0114-KDIP4-3.4012.199.2021.2.DS

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 13 § 2a, art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2020 r. poz. 1325 ze zm.) Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z 25 marca 2021 r. ( data wpływu 26 marca 2021 r.) uzupełnionym pismem z 22 czerwca 2021 r. ( data wpływu 22 czerwca 2021 r.) będącym odpowiedzią na wezwanie tut. Organu z 16 czerwca 2021 r. (doręczone 17 czerwca 2021 r.) o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie uznania, że sprzedaż Nieruchomości nie będzie stanowić opodatkowanej dostawy nieruchomości, w rozumieniu przepisów VAT i Wnioskodawca nie powinien być uznany za podatnika podatku VAT w odniesieniu do tej transakcji - jest prawidłowe. UZASADNIENIE W dniu 26 marca 2021 r. wpłynął do tutejszego organu ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie uznania, że sprzedaż Nieruchomości nie będzie stanowić opodatkowanej dostawy nieruchomości, w rozumieniu przepisów VAT i Wnioskodawca nie powinien być uznany za podatnika podatku VAT w odniesieniu do tej transakcji. Złożony wniosek uzupełniony został pismem z 22 czerwca 2021 r. ( data wpływu 22 czerwca 2021 r. ) będącym odpowiedzią na wezwanie tut. Organu z 16 czerwca 2021 r. (doręczone 17 czerwca 2021 r.). We wniosku przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe: Zainteresowany w sprawie podatnik (dalej: „Wnioskodawca”) jest osobą fizyczną, posiadającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, podlegającą obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów (nieograniczony obowiązek podatkowy). Wnioskodawca jest współwłaścicielem działek o numerach ewidencyjnych A/11; B/12; C/13; D/14; E; F (dalej: „Nieruchomość”) - położonych w (…), w następujących częściach: 54/138 udziału w prawie własności Nieruchomości, z czego: 23/138 - Wnioskodawca nabył w wyniku nabycia spadku po zmarłej matce w 2008 roku; 31/138 - Wnioskodawca nabył w drodze darowizny od ojca w 2020 roku. Nieruchomość składa się z działek o charakterze gruntów rolnych, z przeznaczeniem częściowo na drogi, oraz gruntów rolnych zabudowanych. Działki stanowiące Nieruchomość znajdują się w majątku osobistym Wnioskodawcy. Nieruchomość nie była i nie jest obecnie wykorzystywana na potrzeby związane z prowadzeniem pozarolniczej działalności gospodarczej. Nieruchomość nie stanowi środka trwałego, podlegającego ujęciu w ewidencji środków trwałych. Nieruchomość była niegdyś częściowo wykorzystywana na potrzeby związane z prowadzeniem działów specjalnych produkcji rolnej przez ojca Wnioskodawcy – L. O. Działalność została zakończona z dniem 30 listopada 2010 roku. Wnioskodawca nie prowadzi pozarolniczej działalności gospodarczej ani działalności związanej z prowadzeniem działów specjalnych produkcji rolnej. Wnioskodawca planuje w najbliższym czasie dokonać sprzedaży Nieruchomości. Kupującym będzie podmiot zajmujący się działalnością deweloperską (dalej „Deweloper”), który jako warunek kupna nieruchomości postawił uzyskanie przez sprzedających prawomocnego podziału nieruchomości zgodnie z jego projektem Dewelopera. Proces podziału ma zostać zrealizowany pomiędzy umową przedwstępną, a umową sprzedaży. Z uwagi na fakt, iż proces ma rozpocząć się jeszcze przed formalnym przeniesieniem własności Nieruchomości to formalnie stroną ubiegającą się o podział mają być aktualni właściciele Nieruchomości – P.O. (Wnioskodawca) i A.O.(współwłaściciel). Faktycznie jednak, proces podziału Nieruchomości ma przeprowadzić Deweloper, na podstawie udzielonego mu pełnomocnictwa. Projekt podziału zostanie sporządzony na zlecenie i koszt Dewelopera. W tym celu Wnioskodawca zobowiązał się do udzielenia stosowego pełnomocnictwa osobie wyznaczonej przez Dewelopera, która prowadzić będzie proces przed formalnym przeniesieniem własności Nieruchomości. W tym zakresie Deweloperowi zostanie udzielone prawo do dysponowania nieruchomością w celach przeprowadzenia podziału, zgodnie z umową. Deweloper zastrzega, iż zawarcie umowy sprzedaży jest uzależnione od uzyskania przez dewelopera prawomocnej i ostatecznej decyzji w przedmiocie zatwierdzenia podziału nieruchomości, według projektu i założeń Dewelopera, oraz uzyskania przez Wnioskodawcę, za pośrednictwem Dewelopera wszystkich wymaganych dokumentów dotyczących Nieruchomości, w tym wyrysów z map ewidencyjnych, wypisu z rejestru gruntów, wypisu i wyrysu z miejscowego planu zagospodarowania, itp. określonych w umowie przedwstępnej. Czynności podejmowane przed sprzedażą nieruchomości wynikają wyłącznie z inicjatywy Dewelopera i stanowią warunek dokonania transakcji. Koszty służące realizacji warunków sprzedaży w wykonaniu umowy przedwstępnej zobowiązuje się pokryć Deweloper. Wszelkie czynności Wnioskodawcy związane z ponoszeniem nakładów na Nieruchomość od dnia jej nabycia miały charakter wyłącznie prywatny, związany z prywatnym zarządem majątkiem osobistym i nie wiązały się z przygotowywaniem Nieruchomości do sprzedaży w celach związanych z prowadzeniem zorganizowanej i ciągłej działalności gospodarczej. Środki uzyskane ze sprzedaży Nieruchomości w częściach nabytych w drodze darowizny od ojca w 2020 roku (w części 31/138) Wnioskodawca zamierza przeznaczyć na własne cele mieszkaniowe. Wnioskodawca posiada już inną nieruchomość typu mieszkalnego - mieszkanie. Wnioskodawca planuje, ze środków uzyskanych ze sprzedaży zakupić kolejną nieruchomość mieszkalną i przeznaczyć ją na cele mieszkaniowe. Nieruchomość ta nie będzie wykorzystywana na potrzeby prowadzenia działalność gospodarczej, nie będzie wynajmowana ani odsprzedawana z celu osiągnięcia zysku. Nieruchomość ta służyć ma zaspokajaniu jedynie prywatnych celów mieszkaniowych Wnioskodawcy oraz jego rodziny. Wnioskodawca zamierza zbyć obecnie posiadaną przez siebie nieruchomość mieszkalną i wykorzystywać w celach mieszkaniowych nieruchomość zakupioną ze środków uzyskanych ze sprzedaży Nieruchomości, opisanej we wniosku. W nadesłanym uzupełnieniu Wnioskodawca wskazał, że na podstawie umowy przedwstępnej, Wnioskodawca zobowiązuje się w odrębnym dokumencie udzielić Deweloperowi (osobie wyznaczonej przez Dewelopera) pełnomocnictwa do (zakres pełnomocnictwa): występowania przed wszelkimi władzami, instytucjami i urzędami w celu uzyskania dokumentów takich jak: wyrys z mapy ewidencyjnej wraz z wypisem z rejestru gruntów wydanych przez właściwy organ, które wykazują wprowadzenie do ewidencji gruntów wszystkich działek powstałych w wyniku podziału nieruchomości objętej księgą wieczystą nr (…), sporządzonych na zlecenie i koszt Dewelopera, zaopatrzonych w pieczęć organu prowadzącego ewidencję gruntów, że służą one za podstawę wpisu w księdze wieczystej, wydane nie wcześniej niż 60 (sześćdziesiąt) dni przez zawarciem umów przyrzeczonych, wyrysów z mapy ewidencyjnej oraz wypisów z rejestru gruntów wydanych przez właściwy organ, dotyczących działek nr A/5, B/9, C/10, D/11 i E/12, zaopatrzonych w pieczęć organu prowadzącego ewidencję gruntów, że służą one za podstawę wypisu w księdze wieczystej, wydane nie wcześniej niż 60 (sześćdziesiąt) dni przez zawarciem umów przyrzeczonych, wypisu i wyrysu z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla działek nr: F/13, G/14, H i I (bądź działek powstałych w wyniku podziału tych działek), J/5, K/9, L/10, M/11 i N/12, wydanych nie wcześniej niż 3 (trzy) miesiące przed zwarciem umów przyrzeczonych, zaświadczenia wydanego przez właściwy organ, z którego będzie wynikać, że działki nr F/13, G/14, H i I (bądź działki powstałe w wyniku podziału tych działek),J/5, K/9, L/10, M/11 i N/12, nie zostały objęte uproszczonym planem urządzenia lasu oraz, że dla przedmiotowych działek nr: F/13, G/14, H i I (bądź działek powstałych w wyniku podziału tych działek), J/5, K/9, L/10, M/11 i N/12, nie została wydana decyzja, o której mowa art. 19 ust. 3 ustawy z dnia 28 września roku 1991 o lasach, wydanego nie wcześniej niż 6 (sześć) miesięcy przez zawarciem umów przyrzeczonych. przeprowadzenia podziału nieruchomości objętej księgą wieczystą (…), według projektu podziału sporządzonego na zlecenie Dewelopera, przy czym z zakresu pełnomocnictwa wykluczone zostanie zaciąganie jakichkolwiek zobowiązań o charakterze finansowym, za wyjątkiem kosztów wynikających z opłat administracyjnych, skarbowych, sądowych, itp., które w całości pokrywać będzie pełnomocnik. Koszty związane z uzyskaniem dokumentów wskazanych powyżej ponosić będzie Deweloper. Dodatkowo, Deweloper wystąpił do Wnioskodawcy z prośbą o wyrażenie zgody na rozbiórkę budynków zlokalizowanych na działce F/13, na potrzeby uzyskania pozwolenia na rozbiórkę. Jednocześnie, w powyższej zgodzie zastrzeżono, że zgoda ta nie oznacza zgody na wejście w teren, jak również zgody na rozpoczęcie prac rozbiórkowych. Nabywca nieruchomości, prowadzi budowę osiedla na terenie bezpośrednio przylegającym do działek F/13, G/14, H, I. Nabywca pragnie rozszerzyć teren prowadzonej inwestycji o działki należące do Wnioskodawcy, zaś działki L/10, M/11, N/12 wykorzystać jako jedną z dróg dojazdowych oraz jako teren do przeprowadzenia instalacji i mediów zasilających inwestycję. Nabywca z własnej inicjatywy skontaktował się z Wnioskodawcą i przedstawił propozycję nabycia działek. Wnioskodawca nie podejmował i nie będzie podejmował żadnych działań marketingowych w zakresie obrotu nieruchomościami mających na celu dokonanie sprzedaży Nieruchomości. Odpowiedź dotyczy wszystkich Nieruchomości będących przedmiotem zapytania, tj. działek A/11; B/12; C/13; D/14; E; F. Żadna z działek nie jest i nie była wykorzystywana do czynności objętych zakresem ustawy o podatku od towarów i usług, w tym do czynności zwolnionych od podatku od towarów i usług. Nieruchomości nie były i nie będą do dnia sprzedaży udostępniane osobom trzecim na podstawie umowy cywilnoprawnej, np. umowy najmu, dzierżawy, użyczenia lub innych umów o podobnym charakterze. Odpowiedź dotyczy wszystkich Nieruchomości będących przedmiotem zapytania, tj. działek A/11; B/12; C/13; D/14; E; F. Ojciec Wnioskodawcy, mimo przeniesienia własności Nieruchomości na synów, do tej pory zajmował budynek mieszkalny na działce C/13, ze względu na brak posiadania innej nieruchomości mieszkaniowej. W dniu 10 czerwca 2021 roku ojciec Wnioskodawcy nabył nieruchomość mieszkaniową, do której, po remoncie, będzie się przeprowadzał. W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie (oznaczone we wniosku nr 2): Czy w przypadku realizacji transakcji sprzedaży na rzecz profesjonalnego przedsiębiorcy zajmującego się działalnością deweloperską, sprzedaż Nieruchomości stanowić będzie opodatkowaną dostawę nieruchomości, w rozumieniu przepisów VAT i Wnioskodawca powinien zostać uznany za podatnika podatku VAT w odniesieniu do tej transakcji? Zdaniem, Wnioskodawcy, w przypadku realizacji transakcji sprzedaży na rzecz profesjonalnego przedsiębiorcy zajmującego się działalnością deweloperską, sprzedaż Nieruchomości nie stanowić będzie opodatkowanej dostawy nieruchomości, w rozumieniu przepisów VAT i Wnioskodawca nie powinien być uznany za podatnika podatku VAT w odniesieniu do tej transakcji. Na gruncie, ustawy o podatku od towarów i usług, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. Na gruncie art. 15 ust. 2 VAT, za działalność gospodarczą należy uznać działalność obejmującą w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Nie oznacza wykonywania działalności gospodarczej proste wykonywanie przez osobę fizyczną prawa własności na nieruchomości podlegającej pod majątek osobisty osoby. „Majątek prywatny” jako taki, nie jest ustawowo zdefiniowany, jednakże na gruncie orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, majątek prywatny określany jest, jako taka część majątku osoby fizycznej, która nie jest wykorzystywana ani przeznaczona dla potrzeb wykonywanej przez osobę fizyczną działalności gospodarczej. Za istotny Trybunał wskazuje sposób wykorzystania nieruchomości, a więc konieczność zamiaru wykorzystywania nieruchomości, w całym okresie jej posiadania, w ramach majątku osobistego. Na gruncie interpretacji dokonywanych przez organy podatkowe, za przykład takiego wykorzystania nieruchomości mogłoby być wskazane np. wybudowanie domu dla zaspokojenia własnych potrzeb mieszkaniowych. Potwierdzone to zostało również, w wyroku TSUE z dnia 21 kwietnia 2005 r., sygn. akt C-25/03 Finanzamt Bergisch Gladbach v. HE, który stwierdził, że majątek prywatny to mienie wykorzystywane dla zaspokojenia potrzeb własnych. Na gruncie powyższego stanu faktycznego zdaje się, iż sprzedaż Nieruchomości ma nastąpić w wykonaniu zwykłego przysługującego Wnioskodawcy jako właścicielowi prawa przeniesienia własności, nie zaś w wykonaniu działalności gospodarczej. Jak zaznacza Dyrektor Krajowej Izby Skarbowej w interpretacji z 6 lipca 2020 roku (0112-KDIL1-3.4012.66.2020.3.AKR): „Z orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 15 września 2011 r. w sprawach (połączonych Jarosław Słaby przeciwko Ministrowi Finansów (C- 180/10) oraz Emilian Kuć i Halina Jeziorska-Kuć przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie (C-181/10) wynika, że czynności związane ze zwykłym wykonywaniem prawa własności nie mogą same z siebie być uznawane za prowadzenie działalności gospodarczej. Sama liczba i zakres transakcji sprzedaży, nie mogą stanowić kryterium rozróżnienia między czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza zakresem zastosowania dyrektywy, a czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą.” Za niegospodarczym przeznaczeniem działki przemawiają podobne jak z zakresu podatku dochodowego od osób fizycznych liczne argumenty. Po pierwsze, nieruchomości stanowią nieruchomości gruntowe, zabudowane jedynie w części, które wykorzystywane są jedynie do realizacji celów osobistych — dom stojący na jednej z działek służy realizacji własnych celów mieszkaniowych. Po drugie, nie bez znaczenia pozostaje fakt sposobu nabycia objętych zaistniałym stanem faktycznym nieruchomości. Zostały one nabyte w drodze dziedziczenia i darowizny od najbliższej rodziny, w wykonaniu zwykłego prawa własności, nie zostały zaś nabyte z ekonomicznym zamiarem sprzedaży ich z zyskiem. Ponadto, wszelkie czynności, dokonywane na działkach do tej pory przez Wnioskodawcę miały charakter przystosowania działek dla własnych potrzeb, działki nie były w żaden szczególny sposób uzbrajane. Przystosowanie Nieruchomości planowane jest to dopiero teraz na żądanie Dewelopera, jak wskazano w stanie faktycznym. Aby mówić o transakcji podlegającej opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług nie jest wystarczające posiadanie przez podmiot dokonujący transakcji statusu podatnika, konieczne jest również jego działanie w takim charakterze. Jak zaznacza Dyrektor KIS w interpretacji indywidualnej (0113-KDIPT1-2.4O12.606.2018.3.SM) z dnia 23 października 2018 roku: „za podatnika należy uznać osobę, która w celu dokonania sprzedaży gruntów angażuje podobne środki wykazując aktywność w przedmiocie zbycia nieruchomości porównywalną do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju obrotem, tj. działania wykraczające poza zakres zwykłego zarządu majątkiem prywatnym”. Na gruncie zaistniałego stanu faktycznego, Wnioskodawca, już po znalezieniu potencjalnego nabywcy Nieruchomości — w ramach prowadzonych negocjacji — zgodził się wystąpić z wnioskiem o uzyskanie podziału nieruchomości zgodnej z jego projektem. Nie można tu jednakże mówić o wstecznym ubieganiu się o tego typu zgodę przez Wnioskodawcę w celu zwiększenia atrakcyjności działek dla potencjalnych kupujących. Podsumowując powyższe rozważania, Wnioskodawca stoi na stanowisku, iż w zakresie opisanej sytuacji przyszłej nie winien być traktowany jako podatnik na gruncie ustawy o podatku od towarów i usług. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego jest prawidłowe. Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2021 r. poz. 685 ze zm.), zwanej dalej ustawą, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. W myśl art. 7 ust. 1 ustawy, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…). Należy zatem stwierdzić, że w sytuacji, gdy przedmiotem dostawy są towary w rozumieniu powołanego wyżej przepisu i gdy czynność ta prowadzi do przeniesienia prawa do rozporządzania tymi towarami jak właściciel, mamy do czynienia z dostawą w ujęciu art. 7 ust. 1 ustawy podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Przez towary – na podstawie art. 2 pkt 6 ustawy – rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii. Zgodnie z przedstawionymi przepisami, grunt spełnia definicję towaru wynikającą z art. 2 pkt 6 ustawy, a jego sprzedaż jest traktowana jako czynność odpłatnej dostawy towarów na terytorium kraju. Natomiast, w myśl art. 8 ust. 1 ustawy, przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 (…). Towarem jest także udział w prawie własności lub użytkowania wieczystego nieruchomości. Jest to zgodne z normami unijnymi, bowiem w myśl art. 15 ust. 2 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347 z 11 grudnia 2006 r. s. 1 ze zm.), zwanej dalej Dyrektywą 2006/112/WE Rady, państwa członkowskie mogą uznać za rzeczy: określone udziały w nieruchomości, prawa rzeczowe dające ich posiadaczowi prawo do korzystania z nieruchomości, udziały i inne równoważne udziałom tytuły prawne dające ich posiadaczowi prawne lub faktyczne prawo własności lub posiadania nieruchomości lub jej części. Zaznaczenia wymaga, że na gruncie przepisów ustawy o podatku od towarów i usług, również zbycie udziału w towarze (np. współwłasności nieruchomości) stanowi odpłatną dostawę towarów. Powyższe potwierdził NSA w uchwale 7 sędziów z dnia 24 października 2011 r., sygn. akt I FPS 2/11. Problematyka współwłasności została uregulowana w art. 195-221 ustawy z 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (Dz. U. z 2020 r. poz. 1740 ze zm.), zwanej dalej Kodeksem cywilnym. Prawo dopuszcza, aby własność tej samej rzeczy przysługiwała niepodzielnie kilku osobom (art. 195 Kodeksu cywilnego). Współwłasność nie jest instytucją samodzielną, lecz stanowi odmianę własności i charakteryzuje się tym, że własność rzeczy (ruchomej lub nieruchomej) przysługuje kilku podmiotom. Do współwłasności stosuje się – jeśli co innego nie wynika z przepisów poświęconych specjalnie tej instytucji – przepisy odnoszące się do własności. Należy zatem uznać, że udział każdego ze współwłaścicieli jest ze swej istoty szczególną postacią prawną własności. Zgodnie z art. 196 ww. ustawy, współwłasność jest albo współwłasnością w częściach ułamkowych, albo współwłasnością łączną. W przypadku współwłasności w częściach ułamkowych każdy ze współwłaścicieli ma określony ułamkiem udział w rzeczy. Udział wyraża zakres uprawnień współwłaściciela względem rzeczy wspólnej. Stosownie do art. 198 ustawy Kodeks cywilny, każdy ze współwłaścicieli może rozporządzać swoim udziałem bez zgody pozostałych współwłaścicieli. Nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów, w rozumieniu art. 7 ust. 1 ustawy lub świadczenie usług, o którym mowa w art. 8 ust. 1 ustawy, podlega jednak opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, ponieważ aby dana czynność była opodatkowana tym podatkiem, musi być wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług. Podatnikami – według zapisu art. 15 ust. 1 ustawy – są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. W myśl art. 15 ust. 2 ustawy, działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Określony w ustawie zakres opodatkowania podatkiem od towarów i usług wskazuje, że do tego, aby faktycznie zaistniało opodatkowanie danej czynności, konieczne jest, aby czynność podlegającą opodatkowaniu wykonał podmiot, który dla tej właśnie czynności będzie działał jako podatnik. Definicja działalności gospodarczej zawarta w ustawie, ma charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym. Ponadto, działalność gospodarczą stanowi wykorzystywanie towarów w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Przez ciągłe wykorzystywanie składników majątku należy rozumieć takie wykorzystywanie majątku, które charakteryzuje się powtarzalnością lub długim okresem trwania. Zatem czerpanie dochodów ze składnika majątku wskazuje na prowadzenie działalności gospodarczej. Analizując powyższe przepisy należy stwierdzić, że dostawa towarów podlegać będzie opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywana będzie przez podmiot mający status podatnika, a dodatkowo działającego w takim charakterze w odniesieniu do danej transakcji. Istotnym dla określenia, że w odniesieniu do konkretnej dostawy mamy do czynienia z podatnikiem podatku VAT jest stwierdzenie, że prowadzi on działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy. Na mocy art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady, „podatnikiem” jest każda osoba prowadząca samodzielnie w dowolnym miejscu jakąkolwiek działalność gospodarczą, bez względu na cel czy też rezultaty takiej działalności. „Działalność gospodarcza” obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem wolnych zawodów lub uznanych za takie. Za działalność gospodarczą uznaje się w szczególności wykorzystywanie, w sposób ciągły, majątku rzeczowego lub wartości niematerialnych w celu uzyskania z tego tytułu dochodu. Jednocześnie, w art. 12 ust. 1 lit. b) powołanej Dyrektywy 2006/112/WE Rady wskazano, że państwa członkowskie mogą uznać za podatnika każdego, kto okazjonalnie dokonuje transakcji związanej z działalnością, o której mowa w art. 9 ust. 1 akapit drugi, w szczególności dostawy terenu budowlanego. „Teren budowlany” to każdy grunt nieuzbrojony lub uzbrojony, uznawany za teren budowlany przez państwa członkowskie (art. 12 ust. 3 Dyrektywy 2006/112/WE Rady). Opodatkowaniu VAT podlega, na podstawie art. 2 ust. 1 lit. a) Dyrektywy 2006/112/WE Rady, odpłatna dostawa towarów na terytorium państwa członkowskiego przez podatnika działającego w takim charakterze. Z przytoczonych regulacji wynika, że podatnikiem podatku od towarów i usług może być każda osoba, która okazjonalnie dokonuje czynności opodatkowanych, przy czym czynności te winny być związane z działalnością zdefiniowaną jako działalność gospodarcza, tj. wszelką działalnością producentów, handlowców i osób świadczących usługi, włącznie z działalnością rolniczą i wykonywaniem wolnych zawodów lub uznanych za takie. Warunkiem opodatkowania danej czynności podatkiem od towarów i usług w świetle powyższych przepisów, jest spełnienie dwóch przesłanek łącznie: po pierwsze dana czynność ujęta jest w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, po drugie – czynność została wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług. Właściwym zatem jest wykluczenie osób fizycznych z grona podatników w przypadku, gdy dokonują sprzedaży, przekazania bądź darowizny towarów stanowiących część majątku osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży bądź wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej. W kontekście powyższych rozważań nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten, kto jako osoba fizyczna dokonuje jednorazowych lub okazjonalnych transakcji, za które nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej, czy zarejestrowanej działalności gospodarczej, a tylko np. wyzbywa się majątku osobistego. Dokonywanie określonych czynności incydentalnie, poza sferą prowadzonej działalności gospodarczej, również nie pozwala na uznanie danego podmiotu za podatnika w zakresie tych czynności. Przyjęcie, że dany podmiot sprzedając grunt działa w charakterze podatnika prowadzącego handlową działalność gospodarczą (jako handlowiec) wymaga ustalenia, czy jego działalność w tym zakresie przybiera formę zawodową (profesjonalną). Przejawem natomiast takiej aktywności określonej osoby w zakresie obrotu nieruchomościami, która może wskazywać, że jej czynności przybierają formę zorganizowaną może być np.: nabycie terenu przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie, wydzielenie dróg wewnętrznych, działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek, wykraczające poza zwykłe formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy terenu, czy wystąpienie o opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru, prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług deweloperskich lub innych tego rodzaju usług o zbliżonym charakterze. Przy czym, na tego rodzaju aktywność „handlową” wskazywać musi ciąg powyżej przytoczonych okoliczności, a nie stwierdzenie jedynie faktu wystąpienia pojedynczych z nich. Zatem w kwestii opodatkowania VAT sprzedaży działek istotne jest, czy sprzedający w celu dokonania sprzedaży gruntów podjął/podejmie aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producenta, handlowca i usługodawcę w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, co skutkuje koniecznością uznania zbywcy nieruchomości za podmiot prowadzący działalność gospodarczą w rozumieniu tego przepisu, a więc za podatnika podatku od towarów i usług, czy też sprzedaż nastąpi w ramach zarządu majątkiem prywatnym. Zwykłe nabycie lub sprzedaż rzeczy nie stanowi wykorzystywania w sposób ciągły majątku rzeczowego w celu uzyskania z tego tytułu dochodu w rozumieniu art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady (a tym samym art. 15 ust. 2 ustawy) jako, że jedynym przychodem z takich transakcji może być ewentualny zysk ze sprzedaży tej rzeczy. Dodatkowo należy wskazać, że działalność gospodarcza powinna cechować się stałością, powtarzalnością i niezależnością jej wykonywania, bowiem związana jest z profesjonalnym obrotem gospodarczym. Nie jest natomiast działalnością handlową, a zatem i gospodarczą, sprzedaż majątku osobistego, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży i nie jest związany z prowadzoną działalnością gospodarczą. Z orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 15 września 2011 r. w sprawach połączonych Jarosław Słaby przeciwko Ministrowi Finansów (C-180/10) oraz Emilian Kuć i Halina Jeziorska-Kuć przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie (C-181/10) wynika, że czynności związane ze zwykłym wykonywaniem prawa własności nie mogą same z siebie być uznawane za prowadzenie działalności gospodarczej. Sama liczba i zakres transakcji sprzedaży nie mogą stanowić kryterium rozróżnienia między czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza zakresem zastosowania Dyrektywy, a czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą. Podobnie – zdaniem Trybunału – okoliczność, że przed sprzedażą zainteresowany dokonał podziału gruntu na działki w celu osiągnięcia wyższej ceny łącznej. Całość powyższych elementów może bowiem odnosić się do zarządzania majątkiem prywatnym zainteresowanego. Co istotne – jak wskazał TSUE – dla uznania, że czynność sprzedaży działek następuje w ramach zarządu majątkiem prywatnym nie ma znaczenia fakt, że podmiot dokonujący dostawy jest „rolnikiem ryczałtowym”. Według TSUE sprzedaż działek przekształconych z rolnych na budowlane nie podlega opodatkowaniu podatkiem VAT, jeżeli następuje w ramach zarządzania majątkiem prywatnym. Trybunał orzekł, że „osoby fizycznej, która prowadziła działalność rolniczą na gruncie nabytym ze zwolnieniem z podatku od wartości dodanej i przekształconym wskutek zmiany planu zagospodarowania przestrzennego niezależnej od woli tej osoby w grunt przeznaczony pod zabudowę, nie można uznać za podatnika podatku od wartości dodanej w rozumieniu prawa UE, kiedy dokonuje ona sprzedaży tego gruntu, jeżeli sprzedaż ta następuje w ramach zarządu majątkiem prywatnym tej osoby”. Inaczej jest natomiast – jak wyjaśnił Trybunał – w przypadku gdy zainteresowany podejmuje aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit drugi Dyrektywy. Zatem za podatnika należy uznać osobę, która w celu dokonania sprzedaży gruntów angażuje podobne środki wykazując aktywność w przedmiocie zbycia nieruchomości porównywalną do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju obrotem, tj. działania wykraczające poza zakres zwykłego zarządu majątkiem prywatnym. W rozumieniu powyższych twierdzeń pomóc mogą zapisy orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 października 2007 r., sygn. akt I FPS 3/07, w myśl którego formalny status danego podmiotu jako podatnika zarejestrowanego, a także okoliczność, że dana czynność została wykonana wielokrotnie lub jednorazowo, lecz z zamiarem częstotliwości nie mogą przesądzać o opodatkowaniu tej czynności bez każdorazowego ustalenia, czy w odniesieniu do konkretnej czynności podmiot ten występował w charakterze podatnika podatku VAT. Mając powyższe na względzie należy stwierdzić, że uznanie, że dany podmiot w odniesieniu do konkretnej czynności działa jako podatnik podatku od towarów i usług, wymaga oceny każdorazowo odnoszącej się do okoliczności faktycznych danej sprawy. Z opisu sprawy wynika, że Wnioskodawca jest współwłaścicielem działek o numerach ewidencyjnych A/11; B/12; C/13; D/14; E; F (Nieruchomość), które nabył w wyniku nabycia spadku po zmarłej matce w 2008 roku oraz w drodze darowizny od ojca w 2020 roku. Nieruchomość składa się z działek o charakterze gruntów rolnych, z przeznaczeniem częściowo na drogi, oraz gruntów rolnych zabudowanych. Działki stanowiące Nieruchomość znajdują się w majątku osobistym Wnioskodawcy. Wnioskodawca planuje w najbliższym czasie dokonać sprzedaży Nieruchomości. Nieruchomość nie była i nie jest obecnie wykorzystywana na potrzeby związane z prowadzeniem pozarolniczej działalności gospodarczej. Nieruchomość nie stanowi środka trwałego, podlegającego ujęciu w ewidencji środków trwałych. Wnioskodawca nie prowadzi pozarolniczej działalności gospodarczej ani działalności związanej z prowadzeniem działów specjalnych produkcji rolnej. Kupującym będzie podmiot zajmujący się działalnością deweloperską, który jako warunek kupna nieruchomości postawił uzyskanie przez sprzedających prawomocnego podziału nieruchomości zgodnie z jego projektem. Proces podziału ma zostać zrealizowany pomiędzy umową przedwstępną, a umową sprzedaży. Z uwagi na fakt, iż proces ma rozpocząć się jeszcze przed formalnym przeniesieniem własności Nieruchomości to formalnie stroną ubiegającą się o podział mają być aktualni właściciele Nieruchomości. Faktycznie jednak, proces podziału Nieruchomości ma przeprowadzić Deweloper, na podstawie udzielonego mu pełnomocnictwa. Projekt podziału zostanie sporządzony na zlecenie i koszt Dewelopera. W tym celu Wnioskodawca zobowiązał się do udzielenia stosowego pełnomocnictwa osobie wyznaczonej przez Dewelopera, który prowadzić będzie proces przed formalnym przeniesieniem własności Nieruchomości. W tym zakresie Deweloperowi zostanie udzielone prawo do dysponowania nieruchomością w celach przeprowadzenia podziału, zgodnie z umową. Deweloper zastrzega, iż zawarcie umowy sprzedaży jest uzależnione od uzyskania przez dewelopera prawomocnej i ostatecznej decyzji w przedmiocie zatwierdzenia podziału nieruchomości, według projektu i założeń Dewelopera, oraz uzyskania przez Wnioskodawcę, za pośrednictwem Dewelopera wszystkich wymaganych dokumentów dotyczących Nieruchomości, w tym wyrysów z map ewidencyjnych, wypisu z rejestru gruntów, wypisu i wyrysu z miejscowego planu zagospodarowania, itp. określonych w umowie przedwstępnej. Wszelkie czynności Wnioskodawcy związane z ponoszeniem nakładów na Nieruchomość od dnia jej nabycia miały charakter wyłącznie prywatny, związany z prywatnym zarządem majątkiem osobistym i nie wiązały się z przygotowywaniem Nieruchomości do sprzedaży w celach związanych z prowadzeniem zorganizowanej i ciągłej działalności gospodarczej. Nabywca z własnej inicjatywy skontaktował się z Wnioskodawcą i przedstawił propozycję nabycia działek. Wnioskodawca nie podejmował i nie będzie podejmował żadnych działań marketingowych w zakresie obrotu nieruchomościami mających na celu dokonanie sprzedaży Nieruchomości. Żadna z działek nie jest i nie była wykorzystywana do czynności objętych zakresem ustawy o podatku od towarów i usług, w tym do czynności zwolnionych od podatku od towarów i usług. Nieruchomości nie były i nie będą do dnia sprzedaży udostępniane osobom trzecim na podstawie umowy cywilnoprawnej, np. umowy najmu, dzierżawy, użyczenia lub innych umów o podobnym charakterze. Przy tak przedstawionym opisie sprawy wątpliwości Wnioskodawcy dotyczą kwestii, czy powinien On zostać uznany za podatnika podatku VAT w odniesieniu do planowanej transakcji sprzedaży udziału w Nieruchomości, a sprzedaż Nieruchomości stanowić będzie opodatkowaną dostawę. Jak wyjaśniono wyżej - odwołując się do treści przepisów ustawy - w przypadku osób fizycznych, które dokonują sprzedaży, przekazania, bądź darowizny towarów stanowiących część majątku osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży bądź wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej, należy szczególnie wnikliwie przeanalizować okoliczności, w jakich będzie realizowana transakcja. Co do zasady osoby fizyczne, które dokonują transakcji w ramach zarządu majątkiem prywatnym wykluczone są z grona podatników VAT. W tym miejscu podkreślić należy, że pojęcie „majątku prywatnego” nie występuje na gruncie analizowanych przepisów ustawy, jednakże wynika z wykładni art. 15 ust. 2 ustawy, w której zasadnym jest odwołanie się do treści orzeczenia TSUE w sprawie C-291/92 (Finanzamt Uelzen v. Dieter Armbrecht), które dotyczyło kwestii opodatkowania sprzedaży przez osobę, będącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, części majątku niewykorzystywanej do prowadzonej działalności gospodarczej, a służącej jej do celów prywatnych. „Majątek prywatny” to zatem taka część majątku danej osoby fizycznej, która nie jest przez nią przeznaczona ani wykorzystywana dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej. Z wskazanego orzeczenia wynika zatem, że podatnik musi w całym okresie posiadania danej nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania części nieruchomości w ramach majątku osobistego. Przykładem takiego wykorzystania nieruchomości mogłoby być, np. wybudowanie domu dla zaspokojenia własnych potrzeb mieszkaniowych. Potwierdzone to zostało również w wyroku TSUE z 21 kwietnia 2005 r., sygn. akt C-25/03 Finanzamt Bergisch Gladbach v. HE, który stwierdził, że majątek prywatny to mienie wykorzystywane dla zaspokojenia potrzeb własnych. Jak wynika z dokonanej wyżej analizy przepisów, warunkiem opodatkowania danej czynności podatkiem od towarów i usług jest spełnienie dwóch przesłanek łącznie: po pierwsze dana czynność ujęta jest w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, po drugie – czynność została wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług. Dostawa towarów (np. nieruchomości) podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywana jest przez podmiot mający status podatnika, a dodatkowo działający w takim charakterze w odniesieniu do danej transakcji. Istotnym dla określenia, że w odniesieniu do konkretnej dostawy mamy do czynienia z podatnikiem podatku VAT jest stwierdzenie, że prowadzi on działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy. Dopiero po zdefiniowaniu podmiotu jako podatnika VAT – co do zasady – mają dla określenia jego praw i obowiązków zastosowanie przepisy ustawy o podatku od towarów i usług. W świetle powyższego, aby wyjaśnić wątpliwości Wnioskodawcy należy ustalić, czy w okolicznościach niniejszej sprawy Wnioskodawca będzie działać w charakterze podatnika zdefiniowanego w art. 15 ust. 1 ustawy. Należy w tym miejscu wskazać, że kwestie dotyczące stosunków cywilnoprawnych między podmiotami, w tym kwestie dotyczące przeniesienia własności nieruchomości, regulują przepisy ustawy. Kodeks cywilny. Zgodnie z ogólnymi zasadami dotyczącymi sprzedaży – przez umowę sprzedaży sprzedawca zobowiązuje się przenieść na kupującego własność rzeczy i wydać mu rzecz, a kupujący zobowiązuje się rzecz odebrać i zapłacić sprzedawcy cenę (art. 535 Kodeksu cywilnego). Moment przeniesienia własności nieruchomości został określony w art. 155 § 1 Kodeksu cywilnego, w myśl którego – umowa sprzedaży, zamiany, darowizny lub inna umowa zobowiązująca do przeniesienia własności rzeczy co do tożsamości oznaczonej przenosi własność na nabywcę, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej, albo że strony inaczej postanowiły. Z kolei umowa przedwstępna została uregulowana w art. 389-396 Kodeksu cywilnego. Zgodnie z art. 389 § 1 Kodeksu cywilnego – umowa, przez którą jedna ze stron lub obie zobowiązują się do zawarcia oznaczonej umowy (umowa przedwstępna), powinna określać istotne postanowienia umowy przyrzeczonej. Jeżeli termin, w ciągu którego ma być zawarta umowa przyrzeczona, nie został oznaczony, powinna ona być zawarta w odpowiednim terminie wyznaczonym przez stronę uprawnioną do żądania zawarcia umowy przyrzeczonej. Jeżeli obie strony są uprawnione do żądania zawarcia umowy przyrzeczonej i każda z nich wyznaczyła inny termin, strony wiąże termin wyznaczony przez stronę, która wcześniej złożyła stosowne oświadczenie. Jeżeli w ciągu roku od dnia zawarcia umowy przedwstępnej nie został wyznaczony termin do zawarcia umowy przyrzeczonej, nie można żądać jej zawarcia art. 389 § 2 Kodeksu cywilnego. Umowa przedwstępna jest więc jedynie zobowiązaniem do przeniesienia własności, lecz własności nie przenosi. Kupujący nie otrzymuje na mocy tej umowy żadnych uprawnień właścicielskich. Właścicielem zostaje dopiero dzięki zawarciu umowy przyrzeczonej. Tym samym, zgodnie z powyższymi normami prawa cywilnego, umowa przedwstępna, będąca przyrzeczeniem zawarcia właściwej umowy sprzedaży, nawet jeśli sporządzona została w formie aktu notarialnego, nie powoduje przeniesienia prawa własności nieruchomości. Ponadto, należy zwrócić uwagę, na kwestię udzielania pełnomocnictw, uregulowaną w Tytule IV Działu VI Przedstawicielstwo, Rozdział I Przepisy ogólne, Rozdział II Pełnomocnictwo, Kodeksu cywilnego. Zgodnie z art. 95 § 1 Kodeksu cywilnego, z zastrzeżeniem wyjątków w ustawie przewidzianych albo wynikających z właściwości czynności prawnej, można dokonać czynności prawnej przez przedstawiciela. W świetle § 2 tego artykułu, czynność prawna dokonana przez przedstawiciela w granicach umocowania pociąga za sobą skutki bezpośrednio dla reprezentowanego. W myśl art. 96 Kodeksu cywilnego, umocowanie do działania w cudzym imieniu może opierać się na ustawie (przedstawicielstwo ustawowe) albo na oświadczeniu reprezentowanego (pełnomocnictwo). Stosownie do art. 98 Kodeksu cywilnego, pełnomocnictwo ogólne obejmuje umocowanie do czynności zwykłego zarządu. Do czynności przekraczających zakres zwykłego zarządu potrzebne jest pełnomocnictwo określające ich rodzaj, chyba że ustawa wymaga pełnomocnictwa do poszczególnej czynności. Zgodnie z art. 99 § 1 Kodeksu cywilnego, jeżeli do ważności czynności prawnej potrzebna jest szczególna forma, pełnomocnictwo do dokonania tej czynności powinno być udzielone w tej samej formie. W myśl § 2 powołanego artykułu, pełnomocnictwo ogólne powinno być pod rygorem nieważności udzielone na piśmie. Na mocy art. 108 Kodeksu cywilnego, pełnomocnik nie może być drugą stroną czynności prawnej, której dokonuje w imieniu mocodawcy, chyba że co innego wynika z treści pełnomocnictwa albo że ze względu na treść czynności prawnej wyłączona jest możliwość naruszenia interesów mocodawcy. Przepis ten stosuje się odpowiednio w wypadku, gdy pełnomocnik reprezentuje obie strony. Z regulacji art. 109 Kodeksu cywilnego wynika, że przepisy działu niniejszego stosuje się odpowiednio w wypadku, gdy oświadczenie woli ma być złożone przedstawicielowi. Jak wynika z przepisów art. 95-109 Kodeksu cywilnego, pełnomocnictwo to jednostronne oświadczenie osoby (mocodawcy), na mocy którego inna osoba (pełnomocnik) staje się upoważniona do działania w imieniu mocodawcy. Zatem każda czynność wykonana przez pełnomocnika w imieniu mocodawcy i w zakresie udzielonego pełnomocnictwa wywoła skutki bezpośrednio w sferze prawnej mocodawcy. Z przedstawionego opisu sprawy wynika, że Wnioskodawca na podstawie umowy przedwstępnej, zobowiązuje się w odrębnym dokumencie udzielić Deweloperowi (osobie wyznaczonej przez Dewelopera) pełnomocnictwa do występowania przed wszelkimi władzami, instytucjami i urzędami w celu uzyskania dokumentów takich jak: wyrys z mapy ewidencyjnej wraz z wypisem z rejestru gruntów wydanych przez właściwy organ, wypisu i wyrysu z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla działek, zaświadczenia wydanego przez właściwy organ, z którego będzie wynikać, że dla przedmiotowych działek nie została wydane decyzja, o której mowa art. 19 ust. 3 ustawy z dnia 28 września roku 1991 o lasach, wydanego nie wcześniej niż 6 miesięcy przez zawarciem umów przyrzeczonych oraz przeprowadzenia podziału nieruchomości według projektu podziału sporządzonego na zlecenie Dewelopera. Przy czym z zakresu pełnomocnictwa wykluczone zostanie zaciąganie jakichkolwiek zobowiązań o charakterze finansowym, za wyjątkiem kosztów wynikających z opłat administracyjnych, skarbowych, sądowych, itp., które w całości pokrywać będzie pełnomocnik. Dodatkowo, Deweloper wystąpił do Wnioskodawcy z prośbą o wyrażenie zgody na rozbiórkę budynków zlokalizowanych na działce C/13, na potrzeby uzyskania pozwolenia na rozbiórkę. Jednocześnie, w powyższej zgodzie zastrzeżono, że zgoda ta nie oznacza zgody na wejście w teren, jak również zgody na rozpoczęcie prac rozbiórkowych. W niniejszej sprawie brak jest przesłanek pozwalających uznać, że dokonując dostawy działek Wnioskodawca wystąpi w charakterze podatnika w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy, prowadzącego działalność gospodarczą w myśl art. 15 ust. 2 ustawy. Jak wcześniej wyjaśniono, aby uznać określoną sprzedaż za opodatkowaną podatkiem VAT nie wystarcza stwierdzić jedynie dostawę towarów, lecz wymagane jest określenie podmiotu dokonującego dostawy za występującego w związku ze sprzedażą jako podatnika podatku od towarów i usług. W analizowanej sprawie takich przesłanek brak. W omawianej sytuacji, działania Wnioskodawcy nie świadczą o zamiarze wykonywania działalności gospodarczej w zakresie profesjonalnego obrotu nieruchomościami. Nabywca z własnej inicjatywy skontaktował się z Wnioskodawcą i przedstawił propozycję nabycia działek oraz prowadzi działania zmierzające do realizacji inwestycji, co nie przesądza o tym, że sprzedaż działek będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem VAT. Ponadto, Wnioskodawca nie podejmował i nie będzie podejmował żadnych działań marketingowych wykraczających poza zwykłe formy ogłoszenia w zakresie obrotu nieruchomościami w celu sprzedaży Nieruchomości. Nieruchomości nie były i nie będą do dnia sprzedaży udostępniane osobom trzecim na podstawie umowy cywilnoprawnej, np. umowy najmu, dzierżawy, użyczenia. Zostały one nabyte w drodze dziedziczenia i darowizny od najbliższej rodziny, w wykonaniu zwykłego prawa własności, nie zostały zaś nabyte z ekonomicznym zamiarem sprzedaży ich z zyskiem. Wobec powyższego, w rozpatrywanej sprawie sprzedaż udziału w Nieruchomości należy uznać za czynność związaną ze zwykłym wykonywaniem prawa własności. Wnioskodawca dokonując dostawy działek korzystać będzie z przysługującego Mu prawa do rozporządzania własnym majątkiem, co oznacza, że nie wypełni przesłanek zdefiniowanych w art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy, i nie wystąpi w roli podatnika podatku od towarów i usług. Skutkiem powyższego transakcje zbycia ww. działek nie będą podlegały opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Tym samym stanowisko Wnioskodawcy należało uznać za prawidłowe. Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji. W myśl art. 14b § 1 ustawy Ordynacja podatkowa, Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, na wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). Mając powyższe na uwadze, zaznacza się, że niniejsza interpretacja rozstrzyga kwestie skutków podatkowych sprzedaży Nieruchomości dla Wnioskodawcy, natomiast nie wywiera skutku prawnego dla współwłaściciela Nieruchomości. Niniejsza interpretacja rozstrzyga w zakresie podatku od towarów i usług, natomiast w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych zostanie wydane odrębne rozstrzygnięcie. Zaznaczenia wymaga, że organ podatkowy jest ściśle związany przedstawionym we wniosku opisem zdarzenia przyszłego. Wnioskodawca ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu zdarzenia przyszłego. Podkreślenia wymaga, że interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, o ile rzeczywisty stan sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z tym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swą aktualność. Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej: z zastosowaniem art. 119a; w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści. Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych (art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej). Powyższe unormowania należy odczytywać łącznie z przepisami art. 33 ustawy z 23 października 2018 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ustawy – Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 2193 ze zm.), wprowadzającymi regulacje intertemporalne. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (…), za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a (art. 53 § 1 ww. ustawy). Skargę wnosi się w dwóch egzemplarzach (art. 47 § 1 ww. ustawy) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała lub drogą elektroniczną na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/SkrytkaESP. W przypadku pism i załączników wnoszonych w formie dokumentu elektronicznego odpisów nie dołącza się (art. 47 § 3 ww. ustawy). W przypadku wnoszenia skargi w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego i stanu epidemii jako najwłaściwszy proponuje się kontakt z wykorzystaniem systemu teleinformatycznego ePUAP. Jednocześnie, zgodnie z art. 57a ww. ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.