0114-KDIP4-2.4012.533.2021.2.MŻA

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA   Na podstawie art. 13 § 2a, art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm.) Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z 12 lipca 2021 r. (data wpływu 21 lipca 2021 r.) uzupełnionym pismem z 6 października 2021 r. (data wpływu 7 października 2021 r.) na wezwanie tut. Organu z 14 września 2021 r. (doręczone 17 września 2021 r.) o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania podatkiem od towarów i usług sprzedaży nieruchomości niezabudowanej – jest nieprawidłowe.   UZASADNIENIE   21 lipca 2021 r. wpłynął do tutejszego organu ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania sprzedaży nieruchomości niezabudowanej. Złożony wniosek został uzupełniony pismem z 6 października 2021 r. (data wpływu 7 października 2021 r.) na wezwanie tut. Organu z 14 września 2021 r. We wniosku przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe.   Wnioskodawca jest rolnikiem, płatnikiem podatku VAT, prowadzi 100 hektarowe gospodarstwo rolne. W roku 2006 dokonał zakupu we wspólności ustawowej małżeńskiej działki rolnej o powierzchni 2 ha, ziemi klasy V i VI. Zakup nastąpił ze środków własnych, działka została zakupiona od osoby prywatnej bez podatku VAT i nigdy nie była wykorzystywana do prowadzenia działalności gospodarczej, gdyż takowej Wnioskodawca nigdy nie prowadził. Działka ta nigdy nie była udostępniana innym osobom na podstawie umowy najmu, dzierżawy bądź użyczenia. Nigdy nie poczyniono żadnych działań celem podniesienia jej wartości. Działka była wykorzystywana na cele rolnicze, jednak ze względu na klasę ziemi i jej położenie klasyfikowana była jako nieużytek, nic na niej nie chciało rosnąć, działka była zazieleniana - jednak z biegiem czasu utrzymanie tego nieużytku stało się dla prowadzonego gospodarstwa ekonomicznie nieuzasadnione.   Po 14 latach Wnioskodawca podjął decyzję o sprzedaży ziemi ze względu na całkowity brak jej wartości użytkowej. Działka ta nie znalazła nabywcy w osobie innego rolnika jako działka rolna, Wnioskodawca zamierza zatem skorzystać z faktu, że dla tej nieruchomości na mocy uchwały Rady Miasta i Gminy (…) z 31 maja 2012 roku ustalono, że grunty na których między innymi znajduje się ziemia Wnioskodawcy zostały przeznaczone pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną i dokonać podziału nieruchomości na mniejsze działki rolne, a następnie je sprzedać.   Aby dokonać sprzedaży tak dużej nieruchomości Wnioskodawca wystąpił z wnioskiem do Burmistrza (…) o wyrażenie zgody na podział nieruchomości na odrębne, mniejsze działki rolne. Gmina wyraziła zgodę na podział nieruchomości na 18 odrębnych działek, ustalając samodzielnie powierzchnię każdej z nich, co jest zgodne z ustaleniami planu miejscowego zagospodarowania. Uzyskanie decyzji podziałowej zostało uzależnione od przekazania na rzecz Gminy części działki na poszerzenie pasa drogowego istniejących dróg gminnych - czynności te zawarte w decyzji podziałowej nie wpływają na uatrakcyjnienie powstałych działek rolnych.   W stosunku do działek mających być przedmiotem sprzedaży Wnioskodawca nie podejmował i nie zamierza podejmować działań polegających na wystąpieniu o opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru mającego być przedmiotem sprzedaży, działań zmierzających do zmiany przeznaczenia terenu, uzyskania decyzji o wyłączeniu gruntów z produkcji rolnej lub jakichkolwiek innych działań z tym związanych, nie dokonał i nie zamierza dokonywać jakichkolwiek czynności uzbrojenia terenu, ogrodzenia, nie wydzielał dróg wewnętrznych, nie występował i nie zamierza występować o wydanie decyzji o warunkach zabudowy. Nie podejmował też działań marketingowych dotyczących sprzedaży działek i nie zamierza ich podejmować, licząc że w związku ze zwiększonym popytem na grunty budowlane kupcy sami się zgłoszą. Wnioskodawca zamierza umieścić tabliczkę informacyjną –„na sprzedaż” z numerem telefonu. Wnioskodawca nigdy nie dokonywał sprzedaży innych posiadanych przez siebie nieruchomości gruntowych, sprzedaż nieruchomości, podzielonej na mniejsze działki rolne będzie czynnością sprzedaży wykonywaną po raz pierwszy. Do czasu sprzedaży działka jako całość nadal będzie stanowiła nieużytek rolny. Wnioskodawca nigdy nie zawierał i nie zamierza zawierać umowy z biurem nieruchomości w zakresie sprzedaży podzielonych działek rolnych.   W odpowiedzi na wezwanie Wnioskodawca wskazał co następuje. Działki przeznaczone na sprzedaż położone są w jednej lokalizacji, obok siebie, zakupione zostały w całości jako ziemia rolna i w całości ten sam obszar Wnioskodawca planuje sprzedać, działki te są oznaczone numerami: 1, 2, 3. Nieruchomość została nabyta w 2006 roku na cele rolnicze, nie była przedmiotem najmu i dzierżawy, była przeznaczona na uprawę rolną i była uprawiana rolniczo, ze względu na klasę ziemi - V i VI - uprawa nie przynosiła oczekiwanych plonów, nakłady na utrzymanie kultury ziemi były zdecydowanie większe niż uzyskiwane z niej plony, stąd decyzja o sprzedaży. Wnioskodawca nie planuje sprzedaży kolejnych działek i gruntów należących w skład prowadzonego gospodarstwa rolnego, a innych działek niż rolne nie posiada. Wnioskodawca nie jest rolnikiem ryczałtowym - jestem rolnikiem VAT czynnym. W związku z planowaną sprzedażą gruntu rolnego, objętego zakresem wniosku Wnioskodawca nie udzielał żadnych pełnomocnictw w celu postępowania w Jego imieniu i na Jego rzecz w sprawach dotyczących tego gruntu, wszystkim zajmuje się samodzielnie wraz z małżonką z którą łączy Go wspólność ustawowa małżeńska.   W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie:   Czy po podziale działki 2 ha, na mniejsze działki rolne - bez uzyskania dla tych działek warunków zabudowy, ich sprzedaż będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT?   Zdaniem Wnioskodawcy. Sprzedaż poszczególnych działek powstałych z podziału działki o pow. 2 ha, bez uzyskania dla nich warunków zabudowy nie będzie podlegała podatkowi VAT. Transakcja ta będzie czynnością wykonywaną po raz pierwszy, a liczba oraz zakres transakcji będzie miała charakter okazjonalny, a nie zorganizowany. Zakup ww. działki w 2006 r. nie był dokonany z zamiarem jej dalszej odsprzedaży i będzie miała ona charakter czynności mieszczących się w ramach zarządu majątkiem osobistym. Kwestia opodatkowywania VAT sprzedaży działek była i jest przedmiotem licznych interpretacji podatkowych oraz orzeczeń sądowych. Sprawą tą zajmował się m. in. TSUE, wydając 15 września 2011 r. orzeczenie w sprawach połączonych C-180/10 i C-181/10. Wynika z niego, że kluczowe znaczenie dla ustalenia, czy sprzedaż nieruchomości należy do zakresu zwykłego zarządu majątkiem prywatnym, czy stanowi działalność gospodarczą podlegającą opodatkowaniu VAT, ma okoliczność, czy sprzedający podejmuje aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami. Do takich działań należy zaliczyć m. in. uzbrojenie terenu, ogrodzenie go oraz działania marketingowe. Tylko w przypadku tego rodzaju czynności podejmowanych przez podatnika można mówić, że noszą one znamiona działalności gospodarczej w zakresie obrotu nieruchomościami. Również organy podatkowe w wydawanych interpretacjach wskazują, jakie działania podatnika związane ze zbyciem działki (działek) kwalifikują do uznania ich za prowadzenie działalności w tym zakresie. Przykładowo w interpretacji indywidualnej z 24 czerwca 2015 r. (sygn. IBPP1/4512-260/15/MG) Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach uznał, że sprzedaż działek przez rolnika nie podlega VAT, gdyż: „W stosunku do działek mających być przedmiotem sprzedaży Wnioskodawca nie podejmował działań polegających na wystąpieniu o opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru mającego być przedmiotem sprzedaży, działań zmierzających do zmiany przeznaczenia terenu, uzyskania decyzji o wyłączeniu gruntów z produkcji rolnej lub jakichkolwiek innych działań z tym związanych. Działki nie zostały podzielone na działki budowlane, nie dokonano jakichkolwiek czynności uzbrojenia terenu, ogrodzenia, nie ma wydzielonych dróg wewnętrznych, nie występowano o wydanie decyzji o warunkach zabudowy”.   Takie samo stanowisko w kwestii rodzaju działań wskazujących na prowadzenie działalności w zakresie obrotu nieruchomościami zajmują polskie sądy administracyjne. Przykładowo NSA w wyroku z 10 marca 2013 r. (sygn. akt I FSK 850/12) stwierdził, że o aktywnym działaniu podatnika zmierzającym do sprzedaży działek świadczą następujące okoliczności: - podział działki, - wydanie decyzji o warunkach zabudowy, - uzbrojenie działek, - podjęcie działań marketingowych, - ustanowienie pełnomocnika do sprzedaży działek. Jeżeli podmiot podejmuje ww. czynności, to nie można uznać, że nie zarządza on swoim prywatnym majątkiem, tylko prowadzi działalność gospodarczą w zakresie obrotu nieruchomościami. Żadnej z tych czynności Wnioskodawca w danej sprawie nie wykonywał i wykonywać nie zamierza.   Na konieczność aktywnych działań podatnika zmierzających do podniesienia atrakcyjności działki w celu jej sprzedaży z zyskiem wskazał również WSA w Poznaniu w wyroku z 14 maja 2015 r. (sygn. akt I SA/Po 1153/14). Sąd stwierdził w nim, że: „O tym, czy działalność prowadzona przez dany podmiot jest działalnością gospodarczą, decyduje kryterium obiektywne, tj. ustalenie, czy dany podmiot jest aktywny i faktycznie prowadzi działalność, która obiektywnie może (nie musi) przynosić dochód. Całokształt działań opisanych we wniosku, a podjętych przez skarżącego w celu podniesienia atrakcyjności nowopowstałych działek (tj. zmiana przeznaczenia, podział, wydzielenie dróg, częściowe uzbrojenie) wskazuje jednoznacznie na profesjonalne przygotowania do sprzedaży i w konsekwencji działania w ramach działalności gospodarczej”.   Tożsame stanowisko zajął Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy wydając 22 lipca 2020 r. rozstrzygnięcie, w którym dokonał oceny kilkunastu działek budowlanych przez rolnika pod kątem tego, czy taki sprzedawca zobowiązany jest do prowadzenia działalności gospodarczej w tym zakresie. Co za tym idzie - zapłaty podatku od towarów i usług. Sąd uznał, że w tej konkretnej sprawie rolnik nie musiał zakładać firmy w celu sprzedaży tych nieruchomości, gdyż nie spełnił odpowiednich ku temu kryteriów. Zdaniem sądu, dla dokonania prawidłowej oceny tego problemu w niniejszej sprawie, tj. czy rolnik powinien być traktowany jako podatnik VAT przy transakcjach sprzedaży działek, istotne są kryteria określone przez TSUE w wyroku w sprawie Słaby i in. (C - 180/10 i C -181/10, ECLI:EU:C:2011:589). TSUE wskazał, że nie można uznać za podatnika podatku od wartości dodanej w rozumieniu art. 9 ust. 1 i art. 12 ust. 1 Dyrektywy Rady 2006/112/WE z 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. z 2006 r., Nr L347, s. 1 ze zm.; dalej, dyrektywa 2006/112), osoby fizycznej, która prowadziła działalność rolniczą na gruncie nabytym ze zwolnieniem od podatku od wartości dodanej i przekształconym wskutek zmiany planu zagospodarowania przestrzennego niezależnej od woli tej osoby w grunt przeznaczony pod zabudowę, kiedy dokonuje ona sprzedaży tego gruntu, jeżeli sprzedaż ta następuje w ramach zarządu majątkiem prywatnym.   Natomiast, jeżeli osoba ta w celu dokonania wspomnianej sprzedaży podejmuje aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców, należy uznać ją za podmiot prowadzący działalność gospodarczą, a więc za podatnika podatku od wartości dodanej.   Trybunał wskazał jedynie przykładowe okoliczności, które mogą świadczyć o tym, że dana osoba, sprzedając nieruchomości, działa w charakterze podatnika podatku VAT, przy czym np. podział nieruchomości w celu uzyskania lepszej ceny, liczba transakcji, jak również odstępy pomiędzy transakcjami i wysokość osiągniętych przychodów, nie są decydujące i nie są czynnościami, które same z siebie wykraczałyby poza zarząd majątkiem prywatnym.   Po wspomnianym wyroku TSUE, w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, zarysował się pogląd, że przy ocenie działalności osoby sprzedającej nieruchomości należy uwzględniać całokształt działań na poszczególnych etapach aktywności sprzedającego, a nie wyłącznie osobno. Należy przede wszystkim mieć na uwadze te elementy, które łączą się z nakładami inwestycyjnymi wykraczającymi poza standardowe działania zarządu swoim majątkiem. (Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z 22 lipca 2020 r. (sygn. akt I SA/Bd 90/20).   Reasumując - planowaną sprzedaż działek uznać należy za czynność związaną ze zwykłym wykonywaniem prawa własności. W związku z tym, Wnioskodawca korzystać będzie z przysługującego mu prawa do rozporządzania własnym majątkiem, która to czynność oznacza działanie w sferze prywatnej, do której unormowania ustawy o podatku od towarów i usług nie mają zastosowania. Mając na uwadze opis sprawy oraz powołane przepisy prawa podatkowego Wnioskodawca stwierdza, że w opisanych okolicznościach zbycie nieruchomości (działek) rolnych, dla których nie planuje uzyskiwać warunków zabudowy - wydzielonych z gospodarstwa rolnego nie będzie podlegało opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.   W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego jest nieprawidłowe.   Stosownie do art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2021 r. poz. 685 ze zm.), zwanej dalej ustawą, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.   Przez towary – na podstawie art. 2 pkt 6 ustawy – rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.   W myśl art. 7 ust. 1 ustawy, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…).   Zgodnie z przedstawionymi przepisami, grunt spełnia definicję towaru wynikającą z art. 2 pkt 6 ustawy, a jego sprzedaż jest traktowana jako czynność odpłatnej dostawy towarów na terytorium kraju, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy.   Wskazać należy, że nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów, w rozumieniu art. 7 ustawy, podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, ponieważ aby dana czynność podlegała opodatkowaniu tym podatkiem, musi być wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.   W świetle art. 15 ust. 1 ustawy – podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.   Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych – art. 15 ust. 2 ustawy.   Definicja działalności gospodarczej zawarta w ustawie ma charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą określoną działalność występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym. Przy czym, w świetle przytoczonych wyżej przepisów status podatnika podatku od towarów i usług wynika z okoliczności dokonania czynności podlegających opodatkowaniu tym podatkiem.   Dla ustalenia, czy osoba dokonująca transakcji sprzedaży nieruchomości jest podatnikiem podatku VAT istotne jest stwierdzenie, że prowadzi ona działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy.   Zatem, kiedy osoba fizyczna dokonuje sprzedaży swojego majątku osobistego, a czynność ta wykonywana jest okazjonalnie i nie zmierza do nadania jej stałego charakteru, nie oznacza to prowadzenia działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy. Nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten, kto jako osoba fizyczna dokonuje okazjonalnych transakcji, za które nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej czy zarejestrowanej działalności gospodarczej. Dokonywanie określonych czynności incydentalnie, poza sferą prowadzonej działalności gospodarczej, nie pozwala na uznanie danego podmiotu za podatnika w zakresie tych czynności.   Jednocześnie wykorzystywanie składników majątku, tj. takie wykorzystywanie majątku, które charakteryzuje się powtarzalnością lub długim okresem trwania, które polega na czerpaniu dochodów ze składnika majątku wskazuje na prowadzenie działalności gospodarczej. Należy stwierdzić, że każdy, kto dokonuje czynności, które zmierzają do wykorzystania nieruchomości dla celów działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, powinien być uznany za podatnika podatku od towarów i usług.   W konsekwencji, wykorzystywanie majątku należącego do danej osoby stanowi również działalność gospodarczą jeżeli jest dokonywane w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Podstawowym kryterium dla opodatkowania sprzedaży nieruchomości jest ustalenie, czy działanie to można uznać za wykorzystywanie majątku w sposób ciągły do celów zarobkowych, czy majątek nabyty został i faktycznie wykorzystany na potrzeby własne, czy też z przeznaczeniem do działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ustawy.   W tym miejscu należy zaznaczyć, że pojęcie „majątku prywatnego” nie występuje na gruncie analizowanych przepisów ustawy, jednakże jak wynika z wykładni art. 15 ust. 2 ustawy, w której zasadnym jest odwołanie się do treści orzeczenia TSUE w sprawie C-291/92 (Finanzamt Uelzen v. Dieter Armbrecht), które dotyczyło kwestii opodatkowania sprzedaży przez osobę będącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, części majątku niewykorzystywanej do prowadzonej działalności gospodarczej, a służącej jej do celów prywatnych. „Majątek prywatny” to zatem taka część majątku danej osoby fizycznej, która nie jest przez nią przeznaczona ani wykorzystywana dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej. Ze wskazanego orzeczenia wynika zatem, że podatnik musi w całym okresie posiadania danej nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania części nieruchomości w ramach majątku osobistego. Przykładem takiego wykorzystania nieruchomości mogłoby być np. wybudowanie domu dla zaspokojenia własnych potrzeb mieszkaniowych. Potwierdzone to zostało również w wyroku TSUE z 21 kwietnia 2005 r., sygn. akt C-25/03 Finanzamt Bergisch Gladbach v. HE, który stwierdził, że majątek prywatny to mienie wykorzystywane dla zaspokojenia potrzeb własnych.   Wskazać należy, iż przyjęcie, że dana osoba fizyczna sprzedając nieruchomości działa w charakterze podatnika prowadzącego działalność gospodarczą, w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, wymaga ustalenia, że jej działalność w tym zakresie przybiera formę zawodową (profesjonalną), czego przejawem jest taka aktywność tej osoby w zakresie obrotu nieruchomościami, która może wskazywać, że jej czynności przybierają formę zorganizowaną, np. nabycie terenu przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie, wydzielenie dróg wewnętrznych, działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek, wykraczające poza zwykłe formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach zagospodarowania terenu (zabudowy), czy wystąpienie o opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru, prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług developerskich lub innych tego rodzaju usług o zbliżonym charakterze. Przy czym na tego rodzaju aktywność „handlową” wskazywać musi ciąg powyżej przykładowo przytoczonych okoliczności, a nie stwierdzenie jedynie faktu zaistnienia pojedynczych z nich.   W kwestii opodatkowania dostawy gruntów istotne jest, czy w świetle zaprezentowanego we wniosku opisu sprawy Wnioskodawca, w celu dokonania sprzedaży działek podejmował/będzie podejmował aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producenta, handlowca i usługodawcę w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, co skutkuje koniecznością uznania go za podmiot prowadzący działalność gospodarczą w rozumieniu tego przepisu, a więc za podatnika podatku od towarów i usług, czy też sprzedaż nastąpi w ramach zarządu majątkiem prywatnym.   Stwierdzić należy, że uznanie, czy dany podmiot w odniesieniu do konkretnej czynności działa jako podatnik podatku od towarów i usług wymaga oceny każdorazowo odnoszącej się do okoliczności faktycznych danej sprawy.   Z opisu sprawy wynika, że Wnioskodawca jest rolnikiem, podatnikiem podatku VAT, prowadzi 100 hektarowe gospodarstwo rolne. W roku 2006 dokonał zakupu we wspólności ustawowej małżeńskiej działki rolnej o powierzchni 2 ha, ziemi klasy V i VI. Zakup nastąpił ze środków własnych, działka została zakupiona od osoby prywatnej bez podatku VAT i nigdy nie była wykorzystywana do prowadzenia działalności gospodarczej, gdyż takowej Wnioskodawca nigdy nie prowadził. Działka ta nigdy nie była udostępniana innym osobom na podstawie umowy najmu, dzierżawy bądź użyczenia. Nigdy nie poczyniono żadnych działań celem podniesienia jej wartości. Działka była wykorzystywana na cele rolnicze, jednak ze względu na klasę ziemi i jej położenie klasyfikowana była jako nieużytek. Z biegiem czasu utrzymanie tego nieużytku stało się dla prowadzonego gospodarstwa ekonomicznie nieuzasadnione. Po 14 latach Wnioskodawca podjął decyzję o sprzedaży ziemi ze względu na całkowity brak jej wartości użytkowej. Działka ta nie znalazła nabywcy w osobie innego rolnika jako działka rolna, Wnioskodawca zamierza zatem skorzystać z faktu, że dla tej nieruchomości ustalono, że grunty na których między innymi znajduje się ziemia Wnioskodawcy zostały przeznaczone pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną i dokonać podziału nieruchomości na mniejsze działki rolne, a następnie je sprzedać. Aby dokonać sprzedaży tak dużej nieruchomości Wnioskodawca wystąpił z wnioskiem o podział nieruchomości na odrębne, mniejsze działki rolne. Gmina wyraziła zgodę na podział nieruchomości na 18 odrębnych działek, ustalając samodzielnie powierzchnię każdej z nich, co jest zgodne z ustaleniami planu miejscowego zagospodarowania. Uzyskanie decyzji podziałowej zostało uzależnione od przekazania na rzecz Gminy części działki na poszerzenie pasa drogowego istniejących dróg gminnych - czynności te zawarte w decyzji podziałowej nie wpływają na uatrakcyjnienie powstałych działek rolnych. W stosunku do działek mających być przedmiotem sprzedaży Wnioskodawca nie podejmował i nie zamierza podejmować działań polegających na wystąpieniu o opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru mającego być przedmiotem sprzedaży, działań zmierzających do zmiany przeznaczenia terenu, uzyskania decyzji o wyłączeniu gruntów z produkcji rolnej lub jakichkolwiek innych działań z tym związanych, nie dokonał i nie zamierza dokonywać jakichkolwiek czynności uzbrojenia terenu, ogrodzenia, nie wydzielał dróg wewnętrznych, nie występował i nie zamierza występować o wydanie decyzji o warunkach zabudowy. Nie podejmował też działań marketingowych dotyczących sprzedaży działek i nie zamierza ich podejmować, licząc że w związku ze zwiększonym popytem na grunty budowlane kupcy sami się zgłoszą. Wnioskodawca zamierza umieścić tabliczkę informacyjną –„na sprzedaż” z numerem telefonu. Wnioskodawca nigdy nie dokonywał sprzedaży innych posiadanych przez siebie nieruchomości gruntowych, sprzedaż nieruchomości, podzielonej na mniejsze działki rolne będzie czynnością sprzedaży wykonywaną po raz pierwszy. Do czasu sprzedaży działka jako całość nadal będzie stanowiła nieużytek rolny. Wnioskodawca nigdy nie zawierał i nie zamierza zawierać umowy z biurem nieruchomości w zakresie sprzedaży podzielonych działek rolnych. Wnioskodawca nie planuje sprzedaży kolejnych działek i gruntów należących w skład prowadzonego gospodarstwa rolnego, a innych działek niż rolne nie posiada. W związku z planowaną sprzedażą gruntu rolnego, objętego zakresem wniosku Wnioskodawca nie udzielał żadnych pełnomocnictw w celu postępowania w Jego imieniu i na Jego rzecz w sprawach dotyczących tego gruntu, wszystkim zajmuje się samodzielnie wraz z małżonką z którą łączy Go wspólność ustawowa małżeńska.   Przy tak przedstawionym opisie sprawy, wątpliwości Wnioskodawcy dotyczą ustalenia, czy planowana transakcja sprzedaży nieruchomości będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.   Jak wynika z dokonanej wyżej analizy przepisów, dostawa towarów (np. nieruchomości) podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywana jest przez podmiot mający status podatnika, a dodatkowo działający w takim charakterze w odniesieniu do danej transakcji. Istotnym dla określenia, że w odniesieniu do konkretnej dostawy mamy do czynienia z podatnikiem podatku VAT jest stwierdzenie, że prowadzi on działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy. Dopiero po zdefiniowaniu podmiotu jako podatnika VAT – co do zasady – mają dla określenia jego praw i obowiązków zastosowanie przepisy ustawy o podatku od towarów i usług.   W świetle powyższego, aby wyjaśnić wątpliwości Wnioskodawcy należy w pierwszej kolejności ustalić, czy w okolicznościach niniejszej sprawy działa On w charakterze podatnika zdefiniowanego w art. 15 ust. 1 ustawy.   Uznanie, że dany podmiot w odniesieniu do konkretnej czynności działa jako podatnik podatku od towarów i usług, wymaga oceny każdorazowo odnoszącej się do okoliczności faktycznych danej sprawy.   Jak wynika z analizowanej sprawy Wnioskodawca jest rolnikiem VAT czynnym, a nieruchomość była przeznaczona na uprawę rolną i była uprawiana rolniczo. Zatem stwierdzić należy, że działki, które Wnioskodawca planuje sprzedać służyły przed ich wydzieleniem do prowadzonej przez niego działalności gospodarczej (tj. działalności rolniczej). Wnioskodawca podjął również działania zmierzające do przygotowania gruntu (działek) do sprzedaży. Polegały one przede wszystkim na podziale gruntu na mniejsze działki. Trudno te działania uznać za charakterystyczne dla rozporządzania majątkiem prywatnym. Wszystkie te czynności jednoznacznie bowiem wskazują na dążenie Wnioskodawcy do zwiększenia wartości, atrakcyjności nowych działek w związku z zamiarem ich sprzedaży. Aktywność Wnioskodawcy w przedmiocie ich zbycia jest porównywalna do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie obrotem nieruchomościami. Zatem sprzedaż przez Wnioskodawcę gruntów (18 działek) stanowiących część jego gospodarstwa rolnego będzie stanowiła dostawę dokonywaną przez podmiot prowadzący działalność gospodarczą w rozumieniu przepisu art. 15 ust. 2 ustawy, a więc przez podatnika podatku od towarów i usług, o którym mowa w ust. 1 tego przepisu. W tej sytuacji nie można uznać, że dostawa (dostawy) działek będzie przejawem realizacji prawa do rozporządzania składnikami jednoznacznie związanymi z prywatnym majątkiem Wnioskodawcy.   Ponadto należy podkreślić, że grunt, z którego Wnioskodawca wydzielił 18 działek ewidencyjnych w żadnym momencie jego posiadania nie służył zaspokajaniu potrzeb osobistych Wnioskodawcy. Grunt został nabyty w celu powiększenia posiadanego gospodarstwa rolnego, z tytułu prowadzenia którego Wnioskodawca jest czynnym podatnikiem podatku VAT. Tym samym grunt ten służył prowadzonej działalności rolniczej opodatkowanej podatkiem VAT.   W związku z powyższym, skoro w przedmiotowej sprawie wystąpią przesłanki stanowiące podstawę uznania Wnioskodawcy za podatnika w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy, prowadzącego działalność gospodarczą, w myśl art. 15 ust. 2 ustawy, to czynność dostawy nieruchomości będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT, jako odpłatna dostawa towarów na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 7 ust. 1 ustawy.   Podsumowując, sprzedaż przez Wnioskodawcę działek, będzie dostawą dokonywaną przez podmiot prowadzący działalność gospodarczą w rozumieniu przepisu art. 15 ust. 2 ustawy, a więc przez podatnika podatku od towarów i usług, zdefiniowanego w art. 15 ust. 1 ustawy.   W konsekwencji ww. sprzedaż będzie stanowiła – wskazaną w art. 7 ust. 1 ustawy – dostawę towarów, która zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy, będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.   Wobec powyższego stanowisko Wnioskodawcy należało uznać za nieprawidłowe.   Należy zauważyć, że zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ jest ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego). Zainteresowany ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego). Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem faktycznym (oraz z opisem zdarzenia przyszłego) podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swą aktualność.   Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.   Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej, przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej: 1)    z zastosowaniem art. 119a; 2)    w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; 3)    z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści. Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych (art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej).   Powyższe unormowania należy odczytywać łącznie z przepisami art. 33 ustawy z 23 października 2018 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ustawy – Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 2193 ze zm.), wprowadzającymi regulacje intertemporalne.   Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…), za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.). Skargę wnosi się w dwóch egzemplarzach (art. 47 § 1 ww. ustawy) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała lub drogą elektroniczną na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 54 § 1a ww. ustawy), w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a (art. 53 § 1 ww. ustawy). W przypadku wnoszenia skargi w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego i stanu epidemii jako najwłaściwszy proponuje się kontakt z wykorzystaniem systemu teleinformatycznego ePUAP. W przypadku pism i załączników wnoszonych w formie dokumentu elektronicznego odpisów nie dołącza się (art. 47 § 3 ww. ustawy).   Jednocześnie, zgodnie z art. 57a ww. ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.