0114-KDIP4-1.4012.735.2021.1.RMA

Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe Szanowni Państwo, stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe. Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej 30 listopada 2021 r. wpłynął Państwa wniosek z 25 listopada 2021 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy momentu powstania obowiązku podatkowego z tytułu świadczonych usług. Treść wniosku jest następująca: Opis stanu faktycznego Gmina jest jednostką samorządu terytorialnego, utworzoną na podstawie ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2020 r. poz. 713 ze zm.), zarejestrowanym czynnym podatnikiem VAT. Gmina posiada zawarte na czas określony lub nieokreślony umowy na umieszczanie banerów i tablic reklamowych na ogrodzeniach nieruchomości, których własnością jest Gmina. Wnioskodawca traktuje ww. umowy jako umowy dzierżawy nieruchomości. Banery oraz tablice reklamowe ustawiane są przez dzierżawców we własnym zakresie i na własny koszt oraz stanowią ich własność. To dzierżawcy zobowiązani są do utrzymania tablicy w należytym stanie technicznym i estetycznym. Gmina zawierając powyższe umowy nie ma wpływu na treść i wygląd umieszczanych reklam. Dzierżawca umieszczając reklamy sam decyduje o ich treści i wyglądzie, a więc ma wpływ na warstwę kreatywną przekazu. Dzierżawca może korzystać z usług agencji reklamowych tworzących odpowiednią grafikę i ustalających strategię marketingową. Gmina nie jest uczestnikiem tego procesu na żadnym jego etapie, nie otrzymuje również projektu reklamy do akceptacji. To dzierżawca ponosi w związku z tym pełną i wyłączną odpowiedzialność za reklamę sprzeczną z przepisami prawa i dobrymi obyczajami. Dodatkowo, Gmina nie jest informowana o treści reklam, jakie pojawiają się na banerach. Po zakończeniu umowy, dzierżawca zobowiązany jest do usunięcia tablicy, baneru i przekazania Gminie miejsca, w którym były umieszczone ww. tablice, banery itp. w stanie niepogorszonym. Celem zawartych przez Gminę umów jest uzyskiwanie przychodów z dzierżawy nieruchomości lub gruntu. Zgodnie z umową dzierżawy, dzierżawca płaci miesięczny czynsz na konto Gminy. Czynsz jest uiszczany na podstawie faktur wystawianych miesięcznie. Gmina na gruncie art. 19a ust. 5 pkt 4 lit. b ustawy o VAT rozpoznaje obowiązek podatkowy w dacie wystawienia faktury, traktując te umowy jako dzierżawę nieruchomości lub gruntu. Pytanie Czy wobec zaistniałego stanu faktycznego, Gmina prawidłowo rozpoznaje obowiązek podatkowy w VAT w dacie wystawienia faktury - zgodnie z art. 19a ust. 5 pkt 4 lit. b ustawy o VAT? Państwa stanowisko w sprawie Gmina prawidłowo rozpoznaje obowiązek podatkowy w VAT w dacie wystawienia faktury - zgodnie z art. 19a ust. 5 pkt 4 lit. b ustawy o VAT. Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. Stosownie do treści art. 7 ust. 1 ustawy o VAT, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...). Natomiast świadczenie usług to - w myśl art. 8 ust. 1 ustawy o VAT - każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 (...). Co do zasady, w myśl art. 19a ust. 1 ustawy o VAT, obowiązek podatkowy powstaje z chwilą dokonania dostawy towarów lub wykonania usługi, z zastrzeżeniem ust. 5 i 7-11, art. 14 ust. 6, art. 20 i art. 21 ust. 1. Z kolei na podstawie art. 19a ust. 5 pkt 4 lit. b ustawy o VAT, obowiązek podatkowy powstaje z chwilą wystawienia faktury z tytułu świadczenia usług najmu, dzierżawy, leasingu lub usług o podobnym charakterze. Stosownie zaś do art. 693 § 1 Kodeksu cywilnego (Dz. U. z 2020 roku poz. 1740 ze zm.), przez umowę dzierżawy wydzierżawiający zobowiązuje się oddać dzierżawcy rzecz do używania i pobierania pożytków przez czas oznaczony lub nieoznaczony, a dzierżawca zobowiązuje się płacić wydzierżawiającemu umówiony czynsz. Potencjalnie, w przypadku wynajmu powierzchni Gmina mogłaby świadczyć usługi wynajmu powierzchni reklamowej. W orzeczeniu z dnia 17 listopada 1993 r. w sprawie C-69/12 Europejski Trybunał Sprawiedliwości („ETS”) stwierdził, że „koncepcja reklamy ściśle pociąga za sobą rozpowszechnianie treści mających na celu informowanie konsumentów o istnieniu i cechach produktu lub usługi, z zamiarem zwiększenia sprzedaży. Chociaż treści te z reguły są rozpowszechniane za pomocą słowa mówionego lub pisanego i/lub obrazów, za pomocą prasy, radia i/lub telewizji, może to także być realizowane za pomocą częściowego lub wyłącznego wykorzystania innych środków. W celu ustalenia, w przypadku gdy stosowane są wyłącznie inne środki, czy przedmiotowa transakcja stanowi usługę reklamową w rozumieniu art. 9(2)(e) VI Dyrektywy, konieczne jest w każdym przypadku uwzględnienie wszystkich okoliczności z otoczenia danej usługi. Jedna z takich okoliczności, umożliwiająca scharakteryzowanie usługi jako „reklamowej”, występuje w przypadku, gdy zastosowane środki zostały pozyskane za pomocą agencji reklamowej. Jednakże, aby scharakteryzować usługę w ten sposób, nie jest warunkiem koniecznym, by jej dostawcą była agencja reklamowa. Zawsze możliwe jest, by usługa reklamowa była świadczona przez przedsiębiorstwo, którego wyłącznym ani nawet głównym przedmiotem działalności nie jest reklama, chociaż jest to mało prawdopodobna ewentualność. Wystarczy zatem, aby transakcja, taka jak sprzedaż nabywcy przez dostawcę, w ramach kampanii reklamowej, rzeczy ruchomych dystrybuowanych nieodpłatnie klientom lub sprzedawanych im po obniżonej cenie, bądź organizacja koktajlu, konferencji prasowej, seminarium, imprezy rekreacyjnej, lub innych postaci public relations, obejmowała przekaz treści mających na celu informowanie ogółu ludności o istnieniu i cechach produktu lub usługi będącego przedmiotem działalności, w celu zwiększenia sprzedaży tego produktu lub usługi, aby działalność taka została scharakteryzowana jako usługa reklamowa w rozumieniu art. 9(2)(e) VI Dyrektywy. Powyższe dotyczy również wszelkiej działalności stanowiącej nieodłączną część kampanii reklamowej, a która w ten sposób przyczynia się do przekazywania treści reklamowych. Dotyczy to również sprzedaży, w ramach kampanii reklamowej, przez dostawcę odbiorcy rzeczy ruchomych lub usług świadczonych w toku różnych imprez public relations, nawet jeżeli towary te i usługi, rozważane odrębnie, nie wiązałyby się z przekazywaniem treści reklamowych”. Na konieczność szerokiego rozumienia pojęcia usług reklamy zwrócił również uwagę ETS w wyroku z 17 listopada 1993 r. w sprawie C-68/92 Komisja Europejska przeciwko Francji gdzie wskazał m.in., że „wystarczy zatem, by działalność promocyjna, taka jak sprzedaż towarów po cenach obniżonych, wydawanie konsumentom towarów sprzedanych osobie je rozprowadzającej przez agencję reklamową, świadczenie usług po cenach obniżonych lub nieodpłatnie bądź organizacja koktajlu lub bankietu obejmowały rozpowszechnianie treści mających na celu informowanie ogółu o istnieniu i cechach produktu lub usługi będących przedmiotem tej działalności w celu zwiększenia sprzedaży tego produktu lub usługi, aby działalność taka została scharakteryzowana jako usługa reklamowa w rozumieniu art. 9(2)(e) VI Dyrektywy. Powyższe dotyczy również dowolnej działalności stanowiącej niemożliwą do wyodrębnienia część kampanii reklamowej, które w ten sposób przyczynia się do przekazywania treści reklamowych. Ma to miejsce w przypadku produkcji artykułów pomocniczych wykorzystywanych w konkretnej reklamie”. Z powyższych wyroków wynika, że ETS interpretuje usługi reklamowe bardzo szeroko jako czynności powodujące rozprzestrzenianie się informacji o produkcie, jego jakości w celu zwiększenia wysokości sprzedaży. ETS podkreśla, że za usługi reklamowe uznawane są również czynności, które same w sobie trudno uznać za reklamowe, lecz stanowią nierozerwalną część przedsięwzięcia promocyjnego. Przykładowo sprzedaż towarów po obniżonej cenie przez agencję reklamową w ramach akcji promocyjnej uznana byłaby za część usługi reklamowej, mimo że sprzedaż towarów jako taka nie jest przecież usługą reklamową. Usługą reklamy w rozumieniu Dyrektywy VAT są również m.in. usługi wsparcia sprzedaży wykonywane przez przedstawicieli handlowych. Zgodnie z przedstawionym stanem faktycznym, Gmina posiada zawarte na czas określony lub nieokreślony umowy na umieszczanie banerów i tablic reklamowych na ogrodzeniach nieruchomości, których własnością jest Gmina. Banery oraz tablice reklamowe ustawiane są przez dzierżawców we własnym zakresie i na własny koszt oraz stanowią ich własność. Dzierżawcy mają wpływ na warstwę kreatywną przekazu korzystając przy tym z usług agencji reklamowych ustalających strategię marketingową i tworzących odpowiednią grafikę z określonym przekazem. Gmina nie jest uczestnikiem tego procesu na żadnym jego etapie, nie otrzymuje również projektu reklamy do akceptacji. Co istotne, Gmina zawierając powyższe umowy nie ma wpływu na treść i wygląd umieszczanych reklam. Dzierżawcy umieszczając reklamy sami decydują o ich treści i wyglądzie. To dzierżawcy ponoszą w związku z tym pełną i wyłączną odpowiedzialność za reklamę sprzeczną z przepisami prawa i dobrymi obyczajami. Działanie marketingowe mają na celu przyciągnięcie potencjalnych klientów do skorzystania z usług oferowanych przez konkretne podmioty. Mają one charakter twórczy i kreatywny, a ich wizualnym efektem jest właśnie reklama. Biorąc powyższe pod uwagę, zdaniem Wnioskodawcy samo udostępnienie powierzchni do umieszczenia na niej reklamy nie powinno stanowić usługi marketingowej. Gmina nie ma bowiem żadnego wkładu w przygotowanie strategii reklamowej oraz nie bierze udziału w kreatywnym procesie tworzenia reklam. Podmiotem odpowiedzialnym za utrzymanie tablic w należytym stanie technicznym i estetycznym jest każdorazowo dzierżawca. Celem zawartych przez Gminę umów jest uzyskiwanie przychodów z dzierżawy nieruchomości lub gruntu. Zgodnie z umową dzierżawy, dzierżawcy płacą miesięczny czynsz na konto Gminy. Czynsz jest uiszczany na podstawie faktur wystawianych miesięcznie. Po zakończeniu umowy dzierżawcy zobowiązani są do usunięcia tablicy, baneru i przekazania Gminie jako wydzierżawiającemu miejsca, w którym były umieszczone ww. tablice, banery itp. w stanie niepogorszonym. W konsekwencji, Wnioskodawca stoi na stanowisku, że świadczone przez niego usługi mają charakter usług dzierżawy nieruchomości. Podobne stanowisko zajął Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu w interpretacji indywidualnej z dnia 20 października 2015 roku, sygn. ILPP2/4512-1-581/15-4/AKr. Mając na uwadze powołane wyżej przepisy oraz przedstawiony we wniosku stan faktyczny, stwierdzić należy, że Gmina nie świadczy usług wynajmu powierzchni reklamowej, gdyż jej działania nie stanowią części kampanii reklamowej i nie przyczyniają się do przekazywania treści reklamowych. Powyższe wynika z faktu, że Gmina zawierając umowy dzierżawy nie ma wpływu na treść i wygląd zamieszczanych reklam, dzierżawcy ponoszą pełną i wyłączną odpowiedzialność za reklamę sprzeczną z przepisami prawa i dobrymi obyczajami. Po zakończeniu umowy dzierżawcy zobowiązani są, zgodnie z umową, do usunięcia tablicy, baneru i przekazania wynajmującemu (wydzierżawiającemu) miejsca, w którym były umieszczone ww. tablice, banery itp. w stanie niepogorszonym. Zatem, obowiązek podatkowy dla świadczonych przez Gminę usług dzierżawy powstaje z chwilą wystawienia faktury dokumentującej ww. usługi, stosownie do art. 19a ust. 5 pkt 4 lit. b. Ocena stanowiska Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe. Uzasadnienie interpretacji indywidualnej Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2021 r. poz. 685 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”: Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług (…) podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. Jak stanowi art. 7 ust. 1 ustawy: Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…). Natomiast w myśl art. 8 ust. 1 ustawy: Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust.1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 (…). Z opisu sprawy wynika, że Gmina, zarejestrowany czynny podatnik VAT, posiada zawarte na czas określony lub nieokreślony umowy na umieszczanie banerów i tablic reklamowych na ogrodzeniach nieruchomości, których własnością jest Gmina. Wnioskodawca traktuje ww. umowy jako umowy dzierżawy nieruchomości. Banery oraz tablice reklamowe ustawiane są przez dzierżawców we własnym zakresie i na własny koszt oraz stanowią ich własność. To dzierżawcy zobowiązani są do utrzymania tablicy w należytym stanie technicznym i estetycznym. Gmina zawierając powyższe umowy nie ma wpływu na treść i wygląd umieszczanych reklam. Dzierżawca umieszczając reklamy sam decyduje o ich treści i wyglądzie, a więc ma wpływ na warstwę kreatywną przekazu. Dzierżawca może korzystać z usług agencji reklamowych tworzących odpowiednią grafikę i ustalających strategię marketingową. Gmina nie jest uczestnikiem tego procesu na żadnym jego etapie, nie otrzymuje również projektu reklamy do akceptacji. To dzierżawca ponosi w związku z tym pełną i wyłączną odpowiedzialność za reklamę sprzeczną z przepisami prawa i dobrymi obyczajami. Dodatkowo, Gmina nie jest informowana o treści reklam, jakie pojawiają się na banerach. Po zakończeniu umowy, dzierżawca zobowiązany jest do usunięcia tablicy, baneru i przekazania Gminie miejsca, w którym były umieszczone ww. tablice, banery itp. w stanie niepogorszonym. Wątpliwości Gminy dotyczą ustalenia, czy prawidłowo rozpoznaje obowiązek podatkowy w podatku VAT w dacie wystawienia faktury zgodnie z art. 19a ust. 5 pkt 4 lit. b ustawy. Z konstrukcji podatku od towarów i usług wynika, że podatnik, który wykonuje czynności podlegające opodatkowaniu podatkiem VAT, zobowiązany jest opodatkować daną czynność w momencie powstania obowiązku podatkowego. Zgodnie z art. 19a ust. 1 ustawy: Obowiązek podatkowy powstaje z chwilą dokonania dostawy towarów lub wykonania usługi, z zastrzeżeniem ust. 1a, 5 i 7-11, art. 14 ust. 6, art. 20 i art. 21 ust. 1. Na podstawie art. 19a ust. 5 pkt 4 lit. b ustawy: Obowiązek podatkowy powstaje z chwilą wystawienia faktury z tytułu świadczenia usług najmu, dzierżawy, leasingu lub usług o podobnym charakterze. Powyższy przepis art. 19a ust. 1 ustawy formułuje zasadę ogólną, zgodnie z którą obowiązek podatkowy powstaje z chwilą dokonania dostawy towaru bądź wykonania usługi co oznacza, że podatek staje się wymagalny w rozliczeniu za okres, w którym dokonana została dostawa towarów bądź świadczenie usług i powinien być rozliczony za ten okres. Natomiast w przypadku usług najmu, dzierżawy, leasingu bądź usług o podobnym charakterze, obowiązek podatkowy powstaje z chwilą wystawienia faktury dokumentującej te usługi. Wskazać należy, że moment powstania obowiązku podatkowego wymaga od wykonawcy danej usługi prawidłowego określenia momentu jej wykonania. Ustawa o podatku od towarów i usług nie definiuje tego momentu, ani w żaden sposób nie precyzuje, jakimi kryteriami należy posługiwać się dla jego określenia. Wskazać jednak należy, że o faktycznym wykonaniu usługi decyduje jej charakter. Z kolei o charakterze i o dacie wykonania tej usługi decydują strony umowy cywilnoprawnej, chyba że moment ten jest określany przez obowiązujący przepis prawa regulujący zasady wykonywania danego rodzaju usług. Zgodnie z art. 659 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2020 r. poz. 1740 ze zm.) - zwanej dalej k.c.: Przez umowę najmu wynajmujący zobowiązuje się oddać najemcy rzecz do używania przez czas oznaczony lub nie oznaczony, a najemca zobowiązuje się płacić wynajmującemu umówiony czynsz. Z zapisów kodeksu cywilnego wynika, że najem polega przede wszystkim na oddaniu najemcy rzeczy do używania bądź też do korzystania i pobierania z niej pożytków. W myśl natomiast art. 693 § 1 k.c.: Przez umowę dzierżawy wydzierżawiający zobowiązuje się oddać dzierżawcy rzecz do używania i pobierania pożytków przez czas oznaczony lub nieoznaczony, a dzierżawca zobowiązuje się płacić wydzierżawiającemu umówiony czynsz. W kwestii kwalifikowania usług jako reklamy należy wziąć pod uwagę orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w sprawach C-68/92 (Komisja przeciwko Francji), C-73/92 (Komisja przeciwko Hiszpanii) oraz C-69/92 (Komisja przeciwko Luksemburgowi). Z powyższych wyroków wynika, że Trybunał interpretuje usługi reklamowe bardzo szeroko jako czynności powodujące rozprzestrzenianie się informacji o produkcie, jego jakości w celu zwiększenia wysokości sprzedaży. TSUE podkreśla, że za usługi reklamowe uznawane są również czynności, które same w sobie trudno uznać za reklamowe, lecz stanowią nierozerwalną część przedsięwzięcia promocyjnego. Przykładowo sprzedaż towarów po obniżonej cenie przez agencję reklamową w ramach akcji promocyjnej uznana byłaby za część usługi reklamowej, mimo że sprzedaż towarów jako taka nie jest przecież usługą reklamową. Usługą reklamy w rozumieniu Dyrektywy VAT są również m.in. usługi wsparcia sprzedaży wykonywane przez przedstawicieli handlowych. Stosownie do art. 353¹ k.c.: Strony zawierające umowę mogą ułożyć stosunek prawny według swego uznania, byleby jego treść lub cel nie sprzeciwiały się właściwości (naturze) stosunku, ustawie ani zasadom współżycia społecznego. Z powyższej zasady wynika, że strony mogą dowolnie kształtować treść umowy w granicach wyznaczonych przez obowiązujące przepisy prawa, w tym także przepisy prawa podatkowego. Z okoliczności sprawy przedstawionych przez Państwa wynika, że opisane we wniosku umowy zawarte przez Gminę na czas określony lub nieokreślony na umieszczenie banerów i tablic reklamowych na ogrodzeniach nieruchomości, których własnością jest Gmina, traktują Państwo jako umowy dzierżawy nieruchomości. Gmina nie świadczy usług wynajmu powierzchni reklamowej, gdyż jej działania nie stanowią części kampanii reklamowej i nie przyczyniają się do przekazywania treści reklamowych. Powyższe wynika z faktu, że Gmina zawierając powyższe umowy nie ma wpływu na treść i wygląd umieszczanych reklam. Dzierżawca umieszczając reklamy sam decyduje o ich treści i wyglądzie, tj. ma wpływ na warstwę kreatywną przekazu. Dzierżawca może korzystać z usług agencji reklamowych tworzących odpowiednią grafikę i ustalających strategię marketingową. Gmina nie jest uczestnikiem tego procesu na żadnym jego etapie, nie otrzymuje również projektu reklamy do akceptacji. To dzierżawca ponosi pełną i wyłączną odpowiedzialność za reklamę sprzeczną z przepisami prawa i dobrymi obyczajami. Banery oraz tablice reklamowe ustawiane są przez dzierżawców we własnym zakresie i na własny koszt oraz stanowią ich własność. To dzierżawcy zobowiązani są do utrzymania tablicy w należytym stanie technicznym i estetycznym. Po zakończeniu umowy dzierżawca zobowiązany jest do usunięcia tablicy, baneru i przekazania Gminie miejsca, w którym były one umieszczone, w stanie niepogorszonym. Zatem obowiązek podatkowy dla świadczonych przez Gminę usług (najmu, dzierżawy, leasingu lub usług o podobnym charakterze) powstaje stosownie do art. 19a ust. 5 pkt 4 lit. b ustawy, z chwilą wystawienia faktury dokumentującej te usługi. Stanowisko Gminy jest prawidłowe. Dodatkowe informacje Informacja o zakresie rozstrzygnięcia Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pańtwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia. Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji ·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm.). Aby interpretacja mogła pełnić funkcję ochronną, Państwa sytuacja musi być zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i muszą się Państwo zastosować do interpretacji. ·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej: 1)    z zastosowaniem art. 119a; 2)    w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; 3)    z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści. ·         Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych. Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2022 r. poz. 329; dalej jako „PPSA”. Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA): ·         w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo ·         w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA). Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA). Podstawa prawna dla wydania interpretacji Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm.).