0114-KDIP4-2.4012.210.2021.2.MMA

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA   Na podstawie art. 13 § 2a, art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2020 r. poz. 1325 ze zm.) Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z 8 kwietnia 2021 r. (data wpływu 13 kwietnia 2021 r.) uzupełnionym pismem z 19 lipca 2021 r. (data wpływu 27 lipca 2021 r.) na wezwanie Organu z 8 lipca 2021 r., o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie: ·         opodatkowania podatkiem VAT dofinansowania otrzymanego przez Wnioskodawcę na realizację badań naukowych oraz prac przedwdrożeniowych w ramach projektu– jest nieprawidłowe, ·         opodatkowania podatkiem VAT czynności przeniesienia przez Wnioskodawcę w ramach otrzymanego dofinansowania, w formie odrębnej umowy, autorskich praw majątkowych do tych elementów na rzecz Skarbu Państwa - jest nieprawidłowe, ·         prawa do odliczenia podatku naliczonego od zakupu towarów i usług służących do realizacji projektu – jest nieprawidłowe.   UZASADNIENIE 13 kwietnia 2021 r. wpłynął do tutejszego organu ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania podatkiem VAT dofinasowania otrzymanego przez Wnioskodawcę na realizację badań naukowych oraz prac przedwdrożeniowych w ramach projektu, opodatkowania podatkiem VAT czynności przeniesienia przez Wnioskodawcę w ramach otrzymanego dofinansowania, w formie odrębnej umowy, autorskich praw majątkowych do tych elementów na rzecz Skarbu Państwa oraz prawa do odliczenia podatku naliczonego od zakupu towarów i usług służących do realizacji projektu.   We wniosku przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe:Wnioskodawca jest liderem konsorcjum, w którego skład wchodzi oprócz niego konsorcjant będący uczelnią publiczną. Obydwoje konsorcjanci są zarejestrowanymi, czynnymi podatnikami podatku od towarów i usług.   Wnioskodawca ma zawrzeć w imieniu własnym oraz w imieniu konsorcjanta umowę z N. (N.). W ramach umowy N. ma dofinansować realizację projektu badawczo-rozwojowego. Wnioskodawca ma otrzymywać środki finansowe na pokrycie kosztów prowadzonych badań naukowych, prac rozwojowych i prac przedwdrożeniowych w formie zaliczek lub refundacji z N.. Część otrzymanych środków Wnioskodawca będzie przekazywał konsorcjantowi na pokrycie kosztów prowadzonych przez niego badań naukowych i prac rozwojowych, zgodnie z kosztorysem projektu. Środki finansowe przekazane przez N. nie mogą być wydatkowane na inne cele niż wskazane we wniosku o dofinansowanie, zaś niewykorzystane na realizację projektu, po jego zakończeniu, podlegają zwrotowi do N.Produktem końcowym projektu ma być system informatyczny (…), służący do identyfikacji, kolekcjonowania i oceny nieprzyjaznych operacji dezinformacyjnych w cyberprzestrzeni, prowadzonych w oparciu o narzędzia teleinformatyczne oraz identyfikowania źródeł ich pochodzenia. Beneficjentami działalności projektu może być zarówno sektor prywatny jak i sektor publiczny, szczególnie w sferze bezpieczeństwa informacyjnego, w dziedzinie kanałów informacyjnych, mediów społecznościowych, ale także obrotu gospodarczego (towarów, usług i finansów) sięgając również do działań podmiotów gospodarczych dotyczących np. społecznej odpowiedzialności biznesu. Produkt końcowy znacząco podniesie dotychczasowy poziom cyberbezpieczeństwa.   Uprawnienia majątkowe do utworów w rozumieniu ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 1231 ze zm.) oraz innych rezultatów realizacji Projektu nie podlegających takiej ochronie przysługiwać będą Wykonawcy projektu oraz Skarbowi Państwa reprezentowanemu przez Ministerstwo Cyfryzacji.   Zakres praw majątkowych do wyników badań będących rezultatem realizacji Projektu, o których mowa powyżej, przysługiwać będzie Skarbowi Państwa reprezentowanemu przez Ministerstwo Cyfryzacji oraz Wykonawcy projektu w proporcji odpowiadającej faktycznemu udziałowi N. oraz Wykonawcy projektu w całkowitej kwocie kosztów kwalifikowanych Projektu.   Powyższe jest zgodne z art. 41 ust. 3 ustawy z 30 kwietnia 2010 r. o N. (Dz. U. z 2020 r. poz. 1861).   Zarówno Lider konsorcjum jak i konsorcjant wniosą do Projektu wkład własny niepieniężny, co oznacza, że będzie im przysługiwał udział w prawach majątkowych do wyników Projektu w proporcji odpowiadającej faktycznemu ich udziałowi w całkowitej kwocie kosztów kwalifikowanych Projektu.   Lider konsorcjum oraz konsorcjant, zgodnie z treścią umowy o dofinansowanie, zobowiązani są przenieść najpóźniej z dniem złożenia Raportu końcowego, w formie odrębnej umowy/umów, w ramach otrzymanego dofinansowania, na Uprawnionego (Skarb Państwa) udział w majątkowych prawach autorskich do wszelkich wyników badań będących rezultatem realizacji Projektu stanowiących utwór w rozumieniu ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych, w proporcji odpowiadającej faktycznemu udziałowi N. oraz Lidera konsorcjum oraz konsorcjanta w całkowitej kwocie kosztów kwalifikowalnych.   Lider konsorcjum oraz konsorcjant mają obowiązek wyrazić zgodę na korzystanie przezUprawnionego (Skarb Państwa) z całości przedmiotów, do których przysługują im wspólnie prawa. Przekazanie posiadanych praw majątkowych do wyników Projektu pomiędzy Liderem konsorcjum lub konsorcjantem może następować za wynagrodzeniem odpowiadającym wartości rynkowej tych praw.   Podział praw majątkowych do wyników Projektu nie może stanowić niedozwolonej pomocy publicznej.   Zgodnie z założeniami programu, wynik Projektu ma podlegać komercjalizacji. Komercjalizacja ma nastąpić poprzez (1) wprowadzenie wyników Projektu do własnej działalności gospodarczej Lidera konsorcjum poprzez rozpoczęcie produkcji lub świadczenia usług na bazie uzyskanych wyników Projektu (2) udzielenie licencji (na zasadach rynkowych) na korzystanie z przysługujących Liderowi konsorcjum lub konsorcjantowi praw do wyników Projektu w działalności gospodarczej prowadzonej przez przedsiębiorstwo spoza konsorcjum (3) sprzedaży (na zasadach rynkowych) praw do wyników Projektu w celu wprowadzenia ich do działalności gospodarczej przedsiębiorstwa spoza konsorcjum, z zastrzeżeniem, że za wdrożenie wyników Projektu nie uznaje się zbycia tych wyników w celu ich dalszej odsprzedaży.   Sprzedaż praw do wyników Projektu lub udzielenie licencji na korzystanie z przysługujących Liderowi konsorcjum lub konsorcjantowi praw do wyników Projektu w działalności gospodarczej prowadzonej przez innego przedsiębiorcę, powinno zostać dokonane po cenie rynkowej.Na potrzeby realizacji badań naukowych, prac rozwojowych i prac przedwdrożeniowych w ramach Projektu Wnioskodawca będzie dokonywał zakupu towarów i usług, których wartość finansowana będzie z zaliczki otrzymanej od N.W celu komercjalizacji produktów projektu, po zakończeniu realizacji projektu, w odrębnej umowie zawartej pomiędzy Liderem konsorcjum i konsorcjantem a Uprawnionym (Skarb Państwa reprezentowany przez Ministra Cyfryzacji) ma zostać udzielona wzajemnie Liderowi konsorcjum lub konsorcjantowi i Uprawnionemu licencja/zgoda na korzystanie z udziału w prawach majątkowych do wyników badań będących rezultatem realizacji Projektu, które przysługują odpowiednio Uprawnionemu i Liderowi konsorcjum lub konsorcjantom. Na wniosek Uprawnionego licencja/zgoda, o której mowa w zdaniu poprzednim, zostanie udzielona przed zakończeniem realizacji Projektu. Ustalenie rodzaju i zakresu licencji, nastąpi z uwzględnieniem interesu Skarbu Państwa i wysokości wkładu własnego Lidera konsorcjum lub konsorcjantów. W umowie tej mają zostać ustalone również szczegółowe zasady zarządzania wspólnymi prawami, zasady pobierania korzyści, ewentualnie zasady rozporządzania wspólnymi prawami.   Zgodnie ze wzorem umowy licencji udostępnionym przez N., licencja udzielana jest w celu zrealizowania założeń programu, tj. komercjalizacji produktu projektu przez Wykonawcę. Zgodnie z treścią wzoru Uprawniony (Skarb Państwa reprezentowany przez Ministra Cyfryzacji) udziela Wykonawcy nieograniczonej czasowo, nieodpłatnej, niewyłącznej i niezbywalnej Licencji z prawem do udzielania dalszych licencji na korzystanie w obrębie Terytorium (cały świat) z Elementów Autorskich (wyniki badań będące rezultatem realizacji Projektu będące utworami w rozumieniu ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych), obejmującej m.in. wprowadzanie dowolnych zmian w programie, tworzenie dzieł pochodnych w oparciu o Elementy Autorskie lub umożliwianie osobom trzecim wykonywania tych czynności, korzystanie z kodów źródłowych.   W uzupełnieniu do wniosku, Wnioskodawca wskazał, że w ramach realizowanego projektu z dotacji otrzymanej od N. ponoszone są następujące wydatki: 1.    wynagrodzenia osób zatrudnionych przy realizacji projektu; 2.    aparatura naukowo-badawcza niezbędna do realizacji projektu (infrastruktura informatyczna); 3.    zewnętrzne usługi programistyczne; 4.    koszty operacyjne (takie jak: szkolenia, udział w konferencjach, delegacje, obowiązkowy audyt zewnętrzny, prowadzenie rachunku bankowego, promocja projektu); 5.    koszty ogólne (takie jak: obsługa administracyjna projektu, media, adaptacja pomieszczeń, wynagrodzenia personelu zarządzającego, usługi pocztowe, telefoniczne, internetowe, kurierskie, koszty materiałów biurowych i piśmienniczych, usługi drukarskie i ksero, urządzenia i sprzęt biurowy, ubezpieczenia majątkowe);   Realizacja projektu objętego zakresem wniosku jest uzależniona od otrzymania dotacji, o której mowa w opisie sprawy. Faktury dokumentujące nabycie towarów i usług w związku z realizacją projektu wystawiane będą na wnioskodawcę (lidera konsorcjum) bądź na konsorcjanta, w zależności od tego, który z tych podmiotów będzie udzielał zamówienia publicznego (§ 10 umowy o dofinansowanie projektu).   Umowa o dofinansowanie projektu stanowi, iż „Lider konsorcjum oraz konsorcjanci zobowiązują się przenieść, w formie odrębnej umowy/umów, w ramach otrzymanego dofinansowania, na Uprawnionego udział w majątkowych prawach autorskich do wszelkich wyników badań będących rezultatem realizacji Projektu stanowiących utwór w rozumieniu ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (dalej jako „Elementy Autorskie"), w proporcji zgodnej z ust. 7-9.” (tj. w proporcji odpowiadającej części kosztów kwalifikowalnych Projektu finansowanej przez Centrum w całkowitej kwocie kosztów kwalifikowalnych Projektu).   Umowa nie posługuje się sformułowaniem „wynagrodzenie”, „nieodpłatnie”, czy innym podobnym, jednak sformułowanie „w ramach otrzymanego dofinansowania" w ocenie Wnioskodawcy wskazuje na to, iż Lider konsorcjum oraz konsorcjant nie otrzymają przysporzenia finansowego na podstawie umowy przenoszącej udział w majątkowych prawach autorskich do wszelkich wyników badań będących rezultatem realizacji Projektu stanowiących utwór, w wyżej wskazanej proporcji.   Umowa o dofinansowanie projektu przewiduje zobowiązanie do przeniesienia praw autorskich do wyników projektu zarówno wobec lidera konsorcjum jak i wobec konsorcjanta, wobec czego każdy z członków konsorcjum przeniesie przysługujące mu prawa autorskie we wskazanym projekcie bezpośrednio na Uprawnionego. Zarówno Lider i konsorcjant zawrą umowę z Ministerstwem Cyfryzacji (§ 4 ust. 2). Z zawartej umowy wynika zobowiązanie lidera konsorcjum i konsorcjanta do przeniesienia praw autorskich na Uprawnionego. Podpis przedstawicieli lidera konsorcjum zawierającego umowę w imieniu własnym i w imieniu konsorcjanta oznacza, że wyrażają zgodę na takie zobowiązanie. Pomiędzy Wnioskodawcą a konsorcjantem nie będzie następować przeniesienie majątkowych praw autorskich. Postanowienia umowy o dofinansowanie zastrzegają jednak, że gdyby do takiego przeniesienia miało dojść, może ono następować „za wynagrodzeniem odpowiadającym wartości rynkowej tych praw”.   W związku z powyższym opisem zadano następujące pytania:   1.    Czy uzyskane przez Wnioskodawcę (wykonawcę - lidera konsorcjum, który w wyniku rozstrzygnięcia konkursu ma podpisać z N. umowę na rzecz i w imieniu własnym oraz współwykonawców) kwoty z tytułu dofinansowania badań naukowych, prac rozwojowych i prac przedwdrożeniowych od N. podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług? 2.    Czy w przypadku powstania elementów autorskich, przeniesienie przez Wnioskodawcę w ramach otrzymanego dofinansowania, w formie odrębnej umowy, autorskich praw majątkowych do tych elementów na rzecz Skarbu Państwa w proporcji odpowiadającej faktycznemu udziałowi N. w całkowitej kwocie kosztów kwalifikowanych Projektu, będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług? 3.    W przypadku negatywnej odpowiedzi na pytania zawarte w punktach 1) i 2): Czy Wnioskodawcy przysługuje prawo do odliczenia podatku od towarów i usług od wydatków poniesionych w związku z realizacją projektu, w części w jakiej te wydatki zostały pokryte ze środków dofinansowania przez N.? Zdaniem Wnioskodawcy   1.    Wnioskodawca będący liderem konsorcjum, który w wyniku rozstrzygnięcia konkursu ma podpisać z N. umowę na rzecz i w imieniu własnym oraz współwykonawców, nie będzie zobowiązany do odprowadzenia podatku VAT należnego od kwot z tytułu dofinansowania badań naukowych, prac rozwojowych oraz prac przedwdrożeniowych od N.. Dofinansowanie z N. nie ma bezpośredniego wpływu na cenę, po jakiej nastąpi komercjalizacja produktu projektu, a zatem nie stanowi elementu podstawy opodatkowania podatkiem od towarów i usług w rozumieniu art. 29a ust. 1 Uptu. 2.    Wnioskodawca stoi na stanowisku, iż opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług nie będzie podlegało przeniesienie udziału w prawach autorskich majątkowych na Skarb Państwa (proporcjonalnie do udziału N. w całkowitej kwocie kosztów kwalifikowalnych projektu), gdyż ta czynność będzie nieodpłatna, a zatem nie spełnia definicji przedmiotu opodatkowania zawartej w art. 5 ust. 1 pkt. 1 Uptu. 3.    Wnioskodawca stoi na stanowisku, iż w przypadku gdy dofinansowanie nie będzie podlegało opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług oraz przeniesienie udziału w prawach autorskich majątkowych na Skarb Państwa (proporcjonalnie do udziału N. w całkowitej kwocie kosztów kwalifikowalnych projektu) nie będzie podlegało opodatkowaniem podatkiem od towarów i usług, Wnioskodawcy nie będzie przysługiwało prawo do odliczenia podatku od towarów i usług od wydatków poniesionych w związku z realizacją projektu, w części w jakiej te wydatki zostały pokryte ze środków dofinansowania przez N. Zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy o VAT, prawo do odliczenia VAT przysługuje w zakresie, w jakim nabywane przez podatników towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych. Ponieważ wydatki związane z projektem, w części dofinansowanej przez N., posłużą do stworzenia systemu (...), do którego prawa majątkowe przejdą na własność Skarbu Państwa (proporcjonalnie do udziału N. w całkowitej kwocie kosztów kwalifikowalnych projektu),a za tym przeniesieniem praw majątkowych nie powstawałby obowiązek podatkowy (zgodnie z pytaniem nr 2), to nie możemy tu zidentyfikować czynności opodatkowanych, do których można by było przypisać te wydatki. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego w zakresie opodatkowania podatkiem VAT dofinasowania otrzymanego przez Wnioskodawcę na realizację badań naukowych oraz prac przedwdrożeniowych w ramach projektu, opodatkowania podatkiem VAT czynności przeniesienia przez Wnioskodawcę w ramach otrzymanego dofinansowania, w formie odrębnej umowy, autorskich praw majątkowych do tych elementów na rzecz Skarbu Państwa oraz prawa do odliczenia podatku naliczonego od zakupu towarów i usług służących do realizacji projektu jest nieprawidłowe.   Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2021 r. poz. 685 ze zm.), zwanej dalej ustawą, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. Przez towary – stosownie do art. 2 pkt 6 ustawy – rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii. Jak stanowi art. 7 ust. 1 ustawy, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...). Na podstawie art. 8 ust. 1 ustawy, przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7, w tym również: 1.    przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę, w jakiej dokonano czynności prawnej; 2.    zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania czynności lub sytuacji; 3.    świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.   Pod pojęciem usługi (świadczenia) należy rozumieć każde zachowanie, na które składać się może zarówno działanie (uczynienie, wykonanie czegoś na rzecz innej osoby), jak i zaniechanie (nieczynienie bądź też tolerowanie). Przy ocenie charakteru świadczenia jako usługi należy mieć na względzie, że ustawa zalicza do katalogu usług każde świadczenie, które nie jest dostawą w myśl art. 7 ustawy. Zauważyć należy, że jak wynika z powołanego przepisu art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy dla uznania, że dostawa towarów oraz świadczenie usługi podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, bezwzględnym warunkiem jest „odpłatność” za daną czynność. Zgodnie z art. 8 ust. 2 ustawy – za odpłatne świadczenie usług uznaje się również: 1.    użycie towarów stanowiących część przedsiębiorstwa podatnika do celów innych niż działalność gospodarcza podatnika, w tym w szczególności do celów osobistych podatnika lub jego pracowników, w tym byłych pracowników, wspólników, udziałowców, akcjonariuszy, członków spółdzielni i ich domowników, członków organów stanowiących osób prawnych, członków stowarzyszenia, jeżeli podatnikowi przysługiwało, w całości lub w części, prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego z tytułu nabycia, importu lub wytworzenia tych towarów lub ich części składowych; 2.    nieodpłatne świadczenie usług na cele osobiste podatnika lub jego pracowników, w tym byłych pracowników, wspólników, udziałowców, akcjonariuszy, członków spółdzielni i ich domowników, członków organów stanowiących osób prawnych, członków stowarzyszenia, oraz wszelkie inne nieodpłatne świadczenie usług do celów innych niż działalność gospodarcza podatnika.   Z tak szeroko sformułowanej definicji wynika, że przez pojęcie świadczenia usług należy rozumieć przede wszystkim określone zachowanie się podatnika na rzecz innego podmiotu, które wynika z dwustronnego stosunku zobowiązaniowego, zakładającego istnienie podmiotu będącego odbiorcą (nabywcą usługi), jak również podmiotu świadczącego usługę. Przy czym, o ile dane zachowanie podatnika mieści się w ustawowej definicji świadczenia usług, to – co do zasady – niezbędnym elementem do uznania tego zachowania za czynność podlegającą opodatkowaniu jest spełnienie przesłanki odpłatności. Odpłatność oznacza wykonanie czynności (dostawy towarów oraz świadczenia usług) za wynagrodzeniem. W znaczeniu potocznym wynagrodzenie to zapłata za pracę, należność. Natomiast odpłatny to taki, który wymaga zapłacenia, zwrotu kosztów, płatny. Zatem pod pojęciem odpłatności świadczenia usług rozumieć należy prawo podmiotu sprzedającego towar lub świadczącego usługę do żądania od nabywcy towaru, odbiorcy usługi lub osoby trzeciej zapłaty ceny lub ekwiwalentu (np. w postaci świadczenia wzajemnego). Należy wskazać, że kwestia odpłatności była wielokrotnie przedmiotem rozstrzygnięć Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Należy podkreślić, że przepisy dotyczące funkcjonowania podatku VAT w krajach członkowskich Unii Europejskiej podlegają harmonizacji na zasadach określonych w dyrektywie 2006/112/WE/Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L 347 z 11 grudnia 2006 r. str. 1 ze zm.) dalej: dyrektywa VAT. Uszczegółowieniem zasad obowiązywania i funkcjonowania podatku VAT określonych w dyrektywie są wyroki Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej. TSUE, w wyroku z 27 października 2011 r. w sprawie C-93/10 Finanzamt Essen-NordOst przeciwko GFKL Financial Services AG, wskazał: „17 (...) należy przypomnieć, że w ramach systemu podatku VAT czynnościami podlegającymi opodatkowaniu są transakcje między stronami, przewidujące zapłatę ceny lub inne wynagrodzenie. Zatem jeżeli czynność polega jedynie na świadczeniu jednej ze stron, bez bezpośredniego wynagrodzenia, nie ma podstawy opodatkowania, w związku z czym świadczenie takie nie podlega podatkowi VAT. 18. W tym świetle świadczenie usługi następuje «odpłatnie» w rozumieniu art. 2 pkt 1 szóstej dyrektywy VAT, a zatem podlega opodatkowaniu, tylko jeżeli pomiędzy usługodawcą a usługobiorcą istnieje stosunek prawny, w ramach którego następuje wymiana świadczeń wzajemnych, gdyż świadczenie otrzymywane przez usługodawcę stanowi rzeczywiste odzwierciedlenie wartości usługi świadczonej usługobiorcy (ww. wyrok w sprawie MKG- Kraftfahrzeuge-Factoring, pkt 47). 19. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem ((świadczenie usług dokonywane odpłatnie)) w rozumieniu art. 2 pkt 1 szóstej dyrektywy wymaga bezpośredniego związku między wyświadczoną usługą a otrzymanym wynagrodzeniem (wyrok z 29 lipca 2010 r. w sprawie C-40/09 Astra Zeneca UK i przytoczone orzecznictwo)”. Ponadto, TSUE w pkt 34 wyroku z 27 marca 2014 r. w sprawie C-151/13 Le Rayon dOr SARL przeciwko Ministre de 1Économie et des Finances, wskazał, że: „(... ) aby świadczenie usług mogło być uznane za „odpłatne” w rozumieniu tej dyrektywy, nie wymaga ona, aby świadczenie wzajemne za taką usługę było uzyskane bezpośrednio od jej odbiorcy. Świadczenie wzajemne może pochodzić także od osoby trzeciej. (zob. podobnie wyrok w sprawach połączonych C-54/09 i C-55/09, Loyalty Management UK i Baxi Group EU:C:2010:590, pkt 56)”. Natomiast w wyroku C-89/81 z 15 lipca 1982 r. w sprawie Hong-Kong Trade Development Council, TSUE stwierdził, że wskazane w sprawie czynności podlegają opodatkowaniu jedynie wtedy, gdy zostały wykonane odpłatnie. Pojęcie „odpłatności” pojawiło się również w orzeczeniu z 5 lutego 1981 r. C-154/80, które zapadło na tle przepisów I Dyrektywy VAT z dnia 11 kwietnia 1967 r. w sprawie harmonizacji przepisów Państw Członkowskich w zakresie podatków obrotowych (67/227/EWEC). Trybunał wskazał, że termin „zapłata” stanowi integralną część przepisów prawa wspólnotowego, które nie odwołuje się do prawa państw członkowskich dla ustalenia jego znaczenia i zakresu. Stąd też wykładnia tego wyrażenia nie może być pozostawiona dyskrecjonalnemu władztwu każdego państwa członkowskiego. Ponadto Trybunał przypomniał, że świadczenie podlega opodatkowaniu jedynie w wypadku, gdy podstawę opodatkowania stanowi świadczenie wzajemne otrzymane przez świadczącego usługę. Musi również istnieć możliwość wyrażenia w pieniądzu wartości tego świadczenia wzajemnego. W końcu – jak wskazał Trybunał – świadczenie wzajemne musi stanowić pewną wartość subiektywną, gdyż podstawą opodatkowania jest świadczenie wzajemne rzeczywiście otrzymane, nie zaś wartość otrzymana według kryteriów obiektywnych. Na uwagę zasługuje także orzeczenie w sprawie C-16/93 pomiędzy R. J. Tolsma a Inspecteur der Omzetbelasting Leeuwarden (Holandia), w którym Trybunał zauważył, iż czynność „podlega opodatkowaniu wyłącznie wtedy, gdy istnieje związek prawny między usługodawcą i usługobiorcą, w ramach którego następuje świadczenie wzajemne, przy czym wynagrodzenie otrzymane przez usługodawcę stanowi wartość faktycznie przekazaną w zamian za usługi świadczone na rzecz usługobiorcy”.   W konsekwencji powyższego stwierdzić należy, że opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług będzie podlegało tylko to świadczenie (dostawa lub usługa), w przypadku którego istnieje konsument, tj. odbiorca świadczenia odnoszący z niego choćby potencjalną korzyść. Dopóki nie istnieje podmiot, który odnosiłby lub powinien odnosić konkretne korzyści o charakterze majątkowym związanym z danym świadczeniem, dopóty świadczenie to nie będzie czynnością podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Taka konstrukcja definicji świadczenia usług jest wyrazem zasady powszechności opodatkowania podatkiem od towarów i usług transakcji dokonywanych w ramach profesjonalnego obrotu gospodarczego. Należy wskazać, że opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług zgodnie z zasadą powszechności opodatkowania podlegają wszelkie transakcje, których przedmiotem jest dostawa towarów lub świadczenie usług, pod warunkiem, że są one realizowane przez podatników w rozumieniu ustawy i są wykonywane w ramach działalności gospodarczej. Pojęcie „dostawa towarów” w rozumieniu przepisów ustawy o VAT, obejmuje wszelkie czynności, w ramach których następuje przeniesienie prawa do rozporządzania towarem jak właściciel. Z kolei każde świadczenie niebędące dostawą towarów polegające na działaniu, zaniechaniu lub tolerowaniu czyjegoś zachowania stanowi, co do zasady, usługę w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług. Niemniej muszą być przy tym spełnione następujące warunki: ·         w następstwie zobowiązania, w wykonaniu którego usługa jest świadczona, druga strona (wierzyciel/nabywca) jest bezpośrednim beneficjentem świadczenia, ·         świadczonej usłudze odpowiada świadczenie wzajemne ze strony nabywcy (wynagrodzenie).   Należy podkreślić, że oba ww. warunki winny być spełnione łącznie, aby świadczenie podlegało, jako usługa, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Aby dana czynność (usługa) podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT musi istnieć bezpośredni związek o charakterze przyczynowym, pomiędzy świadczoną usługą a otrzymanym świadczeniem wzajemnym, w ten sposób, że zapłacone kwoty stanowią rzeczywiste wynagrodzenie za wyodrębnioną usługę świadczoną w ramach stosunku prawnego lub dochodzi do wymiany świadczeń wzajemnych. Otrzymana zapłata powinna być konsekwencją wykonania świadczenia. Wynagrodzenie musi być należne za wykonanie tego świadczenia.   Z przedstawionych okoliczności sprawy wynika, że Wnioskodawca jest liderem konsorcjum, w którego skład wchodzi oprócz niego konsorcjant będący uczelnią publiczną. Obydwoje konsorcjanci są zarejestrowanymi, czynnymi podatnikami podatku od towarów i usług. Wnioskodawca ma zawrzeć w imieniu własnym oraz w imieniu konsorcjanta umowę z N. (N.). W ramach umowy N. ma dofinansować realizację projektu badawczo-rozwojowego. Wnioskodawca ma otrzymywać środki finansowe na pokrycie kosztów prowadzonych badań naukowych, prac rozwojowych i prac przedwdrożeniowych w formie zaliczek lub refundacji z N. Część otrzymanych środków Wnioskodawca będzie przekazywał konsorcjantowi na pokrycie kosztów prowadzonych przez niego badań naukowych i prac rozwojowych, zgodnie z kosztorysem projektu. Środki finansowe przekazane przez N. nie mogą być wydatkowane na inne cele niż wskazane we wniosku o dofinansowanie, zaś niewykorzystane na realizację projektu, po jego zakończeniu, podlegają zwrotowi do N.   Produktem końcowym projektu ma być system informatyczny (…), służący do identyfikacji, kolekcjonowania i oceny nieprzyjaznych operacji dezinformacyjnych w cyberprzestrzeni, prowadzonych w oparciu o narzędzia teleinformatyczne oraz identyfikowania źródeł ich pochodzenia. Beneficjentami działalności projektu może być zarówno sektor prywatny jak i sektor publiczny, szczególnie w sferze bezpieczeństwa informacyjnego, w dziedzinie kanałów informacyjnych, mediów społecznościowych, ale także obrotu gospodarczego (towarów, usług i finansów) sięgając również do działań podmiotów gospodarczych dotyczących np. społecznej odpowiedzialności biznesu. Produkt końcowy znacząco podniesie dotychczasowy poziom cyberbezpieczeństwa. Uprawnienia majątkowe do utworów w rozumieniu ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych oraz innych rezultatów realizacji Projektu nie podlegających takiej ochronie przysługiwać będą Wykonawcy projektu oraz Skarbowi Państwa reprezentowanemu przez Ministerstwo Cyfryzacji. Zakres praw majątkowych do wyników badań będących rezultatem realizacji Projektu, o których mowa powyżej, przysługiwać będzie Skarbowi Państwa reprezentowanemu przez Ministerstwo Cyfryzacji oraz Wykonawcy projektu w proporcji odpowiadającej faktycznemu udziałowi N. oraz Wykonawcy projektu w całkowitej kwocie kosztów kwalifikowanych Projektu.   Zarówno Lider konsorcjum jak i konsorcjant wniosą do Projektu wkład własny niepieniężny, co oznacza, że będzie im przysługiwał udział w prawach majątkowych do wyników Projektu w proporcji odpowiadającej faktycznemu ich udziałowi w całkowitej kwocie kosztów kwalifikowanych Projektu. Lider konsorcjum oraz konsorcjant, zgodnie z treścią umowy o dofinansowanie, zobowiązani są przenieść najpóźniej z dniem złożenia Raportu końcowego, w formie odrębnej umowy/umów, w ramach otrzymanego dofinansowania, na Uprawnionego (Skarb Państwa) udział w majątkowych prawach autorskich do wszelkich wyników badań będących rezultatem realizacji Projektu stanowiących utwór w rozumieniu ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych, w proporcji odpowiadającej faktycznemu udziałowi N. oraz Lidera konsorcjum oraz konsorcjanta w całkowitej kwocie kosztów kwalifikowalnych.   Lider konsorcjum oraz konsorcjant mają obowiązek wyrazić zgodę na korzystanie przez Uprawnionego (Skarb Państwa) z całości przedmiotów, do których przysługują im wspólnie prawa. Przekazanie posiadanych praw majątkowych do wyników Projektu pomiędzy Liderem konsorcjum lub konsorcjantem może następować za wynagrodzeniem odpowiadającym wartości rynkowej tych praw. Podział praw majątkowych do wyników Projektu nie może stanowić niedozwolonej pomocy publicznej. Zgodnie z założeniami programu, wynik Projektu ma podlegać komercjalizacji. Komercjalizacja ma nastąpić poprzez (1) wprowadzenie wyników Projektu do własnej działalności gospodarczej Lidera konsorcjum poprzez rozpoczęcie produkcji lub świadczenia usług na bazie uzyskanych wyników Projektu (2) udzielenie licencji (na zasadach rynkowych) na korzystanie z przysługujących Liderowi konsorcjum lub konsorcjantowi praw do wyników Projektu w działalności gospodarczej prowadzonej przez przedsiębiorstwo spoza konsorcjum (3) sprzedaży (na zasadach rynkowych) praw do wyników Projektu w celu wprowadzenia ich do działalności gospodarczej przedsiębiorstwa spoza konsorcjum, z zastrzeżeniem, że za wdrożenie wyników Projektu nie uznaje się zbycia tych wyników w celu ich dalszej odsprzedaży.   Sprzedaż praw do wyników Projektu lub udzielenie licencji na korzystanie z przysługujących Liderowi konsorcjum lub konsorcjantowi praw do wyników Projektu w działalności gospodarczej prowadzonej przez innego przedsiębiorcę, powinno zostać dokonane po cenie rynkowej. Na potrzeby realizacji badań naukowych, prac rozwojowych i prac przedwdrożeniowych w ramach Projektu Wnioskodawca będzie dokonywał zakupu towarów i usług, których wartość finansowana będzie z zaliczki otrzymanej od N. W celu komercjalizacji produktów projektu, po zakończeniu realizacji projektu, w odrębnej umowie zawartej pomiędzy Liderem konsorcjum i konsorcjantem a Uprawnionym (Skarb Państwa reprezentowany przez Ministra Cyfryzacji) ma zostać udzielona wzajemnie Liderowi konsorcjum lub konsorcjantowi i Uprawnionemu licencja/zgoda na korzystanie z udziału w prawach majątkowych do wyników badań będących rezultatem realizacji Projektu, które przysługują odpowiednio Uprawnionemu i Liderowi konsorcjum lub konsorcjantom. Na wniosek Uprawnionego licencja/zgoda, o której mowa w zdaniu poprzednim, zostanie udzielona przed zakończeniem realizacji Projektu. Ustalenie rodzaju i zakresu licencji, nastąpi z uwzględnieniem interesu Skarbu Państwa i wysokości wkładu własnego Lidera konsorcjum lub konsorcjantów. W umowie tej mają zostać ustalone również szczegółowe zasady zarządzania wspólnymi prawami, zasady pobierania korzyści, ewentualnie zasady rozporządzania wspólnymi prawami.   Zgodnie ze wzorem umowy licencji udostępnionym przez N., licencja udzielana jest w celu zrealizowania założeń programu, tj. komercjalizacji produktu projektu przez Wykonawcę. Zgodnie z treścią wzoru Uprawniony (Skarb Państwa reprezentowany przez Ministra Cyfryzacji) udziela Wykonawcy nieograniczonej czasowo, nieodpłatnej, niewyłącznej i niezbywalnej Licencji z prawem do udzielania dalszych licencji na korzystanie w obrębie Terytorium (cały świat) z Elementów Autorskich (wyniki badań będące rezultatem realizacji Projektu będące utworamiw rozumieniu ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych), obejmującej m.in. wprowadzanie dowolnych zmian w programie, tworzenie dzieł pochodnych w oparciu o Elementy Autorskie lub umożliwianie osobom trzecim wykonywania tych czynności, korzystanie z kodów źródłowych.   W ramach realizowanego projektu z dotacji otrzymanej od N. ponoszone są następujące wydatki: 1.    wynagrodzenia osób zatrudnionych przy realizacji projektu; 2.    aparatura naukowo-badawcza niezbędna do realizacji projektu (infrastruktura informatyczna); 3.    zewnętrzne usługi programistyczne; 4.    koszty operacyjne (takie jak: szkolenia, udział w konferencjach, delegacje, obowiązkowy audyt zewnętrzny, prowadzenie rachunku bankowego, promocja projektu); 5.    koszty ogólne (takie jak: obsługa administracyjna projektu, media, adaptacja pomieszczeń, wynagrodzenia personelu zarządzającego, usługi pocztowe, telefoniczne, internetowe, kurierskie, koszty materiałów biurowych i piśmienniczych, usługi drukarskie i ksero, urządzenia i sprzęt biurowy, ubezpieczenia majątkowe);   Realizacja projektu objętego zakresem wniosku jest uzależniona od otrzymania dotacji, o której mowa w opisie sprawy. Faktury dokumentujące nabycie towarów i usług w związku z realizacją projektu wystawiane będą na Wnioskodawcę (lidera konsorcjum) bądź na konsorcjanta, w zależności od tego, który z tych podmiotów będzie udzielał zamówienia publicznego (§ 10 umowy o dofinansowanie projektu).   Umowa o dofinansowanie projektu stanowi, iż „Lider konsorcjum oraz konsorcjanci zobowiązują się przenieść, w formie odrębnej umowy/umów, w ramach otrzymanego dofinansowania, na Uprawnionego udział w majątkowych prawach autorskich do wszelkich wyników badań będących rezultatem realizacji Projektu stanowiących utwór w rozumieniu ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach w proporcji zgodnej z ust. 7-9.” (tj. w proporcji odpowiadającej części kosztów kwalifikowalnych Projektu finansowanej przez Centrum w całkowitej kwocie kosztów kwalifikowalnych Projektu).   Umowa nie posługuje się sformułowaniem „wynagrodzenie”, „nieodpłatnie”, czy innym podobnym, jednak sformułowanie „w ramach otrzymanego dofinansowania" w ocenie Wnioskodawcy wskazuje na to, iż Lider konsorcjum oraz konsorcjant nie otrzymają przysporzenia finansowego na podstawie umowy przenoszącej udział w majątkowych prawach autorskich do wszelkich wyników badań będących rezultatem realizacji Projektu stanowiących utwór, w wyżej wskazanej proporcji.   Umowa o dofinansowanie projektu przewiduje zobowiązanie do przeniesienia praw autorskich do wyników projektu zarówno wobec lidera konsorcjum jak i wobec konsorcjanta, wobec czego każdy z członków konsorcjum przeniesie przysługujące mu prawa autorskie we wskazanym projekcie bezpośrednio na Uprawnionego. Zarówno Lider i konsorcjant zawrą umowę z Ministerstwem Cyfryzacji (§ 4 ust. 2). Z zawartej umowy wynika zobowiązanie lidera konsorcjum i konsorcjanta do przeniesienia praw autorskich na Uprawnionego. Podpis przedstawicieli lidera konsorcjum zawierającego umowę w imieniu własnym i w imieniu konsorcjanta oznacza, że wyrażają zgodę na takie zobowiązanie. Pomiędzy Wnioskodawcą a konsorcjantem nie będzie następować przeniesienie majątkowych praw autorskich. Postanowienia umowy o dofinansowanie zastrzegają jednak, że gdyby do takiego przeniesienia miało dojść, może ono następować „za wynagrodzeniem odpowiadającym wartości rynkowej tych praw”.   W pierwszej kolejności Wnioskodawca ma wątpliwości, czy uzyskane przez Wnioskodawcę (wykonawcę - lidera konsorcjum, który w wyniku rozstrzygnięcia konkursu ma podpisać z N. umowę na rzecz i w imieniu własnym oraz współwykonawców) kwoty z tytułu dofinansowania badań naukowych, prac rozwojowych i prac przedwdrożeniowych od N. podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.   Stosownie do art. 29a ust. 1 ustawy, podstawą opodatkowania, z zastrzeżeniem ust. 2, 3 i 5, art. 30a-30c, art. 32, art. 119 oraz art. 120 ust. 4 i 5, jest wszystko, co stanowi zapłatę, którą dokonujący dostawy towarów lub usługodawca otrzymał lub ma otrzymać z tytułu sprzedaży od nabywcy, usługobiorcy lub osoby trzeciej, włącznie z otrzymanymi dotacjami, subwencjami i innymi dopłatami o podobnym charakterze mającymi bezpośredni wpływ na cenę towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez podatnika. Katalog elementów dodatkowych wchodzących w skład podstawy opodatkowania określony został w art. 29a ust. 6 ustawy. Stosownie do tego przepisu, podstawa opodatkowania obejmuje: 1.    podatki, cła, opłaty i inne należności o podobnym charakterze, z wyjątkiem kwoty podatku; 2.    koszty dodatkowe, takie jak prowizje, koszty opakowania, transportu i ubezpieczenia, pobierane przez dokonującego dostawy lub usługodawcę od nabywcy lub usługobiorcy.   Na podstawie art. 29a ust. 7 ustawy, podstawa opodatkowania nie obejmuje kwot: 1.    stanowiących obniżkę cen w formie rabatu z tytułu wcześniejszej zapłaty; 2.    udzielonych nabywcy lub usługobiorcy opustów i obniżek cen, uwzględnionych w momencie sprzedaży; 3.    otrzymanych od nabywcy lub usługobiorcy jako zwrot udokumentowanych wydatków poniesionych w imieniu i na rzecz nabywcy lub usługobiorcy i ujmowanych przejściowo przez podatnika w prowadzonej przez niego ewidencji na potrzeby podatku.   Z powyższych przepisów wynika, że co do zasady, podstawa opodatkowania obejmuje wszystko co stanowi wartość otrzymanego świadczenia, które dostawca lub świadczący usługę otrzymuje lub powinien otrzymać od kupującego. Przepis art. 29a ust. 6 i ust. 7 wymienia elementy, które powinny być wliczane bądź nie powinny być wliczane do podstawy opodatkowania.   Z powołanych wyżej przepisów wynika, że do podstawy opodatkowania podatkiem od towarów i usług wlicza się tylko takie dotacje, subwencje i inne dopłaty o podobnym charakterze, które mają bezpośredni wpływ na kwotę należną (cenę) z tytułu dostawy towaru lub świadczenia usługi.   Dla określenia, czy dane dotacje (subwencje i inne dopłaty o podobnym charakterze) są czy też nie są opodatkowane, istotne są szczegółowe warunki ich przyznawania, określające cele realizowanego w określonej formie dofinansowania.   Kryterium uznania dotacji za stanowiącą podstawę opodatkowania jest zatem stwierdzenie, że dotacja dokonywana jest w celu sfinansowania konkretnej czynności podlegającej opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Natomiast dotacje niedające się powiązać z konkretnymi czynnościami podlegającymi opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, nie stanowią podstawy opodatkowania w rozumieniu przepisu art. 29a ust. 1 ustawy.   Włączenie do podstawy opodatkowania podatkiem od towarów i usług dotacji, subwencji i innych dopłat o podobnym charakterze ma miejsce tylko wówczas, gdy jest to dotacja, subwencja i inna dopłata o podobnym charakterze związana bezpośrednio z dostawą towaru lub świadczeniem usługi. Do podstawy opodatkowania zaliczane są tylko takie dotacje, subwencje i inne dopłaty o podobnym charakterze, które są bezpośrednio przeznaczone na dofinansowanie konkretnego towaru czy też konkretnego rodzaju usługi. Nie jest więc podstawą opodatkowania ogólna dotacja (subwencja, inna dopłata o podobnym charakterze) uzyskana przez podatnika, niezwiązana z dostawą towaru lub świadczeniem usługi. W przypadku natomiast, gdy podatnik otrzyma dofinansowanie, które będzie związane z dostawą lub świadczeniem usług, jako pokrycie części ceny konkretnego świadczenia lub rekompensatę z tytułu wykonania określonego świadczenia po cenach obniżonych, płatność taka będzie zaliczana do podstawy opodatkowania podatkiem od towarów i usług. Zatem, podstawę opodatkowania podatkiem od towarów i usług zwiększa się tylko o takie dotacje, które w sposób bezwzględny i bezpośredni są związane z daną dostawą towarów lub świadczeniem usług. Jeżeli jednak taki bezpośredni związek nie występuje, dofinansowanie ogólne – na pokrycie kosztów działalności nie zwiększa podstawy opodatkowania, a tym samym nie podlega opodatkowaniu.   Przepis art. 29a ust. 1 ustawy stanowi odzwierciedlenie art. 73 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L 347 z 11 grudnia 2006 r. str. 1 ze zm.), zwanej dalej: Dyrektywą 2006/112/WE Rady, z treści którego wynika, że w odniesieniu do dostaw towarów i świadczenia usług innych niż te, o których mowa w art. 74-77, podstawa opodatkowania obejmuje wszystko, co stanowi zapłatę otrzymaną lub którą dostawca lub usługodawca otrzyma w zamian za dostawę towarów lub świadczenie usług, od nabywcy, usługobiorcy lub osoby trzeciej, włącznie z subwencjami związanymi bezpośrednio z ceną takiej dostawy lub świadczenia.   Związane jest to z tym, że podstawa opodatkowania stanowi wartość faktycznie uzyskaną przez sprzedawcę z tytułu danej opodatkowanej czynności. Należy jednocześnie wskazać, że nie ma tu znaczenia status podmiotu wypłacającego dofinansowanie ani pochodzenie środków, z których to dofinansowanie jest wypłacane.   Z treści powołanych przepisów wynika, że w sytuacji, gdy podatnik, w związku z konkretną dostawą towarów lub świadczeniem usług, otrzymuje dofinansowanie (dotację, subwencję), stanowiące dopłatę do ceny towaru lub usługi, tego rodzaju dofinansowanie stanowi obok ceny, uzupełniający element podstawy opodatkowania z tytułu danej dostawy lub świadczenia. Kryterium uznania dofinansowania za stanowiące podstawę opodatkowania jest zatem stwierdzenie, że dofinansowanie dokonywane jest w celu sfinansowania konkretnej czynności podlegającej opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Natomiast dofinansowanie niedające się powiązać z konkretnymi czynnościami podlegającymi opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, nie stanowią podstawy opodatkowania w rozumieniu przepisu art. 29a ust. 1 ustawy.   Nie ma przy tym znaczenia, od kogo dostawca towaru lub świadczący usługę otrzymuje zapłatę – czy od nabywcy czy od osoby trzeciej, ważne jest, aby było to wynagrodzenie za daną konkretną usługę lub za daną konkretną dostawę.   Należy zauważyć, że otrzymanie dofinansowania (dotacji, dopłaty) nie stanowi samo w sobie żadnej czynności, ani też zdarzenia opodatkowanego. Dotacje (dopłaty) podlegają bowiem opodatkowaniu jako składnik ceny czynności, z którą są związane. Dotacje, które stanowią dopłatę do ceny sprzedawanych towarów, czy świadczonych usług, są ściśle związane z daną usługą, czy towarem i podlegają opodatkowaniu.   Jak wskazano powyżej, włączenie do podstawy opodatkowania podatkiem od towarów i usług dotacji, subwencji i innych dopłat o podobnym charakterze ma miejsce tylko wówczas, gdy jest to celowa dotacja, subwencja i inna dopłata o podobnym charakterze związana bezpośrednio z dostawą towaru lub świadczeniem usługi. Do podstawy opodatkowania zaliczane są tylko takie dotacje, subwencje i inne dopłaty o podobnym charakterze, które są bezpośrednio przeznaczone na dofinansowanie ceny konkretnego towaru czy też konkretnego rodzaju usługi. Nie jest więc obrotem ogólna dotacja (subwencja, inna dopłata o podobnym charakterze) uzyskana przez podatnika, niezwiązana z dostawą towaru lub świadczeniem usługi. W przypadku natomiast, gdy podatnik otrzyma dofinansowanie, które będzie związane z dostawą lub świadczeniem usług, jako pokrycie części ceny konkretnego świadczenia lub rekompensatę z tytułu wykonania określonego świadczenia po cenach obniżonych, płatność taka będzie zaliczana do podstawy opodatkowania podatkiem od towarów i usług. Dla określenia, czy dane dotacje mają czy też nie bezpośredni wpływ na cenę świadczonych usług, a co za tym idzie – czy podlegają opodatkowaniu, istotne są zatem szczegółowe warunki ich przyznawania, określające cele realizowanego w określonej formie dofinansowania.   Tym samym podstawę opodatkowania podatkiem od towarów i usług zwiększa się tylko o takie dotacje, które w sposób bezwzględny i bezpośredni są związane z daną dostawą towarów lub świadczeniem usług. Jeżeli jednak taki bezpośredni związek nie występuje, dofinansowanie ogólne – na pokrycie kosztów działalności – nie podlega opodatkowaniu.   Koniecznym zatem dla wykładni art. 29a ust. 1 ustawy jest wyjaśnienie pojęcia „subwencja bezpośrednio związana z ceną”.   W tym celu istotne znaczenie ma orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, w szczególności wyroki w sprawach C-184/00 (Office des produits wallons ASBL v. Belgian State) oraz C-353/00 (Keeping Newcastle Warm Limited v. Commisioners od Customs and Excise, w skrócie KNW).   W wyroku C-184/00 Trybunał stwierdził, że pojęcie subwencji (dotacji) bezpośrednio związanych z ceną należy interpretować jako obejmujące wyłącznie subwencję, które stanowią całość lub część wynagrodzenia za dostawę towarów lub świadczenie usług, a które są wypłacane przez podmiot trzeci w stosunku do sprzedawcy lub świadczącego. Trybunał argumentował, że w celu ustalenia, czy dotacja stanowi wynagrodzenie, cena towarów i usług musi, co do zasady, być ustalana nie później, niż w momencie zdarzenia podlegającego opodatkowaniu. Zobowiązanie do zapłaty dotacji dokonane przez osobę, która jej udziela, rodzi korelat, jakim jest prawo beneficjenta do jej otrzymania, ponieważ dokonał on dostawy podlegającej opodatkowaniu. Ten związek pomiędzy dotacją a ceną musi być jednoznacznie widoczny na podstawie indywidualnej analizy okoliczności stanowiących podstawę wypłaty tego wynagrodzenia. Z drugiej strony nie jest konieczne, aby cena towarów lub usług bądź część tej ceny została ustalona. Wystarczy, by możliwe było jej ustalenie. Cena, jaką płaci nabywca, musi być ustalana w taki sposób, że zmniejsza się ona w proporcji do dotacji przyznanej sprzedawcy towarów lub świadczącemu usługi, co zatem stanowi element ustalenia ceny, jakiej żąda ten ostatni. Trybunał w sprawie będącej przedmiotem rozpoznania wskazał sądowi odsyłającemu szereg wskazówek, stwierdzając, że sąd krajowy musi zbadać obiektywnie, czy fakt, że dotacja jest wypłacana sprzedawcy lub świadczącemu usługę pozwala mu sprzedawać towary lub świadczyć usługi po cenie niższej, niż musiałby on żądać w braku takiej dotacji. Nie jest konieczne, by dotacja odpowiadała bezpośrednio zmniejszeniu ceny dostarczanych towarów, wystarczy by relacja pomiędzy zmniejszeniem ceny a dotacją, która może być wyrażona ryczałtowo, była istotna.   W wyroku C-353/00 Trybunał wyraził pogląd, że niezależnie od tego, czy dofinansowanie spełnia warunek bezpośredniego związku z ceną, czy też nie spełnia takiego warunku, zwiększać będzie podstawę opodatkowania, jeśli osoba trzecia (także organ władzy publicznej) wpłaca pewną kwotę pieniędzy na poczet usług świadczonych na rzecz osoby fizycznej. Orzeczenie to dotyczyło dopłat wypłacanych firmie zajmującej się usługami związanymi z doradztwem w dziedzinie energetyki.   Związek dotacji z ceną nie został szczegółowo przeanalizowany w tym wyroku. Szersze uwagi na ten temat znalazły się natomiast w opinii rzecznika generalnego oraz pisemnym stanowisku rządu Wielkiej Brytanii, które zaaprobował Trybunał. Jak wskazuje rzecznik, dotacje mogą mieć różną formę i charakter. Zwykle przez dotacje (subwencje) rozumie się sumy wypłacane danemu podmiotowi z funduszy publicznych w interesie ogólnym. W praktyce dotacje mogą mieć postać dopłat ogólnych do działalności przedsiębiorstwa (i wówczas nie podlegają opodatkowaniu) albo też stanowić subsydia do konkretnych dostaw lub usług, umożliwiając nabycie ich ostatecznemu odbiorcy po niższej cenie (lub w ogóle bez odpłatności z jego strony). W tym ostatnim przypadku podlegają podatkowi VAT.   Jeżeli otrzymywana dotacja jest w sposób zindywidualizowany i policzalny związana z ceną danego świadczenia (tj. świadczenie dzięki dotacji ma cenę niższą o konkretną kwotę), taka dotacja podlega VAT. Jeżeli natomiast związek tego rodzaju nie występuje i równocześnie dotacja nie jest elementem wynagrodzenia związanego z danymi dostawami towarów lub usług, wówczas można – i należy – potraktować ją jako płatność niepodlegającą podatkowi VAT.   Tym samym, podstawę opodatkowania podatkiem od towarów i usług zwiększa się tylko o takie dotacje, które w sposób bezwzględny i bezpośredni są związane z daną dostawą towarów lub świadczeniem usług. Jeżeli taki bezpośredni związek nie występuje, dofinansowanie ogólne – na pokrycie kosztów działalności – nie zwiększa podstawy opodatkowania, a tym samym nie podlega opodatkowaniu.   Jak wskazano powyżej kryterium uznania dotacji za stanowiącą podstawę opodatkowania jest stwierdzenie, że dotacja przekazywana jest w celu sfinansowania konkretnej czynności podlegającej opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.   W tym miejscu wskazać należy, że konsorcjum jest organizacją zrzeszającą kilka podmiotów gospodarczych na określony czas, w konkretnym celu. Jakkolwiek ani w prawie cywilnym, ani w prawie podatkowym nie występuje legalna definicja konsorcjum, przyjmuje się, że zawarcie umowy konsorcjum możliwe jest na podstawie art. 3531 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2020 r. poz. 1740 ze zm.) w ramach tzw. swobody umów.   W konsekwencji, strony zawierające umowę konsorcjum mogą ją ukształtować w sposób dowolny, byleby jej treść lub cel nie sprzeciwiały się ustawie, zasadom współżycia społecznego oraz właściwości takiego stosunku. Konsorcjum nie jest jednak podmiotem gospodarczym, nie posiada osobowości prawnej ani podmiotowości prawnej, nie musi być rejestrowane, ani mieć odrębnej nazwy czy też siedziby. Podmioty tworzące konsorcjum są, co do zasady, niezależne w swoich dotychczasowych działaniach (czyli w działaniach niezwiązanych z konsorcjum), a w działaniach związanych z konsorcjum realizują wspólne przedsięwzięcie objęte porozumieniem. Zawierając umowę konsorcyjną podmioty mogą określić, kto będzie reprezentował konsorcjum na zewnątrz (może to być także osoba trzecia). Co do zasady, konsorcja nie mają też wspólnego majątku (chociaż mogą mieć wspólne konto rozliczeniowe), a wszelkie formy płatności regulowane są przez firmę lub osobę reprezentującą konsorcjum.   Przechodząc zatem na grunt prawa podatkowego, należy zauważyć, że zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.   Działalność gospodarcza, zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy, obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.   Dodać należy, że polski ustawodawca nie skorzystał z możliwości wynikającej z art. 11 Dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347 s. 1, ze zm.), zgodnie z którym, po konsultacji z Komitetem ds. VAT, każde państwo członkowskie może uznać za jednego podatnika osoby mające siedzibę na terytorium tego samego państwa członkowskiego, które będąc niezależnymi pod względem prawnym, są ściśle powiązane pod względem finansowym, ekonomicznym i organizacyjnym.   Konsorcjum – w świetle obowiązujących przepisów prawa podatkowego – nie może być zatem uznane za podatnika VAT. Oznacza to, że relacji zachodzących pomiędzy stronami umowy konsorcjum (podatnikami VAT), dla potrzeb podatku od towarów i usług, nie należy oceniać na zasadach wewnętrznych rozliczeń konsorcjum.   A zatem przedsiębiorcy działający w ramach konsorcjum są odrębnymi podatnikami VAT. Powyższe oznacza, że działając w ramach konsorcjum powinni oni do wzajemnych rozliczeń stosować ogólne reguły wynikające z ustawy o podatku od towarów i usług oraz aktów wykonawczych do niej, w tym także w zakresie wystawiania faktur VAT dokumentujących wykonywane przez nich czynności.   Jak wyżej wskazano, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług zgodnie z zasadą powszechności opodatkowania, podlegają wszelkie transakcje, których przedmiotem jest dostawa towarów lub świadczenie usług, pod warunkiem, że są one realizowane przez podatników w rozumieniu ustawy i są wykonywane w ramach działalności gospodarczej.   W analizowanej sprawie mamy do czynienia z sytuacją, w której wystąpią skonkretyzowane świadczenia w zamian za określone wynagrodzenie. Analiza przedstawionego opisu sprawy, treści cytowanych przepisów prawa podatkowego oraz orzecznictwa TSUE prowadzi bowiem do stwierdzenia, że przekazywane Wnioskodawcy (liderowi konsorcjum) środki finansowe na realizację opisanego projektu w zakresie badań naukowych, prac rozwojowych i prac przedwdrożeniowych w formie zaliczek lub refundacji z N. należy uznać za otrzymane od osoby trzeciej środki (dotacje, subwencje lub dopłaty o podobnym charakterze) mające bezpośredni wpływ na cenę świadczonych przez Wnioskodawcę usług. Należy bowiem zauważyć, że otrzymane środki od N. nie zostaną przeznaczone na ogólną działalność Wnioskodawcy, lecz mogą zostać wykorzystane tylko i wyłącznie na określone i wskazane w umowie zawartej pomiędzy Konsorcjum a N. działanie, tj. na wykonanie ww. projektu zgodnie z Umową oraz na konkretne działania wykonywane w ramach tego projektu. Ponadto – jak wskazał Wnioskodawca – realizacja projektu objętego zakresem wniosku jest uzależniona od otrzymania dotacji. Z opisu sprawy wynika również, że zarówno Lider konsorcjum jak i konsorcjant wniosą do Projektu wkład własny niepieniężny, co oznacza, że będzie im przysługiwał udział w prawach majątkowych do wyników Projektu w proporcji odpowiadającej faktycznemu ich udziałowi w całkowitej kwocie kosztów kwalifikowanych Projektu. Lider konsorcjum oraz konsorcjanci zobowiązują się przenieść, w formie odrębnej umowy/umów, w ramach otrzymanego dofinansowania, na Uprawnionego udział w majątkowych prawach autorskich do wszelkich wyników badań będących rezultatem realizacji Projektu stanowiących utwór w rozumieniu ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych w proporcji odpowiadającej części kosztów kwalifikowalnych Projektu finansowanej przez Centrum w całkowitej kwocie kosztów kwalifikowalnych Projektu. Wnioskodawca wskazuje także, że Lider konsorcjum oraz konsorcjant nie otrzymają przysporzenia finansowego na podstawie umowy przenoszącej udział w majątkowych prawach autorskich do wszelkich wyników badań będących rezultatem realizacji Projektu stanowiących utwór, w wyżej wskazanej proporcji. Umowa o dofinansowanie projektu przewiduje zobowiązanie do przeniesienia praw autorskich do wyników projektu zarówno wobec lidera konsorcjum jak i wobec konsorcjanta, wobec czego każdy z członków konsorcjum przeniesie przysługujące mu prawa autorskie we wskazanym projekcie bezpośrednio na Uprawnionego. Zarówno Lider i konsorcjant zawrą umowę z Ministerstwem Cyfryzacji (§ 4 ust. 2). Z zawartej umowy wynika zobowiązanie lidera konsorcjum i konsorcjanta do przeniesienia praw autorskich na Uprawnionego. Podpis przedstawicieli lidera konsorcjum zawierającego umowę w imieniu własnym i w imieniu konsorcjanta oznacza, że wyrażają zgodę na takie zobowiązanie. Pomiędzy Wnioskodawcą a konsorcjantem nie będzie następować przeniesienie majątkowych praw autorskich. Postanowienia umowy o dofinansowanie zastrzegają jednak, że gdyby do takiego przeniesienia miało dojść, może ono następować „za wynagrodzeniem odpowiadającym wartości rynkowej tych praw”. Zatem uznać należy, że otrzymane przez Wnioskodawcę środki finansowe z N. na realizację ww. projektu stanowią należności za świadczone usługi.   Tym samym realizację powierzonych zadań i w efekcie przekazanie wszelkich praw własności przemysłowej i intelektualnej będących wynikiem projektu na rzecz Uprawnionego należy uznać za podlegające opodatkowaniu świadczenie usług, bowiem w przedmiotowej sprawie zostały spełnione wszystkie przesłanki warunkujące uznanie wykonywanych przez Wnioskodawcę w ramach projektu czynności za odpłatne usługi w rozumieniu art. 8 ust. 1 ustawy, podlegające opodatkowaniu podatkiem VAT na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy, dla których ustawodawca nie przewidział możliwości zastosowania zwolnienia. W analizowanym przypadku istnieje bezpośredni związek pomiędzy dokonanym świadczeniem a otrzymanym od osoby trzeciej wynagrodzeniem.   Zatem wbrew twierdzeniu Wnioskodawcy otrzymana dotacja będzie zapłatą za przekazanie praw majątkowych, a tym samym czynność przeniesienia autorskich praw majątkowych na rzecz Uprawnionego nastąpi odpłatnie i podlega/będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.   Jak wskazano bowiem w wyroku C-184/00, nie jest konieczne określenie ceny, wystarczy by możliwe było jej ustalenie. W analizowanej sprawie przyznane dofinansowanie umożliwia beneficjentowi nabycie praw do wartości intelektualnej lub korzystanie z tych praw.   Wobec tego otrzymane przez Wnioskodawcę dofinansowanie na realizację projektu będzie stanowić dofinansowanie dokonane w celu sfinansowania konkretnej czynności podlegającej opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Jak wyżej wskazano dopłaty stanowiące subsydia do konkretnych dostaw lub usług, umożliwiając nabycie ich ostatecznemu odbiorcy po cenie niższej (lub w ogóle bez odpłatności z jego strony) podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.   Zatem fakt, że Wnioskodawca wykonuje określone czynności na rzecz beneficjenta projektu  nie pobierając od niego odpłatności nie oznacza, że ww. świadczenia wykonuje nieodpłatnie, gdyż zapłatą za te świadczenia są otrzymane przez Wnioskodawcę środki zwane dotacją (dofinansowaniem).   Z uwagi na powyższe, dofinasowanie otrzymane przez Wnioskodawcę na realizację projektu badawczo-rozwojowego w ramach projektu (pochodzące N.), stanowi/będzie stanowić podstawę opodatkowania, o której mowa w art. 29a ust. 1 ustawy, a tym samym podlega/będzie podlegało opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy. Jednocześnie przeniesienie praw własności przemysłowej i intelektualnej, objętych zakresem wniosku, na rzecz Uprawnionego podlega/będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 8 ust. 1 ustawy. W świetle powyższego stanowisko Wnioskodawcy w zakresie pytań oznaczonych we wniosku nr 1 i 2 należało uznać za nieprawidłowe.    Wątpliwości Wnioskodawcy dotyczą również kwestii, czy Wnioskodawcy przysługuje prawo do odliczenia podatku od towarów i usług od wydatków poniesionych w związku z realizacją projektu, w części w jakiej te wydatki zostały pokryte ze środków dofinansowania przez N.   Zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy, w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124. Stosownie do art. 86 ust. 2 pkt 1 ustawy kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku wynikających z faktur otrzymanych przez podatnika z tytułu: a.    nabycia towarów i usług, b.    dokonania całości lub części zapłaty przed nabyciem towaru lub wykonaniem usługi.   Z powyższych przepisów wynika, że prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone warunki, tzn. odliczenia tego dokonuje zarejestrowany, czynny podatnik podatku od towarów i usług oraz gdy towary i usługi, z których nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych. Warunkiem umożliwiającym podatnikowi skorzystanie z prawa do odliczenia podatku naliczonego jest związek zakupów z wykonywanymi czynnościami opodatkowanymi.   Przedstawiona powyżej zasada wyklucza zatem możliwość dokonania obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego związanego z usługami i towarami, które nie są w ogóle wykorzystywane do czynności opodatkowanych, czyli w przypadku ich wykorzystywania do czynności zwolnionych od podatku od towarów i usług oraz niepodlegających temu podatkowi. Ponadto podkreślić należy, że ustawodawca stworzył podatnikowi prawo do odliczenia podatku naliczonego w całości lub w części, pod warunkiem spełnienia przez niego zarówno przesłanek pozytywnych, wynikających z art. 86 ust. 1 ustawy oraz niezaistnienia przesłanek negatywnych, określonych w art. 88 ustawy. Przepis ten określa listę wyjątków, które pozbawiają podatnika prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego. I tak, na podstawie art. 88 ust. 3a pkt 2 ustawy nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury i dokumenty celne w przypadku gdy transakcja udokumentowana fakturą nie podlega opodatkowaniu albo jest zwolniona od podatku. Zgodnie natomiast z art. 88 ust. 4 ustawy, obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się również do podatników, którzy nie są zarejestrowani jako podatnicy VAT czynni, zgodnie z art. 96, z wyłączeniem przypadków, o których mowa w art. 86 ust. 2 pkt 7. Należy również podkreślić, że prawo do odliczenia podatku naliczonego, jako integralna część systemu VAT, w zasadzie nie może być ograniczane, ani pod względem czasu, ani też pod względem zakresu przedmiotowego. Nie jest to bowiem wyjątkowy przywilej podatnika, lecz jego fundamentalne prawo. Możliwość wykonania tego prawa powinna być zapewniona niezwłocznie i względem wszystkich kwot podatku, które zostały pobrane (naliczone) od transakcji związanych z zakupami. Decydujące znaczenie dla oceny istnienia prawa do odliczenia ma zamierzony (deklarowany) związek podatku naliczonego z czynnościami opodatkowanymi.   Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług zgodnie z zasadą powszechności opodatkowania podlegają wszelkie transakcje, których przedmiotem jest dostawa towarów lub świadczenie usług, pod warunkiem, że są one realizowane przez „podatników” w rozumieniu ustawy i wykonywane w ramach działalności gospodarczej. Na mocy art. 15 ust. 1 ustawy, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. Pod pojęciem działalności gospodarczej, na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy, rozumie się wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.   Z okoliczności sprawy wynika, że Wnioskodawca jest zarejestrowanym, czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług. Faktury dokumentujące nabycie towarów i usług w związku z realizacją projektu wystawiane będą na Wnioskodawcę (lidera konsorcjum) bądź na konsorcjanta.   Ponadto, jak wskazano w uzasadnieniu do pytania nr 1 i 2, otrzymane dofinansowanie stanowi pokrycie ceny usług świadczonych w ramach Projektu i jest dotacją bezpośrednio wpływającą na wartość tych usług. Stanowi wynagrodzenie od podmiotu trzeciego za świadczenia wykonywane przez Wnioskodawcę w ramach realizacji zadań przydzielonych w Projekcie i zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Zatem, w przypadku, gdy Wnioskodawca wykorzysta nabywane w ramach realizacji Projektu towary i usługi do wykonywania czynności podlegających opodatkowaniu, ale niekorzystających ze zwolnienia od podatku od towarów i usług (czyli wykorzysta ww. zakupy do czynności opodatkowanych VAT), wówczas Wnioskodawcy będzie przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego w związku z realizacją Projektu. Prawo to będzie przysługiwało pod warunkiem niezaistnienia przesłanek negatywnych, o których mowa w art. 88 ustawy. Podsumowując, w przypadku wykorzystywania nabywanych towarów i usług do czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług, Wnioskodawca będzie miał prawo do odliczenia podatku naliczonego od dokonywanych zakupów związanych z realizacją Projektu. Tym samym, stanowisko Wnioskodawcy w zakresie pytania nr 3 należało uznać za nieprawidłowe.   Niniejsza interpretacja dotyczy wniosku w zakresie opodatkowania podatkiem VAT dofinansowania otrzymanego przez Wnioskodawcę na realizację badań naukowych oraz prac przedwdrożeniowych w ramach projektu, opodatkowania podatkiem VAT czynności przeniesienia przez Wnioskodawcę w ramach otrzymanego dofinansowania, w formie odrębnej umowy, autorskich praw majątkowych do tych elementów na rzecz Skarbu Państwa oraz w zakresie prawa do odliczenia podatku naliczonego od zakupu towarów i usług służących do realizacji projektu. Natomiast w zakresie opodatkowania udzielenia przez Skarb Państwa nieodpłatnej licencji na rzecz Wnioskodawcy w celu komercjalizacji produktów projektu zostało wydane odrębne rozstrzygnięcie.   Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.   Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej: 1) z zastosowaniem art. 119a; 2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; 3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.   Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych (art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej).   Powyższe unormowania należy odczytywać łącznie z przepisami art. 33 ustawy z 23 października 2018 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ustawy – Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 2193), wprowadzającymi regulacje intertemporalne.    Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…) za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a (art. 53 § 1 ww. ustawy).   Skargę wnosi się w dwóch egzemplarzach (art. 47 § 1 ww. ustawy) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała lub drogą elektroniczną na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/SkrytkaESP. W przypadku pism i załączników wnoszonych w formie dokumentu elektronicznego odpisów nie dołącza się (art. 47 § 3 ww. ustawy). W przypadku wnoszenia skargi w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego i stanu epidemii jako najwłaściwszy proponuje się kontakt z wykorzystaniem systemu teleinformatycznego ePUAP. Jednocześnie, zgodnie z art. 57a ww. ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.