewniają ochronę patentową oprogramowania i dlatego wielu podatników, którzy wytwarzają oprogramowanie, musi posiadać prawa autorskie, zamiast polegać na ochronie patentowej. Włączenie oprogramowania chronionego prawem autorskim do definicji funkcjonalnie równoważnych kwalifikowanych IP zapewnia również, że różne traktowanie oprogramowania na mocy prawa patentowego różnych jurysdykcji nie ma wpływu na to, czy dochody z oprogramowania mogą korzystać z różnych regulacji IP Box. W związku z tym, że w Polsce oprogramowanie - definiowane jako ogół informacji w postaci zestawu instrukcji, zaimplementowanych interfejsów i zintegrowanych danych przeznaczonych dla komputera do realizacji wyznaczonych celów - podlega ochronie jak utwór literacki z art. 1 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych, oprogramowanie może być, zgodnie  z wykładnią celowościową i kontekstualną (ww. Raport OECD), uznane za kwalifikowane IP w świetle rozszerzającej wykładni art. 30ca ust. 2 pkt 8 ustawy, jeśli jego wytworzenie, rozszerzenie lub ulepszenie jest wynikiem prac badawczo-rozwojowych. Reasumując powyższe – autorskie prawo do oprogramowania komputerowego wytwarzane i rozwijane przez Wnioskodawcę w ramach prowadzonej przez niego działalności gospodarczej jest kwalifikowanym prawem własności intelektualnej w rozumieniu art. 30ca ust. 2 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Wnioskodawca zgodnie z art. 30ca ust. 7 pkt 2 osiąga dochód ze sprzedaży kwalifikowanego prawa własności intelektualnej.   Dochód ze zbycia tego prawa lub jego części stanowi kwalifikowany dochód w rozumieniu art. 30ca ust. 4 w związku z art. 30ca ust. 7 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Tym samym Wnioskodawca może zastosować stawkę 5% do dochodów (strat) uzyskanych ze sprzedaży kwalifikowanych praw własności intelektualnej, o których mowa we wniosku.   Zgodnie z art. 30ca ust. 11 ustawy PIT, podatnicy korzystający z opodatkowania zgodnie z ust. 1 tego artykułu są obowiązani do wykazania dochodu (straty) z kwalifikowanego prawa własności intelektualnej w zeznaniu za rok podatkowy, w którym osiągnięto ten dochód (poniesiono stratę). Podatnik, który osiągnął w ciągu roku dochód z kwalifikowanego IP i decyduje, że wobec tego dochodu będzie stosował 5% stawkę podatku, jest zobowiązany do wykazania tego dochodu  w zeznaniu rocznym składanym za rok, w którym ten dochód został osiągnięty. Podatnik ma prawo stosować 5% stawkę podatkową do dochodu z tego konkretnego kwalifikowanego IP w okresie, w którym kwalifikowane IP posiada ochronę prawną.   Tym samym Wnioskodawca prowadzący „na bieżąco” i „od początku” realizacji działalności badawczo - rozwojowej zmierzającej do wytworzenia kwalifikowanego IP odrębną od podatkowej księgi przychodów i rozchodów ewidencję, będzie mógł skorzystać w zeznaniu rocznym z preferencyjnego opodatkowania dochodów z tego tytułu za rok 2021 (od 1 stycznia 2021 r.) i lata następne (przy założeniu, że jego sytuacja i obowiązujące prawo nie zmienią się w istotnym zakresie) według 5% stawki podatku dochodowego.   Przechodząc do kwestii, które z wydatków ponoszonych przez Wnioskodawcę w ramach prowadzonej działalności gospodarczej są kosztami uzyskania przychodu z kwalifikowanego prawa własności intelektualnej, Organ wyjaśnia, co następuje. Należy przede wszystkim podkreślić, że wysokość dochodu z kwalifikowanego IP ustala się jako iloczyn: dochodu z kwalifikowanego IP osiągniętego w roku podatkowym iwskaźnika nexus obliczonego według specjalnego wzoru określonego w art. 30ca ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Zatem, dla potrzeb obliczenia podstawy opodatkowania podlegającej preferencyjnemu opodatkowaniu stawką 5% podatnik jest zobowiązany do wyliczenia dwóch podstawowych wartości: dochodu z kwalifikowanego IP osiągniętego w roku podatkowym orazwskaźnika, którym zostanie przemnożony powyższy dochód. Z objaśnień podatkowych z 15 lipca 2019 r. wynika bowiem, że „Obliczając wysokość dochodu z kwalifikowanego IP, który w dalszej kolejności zostanie przemnożony przez wskaźnik nexus w celu obliczenia końcowego dochodu podlegającego 5% stawce podatku, niezbędne jest określenie związanych z kwalifikowanym IP przychodów oraz kosztów. Konieczne jest więc wskazanie przez podatnika przychodów osiąganych z danego kwalifikowanego IP oraz alokowanie do tych przychodów funkcjonalnie związanych z nimi kosztów, które w sposób bezpośredni i pośredni przyczyniły się do powstania tego przychodu. Zatem, dochodem z kwalifikowanego IP jest nadwyżka sumy przychodów osiągnięta z tego kwalifikowanego IP nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania przychodów przekraczają sumę przychodów, różnica jest stratą z kwalifikowanego IP”. Potwierdza to art. 9 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, zgodnie z którym dochodem ze źródła przychodów, jeżeli przepisy art. 23o, art. 23u, art. 24-24b, art. 24c, art. 24e, art. 30ca, art. 30da oraz art. 30f nie stanowią inaczej, jest nadwyżka sumy przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania przekraczają sumę przychodów, różnica jest stratą ze źródła przychodów. Do powołanej w zdaniu poprzednim regulacji odwołuje się również art. 30ca ust. 7 cytowanej ustawy. W związku z powyższym należy określić – po pierwsze – przychody z kwalifikowanego prawa IP, a następnie koszty uzyskania tych przychodów. Co do kosztów uzyskania przychodów to należy wskazać, że muszą to być koszty poniesione w celu uzyskania przychodów z tytułu wynagrodzenia za przeniesienie autorskich praw do programów komputerowych, a zatem funkcjonalnie związanych z nimi kosztów, które w sposób bezpośredni lub pośredni związane są z przychodem z kwalifikowanych praw IP. W celu określenia takich kosztów zastosowanie znajdzie art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, zgodnie z którym kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23 tej ustawy zawierającym katalog wydatków nieuznawanych za koszty podatkowe. Aby zatem wydatek mógł być uznany za koszt uzyskania przychodu, winien, w myśl powołanego przepisu, spełniać łącznie następujące warunki: pozostawać w związku przyczynowym z przychodem lub źródłem przychodu i być poniesiony w celu osiągnięcia przychodu lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodu,nie znajdować się na liście kosztów nieuznawanych za koszty uzyskania przychodów, wymienionych w art. 23 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych,być właściwie udokumentowany. Przenosząc powyższe na grunt rozpatrywanej sprawy, kosztami uzyskania przychodów z tytułu wynagrodzenia za przeniesienie praw autorskich do wytworzonego oprogramowania będą wszelkie koszty poniesione w związku z prowadzoną przez Wnioskodawcę działalnością badawczo-rozwojową, tj.: ·         wydatki związane ze sprzętem użytkowanym przy tworzeniu kwalifikowanych praw własności intelektualnej (sprzęt: komputer, laptop, akcesoria komputerowe), ·         wydatki na oprogramowanie zewnętrzne, ·         wydatki związane z podróżami w celu odbycia bezpośrednich spotkań z klientami, ·         pozostałe wydatki, które są niezbędne w codziennym prowadzeniu działalności gospodarczej, takie jak: -     Koszt udziału w branżowych szkoleniach i konferencjach, -     Zakup niezbędnej literatury branżowej, -     Opłaty leasingowe za samochód osobowy (niezbędny do podróży na spotkania z Klientami), -     Opłaty za paliwo związane z użytkowaniem samochodu, -     Rachunki za Internet, telefon. Należy także podkreślić, że objaśnienia podatkowe wskazują na możliwość uwzględnienia w kalkulacji dochodu (który następnie zostanie przemnożony przez wskaźnik nexus) również kosztów pośrednich. Nie wskazują natomiast, w jaki sposób koszty pośrednie należy przyporządkować do przychodów z kwalifikowanych praw własności intelektualnej i do pozostałych przychodów. Zdaniem Organu – w celu alokowania kosztów pośrednich do przychodów z kwalifikowanych praw własności intelektualnej można w drodze analogii zastosować zasadę wynikającą z treści art. 22 ust. 3 i ust. 3a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Zgodnie z pierwszą regulacją wskazaną w zdaniu poprzednim, jeżeli podatnik ponosi koszty uzyskania przychodów ze źródeł, z których dochód podlega opodatkowaniu, oraz koszty związane z przychodami z innych źródeł, a nie jest możliwe ustalenie kosztów uzyskania przypadających na poszczególne źródła, koszty te ustala się w takim stosunku, w jakim pozostają przychody z tych źródeł w ogólnej kwocie przychodów. Zasadę, o której mowa w ust. 3, stosuje się również w przypadku, gdy część dochodów z tego samego źródła przychodów podlega opodatkowaniu, a część jest wolna od opodatkowania, z wyłączeniem źródeł przychodów określonych w art. 10 ust. 1 pkt 1 i 2 (art. 22 ust. 3a ww. ustawy). Zatem, w przypadku braku możliwości alokowania konkretnego kosztu poniesionego przez Wnioskodawcę w ramach działalności gospodarczej do przychodów ze zbycia praw autorskich, Wnioskodawca może przyporządkować wydatki do przychodów ze zbycia praw autorskich według proporcji ustalonej jako stosunek przychodów ze zbycia oprogramowania do przychodów ogółem Wnioskodawcy z prowadzonej działalności gospodarczej w danym okresie.   Kolejnym krokiem jest wyliczenie wskaźnika nexus. Należy zauważyć, że istotne jest to, aby ze wskaźnika nexus wykluczyć koszty, które nie są lub ze swej natury nie mogą być, bezpośrednio związane z wytworzeniem, rozwinięciem lub ulepszeniem konkretnych kwalifikowanych praw własności intelektualnej. Ustalając wskaźnik nexus, należy pamiętać, aby istniał związek między: wydatkami poniesionymi przez podatnika w związku z wytworzeniem kwalifikowanego prawa własności intelektualnej,kwalifikowanym prawem własności intelektualnej orazdochodami uzyskiwanymi z kwalifikowanych praw własności intelektualnej. Ta szczególna metoda ujmowania kosztów we wskaźniku ma zastosowanie jedynie dla celu, jakim jest kalkulacja tego wskaźnika. Należy również pamiętać, że wskaźnik nexus jest obliczany oddzielnie dla dochodów z poszczególnych kwalifikowanych praw własności intelektualnej. W związku z tym Wnioskodawca powinien również ustalić odrębnie koszty faktycznie poniesione na działalność badawczo-rozwojową związaną z danym prawem. Należy zatem przyjąć, że jeżeli podatnik poniósł rzeczywiście wydatki, które kwalifikują się jako koszty prowadzonej przez niego działalności badawczo-rozwojowej, to wydatki związane z wytworzeniem w ramach tej działalności kwalifikowanego IP należy uznać za koszty faktycznie poniesione przez podatnika na prowadzoną bezpośrednio przez niego działalność badawczo-rozwojową związaną z kwalifikowanym prawem własności intelektualnej, z zastrzeżeniem art. 30ca ust. 5 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.   Zatem, wydatki ponoszone przez Wnioskodawcę na: ·         sprzęt użytkowany przy tworzeniu kwalifikowanych praw własności intelektualnej (sprzęt: komputer, laptop, akcesoria komputerowe), ·         wydatki na oprogramowanie zewnętrzne, ·         wydatki związane z podróżami w celu odbycia bezpośrednich spotkań z klientami, ·         pozostałe wydatki, które są niezbędne w codziennym prowadzeniu działalności gospodarczej, takie jak: -        Koszt udziału w branżowych szkoleniach i konferencjach, -        Zakup niezbędnej literatury branżowej, -        Opłaty leasingowe za samochód osobowy (niezbędny do podróży na spotkania z Klientami), -        Opłaty za paliwo związane z użytkowaniem samochodu, -        Rachunki za Internet, telefon. przy zachowaniu właściwej proporcji, mogą stanowić koszty, o których mowa w lit. a) wzoru z art. 30ca ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, jako koszty prowadzonej bezpośrednio przez Wnioskodawcę działalności badawczo-rozwojowej związanej z kwalifikowanym prawem własności intelektualnej.   Reasumując, wydatki ponoszone przez Wnioskodawcę na: ·         sprzęt użytkowany przy tworzeniu kwalifikowanych praw własności intelektualnej (sprzęt: komputer, laptop, akcesoria komputerowe), ·         wydatki na oprogramowanie zewnętrzne, ·         wydatki związane z podróżami w celu odbycia bezpośrednich spotkań z klientami, ·         pozostałe wydatki, które są niezbędne w codziennym prowadzeniu działalności gospodarczej, takie jak: -        Koszt udziału w branżowych szkoleniach i konferencjach, -        Zakup niezbędnej literatury branżowej, -        Opłaty leasingowe za samochód osobowy (niezbędny do podróży na spotkania z Klientami), -        Opłaty za paliwo związane z użytkowaniem samochodu, -        Rachunki za Internet, telefon. które Wnioskodawca ponosi w ramach prowadzonej działalności gospodarczej w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów w rozumieniu art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, są kosztami uzyskania przychodu z kwalifikowanego prawa własności intelektualnej w kontekście art. 30ca ust. 7 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.   Jednocześnie wydatki ponoszone przez Wnioskodawcę na: ·         sprzęt użytkowany przy tworzeniu kwalifikowanych praw własności intelektualnej (sprzęt: komputer, laptop, akcesoria komputerowe), ·         wydatki na oprogramowanie zewnętrzne, ·         wydatki związane z podróżami w celu odbycia bezpośrednich spotkań z klientami, ·         pozostałe wydatki, które są niezbędne w codziennym prowadzeniu działalności gospodarczej, takie jak: -        Koszt udziału w branżowych szkoleniach i konferencjach, -        Zakup niezbędnej literatury branżowej, -        Opłaty leasingowe za samochód osobowy (niezbędny do podróży na spotkania z Klientami), -        Opłaty za paliwo związane z użytkowaniem samochodu, -        Rachunki za Internet, telefon. które Wnioskodawca ponosi w ramach prowadzonej działalności gospodarczej w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów w rozumieniu art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych mogą (przy zachowaniu odpowiedniej metody alokacji) zostać uznane za koszty do obliczenia wskaźnika nexus, o którym mowa w art. 30ca  ust. 4 w zw. z art. 30ca ust. 5 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, na potrzeby wyliczenia kwalifikowanego dochodu z kwalifikowanego prawa własności intelektualnej.   Należy dodać, że wybór metody ustalania odpowiedniej proporcji zależy od okoliczności faktycznych konkretnej sprawy. Pełna weryfikacja stanowiska Wnioskodawcy może być dokonana jedynie w toku ewentualnego postępowania podatkowego, kontroli podatkowej lub postępowania kontrolnego organu kontroli celno-skarbowej będącej poza zakresem instytucji interpretacji indywidualnej, do której mają zastosowanie przepisy określone w art. 14h ustawy – Ordynacja podatkowa.   Wobec powyższego stanowisko Wnioskodawcy jest prawidłowe.   Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego) podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.   Końcowo należy wskazać, że procedura wydawania indywidualnych interpretacji przepisów prawa podatkowego nie podlega regułom przewidzianym dla postępowania podatkowego, czy kontrolnego. Organ wydający interpretację opiera się wyłącznie na opisie stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego podanego we wniosku – nie prowadzi postępowania dowodowego. Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów podatkowych nie jest bowiem ustalanie, czy przedstawiony we wniosku stan faktyczny/zdarzenie przyszłe jest zgodny ze stanem rzeczywistym. Ustalenie stanu rzeczywistego stanowi domenę ewentualnego postępowania podatkowego. Pełna weryfikacja prawidłowości stanowiska Wnioskodawcy może być dokonana jedynie w toku ewentualnego postępowania podatkowego, kontroli podatkowej lub postępowania kontrolnego organu kontroli celno-skarbowej, będącego poza zakresem instytucji interpretacji indywidualnej, do której zastosowanie mają przepisy określone w art. 14h (w zamkniętym katalogu) ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2021 r. poz. 1540).   Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.   Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej: 1)     z zastosowaniem art. 119a; 2)     w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; 3)     z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści. Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych (art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej).   Powyższe unormowania należy odczytywać łącznie z przepisami art. 33 ustawy z 23 października 2018 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ustawy – Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 2193), wprowadzającymi regulacje intertemporalne.    Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.).   Skargę wnosi się w dwóch egzemplarzach (art. 47 § 1 ww. ustawy) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała lub drogą elektroniczną na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 54 § 1a ww. ustawy), w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a (art. 53 § 1 ww. ustawy). W przypadku pism i załączników wnoszonych w formie dokumentu elektronicznego odpisów nie dołącza się (art. 47 § 3 ww. ustawy).   W przypadku wnoszenia skargi w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego i stanu epidemii jako najwłaściwszy proponuje się kontakt z wykorzystaniem systemu teleinformatycznego ePUAP.   Jednocześnie, zgodnie art. 57a ww. ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.