0114-KDIP4-1.4012.475.2021.2.RMA

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA   Na podstawie art. 13 § 2a, art. 14b § 1, art. 14r ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm.) Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdza, że stanowisko przedstawione we wniosku wspólnym z 23 lipca 2021 r. (data wpływu 23 lipca 2021 r.), uzupełnionym 3 sierpnia 2021 r. (data wpływu 3 sierpnia 2021 r.) oraz 25 października 2021 r. w odpowiedzi na wezwanie z 13 października 2021 r. (doręczone 19 października 2021 r.), o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie braku opodatkowania połączenia spółek i prawa do odliczenia podatku VAT - jest prawidłowe.   UZASADNIENIE   23 lipca 2021 r. wpłynął ww. wniosek wspólny o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie braku opodatkowania połączenia spółek i prawa do odliczenia podatku VAT. Wniosek został uzupełniony pismami z 3 sierpnia i 25 października 2021 r. (data wpływu 3 sierpnia i 25 października 2021 r.).   We wniosku złożonym przez: - Zainteresowanego będącego stroną postępowania: Spółka  z o.o. - Zainteresowanego niebędącego stroną postępowania: A. spółka z o.o.   przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe:   Spółka (Wnioskodawca) jest polskim rezydentem podatkowym, którego dochody podlegają w całości opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych w Polsce. Spółka jest zarejestrowanym, czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług (dalej „VAT”) od 2006 roku. Spółka prowadzi działalność gospodarczą od 2006 roku. Przedmiotem działalności Spółki jest m.in. prowadzenie prac badawczo-rozwojowych w dziedzinie nauk matematyczno-fizycznych, chemicznych, biologicznych, rolniczych, medycznych i ekonomicznych, a także działalność rachunkowo-księgowa oraz przetwarzanie danych. Spółka świadczy usługi i dostarcza towary na rzecz podmiotów powiązanych współnależących do Grupy A, światowego lidera w przetwórstwie nasion oleistych i produkcji butelkowanych olejów roślinnych. Jedynym wspólnikiem Spółki, posiadającym 100% udziałów, jest B z siedzibą w Rotterdamie (dalej „B”). B jest holenderskim rezydentem podatkowym, którego dochody w całości podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych w Holandii (Niderlandach). B poza udziałami w Spółce posiada również 100% udziałów w A (dalej „A” lub „Zainteresowany”). A prowadzi działalność gospodarczą od 2005 roku. Podstawowym przedmiotem działalności Zainteresowanego jest produkcja margaryn, przeładunek towarów w terminalu portowym, handel śrutą sojową na terenie Polski oraz handel zbożami. A prowadzi swoją działalność przy użyciu dwóch zakładów - zakładu w C będącego terminalem portowym, w którym prowadzona jest podstawowa działalność operacyjna związana z przeładunkami towarów oraz ich dystrybucją oraz zakładu w D, w którym produkowane są margaryny, dystrybuowane następnie na rynku krajowym oraz zagranicznym. Spółka i A dotychczas funkcjonowały jako samodzielne podmioty. Obecnie z uwagi na potrzebę między innymi uproszczenia struktury organizacyjnej, redukcję kosztów funkcjonowania obecnej struktury organizacyjnej, zwiększenie efektywności zarządzania działalnością Spółki i A oraz zwiększenie efektywności w zarządzaniu przepływami pieniężnymi planowane jest przeprowadzenie połączenia polegającego na przejęciu Spółki przez A. W ramach tego samego procesu połączenia A przejmie także przedsiębiorstwo spółki E. A i Spółka ustaliły plan połączenia spółek w trybie łączenia przez przejęcie – art. 492 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 15 września 2000 r. - Kodeks spółek handlowych (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1526 z późn. zm., dalej: „KSH”). W wyniku połączenia Spółka zostanie rozwiązana. Z chwilą połączenia A przejmie cały majątek Spółki. Zgodnie z planem połączenia cały majątek Spółki w momencie połączenia zostanie przeniesiony na A w zamian za udziały, które A wyda na rzecz B, tj. jedynego udziałowca/akcjonariusza Spółki. W wyniku połączenia dojdzie do ustania bytu prawnego Spółki, której przedsiębiorstwo zostanie przeniesione na A, a B uzyska nowe udziały A.   W związku z powyższym opisem zadano następujące pytania (sformułowane w uzupełnieniu z 25 października 2021 r.):   1)   Czy prawidłowe jest stanowisko Wnioskodawcy, że przeprowadzenie połączenia Spółki z A z podwyższeniem kapitału zakładowego A nie będzie skutkować powstaniem obowiązku podatkowego w rozumieniu ustawy o VAT dla Spółki? 2)   Czy jeżeli odpowiedź na powyższe pytanie jest nieprawidłowa, to czy A będzie miało prawo do odliczenia VAT w związku z tym zdarzeniem?   Zdaniem Zainteresowanych (stanowisko przedstawione w uzupełnieniu z 25 października 2021 r.):   W odniesieniu do pytania nr 1: Zdaniem Wnioskodawcy, przeprowadzenie połączenia Spółki z A z podwyższeniem kapitału zakładowego A nie będzie skutkować powstaniem obowiązku podatkowego w rozumieniu ustawy o VAT dla Spółki.   Zgodnie z art. 491 § 1 KSH, spółki kapitałowe mogą się łączyć między sobą oraz ze spółkami osobowymi. Na gruncie art. 492 § 1 KSH, połączenie może być dokonane: 1)   przez przeniesienie całego majątku spółki (przejmowanej) na inną spółkę (przejmującą) za udziały lub akcje, które spółka przejmująca wydaje wspólnikom spółki przejmowanej (łączenie się przez przejęcie); 2)   przez zawiązanie spółki kapitałowej, na którą przechodzi majątek wszystkich łączących się spółek za udziały lub akcje nowej spółki (łączenie się przez zawiązanie nowej spółki). W przedstawionym zdarzeniu przyszłym dojdzie do połączenia, o którym mowa w pkt 1 powyżej. Na podstawie art. 493 § 1 i § 2 KSH, Spółka przejmowana albo spółki łączące się przez zawiązanie nowej spółki zostają rozwiązane, bez przeprowadzenia postępowania likwidacyjnego, w dniu wykreślenia z rejestru, a samo połączenie następuje z dniem wpisania połączenia do rejestru właściwego według siedziby, odpowiednio spółki przejmującej albo spółki nowo zawiązanej (dzień połączenia). Wpis ten wywołuje skutek wykreślenia spółki przejmowanej albo spółek łączących się przez zawiązanie nowej spółki, z uwzględnieniem art. 507 KSH. Zgodnie z art. 494 § 1 KSH spółka przejmująca albo spółka nowo zawiązana wstępuje z dniem połączenia we wszystkie prawa i obowiązki spółki przejmowanej albo spółek łączących się przez zawiązanie nowej spółki. Przechodząc na grunt ustaw podatkowych, jak wynika z art. 93 § 1 Ordynacji podatkowej, osoba prawna zawiązana (powstała) w wyniku łączenia się: 1)   osób prawnych, 2)   osobowych spółek handlowych, 3)   osobowych i kapitałowych spółek handlowych - wstępuje we wszelkie przewidziane w przepisach prawa podatkowego prawa i obowiązki każdej z łączących się osób lub spółek. Co więcej, zgodnie z art. 93 § 2 Ordynacji podatkowej, wspomniane skutki występują również w stosunku do osoby prawnej łączącej się przez przejęcie: 1)   innej osoby prawnej (osób prawnych), 2)   osobowej spółki handlowej (osobowych spółek handlowych). Oznacza to, że na podstawie art. 93 Ordynacji podatkowej A będzie sukcesorem (następcą prawnym) praw i obowiązków z zakresu prawa podatkowego, które przed połączeniem przysługiwały Spółce. Na gruncie Ustawy VAT brak jest natomiast przepisów, które odnosiłyby się wprost do problematyki połączenia spółek. Dlatego też ocenę tego, czy takie zdarzenie podlega opodatkowaniu należy rozpocząć od ogólnych regulacji zawartych w ustawie VAT wyznaczających zakres opodatkowania tym podatkiem i zawierających definicję czynności opodatkowanych. Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy o VAT, opodatkowaniu VAT podlegają następujące czynności: 1)   odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, 2)   eksport towarów, 3)   import towarów na terytorium kraju, 4)   wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju, 5)   wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów. Ze względu na fakt, że A i Spółka są polskimi rezydentami podatkowymi, zarejestrowanymi jako podatnicy VAT czynni oraz w związku z faktem, iż poprzez połączenie nie nastąpi przemieszczenie towarów do innego państwa, oczywiste jest, że połączenie nie będzie mogło stanowić czynności opodatkowanych wymienionych w art. 5 ust. 1 pkt 2-5 ustawy o VAT. Rozważenia wymaga więc jedynie to, czy łączenie przez przejęcie spółek kapitałowych może stanowić odpłatną dostawę towarów albo odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT. Na podstawie orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej: „TSUE”) (np. w sprawie Tolsma C-16/93, w sprawie Town and County Factors Ltd C-498/99, w sprawie Apple and Pear Development Council C-102/86, w sprawie Societe thermale C-277/05) można sformułować ogólne stanowisko, że za świadczenie usług za wynagrodzeniem, a więc czynność podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, uważane mogą być relacje, w których: 1)   istnieje związek prawny między usługodawcą i usługobiorcą, w ramach którego następuje świadczenie wzajemne, 2)   istnieje bezpośrednia i jasno zindywidualizowana korzyść po stronie dostawcy towaru lub usługi, 3)   odpłatność za otrzymane świadczenie (towar lub usługę) pozostaje w bezpośrednim związku z czynnością, która miałaby być opodatkowana tym podatkiem, 4)   istnieje możliwość wyrażenia w pieniądzu wartości tego świadczenia wzajemnego. Zdaniem Wnioskodawcy łączenie przez przejęcie spółek kapitałowych nie powinno podlegać opodatkowaniu VAT choćby z tego względu, że nie może zostać uznane za czynność dokonywaną odpłatnie. Jakkolwiek w toku połączenia ma miejsce przeniesienie majątku spółki przejmowanej na rzecz spółki przejmującej, to jednak w zamian za przeniesienie majątku, które następuje ex lege na podstawie art. 494 § 1 KSH, spółka przejmowana nie osiąga żadnego przysporzenia. Spółka przejmowana i spółka przejmująca nie spełniają na swoją rzecz żadnych świadczeń, które można byłoby potraktować jako wynagrodzenie za wykonaną czynność opodatkowaną. W przypadku połączenia spółek nie można uznać, że którakolwiek z uczestniczących w nim spółek jest beneficjentem świadczenia ze strony innych jego uczestników. W wyniku połączenia podmiot przejmowany przestaje bowiem istnieć, zostaje inkorporowany (wchłonięty) przez podmiot przejmujący, który jest jednocześnie następcą prawnym podmiotu przejmowanego. Powyższe oznacza brak możliwości opodatkowania VAT połączenia, ponieważ w takiej sytuacji doszłoby do koncentracji w jednym podmiocie praw i obowiązków świadczeniodawcy i świadczeniobiorcy danej czynności (ten sam podmiot byłby jednocześnie dostawcą i odbiorcą usługi lub towaru). W takim przypadku nie można więc uznać, że w związku z połączeniem spółek doszło do wykonania czynności opodatkowanej przez Spółkę. W związku z powyższym połączenie A ze Spółką uznać należy za czynność pozostającą poza zakresem opodatkowania VAT. Nawet gdyby uznać, że planowana transakcja mogłaby zostać zakwalifikowana jako czynność wymieniona w art. 5 ust. 1 ustawy o VAT, należy zwrócić uwagę, że stosownie do postanowień art. 6 pkt 1 ustawy o VAT, przepisów ustawy o VAT nie stosuje się do transakcji zbycia przedsiębiorstwa lub zorganizowanej części przedsiębiorstwa. Przepisy ustawy o VAT nie zawierają definicji przedsiębiorstwa, przez co należy sięgnąć do definicji zawartej art. 551 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (tekst jedn.: Dz. U. z 2020 r. poz. 1740 z późn. zm., dalej: „KC”). Zgodnie z tym przepisem, przez przedsiębiorstwo rozumie się zorganizowany zespół składników niematerialnych i materialnych przeznaczony do prowadzenia działalności gospodarczej, który obejmuje w szczególności: 1)   oznaczenie indywidualizujące przedsiębiorstwo lub jego wyodrębnione części (nazwa przedsiębiorstwa), 2)   własność nieruchomości lub ruchomości, w tym urządzeń, materiałów, towarów i wyrobów, oraz inne prawa rzeczowe do nieruchomości lub ruchomości, 3)   prawa wynikające z umów najmu i dzierżawy nieruchomości lub ruchomości oraz prawa do korzystania z nieruchomości lub ruchomości wynikające z innych stosunków prawnych, 4)   wierzytelności, prawa z papierów wartościowych i środki pieniężne, 5)   koncesje, licencje i zezwolenia, 6)   patenty i inne prawa własności przemysłowej, 7)   majątkowe prawa autorskie i majątkowe prawa pokrewne, 8)   tajemnice przedsiębiorstwa, 9)   księgi i dokumenty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. W opisanym zdarzeniu przyszłym będzie miało miejsce łączenie przez przejęcie A ze Spółką, w wyniku którego na podstawie art. 492 § 1 pkt 1 KSH, cały majątek Spółki zostanie przeniesiony na A. Z samej istoty w przedsiębiorstwie Spółki pozostają wszystkie składniki majątku (materialne i niematerialne), wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej. Przedsiębiorstwo Spółki stanowi całość pod względem organizacyjnym, finansowym i funkcjonalnym. A będzie miała możliwość kontynuowania dotychczasowej działalności Spółki w niezmienionym zakresie. W związku z powyższym przenoszony w wyniku połączenia majątek Spółki będzie stanowić przedsiębiorstwo w rozumieniu art. 551 KC. Zdaniem Wnioskodawcy, biorąc pod uwagę, że w konsekwencji połączenia nastąpi przeniesienie całokształtu majątku Spółki na rzecz A i jednocześnie wstąpienie przez A we wszystkie prawa i obowiązki Spółki, należy przyjąć, że tego rodzaju zdarzenie stanowić będzie transakcję zbycia przedsiębiorstwa, która, zgodnie z art. 6 pkt 1 ustawy o VAT, nie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Zgodnie art. 6 pkt 1 ustawy o VAT każda czynność, której przedmiotem jest zbycie przedsiębiorstwa, nie podlega opodatkowaniu VAT. Stąd, również połączenie Spółki z A poprzez przejęcie całości majątku Spółki przez A nie będzie podlegać opodatkowaniu VAT. Mając na uwadze powyższe rozważania, w ocenie Wnioskodawcy połączenie nie będzie wiązało się z powstaniem obowiązku podatkowego na gruncie przepisów ustawy o VAT, gdyż przejęcie Spółki będzie czynnością pozostającą poza zakresem regulacji ustawy o VAT. Stanowisko Wnioskodawcy w tym zakresie znajduje potwierdzenie m.in. w interpretacji indywidualnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 11 marca 2021 r., sygn. 0111-KDIB3-1.4012.30.2021.1.AB oraz z dnia 16 marca 2018 r., sygn. 0114-KDIP4.4012.13.2018.2.BS.   W odniesieniu do pytania nr 2: Zdaniem Wnioskodawcy, jeżeli odpowiedź na pytanie nr 1 jest nieprawidłowa, A będzie miało prawo do odliczenia VAT w związku z połączeniem.   Zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy o VAT, w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124. Jak wskazano w opisie zdarzenia przyszłego, przedmiotem działalności Spółki jest m.in. prowadzenie prac badawczo-rozwojowych w dziedzinie nauk matematyczno-fizycznych, chemicznych, biologicznych, rolniczych, medycznych i ekonomicznych, a także działalność rachunkowo-księgowa oraz przetwarzanie danych. Spółka świadczy usługi i dostarcza towary na rzecz podmiotów powiązanych współnależących do grupy B., światowego lidera w przetwórstwie nasion oleistych i produkcji butelkowanych olejów roślinnych. Są to czynności opodatkowane w rozumieniu art. 5 ust. 1 ustawy o VAT. W wyniku połączenia dotychczasowa działalność Spółki w tym zakresie zostanie całkowicie przejęta przez A, gdyż Spółka ulegnie wykreśleniu z rejestru przedsiębiorców KRS w związku z połączeniem, a jej cały majątek zostanie przeniesiony na A. W konsekwencji majątek otrzymany przez A w wyniku połączenia będzie w przyszłości wykorzystywany do czynności opodatkowanych, tj. czynności będących kontynuacją działalności Spółki realizowanej przed połączeniem. Spełnione są zatem przesłanki wymienione w art. 86 ust. 1 ustawy o VAT, dające A prawo do odliczenia VAT naliczonego w związku z połączeniem. Pewne ograniczenia w prawie do odliczenia VAT zostały przewidziane w art. 88 ustawy o VAT. Zgodnie z art. 88 ust. 1 i 1a ustawy o VAT obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się do: 1)   nabywanych przez podatnika usług noclegowych i gastronomicznych, z wyjątkiem: b)   nabycia gotowych posiłków przeznaczonych dla pasażerów przez podatników świadczących usługi przewozu osób; c)   usług noclegowych nabywanych w celu ich odprzedaży, opodatkowanych u tego podatnika na podstawie art. 8 ust. 2a.       1a)  wydatków, o których mowa w art. 29a ust. 7 pkt 3. Ponadto zgodnie z art. 88 ust. 4 ustawy o VAT obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się również do podatników, którzy nie są zarejestrowani jako podatnicy VAT czynni, zgodnie z art. 96, z wyłączeniem przypadków, o których mowa w art. 86 ust. 2 pkt 7. Z kolei na podstawie art. 88 ust. 6 ustawy o VAT nie stanowi podstawy do obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego kwota podatku naliczonego, o której mowa w art. 86 ust. 2 pkt 4 lit. c, w przypadku opodatkowania wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, o którym mowa w art. 25 ust. 2, na terytorium kraju z powodu podania numeru, o którym mowa w art. 97 ust. 10, w sytuacji gdy towary w momencie zakończenia ich wysyłki lub transportu znajdują się na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju. Z powyższych przepisów jednoznacznie wynika, że nie będą one mieć zastosowania do prawa A do odliczenia VAT naliczonego w związku z połączeniem, nie ograniczając go w żadnym zakresie. Jednocześnie, w ocenie Wnioskodawcy prawo do odliczenia VAT nie może doznać uszczerbku w związku z niewystawieniem faktury przez Spółkę. Szczególny charakter połączenia uniemożliwia bowiem wystawienie faktury z uwagi na wykreślenie Spółki z rejestru przedsiębiorców KRS. Niemniej zgodnie z Dyrektywą VAT otrzymanie faktury stanowi jedynie formalny warunek odliczenia VAT, podczas gdy w orzecznictwie TSUE jednoznacznie już przesądzono, że prawo do odliczenia VAT nie może doznawać żadnych ograniczeń w przypadku niespełnienia warunków formalnych, jeżeli wszystkie warunki materialne prawa do odliczenia VAT zostały zrealizowane. Tytułem przykładu Wnioskodawca wskazuje na następujące orzeczenia TSUE: 1)   Pkt 37-41 oraz 43 wyroku TSUE w sprawie C-516/14 (Barlis 06 - Investimentos Imobiliarios e Turisticos SA): „Należy przypomnieć, iż zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Trybunału prawo podatników do odliczenia od podatku VAT, który są zobowiązani zapłacić, podatku VAT należnego lub zapłaconego z tytułu towarów i usług przez nich otrzymanych, stanowi zasadę podstawową wspólnego systemu podatku VAT ustanowionego przez prawodawcę Unii (wyrok z dnia 13 lutego 2014 r., Maks Pen, C-18/13, EU:C:2014:69, pkt 23 i przytoczone tam orzecznictwo). Trybunał wielokrotnie podkreślał, że prawo do odliczenia podatku VAT, przewidziane w art. 167 i nast. dyrektywy 2006/112, stanowi integralną część mechanizmu podatku VAT i co do zasady nie podlega ograniczeniu. Prawo to wykonywane jest bezpośrednio w stosunku do całego podatku obciążającego transakcje powodujące naliczenie podatku (zob. podobnie wyrok z dnia 13 lutego 2014 r., Maks Pen, C-18/13, EU:C:2014:69, pkt 24 i przytoczone tam orzecznictwo). System odliczeń ma na celu całkowite uwolnienie przedsiębiorcy od ciężaru podatku VAT należnego bądź zapłaconego w ramach całej prowadzonej przez niego działalności gospodarczej. Wspólny system podatku VAT zapewnia zatem, by wszelka działalność gospodarcza, bez względu na jej cel czy rezultaty, pod warunkiem że co do zasady podlega ona sama opodatkowaniu podatkiem VAT, była opodatkowana w sposób całkowicie neutralny (wyrok z dnia 22 października 2015 r., PPUH Stehcemp, C-277/14, EU:C:2015:719, pkt 27 i przytoczone tam orzecznictwo). W odniesieniu do przesłanek materialnych wymaganych do powstania prawa do odliczenia podatku VAT z art. 168 lit. a) dyrektywy 2006/112 wynika, że towary i usługi, które mają być podstawą tego prawa, powinny być wykorzystywane przez podatnika na późniejszym etapie obrotu na potrzeby jego własnych opodatkowanych transakcji, a owe towary i usługi powinny być dostarczone przez innego podatnika znajdującego się na wcześniejszym etapie obrotu (zob. podobnie wyrok z dnia 22 października 2015 r., PPUH Stehcemp, C-277/14, EU:C:2015:719, pkt 28 i przytoczone tam orzecznictwo). W odniesieniu do przesłanek formalnych dotyczących wykonywania tego prawa z art. 178 lit. a) dyrektywy 2006/112 wynika, że jego wykonanie jest uzależnione od posiadania faktury sporządzonej zgodnie z art. 226 tejże dyrektywy (zob. podobnie wyroki: z dnia 1 marca 2012 r., Kopalnia Odkrywkowa Polski Trawertyn P. Granatowicz, M. Wąsiewicz, C-280/10, EU:C:2012:107, pkt 41; z dnia 22 października 2015 r., PPUH Stehcemp, C-277/14, EU:C:2015:719, pkt 29). (...) Wynika z tego, że organy podatkowe nie mogą odmówić prawa do odliczenia podatku VAT tylko na tej podstawie, że faktura nie spełnia przesłanek wymaganych w art. 226 pkt 6 i 7 dyrektywy 2006/112, jeżeli dysponują one wszystkimi informacjami do zbadania, że spełnione są przesłanki materialne dotyczące tego prawa”. 2)   Pkt 38 wyroku TSUE w sprawie C-518/14 (Senatex GmbH): „(...) Trybunał orzekł, że podstawowa zasada neutralności podatku VAT wymaga, aby prawo do odliczenia podatku naliczonego zostało przyznane w razie spełnienia przesłanek materialnych, nawet jeśli podatnicy nie spełnili niektórych wymogów formalnych (zob. podobnie wyroki: z dnia 21 października 2010 r., Nidera Handelscompagnie, C-385/09, EU:C:2010:627, pkt 42 i przytoczone tam orzecznictwo; a także z dnia 1 marca 2012 r., Kopalnia Odkrywkowa Polski Trawertyn P. Granatowicz, M. Wąsiewicz, C-280/10, EU:C:2012:107, pkt 43). Jak przypomniano w pkt 29 niniejszego wyroku, posiadanie faktury zawierającej dane przewidziane w art. 226 dyrektywy 2006/112 stanowi wymóg formalny, a nie materialnoprawną przesłankę prawa do odliczenia podatku VAT”. 3)   Pkt 31 i 32 wyroku TSUE w sprawie C-8/17 (Biosafe - Industria de Reciclagens SA): „Jeżeli chodzi o wymogi lub przesłanki materialne, z brzmienia art. 168 lit. a) dyrektywy VAT wynika, że w celu skorzystania z rzeczonego prawa, po pierwsze, dany podmiot musi być „podatnikiem” w rozumieniu wspomnianej dyrektywy, oraz po drugie, towary lub usługi, które są wskazywane jako podstawa prawa do odliczenia VAT, powinny być wykorzystywane przez podatnika na późniejszym etapie obrotu na potrzeby jego własnych opodatkowanych transakcji, a owe towary lub usługi powinny być dostarczone lub świadczone na wcześniejszym etapie obrotu przez innego podatnika (wyrok z dnia 21 marca 2018 r., Volkswagen, C-533/16, EU:C:2018:204, pkt 41 i przytoczone tam orzecznictwo). Jeżeli chodzi o zasady wykonywania prawa do odliczenia VAT, które odpowiadają wymogom lub przesłankom o charakterze formalnym, art. 178 lit. a) dyrektywy VAT stanowi, że podatnik w celu dokonania odliczenia musi posiadać fakturę sporządzoną zgodnie z art. 220-236 oraz 238-240 tej dyrektywy (wyrok z dnia 21 marca 2018 r., Volkswagen, C-533/16, EU:C:2018:204, pkt 42 i przytoczone tam orzecznictwo)”. 4)   Pkt 35 wyroku TSUE w sprawie C-424/12 (SC Fatorie SRL): „Trybunał orzekł już, że w ramach systemu odwrotnego obciążenia zasada neutralności podatkowej wymaga, aby odliczenie naliczonego podatku VAT zostało przyznane, jeżeli zostały spełnione wymogi materialne, nawet wówczas, gdy niektóre wymogi formalne zostały pominięte przez podatników (wyrok z dnia 8 maja 2008 r. w sprawach połączonych C-95/07 i C-96/07 Ecotrade, Zb.Orz. s. I-3457, pkt 63; a także ww. wyrok w sprawie Uszodaepito, pkt 39)”.   W związku z powyższym A powinna mieć pełne prawo do odliczenia VAT naliczonego przez Spółkę w związku z połączeniem.   W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego jest prawidłowe.   Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2021 r. poz. 685 ze zm.), zwanej dalej ustawą, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. Towarami – według art. 2 pkt 6 ustawy – są rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii. W myśl art. 7 ust. 1 ustawy, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...). Jak stanowi art. 7 ust. 2 ustawy, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się również przekazanie nieodpłatnie przez podatnika towarów należących do jego przedsiębiorstwa, w szczególności: 1)   przekazanie lub zużycie towarów na cele osobiste podatnika lub jego pracowników, w tym byłych pracowników, wspólników, udziałowców, akcjonariuszy, członków spółdzielni i ich domowników, członków organów stanowiących osób prawnych, członków stowarzyszenia, 2)   wszelkie inne darowizny - jeżeli podatnikowi przysługiwało, w całości lub w części, prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego z tytułu nabycia, importu lub wytworzenia tych towarów lub ich części składowych. Z powyższych uregulowań wynika, że opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega odpłatna dostawa towarów (przeniesienie prawa do rozporządzania towarem jak właściciel), jak również nieodpłatne przekazanie towaru należącego do przedsiębiorstwa, z którym wiąże się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel, o ile podatnikowi przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy nabyciu, imporcie lub wytworzeniu tego towaru lub jego części składowych, z wyjątkiem przekazania towarów stanowiących prezenty o małej wartości lub próbki. Jeżeli natomiast podatnik nie miał prawa do odliczenia podatku naliczonego, to nieodpłatne przekazanie tych towarów pozostaje neutralne podatkowo (podatnik nie musi dokonać ich opodatkowania). Opodatkowaniu podlega również zużycie towarów należących do przedsiębiorstwa na cele osobiste podatnika lub jego pracowników, w tym byłych pracowników, wspólników, udziałowców, akcjonariuszy, członków spółdzielni i ich domowników, członków organów stanowiących osób prawnych, członków stowarzyszenia, jeżeli podatnikowi przysługiwało, w całości lub w części, prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego z tytułu nabycia, importu lub wytworzenia tych towarów lub ich części składowych. Natomiast przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, stosownie do treści art. 8 ust. 1 ustawy, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7, w tym również: 1)   przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę, w jakiej dokonano czynności prawnej, 2)   zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania czynności lub sytuacji, 3)   świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa. W myśl art. 8 ust. 2 ustawy, za odpłatne świadczenie usług uznaje się również: 1)   użycie towarów stanowiących część przedsiębiorstwa podatnika do celów innych niż działalność gospodarcza podatnika, w tym w szczególności do celów osobistych podatnika lub jego pracowników, w tym byłych pracowników, wspólników, udziałowców, akcjonariuszy, członków spółdzielni i ich domowników, członków organów stanowiących osób prawnych, członków stowarzyszenia, jeżeli podatnikowi przysługiwało, w całości lub w części, prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego z tytułu nabycia, importu lub wytworzenia tych towarów lub ich części składowych; 2)   nieodpłatne świadczenie usług na cele osobiste podatnika lub jego pracowników, w tym byłych pracowników, wspólników, udziałowców, akcjonariuszy, członków spółdzielni i ich domowników, członków organów stanowiących osób prawnych, członków stowarzyszenia, oraz wszelkie inne nieodpłatne świadczenie usług do celów innych niż działalność gospodarcza podatnika. Z powyższego przepisu wynika, że aby nieodpłatne świadczenie usług podlegało opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, muszą być spełnione określone warunki: -    w przypadku użycia towarów stanowiących część przedsiębiorstwa – użycie ich do celów innych niż działalność gospodarcza podatnika oraz istnienie prawa podatnika do odliczenia – w całości lub w części – podatku naliczonego przy nabyciu, imporcie lub wytworzeniu tych towarów lub ich części składowych (warunki te muszą być spełnione łącznie), -    w przypadku świadczenia usług – świadczenie ich do celów innych niż działalność gospodarcza podatnika. Za usługi świadczone do celów innych niż działalność gospodarcza należy uznać wszelkie usługi, których świadczenie odbyło się bez związku z potrzebami prowadzonej działalności gospodarczej. Niedopełnienie któregokolwiek z warunków określonych w art. 8 ust. 2 ustawy, jest podstawą do traktowania nieodpłatnej usługi jako niepodlegającej opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Jednocześnie przepisy art. 6 ustawy wskazują na wyłączenia określonych czynności spod zakresu przepisów ustawy o podatku od towarów i usług. Na mocy pkt 1 ww. artykułu, przepisów ustawy nie stosuje się do transakcji zbycia przedsiębiorstwa lub zorganizowanej części przedsiębiorstwa. Pojęcie „transakcja zbycia” należy rozumieć w sposób zbliżony do terminu „dostawa towarów”, w ujęciu art. 7 ust. 1 ustawy, tzn. „zbycie” obejmuje wszelkie czynności, w ramach których następuje przeniesienie prawa do rozporządzania towarem jak właściciel, np. sprzedaż, zamianę, darowiznę, przeniesienie własności w formie wkładu niepieniężnego (aportu), itp. Zbycie przedsiębiorstwa podlega zasadzie swobody umów, a więc może nastąpić na podstawie każdej czynności rozporządzającej. Podkreślenia wymaga, że ze względu na szczególny charakter przepisu art. 6 pkt 1 ustawy, winien on być interpretowany ściśle, co oznacza, że ma zastosowanie wyłącznie w przypadku zbycia (a zatem wszelkich czynności, w ramach których następuje przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel) przedsiębiorstwa (w rozumieniu Kodeksu cywilnego) lub zorganizowanej jego części, zdefiniowanej w art. 2 pkt 27e ustawy. W tym miejscu należy wskazać na instytucję łączenia spółek, wynikającą z przepisów ustawy z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 1526 ze zm.), zwanej dalej KSH. Zgodnie z art. 491 § 1 ww. ustawy, spółki kapitałowe mogą się łączyć między sobą oraz ze spółkami osobowymi; spółka osobowa nie może jednakże być spółką przejmującą albo spółką nowo zawiązaną. W myśl art. 492 § 1 pkt 1 KSH, połączenie może być dokonane przez przeniesienie całego majątku spółki (przejmowanej) na inną spółkę (przejmującą) za udziały lub akcje, które spółka przejmująca wydaje wspólnikom spółki przejmowanej (łączenie się przez przejęcie). Według dalszych regulacji KSH, spółka przejmowana albo spółki łączące się przez zawiązanie nowej spółki zostają rozwiązane, bez przeprowadzenia postępowania likwidacyjnego, w dniu wykreślenia z rejestru. Połączenie następuje z dniem wpisania połączenia do rejestru właściwego według siedziby, odpowiednio spółki przejmującej albo spółki nowo zawiązanej (dzień połączenia). Wpis ten wywołuje skutek wykreślenia spółki przejmowanej albo spółek łączących się przez zawiązanie nowej spółki, z uwzględnieniem art. 507 (art. 493 § 1 i § 2 KSH). Na podstawie art. 515 § 1 KSH, spółka przejmująca może wydać wspólnikom spółki przejmowanej udziały albo akcje ustanowione w wyniku podwyższenia kapitału zakładowego, udziały albo akcje własne nabyte zgodnie z art. 200 i art. 362 oraz objęte w przypadku, o którym mowa w art. 366. Spółka przejmująca może wydać wspólnikom spółki przejmowanej udziały albo akcje własne, które nabyła w wyniku połączenia z tą spółką. Tryb uproszczony przejęcia spółki w myśl art. 516 § 1 Kodeksu spółek handlowych oznacza, że w odniesieniu do spółki przejmującej połączenie może być przeprowadzone bez powzięcia uchwały, o której mowa w art. 506, jeżeli spółka ta posiada udziały albo akcje o łącznej wartości nominalnej nie niższej niż 90% kapitału zakładowego spółki przejmowanej, lecz nieobejmującej całego jej kapitału. Nie dotyczy to przypadku, gdy spółką przejmującą jest spółka publiczna. Stosownie do art. 516 § 6 ww. ustawy, przepisy § 1, 2, 4 i 5 stosuje się odpowiednio w przypadku przejęcia przez spółkę przejmującą swojej spółki jednoosobowej. W tym przypadku nie stosuje się także przepisów art. 494 § 4 i art. 499 § 1 pkt 2-4; ogłoszenie albo udostępnienie planu połączenia, o którym mowa w art. 500 § 2 i 21, oraz udostępnienie dokumentów, o których mowa w art. 505, musi nastąpić co najmniej na miesiąc przed dniem złożenia wniosku o zarejestrowanie połączenia. Z kolei art. 494 § 1 i § 2 Kodeksu spółek handlowych, jako główny skutek połączenia spółek, co dotyczy również łączenia przez przejęcie, wskazuje zasadę sukcesji generalnej, ustanawiając spółkę przejmującą następcą prawnym spółki przejmowanej. W myśl tych przepisów, spółka przejmująca albo spółka nowo zawiązana wstępuje z dniem połączenia we wszystkie prawa i obowiązki spółki przejmowanej albo spółek łączących się przez zawiązanie nowej spółki (art. 494 § 1 ww. ustawy). Na spółkę przejmującą albo spółkę nowo zawiązaną przechodzą z dniem połączenia w szczególności zezwolenia, koncesje oraz ulgi, które zostały przyznane spółce przejmowanej albo którejkolwiek ze spółek łączących się przez zawiązanie nowej spółki, chyba że ustawa lub decyzja o udzieleniu zezwolenia, koncesji lub ulgi stanowi inaczej – art. 494 § 2 Kodeksu spółek handlowych. Na podstawie art. 44c ust. 1 ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości (Dz. U. z 2021 r. poz. 217 ze zm.), łączenie metodą łączenia udziałów polega na sumowaniu poszczególnych pozycji odpowiednich aktywów i pasywów oraz przychodów i kosztów połączonych spółek, według stanu na dzień połączenia, po uprzednim doprowadzeniu ich wartości do jednolitych metod wyceny i dokonaniu wyłączeń, o których mowa w ust. 2 i 3. Zagadnienie sukcesji podatkowej w polskim prawie podatkowym regulują przepisy zawarte w art. 93-93e ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa. W przepisach tych ustawodawca przedstawił katalog sytuacji, w których zachodzi sukcesja podatkowa, tj. sukcesja praw i obowiązków następców prawnych oraz podmiotów przekształcanych. W myśl art. 93 § 1 pkt 1 powołanej ustawy, osoba prawna zawiązana (powstała) w wyniku łączenia się osób prawnych wstępuje we wszelkie przewidziane w przepisach prawa podatkowego prawa i obowiązki każdej z łączących się osób lub spółek. Stosownie do treści art. 93 § 2 pkt 1 ww. ustawy, przepis § 1 stosuje się odpowiednio do osoby prawnej łączącej się przez przejęcie innej osoby prawnej (osób prawnych). Wskazać należy, że z chwilą planowanego połączenia spółki przejmowanej i spółki przejmującej, ustanie nie tylko byt cywilnoprawny spółki przejmowanej, ale także prawnopodatkowy. Z tą chwilą spółka przejmowana przestanie istnieć jako podatnik VAT. Jednocześnie, zgodnie z powołanym art. 93 Ordynacji podatkowej, prawa i obowiązki, związane z działalnością tej spółki, przejdą z chwilą rejestracji połączenia na spółkę przejmującą, gdyż z dniem połączenia, spółka przejmująca wstąpi we wszystkie prawa i obowiązki spółki przejmowanej i stanie się jej następcą prawnym dla celów podatkowych.   Jak wynika z opisu sprawy, Spółka (Wnioskodawca) jest polskim rezydentem podatkowym, zarejestrowanym, czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług od 2006 roku. Przedmiotem działalności Spółki jest m.in. prowadzenie prac badawczo-rozwojowych w dziedzinie nauk matematyczno-fizycznych, chemicznych, biologicznych, rolniczych, medycznych i ekonomicznych, a także działalność rachunkowo-księgowa oraz przetwarzanie danych. Spółka świadczy usługi i dostarcza towary na rzecz podmiotów powiązanych współnależących do grupy A – zajmujących się przetwórstwem nasion oleistych i produkcji butelkowanych olejów roślinnych. Jedynym wspólnikiem Spółki, posiadającym 100% udziałów, jest B z siedzibą w Rotterdamie. B poza udziałami w Spółce posiada również 100% udziałów w A (Zainteresowany). A prowadzi działalność gospodarczą od 2005 roku. Podstawowym przedmiotem działalności Zainteresowanego jest produkcja margaryn, przeładunek towarów w terminalu portowym, handel śrutą sojową na terenie Polski oraz handel zbożami. Spółka i A dotychczas funkcjonowały jako samodzielne podmioty. Obecnie z uwagi na potrzebę między innymi uproszczenia struktury organizacyjnej, redukcję kosztów funkcjonowania obecnej struktury organizacyjnej, zwiększenie efektywności zarządzania działalnością Spółki i A oraz zwiększenie efektywności w zarządzaniu przepływami pieniężnymi planowane jest przeprowadzenie połączenia polegającego na przejęciu Spółki przez A. W ramach tego samego procesu połączenia A przejmie także przedsiębiorstwo spółki E. A i Spółka ustaliły plan połączenia spółek w trybie łączenia przez przejęcie – art. 492 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych. W wyniku połączenia Spółka zostanie rozwiązana. Z chwilą połączenia A przejmie cały majątek Spółki. Zgodnie z planem połączenia cały majątek Spółki w momencie połączenia zostanie przeniesiony na A w zamian za udziały, które A wyda na rzecz B, tj. jedynego udziałowca/akcjonariusza Spółki. W wyniku połączenia dojdzie do ustania bytu prawnego Spółki, której przedsiębiorstwo zostanie przeniesione na A, a B uzyska nowe udziały A.   Wątpliwości Wnioskodawcy dotyczą kwestii, czy przeprowadzenie połączenia Spółki z A z podwyższeniem kapitału zakładowego A nie będzie skutkować powstaniem obowiązku podatkowego w rozumieniu ustawy.   Rozpatrując wskazane zagadnienie w pierwszej kolejności należy zauważyć, że w przypadku łączenia się osób prawnych – co do zasady – mamy do czynienia z czynnością podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Jednakże transakcje, których przedmiotem jest przedsiębiorstwo – z uwagi na wyłączenie przewidziane w art. 6 pkt 1 ustawy – nie podlegają opodatkowaniu tym podatkiem. Zaznaczyć należy, że przepisy ustawy o podatku od towarów i usług nie zawierają definicji przedsiębiorstwa. Dlatego też dla potrzeb tych przepisów należy posłużyć się definicją sformułowaną w art. 551 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2020 r. poz. 1740 ze zm.). Zgodnie z powołanym wyżej przepisem, przedsiębiorstwo jest zorganizowanym zespołem składników niematerialnych i materialnych przeznaczonym do prowadzenia działalności gospodarczej. Obejmuje ono w szczególności: 1)   oznaczenie indywidualizujące przedsiębiorstwo lub jego wyodrębnione części (nazwa przedsiębiorstwa); 2)   własność nieruchomości lub ruchomości, w tym urządzeń, materiałów, towarów i wyrobów, oraz inne prawa rzeczowe do nieruchomości lub ruchomości; 3)   prawa wynikające z umów najmu i dzierżawy nieruchomości lub ruchomości oraz prawa do korzystania z nieruchomości lub ruchomości wynikające z innych stosunków prawnych; 4)   wierzytelności, prawa z papierów wartościowych i środki pieniężne; 5)   koncesje, licencje i zezwolenia; 6)   patenty i inne prawa własności przemysłowej; 7)   majątkowe prawa autorskie i majątkowe prawa pokrewne; 8)   tajemnice przedsiębiorstwa; 9)   księgi i dokumenty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Zgodnie z art. 552 Kodeksu cywilnego, czynność prawna, mająca za przedmiot przedsiębiorstwo, obejmuje wszystko, co wchodzi w skład przedsiębiorstwa, chyba, że co innego wynika z treści czynności prawnej albo z przepisów szczególnych. Przedsiębiorstwo, jako przedmiot zbycia, musi zatem stanowić całość pod względem organizacyjnym, funkcjonalnym i materialnym. Składniki materialne i niematerialne wchodzące w skład przedsiębiorstwa powinny pozostawać ze sobą we wzajemnych relacjach w ten sposób, że można mówić o nich jako o zespole, a nie zbiorze pewnych elementów. Istotne jest, aby w zbywanym przedsiębiorstwie zachowane zostały funkcjonalne związki pomiędzy poszczególnymi składnikami, tak żeby przekazana masa mogła posłużyć kontynuowaniu określonej działalności gospodarczej. Należy jednocześnie podkreślić, że o tym, czy nastąpiło zbycie przedsiębiorstwa lub zorganizowanej części przedsiębiorstwa, decydują każdorazowo okoliczności faktyczne związane z konkretną transakcją. Podatnik jest obowiązany do prawidłowego określenia przedmiotu opodatkowania, co wiąże się z koniecznością prawidłowego zdefiniowania dokonywanej czynności. W praktyce obrotu gospodarczego zdarzają się sytuacje, w których niektóre elementy przedsiębiorstwa podlegają wyłączeniu z transakcji sprzedaży. Jednak nawet w takim przypadku, składniki materialne i niematerialne wchodzące w skład przedsiębiorstwa powinny pozostawać ze sobą we wzajemnych relacjach w taki sposób, by można było o nich mówić jako o zespole, a nie tylko o zbiorze pewnych elementów. Decydujące zatem jest to, aby w zbywanym przedsiębiorstwie zachowane zostały funkcjonalne związki pomiędzy poszczególnymi składnikami w sposób umożliwiający kontynuowanie określonej działalności gospodarczej. W myśl ww. przepisów, w przypadku gdy zostaną spełnione warunki określone w art. 551 ustawy Kodeks cywilny, dotyczące definicji przedsiębiorstwa, to zgodnie z art. 6 pkt 1 ustawy, połączenie spółek będzie czynnością, która będzie wyłączona z opodatkowania podatkiem od towarów i usług. Jak wynika z opisu sprawy, A i Spółka ustaliły plan połączenia spółek w trybie łączenia przez przejęcie – art. 492 § 1 pkt 1 ustawy KSH. W wyniku połączenia Spółka zostanie rozwiązana. Zgodnie z planem połączenia cały majątek Spółki w momencie połączenia zostanie przeniesiony na A w zamian za udziały, które A wyda na rzecz B, tj. jedynego udziałowca/akcjonariusza Spółki. W wyniku połączenia dojdzie do ustania bytu prawnego Spółki, której przedsiębiorstwo zostanie przeniesione na A, a B uzyska nowe udziały A. Mając na uwadze przywołane przepisy prawa należy stwierdzić, że planowana transakcja połączenia spółek dokonana na podstawie art. 492 § 1 pkt 1 Kodeksu spółek handlowych i skutkująca przeniesieniem całego majątku przejmowanej Spółki do spółki przejmującej – A, będzie mieściła się w pojęciu „zbycia przedsiębiorstwa”. W konsekwencji powyższego, zgodnie z art. 6 pkt 1 ustawy, planowana transakcja połączenia spółek będzie wyłączona z opodatkowania podatkiem od towarów i usług. Podsumowując, przeprowadzenie połączenia Spółki z A z jednoczesnym wydaniem przez A udziałów na rzecz B, nie będzie skutkować dla Spółki powstaniem obowiązku podatkowego w rozumieniu ustawy.   Tym samym stanowisko Wnioskodawcy w zakresie pytania nr 1 jest prawidłowe.   Wątpliwości w pytaniu nr 2 dotyczą natomiast ustalenia, czy A będzie miało prawo do odliczenia VAT w związku z tym zdarzeniem – jeżeli odpowiedź na pytanie nr 1 pytanie jest nieprawidłowa. W związku z tym, że stanowisko w zakresie pytania nr 1 uznano za prawidłowe, tj. przeprowadzenie połączenia Spółki z A z podwyższeniem kapitału zakładowego A nie skutkuje dla Spółki powstaniem obowiązku podatkowego w rozumieniu ustawy, odpowiedź na pytanie nr 2 jest bezzasadna.   Tutejszy organ wskazuje, że zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej, Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, na wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). Wydana interpretacja dotyczy zatem tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku (pytania) Wnioskodawcy. Inne kwestie przedstawione w opisie zdarzenia przyszłego, bądź we własnym stanowisku, które nie zostały objęte pytaniem nie mogą być – zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej – rozpatrzone.   Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.   Zaznaczenia wymaga, że organ podatkowy jest ściśle związany przedstawionym we wniosku opisem stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego. Wnioskodawca ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego. Podkreślenia wymaga, że interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, o ile rzeczywisty stan sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z tym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swą aktualność.   Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej: 1)   z zastosowaniem art. 119a; 2)   w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; 3)   z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści. Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych (art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej). Powyższe unormowania należy odczytywać łącznie z przepisami art. 33 ustawy z 23 października 2018 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ustawy – Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 2193 ze zm.), wprowadzającymi regulacje intertemporalne.   Zainteresowanemu będącemu stroną postępowania (art. 14r § 2 Ordynacji podatkowej) przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (…) za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a (art. 53 § 1 ww. ustawy). Skargę wnosi się w dwóch egzemplarzach (art. 47 § 1 ww. ustawy) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała lub drogą elektroniczną na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/SkrytkaESP. W przypadku pism i załączników wnoszonych w formie dokumentu elektronicznego odpisów nie dołącza się (art. 47 § 3 ww. ustawy). W przypadku wnoszenia skargi w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego i stanu epidemii jako najwłaściwszy proponuje się kontakt z wykorzystaniem systemu teleinformatycznego ePUAP. Jednocześnie, zgodnie z art. 57a ww. ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.