0115-KDIT1.4011.656.2021.2.AS

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA   Na podstawie art. 13 § 2a, art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm.) Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z 12 sierpnia 2021 r. (wpływ 16 sierpnia 2021 r.), uzupełnionym 12 listopada 2021 r. (pismem z 10 listopada 2021 r.), o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie możliwości skorzystania z preferencyjnego opodatkowania kwalifikowanych dochodów z kwalifikowanych praw własności intelektualnej 5% stawką podatkową – jest prawidłowe.   UZASADNIENIE   16 sierpnia 2021 r. wpłynął do tutejszego organu ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie możliwości skorzystania z preferencyjnego opodatkowania kwalifikowanych dochodów z kwalifikowanych praw własności intelektualnej 5% stawką podatkową, który został uzupełniony 12 listopada 2021 r.   We wniosku oraz jego uzupełnieniu przedstawiono następujący stan faktyczny.   A.A. (dalej: „Przedsiębiorca" lub „Wnioskodawca”) jest przedsiębiorcą prowadzącym jednoosobową działalność gospodarczą w branży IT od 2014 roku. Głównym przedmiotem działalności Wnioskodawcy jest działalność związana z tworzeniem aplikacji internetowych. Wnioskodawca oświadcza, iż posiada na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nieograniczony obowiązek podatkowy w świetle art. 3 ust. 1 oraz ust. 1a ustawy o PIT.   W ramach prowadzonej działalności gospodarczej Wnioskodawca świadczy szeroko rozumiane usługi developerskie. Na podstawie umów zawieranych z kontrahentami Wnioskodawca, przy wykorzystaniu wiedzy z dziedziny programowania, wytwarza innowacyjne oprogramowanie dostosowanie do specjalnych potrzeb klienta, jak również wykonuje inne czynności pośrednio związane z programem komputerowym.   Jednym z głównych kontrahentów Wnioskodawcy jest firma, która zajmuje się tworzeniem systemu informatycznego umożliwiającego, za pomocą (…). Przywołany system obejmuje: (…).   W ramach współpracy Wnioskodawca zajmuje się wytwarzaniem narzędzi, które mają na celu automatyzację procesów, zadań, ale również przyśpieszenie pracy osób odpowiedzialnych za utrzymanie systemu w sklepach. Przedsiębiorca prowadzi prace mające na celu:   1)  Behawioralne planowanie procesów w celu szybkiego i dokładnego wykonywania zadań - badanie i określanie w jaki sposób powinien zachowywać się technik, żeby jego praca była szybsza, skuteczniejsza i mniej narażona na błędy. 2)  Poszukiwanie możliwości automatycznych reakcji na pewne zdarzenia tak, aby automatyzować ludzką pracę. 3)  Wytwarzanie narzędzi analitycznych, które mają sugerować podjęcie konkretnych czynności przez personel sklepu.   Reasumując, poza wytwarzaniem narzędzi informatycznych Wnioskodawca wytwarza również usługi serwerowe realizujące ww. opisane prace.   Wnioskodawca korzysta między innymi z następujących technologii (zasobów wiedzy):   1)  za pomocą Python wytwarzane są kody źródłowe umożliwiające funkcjonowanie, ulepszanie, optymalizację usług serwerowych; 2)  za pomocą … wytwarzane są kody źródłowe umożliwiające funkcjonowanie, ulepszanie, optymalizację baz danych; 3)  za pomocą języka javascript oraz odpowiednich bibliotek (React.js) wykonywanie prac z zakresu frond-end development (tj. praca na części oprogramowania, z którą kontakt ma użytkownik końcowy), polegających na wytwarzaniu kodów źródłowych, interfejsów, elementów graficznych zintegrowanych z programem komputerowym; 4)  za pomocą języka C++ wytwarzane jest oprogramowanie (…); 5)  za pomocą … wpieranym przez … wytwarzane są kody źródłowe do aplikacji mobilnych.   W ramach świadczonych usług Wnioskodawca, za pomocą różnych narzędzi informatycznych, wytwarza kod źródłowy, który jest samodzielnym utworem, w myśl przepisów ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych, a dokładnie prawem autorskim do programu komputerowego uregulowanym w art. 74 przywołanej ustawy. Wnioskodawca poza programami komputerowymi sensu stricte, tj. kod źródłowy, wytwarza również inne elementy nierozerwalnie połączone z wytwarzanym kodem, tj. interfejs, wraz z jego graficznymi elementami.   Wnioskodawca realizując zlecenia dla innych Klientów również świadczy usługi w podobnym zakresie Wykorzystuje zdobytą wiedzę z zakresu programowania i znajomości funkcjonowania systemów i między innymi wytwarza: kody źródłowe, kody bazowe oraz związany z nimi interfejs.   Dodatkowo należy wskazać, że programy komputerowe tworzone przez Wnioskodawcę zawierają także dodatkową dokumentację sposobu działania, która stanowi integralną część programu - została zapisana w kodzie oraz repozytorium. Ponadto należy podkreślić, że dokumentacja o której mowa powyżej nie jest odrębnym dokumentem lecz komentarzami wewnątrz kodu.   Zgodnie z zasadą dokumentowania blisko kodu dodaje się komentarze wewnątrz powstającego kodu, których celem jest opis poszczególnych kroków algorytmu. Dokumentacja o której mowa powyżej jest spójną z programem całością. Inaczej mówiąc stanowi instrukcję dla powiązanego do niej programu, skierowaną nie do użytkownika programu lecz do Wnioskodawcy lub innego programisty, który mógłby w przyszłości analizować dany fragment kodu.   Oprócz tego Wnioskodawca zajmuje się naprawą błędów w oprogramowaniu, w ramach którego wyróżnia dwa rodzaje błędów - wynikających z błędów implementacyjnych lub błędów dotyczących niepokrycia potrzeb biznesowych. Pierwszy z nich dotyczy tylko i wyłącznie edycji istniejącego już kodu. Drugi rodzaj błędu jest bardziej złożony i czasem wymaga zmian w bieżącym kodzie, a czasem stworzenia tej funkcjonalności na nowo. W rezultacie w ramach zleconego zadania naprawy błędów w przypadku reimplementacji, czyli przepisania części lub całości kodu lub stworzenia go na nowo, w całości dochodzi do powstania nowego programu o określonej bądź określonych funkcjonalnościach.   W związku z prowadzoną działalnością gospodarczą Wnioskodawca ponosi następujące koszty stałe: leasing na samochód, telefon, usługi księgowe, paliwo, a także koszty okazjonalnie, tj. elementy sprzętu komputerowego lub elektroniki (lub komponentów), opłaty za serwery oraz domeny, a także raz w roku za edytor kodu. Wnioskodawca podkreśla również, że ww. koszty paliwa związane z dojazdem do siedziby kontrahenta, który jest finalnym odbiorcą wytwarzanego programu komputerowego.   Reasumując, Wnioskodawca w ramach swojej działalności prowadzonej w sposób systematyczny, wykorzystując zasoby wiedzy z zakresu programowania, wytwarza programy komputerowe chronione na podstawie art. 74 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych, zapewniające nowe niespotykane wcześniej w przedsiębiorstwie kontrahenta funkcjonalności.   Przedsiębiorcę łączy z podmiotami współpracującymi umowa ramowa o współpracy na zasadzie B2B. Przedsiębiorca wykonując ww. umowy na specjalnie zamówienie klienta zobowiązany jest do wytworzenia programów komputerowych (kodów źródłowych, kodów bazowych, interfejsów) od podstaw, które stanowią niezależny utwór w myśl przepisów prawno-autorskich. W ramach ww. umów Przedsiębiorca zobowiązuje się także do dodatkowych czynności, które zostały precyzyjnie określone w umowie, tj. wskazując na m.in. postanowienia dotyczące zakresu zlecenia, wysokości wynagrodzenia oraz terminów na wykonanie każdego konkretnego zlecenia. Należy przy tym podkreślić, że czynności niezwiązane z wytwarzaniem programów komputerowych nie będą uwzględniane przez Wnioskodawcę w kalkulacji ulgi IP Box i nie stanowią przedmiotu zapytania będącego podstawą wniosku o interpretację w zakresie ulgi IP Box.   Wykonując zlecenia dla kontrahentów Przedsiębiorca wytwarza między innymi autorskie prawa do programu komputerowego. Przedsiębiorca na podstawie umów ramowych oraz dokumentów lub innych postanowień dokonanych pomiędzy stronami, w związku z wykonywaniem umowy przenosi autorskie prawa majątkowe do wytworzonych utworów (w tym programów komputerowych) na kontrahentów.   Na podstawie umowy ramowej o współpracę oraz dokumentów lub innych postanowień dokonanych pomiędzy stronami, w związku z wykonywaniem umowy, a także na podstawie własnej oceny pozwalającej określić wartość programu na podstawie fachowej wiedzy z zakresu branży developerskiej, Wnioskodawca określa jaka część wynagrodzenia przysługująca za wykonanie zlecenia stanowi honorarium za przeniesienie autorskiego prawa majątkowego do programu komputerowego, a jaka część odpowiada pozostałym czynnościom. Wskazana wyżej procedura odnosi się do wszystkich zleceń otrzymywanych przez Przedsiębiorcę od kontrahentów w ramach zawartych pomiędzy nimi umów o współpracy.   Reasumując, Wnioskodawca zawiera umowy ze swoimi klientami na wytworzenie kodów źródłowych, elementów graficznych związanych z kodem oraz interfejsów. Wnioskodawca jest specjalistą w zakresie usług informatycznych polegających na rozwijaniu i wdrażaniu nowych systemów przyspieszających pracę ludzką. Na podstawie umowy ramowej o współpracy oraz dokumentów lub innych postanowień dokonanych pomiędzy stronami, w związku z wykonywaniem umowy, Przedsiębiorca świadczy usługi na rzecz kontrahentów, w skład których wchodzi wytworzenie programu komputerowego, a także pozostałe usługi. Przedsiębiorca po wykonaniu zlecenia przenosi prawa autorskie majątkowe do wytworzonych programów komputerowych na swojego kontrahenta.   Wnioskodawca prowadzi podatkową Księgę Przychodów i Rozchodów. Wnioskodawca jest w stanie wyodrębnić wszystkie przychody oraz koszty podatkowe związane z wykonaniem każdego zlecenia, w ramach którego powstaje program komputerowy, opisanego we wniosku.   Wnioskodawca na potrzeby skorzystania z ulgi IP BOX prowadzi, na bieżąco, ewidencję odrębną od podatkowej księgi przychodów i rozchodów, pozwalającą na ustalenie przychodów, kosztów uzyskania przychodów i dochodu (straty) przypadających na każde kwalifikowane prawo własności intelektualnej oraz wyodrębnienie kosztów, o których mowa w art. 30ca ust 4 ustawy o PIT, przypadających na każde ww. prawo, w sposób zapewniający określenie kwalifikowanego dochodu.   W piśmie uzupełniającym doprecyzowano, że Wnioskodawca realizuje w ramach prowadzonej działalności gospodarczej działania noszące znamiona prac badawczo-rozwojowych, o których mowa w treści art. 5a pkt 38 ustawy o PIT od początku prowadzenia działalności, tj. 2 grudnia 2014 r. Treścią pytań Wnioskodawcy jest objęty rok 2019 , w tym roku były prowadzone prace dotyczące IP wymienionych w treści wniosku. Przedmiotem wniosku są wyłącznie prace B+R realizowane przez Wnioskodawcę. Działalność Wnioskodawcy nie obejmuje badań naukowych.   Działalność Wnioskodawcy obejmuje prace rozwojowe, które są prowadzone od początku prowadzonej działalności gospodarczej, tj. od 2 grudnia 2014 r. Powyższe prace dotyczą wykorzystania wiedzy z zakresu programowania. Celem prac prowadzonych przez Wnioskodawcę jest tworzenie nowego lub ulepszonego oprogramowania, zatem dotyczą one programowania. Powyższe prace polegają na kompleksowym oraz holistycznym podejściu do problemów kontrahentów. Wnioskodawca poszukuje rozwiązania danych problemów kontrahentów czego efektem są programy komputerowe, które tworzy. Proces tworzenia programu rozpoczyna się od zapoznania z danym problemem, po czym Wnioskodawca musi znaleźć jego rozwiązanie. Dopiero to rozwiązanie Wnioskodawca przetwarza na program komputerowy składający się z kodu źródłowego, interfejsu oraz dokumentacji, która jest zapisana w kodzie programu zgodnie z konwencją języka programowania.   Działalność Wnioskodawcy w zakresie prac B+R nie stanowi rutynowych i okresowych zmian wprowadzanych do produktów. Rutynowe oraz okresowe zmiany nie są przedmiotem zapytania wniosku.   Programy komputerowe, o których mowa we wniosku lub ich części, są tworzone i rozwijane/ulepszane przez Wnioskodawcę w ramach prowadzonej bezpośrednio przez Niego działalności noszącej znamiona badawczo-rozwojowej. O czym świadczy fakt, że Wnioskodawca prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą oraz nie zatrudnia pracowników, a wszystkie efekty prac są jego własnym wytworem.   Wytwarzane i rozwijane/ulepszane przez Wnioskodawcę programy komputerowe, o których mowa we wniosku lub ich części, stanowi przejaw działalności twórczej o indywidualnym charakterze. Wytwarzane programy komputerowe oraz wszelkiego rodzaju ulepszenia poza opracowaniem algorytmów, procesów, metod rozwiązania problemu polegało również na stworzeniu elementów reprezentacji graficznych, przygotowania prototypów, makiet rozwiązań, czy graficznych interfejsów aplikacji. Kod wytworzony stanowił przemyślane i samodzielne opracowanie rozwiązania problemu.   Działalność, o której mowa we wniosku jest działalnością obejmującą nabywanie, łączenie, kształtowanie i wykorzystywanie dostępnej aktualnie wiedzy i umiejętności, w tym w zakresie narzędzi informatycznych lub oprogramowania, do planowania produkcji oraz projektowania i tworzenia zmienionych, ulepszonych lub nowych produktów, procesów lub usług, z wyłączeniem działalności obejmującej rutynowe i okresowe zmiany wprowadzane do nich, nawet jeżeli takie zmiany mają charakter ulepszeń. W tym również naprawa błędów w oprogramowaniu, które jak wskazano w stanie faktycznym mogą dotyczyć błędów implementacyjnych oraz błędów dotyczących niepokrycia potrzeb biznesowych. Pierwsze błędy rozumiane jako takie, które nie zostały uwzględnione w założeniach początkowych. Zmiany polegają na poprawie istniejących rozwiązań lub stworzenia funkcjonalności od nowa.   Wnioskodawca w ramach dzielności gospodarczej opracowuje nowe lub ulepszone produkty, procesy, usługi niewystępujące dotychczas:   ‒    w praktyce gospodarczej kontrahenta, np. utworzenie nowych procedur zaimplementowanych w formie kodu w języku programowania rozwiązujących ten sam problem w bardziej efektywnych sposób lub rozwiązujących na nowo zdefiniowane problemy (stworzenie narzędzi do detekcji anomalii lub stworzenie zautomatyzowanego procesu oceny jakości wyprodukowanych urządzeń); ‒    w praktyce rynku, na którym działa dany kontrahent, np. wprowadzenie rozwiązania polegającego na możliwości przyjmowania konwersacji przez managerów, czy stworzenie narzędzia służącego do weryfikacji dokładności modelów predykcji poprzez skanowanie tzw. outów; ‒    w żadnym znanym rozwiązaniu, np. wysoko efektywny sposób transmisji video poprzez wykorzystanie protokołu BLE.   Każdy tworzony przez Wnioskodawcę program komputerowy lub jego część stanowi utwór podlegający ochronie prawnej z art. 74 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych.   Wnioskodawca skupia się na opracowywaniu rozwiązań zleconych problemów wykorzystując do tego narzędzia ułatwiające prace Wnioskodawcy, a nie będące same w sobie osobnym programem komputerowym możliwym do uruchomienia przez użytkownika końcowego. Między innymi biblioteki typu OpenSource czy fragmenty kodu dostarczone przez kontrahenta mające na celu sprawniejsze opracowanie nowego programu lub ulepszenia. Praca Wnioskodawcy nie polega na wprowadzaniu modyfikacji do istniejących programów, a stworzenie lub rozwijanie programów poprzez opracowanie algorytmów oraz ich zakodowanie w językach programowania.   Do generowania (…).   W wyniku rozwijania/ulepszenia programu komputerowego lub jego części tworzone są nowe kody, algorytmy w językach programowania i powstaje nowe prawo własności intelektualnej w postaci autorskiego prawa do programu komputerowego.   Gdy Wnioskodawca rozwija/ulepsza programy komputerowe, o których mowa we wniosku lub ich części to w wyniku podjętych przez Wnioskodawcę czynności powstaje odrębny od tego oprogramowania utwór (tj. nowe kwalifikowane prawo własności intelektualnej w postaci nowego autorskiego prawa do programu komputerowego), podlegające ochronie na podstawie art. 74 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych.   Kody źródłowe, elementy graficzne związane z kodem oraz interfejsy stanowią integralną część programu komputerowego, tym samym łącznie tworzą autorskie prawo do programu komputerowego, który podlega ochronie na podstawie art. 74 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych.   Działania Wnioskodawcy polegające na rozwijaniu/ulepszaniu programów komputerowych, o których mowa we wniosku lub ich części, zmierzają do poprawy użyteczności albo funkcjonalności tego oprogramowania poprzez usprawnienie (przyśpieszenie) pracy użytkowników, poprawienia wydajności obliczeniowej oraz dodania nowych funkcjonalności programów komputerowych.   Kody źródłowe, elementy graficzne związane z kodem oraz interfejsy stanowią integralną część programu komputerowego, tym samym łącznie tworzą autorskie prawo do programu komputerowego, który podlega ochronie na podstawie art. 74 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych.   Każde rozwinięcie/ulepszenie/modyfikacja kodu źródłowego, elementów graficznych związanych z kodem oraz interfejsów jest odrębnym programem komputerowym, który podlega ochronie na podstawie art. 74 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych.   W przypadku naprawy błędu w programie wymagającej reimplementacji, tzn. przepisania części lub całości programu, powstanie odrębne kwalifikowane IP, tj. autorskie prawo do programu komputerowego podlegające ochronie na podstawie art. 74 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych.   Dokumentacja sposobu działania programu stanowi integralną cześć programu (jest zapisana w kodzie, repozytorium), niemożliwe jest jej wyodrębnienie. Dostarczana jest ona zamawiającemu w formie komentarzy fragmentów kodu programu. Kod programu oraz wspomniana dokumentacja są jednym dokumentem kodu. Format dokumentacji jest zgodny z konwencją języka programowania. Tym samym stanowi element składowy kwalifikowanego prawa własności intelektualnej, tj. autorskiego prawa do programu komputerowego podlegającego ochronie na podstawie art. 74 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych.   Wnioskodawca zgodnie z umową z Kontrahentem przenosi całość autorskich praw majątkowych na jego rzecz do tworzonego i rozwijanego/ulepszanego autorskiego prawa do programu komputerowego lub jego części. Wnioskodawca ponosi odpowiedzialność wobec osób trzecich za rezultaty oraz wykonywanie opisanych we wniosku czynności. Zlecone Wnioskodawcy czynności na podstawie umowy nie są wykonywane pod kierownictwem oraz w miejscu i czasie wyznaczonym przez Kontrahenta. W przypadku potrzeby dostępów do wewnętrznej sieci Kontrahenta Wnioskodawca może część prac wykonać w siedzibie Kontrahenta. Wnioskodawca i kontrahent są podmiotami niepowiązanymi zgodnie z art. 23 ust. 1 pkt 3 ustawy o PIT. Wnioskodawca w związku wykonywaniem czynności opisanych we wniosku ponosi ryzyko gospodarcze związane z prowadzoną działalnością.   Umowa za usługi deweloperskie przewiduje jednorodne wynagrodzenie za całość świadczonych usług. Wnioskodawca otrzymuje wynagrodzenie z tytułów:   ‒    przenoszenia majątkowych praw autorskich do programów komputerowych; ‒    prowadzenia zajęć dydaktycznych w formie mentoringu za pośrednictwem szkoły programowania; ‒    prowadzenia korepetycji z zakresu programowania i obsługi baz danych; ‒    przeprowadzania audytów bezpieczeństwa programów komputerowych.   Wnioskodawca określa część wynagrodzenia za przeniesienie autorskiego prawa majątkowego do utworu na podstawie:   ‒    obustronnego oświadczenia stron lub ‒    jednostronnego oświadczania Wnioskodawcy.   W przypadku wystąpienia dochodów z kwalifikowanego prawa własności intelektualnej uwzględnionego w cenie sprzedaży produktu lub usługi dochody te są ustalanie na podstawie cen rynkowych uwzględniających w szczególności umiejętności Wnioskodawcy, jego pozycje na rynku oraz czas wykonania danego zlecenia.   Usługa serwerowa (ang. Service) oznacza w nomenklaturze informatycznej program komputerowy działający w sposób ciągły (nie jest włączany tylko w razie potrzeby). Tym samym ww. wyrażenie oznacza, że Wnioskodawca realizując opisaną we wniosku działalność wytwarza program komputerowy działający w sposób ciągły.   Wnioskodawca wskazuje, że poprzez preferencyjną stawkę podatku wskazaną w pytaniu rozumie stawkę, o której mowa w art. 30ca ust. 1 ustawy o PIT. Wnioskodawca usługi serwerowe, rozumiane jako program komputerowy działający w sposób ciągły, rozlicza w ramach prowadzonej działalności, nie stosując do nich opodatkowania ww. preferencyjnej stawki podatku. Wnioskodawca ma zamiar po uzyskaniu pozytywnej interpretacji zastosować 5% stawkę w stosunku do dochodu uzyskanego z usług serwerowych, tj. programów komputerowych działających w sposób ciągły. Tym samym przedmiotem zapytań oraz własne stanowisko Wnioskodawcy odnosi się do usług serwerowych jako specyficzny rodzaj programów komputerowych, które Wnioskodawca wytwarza w ramach działalności opisanej we wniosku.   Koszty wskazane w opisie wniosku oraz treści pytania nr 7 są faktycznie poniesione przez Wnioskodawcę na prowadzoną bezpośrednio działalność badawczo-rozwojową związaną z kwalifikowanym prawem własności intelektualnej. Wnioskodawca przyporządkowuje je w proporcji odpowiedniej do osiąganego przychodu z tytułu przeniesienia autorskiego prawa majątkowego do programu komputerowego.   Wnioskodawca w związku z prowadzoną działalnością opisaną we wniosku ponosi następujące koszty:   ‒    ubezpieczenia społecznego; ‒    usługi księgowe (w tym usługi prowadzenia ewidencji); ‒    telefonu (urządzenia, dodatkowego wyposażenia np. smartwatch, abonamentu telefonicznego); ‒    Internetu (abonament, pakiety internetowe); ‒    podróży (leasingu samochodu, paliwa do samochodu, polisy ubezpieczeniowej samochodu, usługi serwisu i naprawy samochodu, opon do samochodu, noclegów); ‒    licencji oprogramowania (licencje do: edytora kodu, zarządzania bazami danymi, do obsługi dysków twardych, programu graficznego); ‒    powierzchni serwerowych oraz zakupu domen internetowych; ‒    komputera (zakup urządzenia oraz sprzętu komputerowego, tj. materialnej części komputera m.in.: procesor, płyta główna, pamięć komputerowa, karta graficzna, dysk twardy, mysz, monitor, klawiatura, kamera internetowa, drukarka itp.); ‒    tabletu; ‒    elektroniki (wyposażenia do lutowania elektroniki, komponentów elektroniki, płytek prototypowych, baterii alkalicznych oraz litowo-jonowych); ‒    dronów; ‒    kursów, szkoleń, materiały edukacyjne (udział w kursach, szkoleniach, usługi szkoleniowe, książki, artykuły, monografie, podręczniki, ebooki, czytniki ebook); ‒    usług wektoryzacji obiektów graficznych.   Wnioskodawca prowadzi prace rozwojowe polegające na tworzeniu oprogramowania. Powyższe prace prowadzi przy pomocy telefonu, Internetu, licencji oprogramowania, powierzchni serwerowych oraz zakupu domen internetowych, komputera, tabletu, elektroniki, dronów, usług wektoryzacji obiektów graficznych, w związku z tym ponosi ww. koszty. Wnioskodawca w prowadzonych pracach wykorzystuje wiedzę z zakresu nauk informatycznych, którą nabywa między innymi dzięki kursom, szkoleniom, materiałom edukacyjnym, a co się wiąże z ww. kosztami. Prowadzenie działalności wiąże się z podróżami na spotkanie z kontrahentem, spotkania branżowe (meetup'y), szkolenia, co wiąże się z ponoszeniem ww. kosztów. Ponadto Wnioskodawca nie mógłby prowadzić działalności zgodnie z wymogami powszechnie obowiązującego prawa, w związku z tym ponosi koszty ubezpieczenia społecznego oraz usług księgowych. Podsumowując, ww. wydatki są ponoszone w celu prowadzenia działalności opisanej we wniosku.   Ww. wydatki zostały poniesione w związku z działalnością Wnioskodawcy polegającą na wytarzaniu oprogramowania. W kalkulacji nexus są uwzględnione za pomocą proporcji, co zostało wskazane w odpowiedzi na pytanie.   O bezpośrednim związku wydatków z wytworzeniem, ulepszeniem czy rozwojem programu komputerowego przez Wnioskodawcę świadczą następujące przesłanki w przypadku:   ‒    ubezpieczenia społecznego - Wnioskodawca nie mógłby prowadzić zgodnie z obowiązującym prawem działalności polegającej na wytwarzaniu programów komputerowych bez ponoszenia obowiązkowych kosztów ubezpieczenia społecznego; ‒    usługi księgowe (w tym usługi prowadzenia ewidencji) - Wnioskodawca nie mógłby komercjalizować zgodnie z obowiązującym prawem wytworzonych praw własności intelektualnej bez ponoszenia ww. kosztów; ‒    telefonu (urządzenia, dodatkowego wyposażenia np.: smartwatch, abonamentu telefonicznego) - Wnioskodawca aby wytwarzać programy komputerowe jest w stałym kontakcie z kontrahentem, co wiąże się z ponoszeniem ww. kosztów. Ponadto urządzenia oraz dodatkowe wyposażenie służy do testowania oprogramowania mobilnego; ‒    Internetu (abonament, pakiety internetowe) - do wytwarzania programu komputerowego Wnioskodawca wykorzystuje sieć Internet; ‒    podróży (leasingu samochodu, paliwa do samochodu, polisy ubezpieczeniowej samochodu, usługi serwisu i naprawy samochodu, opon do samochodu, noclegów) - wytwarzanie programów komputerowych wiąże się z kontaktem z klientem, szkoleniami, w związku z tym Wnioskodawca ponosi ww. koszty; ‒    licencji oprogramowania (licencje do: edytora kodu, zarządzania bazami danymi, do obsługi dysków twardych, programu graficznego) - ww. oprogramowania są narzędziami pracy, za pomocą których Wnioskodawca wytwarza program komputerowy; ‒    powierzchni serwerowych oraz domen internetowych - zakup powierzchni serwerowej służy do testowania usług serwerowych, zakup domen internetowych pozwala Wnioskodawcy na korzystanie z bezpiecznej skrzynki elektronicznej oraz dostęp do serwerów; ‒    komputera (zakup urządzenia oraz sprzętu komputerowego, tj. materialnej części komputera m.in.: procesor, płyta główna, pamięć komputerowa, karta graficzna, dysk twardy, mysz, monitor, klawiatura, kamera internetowa, drukarka itp.) - ww. urządzenia są narzędziami pracy, za pomocą których Wnioskodawca wytwarza program komputerowy; ‒    tabletu - za pomocą tabletu Wnioskodawca testuje wytworzone mobilne programy komputerowe; ‒    elektroniki (wyposażenia do lutowania elektroniki, komponentów elektroniki, płytek prototypowych, baterii alkalicznych oraz litowo-jonowych) - ww. elektronika jest narzędziem pracy Wnioskodawcy; ‒    dronów - drony służą Wnioskodawcy do opracowania efektywnych algorytmów (…); ‒    kursów, szkoleń, materiały edukacyjne (udział w kursach, szkoleniach, usługi szkoleniowe, książki, artykuły, monografie, podręczniki, ebooki, czytniki ebook) - wytwarzanie programu komputerowego wymaga od Wnioskodawcy ciągłej edukacji i poszerzania swojej wiedzy z zakresu informatyki. Ww. dziedzina nauki dynamicznie się rozwija oraz zmienia, bez aktualizowania wiedzy Wnioskodawca nie może prowadzić efektywnie swojej działalności; ‒    usług wektoryzacji obiektów graficznych - zlecenie manualnej pracy przerobienia plików rastrowych na wektorowe, które później Wnioskodawca mógł przerobić na kod języka programowania.   Wnioskodawca jest w stanie przyporządkować konkretną wartość kosztów, o których mowa we wniosku do wytworzenia, rozwinięcia czy modyfikacji konkretnego prawa własności intelektualnej - oprogramowania. Wnioskodawca prowadzi ewidencję od 1 stycznia 2019 r.   W związku z powyższym opisem zadano następujące pytania:   1.  Czy działalność realizowana przez Przedsiębiorcę spełnia definicję działalności badawczo-rozwojowej w rozumieniu art. 5a pkt 38-40 ustawy o PIT? 2.  Czy wytworzone programy komputerowe opisane we wniosku (tj. kody źródłowe, elementy graficzne związane z kodem oraz interfejsy) stanowią kwalifikowane prawo własności intelektualnej wskazane w art. 30ca ust. 2 pkt 8 ustawy o PIT? 3.  Czy w przedstawionym stanie faktycznym dochody z tytułu usługi developerskiej, w ramach której uwzględniono honorarium za przeniesienie autorskich praw do programu, stanowią dochód z kwalifikowanego IP w cenie usługi, o którym mowa w art. 30ca ust. 7 pkt 3 ustawy o PIT, co upoważni Wnioskodawcę do uwzględnienia dochodu odpowiadającego honorarium za przeniesienie autorskich praw majątkowych do programów komputerowych w kalkulacji ulgi IP Box? 4.  Czy niezależny program komputerowy, powstały w wyniku naprawy błędu w programie poprzez jego reimplementacje, tj. utworzenia i ulepszenia istniejącej funkcjonalności w sposób kompleksowy lub częściowy, stanowi kwalifikowane prawo własności intelektualnej, o którym mowa w art. 30ca ust. 2 pkt 8 ustawy o PIT? 5.  Czy dokumentacja sposobu działania kodu źródłowego jako integralna część programu komputerowego (zapisana w kodzie programu zgodnie z konwencją języka programowania) stanowi element kwalifikowanego prawa własności intelektualnej wskazanego w art. 30ca ust. 2 pkt 8 ustawy o PIT? 6.  Czy w przypadku gdy kontrahent i Wnioskodawca są podmiotami niepowiązanymi w rozumieniu art. 23m ust. 1 pkt 3 ustawy o PIT określona przez Wnioskodawcę na podstawie własnej wiedzy branżowej wartość kwalifikowanego prawa własności intelektualnej uwzględnionego w cenie usługi zgodnie z art. 30ca ust. 7 pkt 3 w zw. z ust. 8 ustawy o PIT stanowi cenę określoną zgodnie z art. 23o ustawy o PIT poprzez jego odpowiednie zastosowanie? 7.  Czy koszty wskazane w opisie stanu faktycznego (tj. m.in. koszt dostępu do sieci Internet, leasing na samochód, usługi księgowe, paliwo, opłaty za serwery oraz domeny, a także za edytor kodu) mogą zostać zakwalifikowane jako kwalifikowany koszt wskazany pod literą „a" we wskaźniku NEXUS (art. 30ca ust. 4 ustawy o PIT)?   Przedmiotem tej interpretacji jest odpowiedź na wątpliwości Wnioskodawcy w zakresie pytań oznaczonych we wniosku nr 1, 2, 3, 4, 5 i 7. W zakresie pytania nr 6 zostanie wydane odrębne rozstrzygnięcie.   Ad. 1 Zdaniem Wnioskodawcy, w świetle przedstawionych powyżej okoliczności zawartych w stanie faktycznym należy uznać, iż prowadzone przez Wnioskodawcę prace badawczo-rozwojowe stanowią działalność badawczo-rozwojową w rozumieniu art. 5a pkt 38-40 ustawy o PIT.   W myśl art. 5a pkt 38 ustawy o PIT działalność badawczo-rozwojowa oznacza „działalność twórczą obejmującą badania naukowe lub prace rozwojowe, podejmowane w sposób systematyczny w celu zwiększenia zasobów wiedzy oraz wykorzystania zasobów wiedzy do tworzenia nowych zastosowań”.   Zgodnie z art. 4 ust. 3 Prawa o szkolnictwie wyższym i nauce, prace rozwojowe są działalnością obejmującą nabywanie, łączenie, kształtowanie i wykorzystywanie dostępnej aktualnie wiedzy i umiejętności, w tym w zakresie narzędzi informatycznych lub oprogramowania, do planowania produkcji oraz projektowania i tworzenia zmienionych, ulepszonych lub nowych produktów, procesów lub usług, z wyłączeniem działalności obejmującej rutynowe i okresowe zmiany wprowadzane do nich, nawet jeżeli takie zmiany mają charakter ulepszeń (do przepisu tego odwołuje się art. 5a pkt 40 ustawy o PIT).   Powyższe przepisy wprowadzają kilka istotnych kryteriów, od których spełnienia uzależniona jest możliwość uznania określonych działań za działalność badawczo-rozwojową (przy czym kryteria te muszą być spełnione łącznie). Zgodnie z tymi kryteriami działalność badawczo-rozwojowa powinna:   1)  obejmować badania naukowe lub prace rozwojowe, 2)  mieć twórczy charakter, 3)  być podejmowana w sposób systematyczny, oraz 4)  być podejmowana w celu zwiększenia zasobów wiedzy oraz wykorzystania zasobów wiedzy do tworzenia nowych zastosowań.   W tym miejscu warto zaznaczyć, iż zgodnie z ugruntowaną praktyką interpretacyjną działalnością badawczo-rozwojową jest tworzenie oprogramowania dostosowanego do indywidualnych potrzeb klientów. Niniejsze stanowisko potwierdzają między innymi następujące indywidualne interpretacje podatkowe wydane przed Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej: interpretacja z dnia 31 października 2018 r., nr 0111-KDIB1-3.4010427.2018.1.BM, interpretacja z dnia 24 października 2019 r., nr 0111-KDIB1-3.4010 381.2019 1.APO, interpretacja z dnia 22 czerwca 2020 r., nr 0111-KDWB 4011.16.2020.2.APA.   W kwestii pierwszego oraz czwartego z powyższych warunków Wnioskodawca wskazuje, iż głównym celem działalności Przedsiębiorcy jest wytwarzanie kodów źródłowych, elementów graficznych powiązanych z kodem oraz tak zwanego interfejsu.   Wytworzone przez Wnioskodawcę narzędzia i aplikacje mają na celu usprawnienie oraz automatyzację zadań, poprawę doświadczeń użytkownika oraz zwiększenie dostępności do funkcji systemów. Ponadto Wnioskodawca zajmuje się realizacją usług serwerowych, tj. programów uruchamianych na serwerach umożliwiających komunikację pomiędzy innymi usługami i serwisami. Część z tych prac związana jest z analizą poprawności danych, udoskonalaniem oprogramowania, czy jego optymalizacji pod kątem wydajności. W konsekwencji wszystkich podejmowanych przez Wnioskodawcę działań powstają nowe aplikacje, narzędzia oraz usługi spersonalizowane pod potrzeby danego kontrahenta. Dane rozwiązania cechują się innowacyjnością na skalę danego przedsiębiorstwa kontrahenta. Tym samym należy podkreślić, że programy Wnioskodawcy przyczyniają się do zwiększenia zasobów wiedzy oraz wykorzystują istniejące zasoby wiedzy do tworzenia nowych rozwiązań. W związku z powyższym zarówno pierwszy jak i czwarty warunek uznania działalności Przedsiębiorcy za działalność badawczo-rozwojową należy uznać za wypełniony.   W zakresie drugiego warunku należy się odwołać do ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych. Regulacja ta definiuje pojęcie utworu. Zgodnie z definicją zawartą w art. 1 ust. 1 tej ustawy przedmiotem prawa autorskiego jest każdy przejaw działalności twórczej o indywidualnym charakterze, ustalony w jakiejkolwiek postaci, niezależnie od wartości, przeznaczenia i sposobu wyrażenia (utwór).   W przypadku prac prowadzonych przez Przedsiębiorcę ten warunek jest w oczywisty sposób spełniony, ponieważ efekty prac są rezultatem działań, w wyniku których powstają subiektywnie nowe wytwory intelektu w postaci programów komputerowych w postaci wytwarzania kodów źródłowych, elementów graficznych powiązanych z kodem oraz tak zwanych interfejsów.   Jednocześnie należy zauważyć, że przedmiotem prac badawczo-rozwojowych może być także produkt, usługa czy proces, które nie stanowią utworu w rozumieniu prawa autorskiego, a jedynie charakteryzują się twórczością, czyli nowością/oryginalnością prac. W tym miejscu należy zaznaczyć, iż zgodnie z objaśnieniami Ministra Finansów z dnia 15 lipca 2019 r dotyczących preferencyjnego opodatkowania dochodów wytwarzanych przez prawa własności intelektualnej - IP BOX, prace badawczo-rozwojowe muszą się cechować twórczością w stopniu minimalnym (działanie twórcze na skale przedsiębiorstwa). Ww. warunek bez wątpienia jest spełniony ponieważ narzędzia powstałe w ramach umów z kontrahentami cechują się twórczością przynajmniej w stopniu minimalnym, tj. na skalę danego przedsiębiorstwa, o których mowa wyżej w przywołanych objaśnieniach. Wytwarzane kody źródłowe, elementy graficzne powiązane z kodem oraz tak zwany interfejs powstają na specjalne zamówienie wynikające z potrzeb klienta, zatem Wnioskodawca tworząc narzędzia bezpośrednio dostosowane do klienta cechują się innowacyjnością i indywidualnością w kontekście wytworzonego rozwiązania danego problemu.   Przedsiębiorca prowadzi nieprzerwalnie działalność badawczo-rozwojową od 2014 roku. Na podstawie umowy o współpracy zawartych z kontrahentami Przedsiębiorca jest zobowiązany do wytworzenia kodów źródłowych, elementów graficznych związanych z kodem oraz tak zwane interfejsy. Powyższe działania mają na celu m. in. zautomatyzowanie procesów, czy optymalizację istniejących już systemów pod kątem np. wydajności.   Wskazana wyżej procedura odnosi się do wszystkich zleceń otrzymywanych przez Przedsiębiorcę od kontrahentów w ramach zawartych pomiędzy nimi umów. Wnioskodawca prowadzi opisane we wniosku prace badawczo-rozwojowe w sposób regularny i zamierza wykonywać je systematycznie także w przyszłości. Podejmowane przez Przedsiębiorcę działania w tym zakresie niewątpliwie nie mają zatem charakteru okazjonalnego czy doraźnego. W konsekwencji należy uznać, że w odniesieniu do prowadzonych przez Wnioskodawcę prac badawczo-rozwojowych spełniona jest przesłanka systematyczności, o której mowa we wspomnianym wyżej przepisie.   W związku z powyższym należy uznać, że realizowane przez Wnioskodawcę prace badawczo- rozwojowe spełniają łącznie wszystkie z czterech przesłanek. Tym samym stanowią działalność badawczo-rozwojową w rozumieniu przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.   Ad. 2 i 3 Zdaniem Wnioskodawcy, stworzone kody źródłowe, elementy graficzne powiązane z kodem oraz interfejs stanowią niezależny program komputerowy, które jest kwalifikowane jako prawo własności intelektualnej wskazane w art. 30ca ust. 2 pkt 8 ustawy o PIT, tj. prawo do programu komputerowego.   Natomiast dochody uzyskiwane z tytułu usługi developerskiej, w ramach której uwzględniono honorarium za przeniesienie autorskich praw do programu, stanowią kwalifikowany dochód z kwalifikowanego prawa własności intelektualnej uwzględnionego w cenie usługi zgodnie z art. 30ca ust. 7 pkt 3 ustawy o PIT. Tym samym Wnioskodawca uprawniony jest do uwzględnienia dochodu z honorarium za przeniesienie autorskich praw majątkowych do programów komputerowych w kalkulacji ulgi IP Box.   Zgodnie z art. 30ca ust. 1 ustawy o PIT, podatek od osiągniętego przez podatnika kwalifikowanego dochodu z kwalifikowanych praw własności intelektualnej wynosi 5% podstawy opodatkowania. Zgodnie z art. 30ca ust. 2 tejże ustawy, kwalifikowanymi prawami własności intelektualnej są:   ‒    patent, ‒    prawo ochronne na wzór użytkowy, ‒    prawo z rejestracji wzoru przemysłowego, ‒    prawo z rejestracji topografii układu scalonego, ‒    dodatkowe prawo ochronne dla patentu na produkt leczniczy lub produkt ochrony roślin, ‒    prawo z rejestracji produktu leczniczego i produktu leczniczego weterynaryjnego dopuszczonych do obrotu, ‒    wyłączne prawo, o którym mowa w ustawie z dnia 26 czerwca 2003 r. o ochronie prawnej odmian roślin (Dz. U. z 2018 r. poz. 432), ‒    autorskie prawo do programu komputerowego   ‒    podlegające ochronie prawnej na podstawie przepisów odrębnych ustaw lub ratyfikowanych umów międzynarodowych, których stroną jest Rzeczpospolita Polska, oraz innych umów międzynarodowych, których stroną jest Unia Europejska, których przedmiot ochrony został wytworzony, rozwinięty lub ulepszony przez podatnika w ramach prowadzonej przez niego działalności badawczo-rozwojowej.   Analizując zakres pojęciowy prawa autorskiego do programu komputerowego należy odnieść się do objaśnień podatkowych z dnia 15 lipca 2019 r. dotyczących preferencyjnego opodatkowania dochodów wytwarzanych przez prawa własności intelektualnej - IP BOX. Minister Finansów wskazuje, iż pojęcie programu komputerowego należy interpretować szeroko. Cytując fragment przywołanego objaśnienia: „doktryna prawa autorskiego przyjmuje różne kazuistyczne podejścia do definiowania pojęcia „autorskie prawo do programu komputerowego", które wskazują, że część chronioną prawem [formę (ekspresji) utworu] jest w szczególności kombinacja komend adresowanych do komputera w formie kodu źródłowego i kodu wynikowego. Pozaustawowa definicja pojęcia „autorskie prawo do programu komputerowego" w sposób uzasadniony nawiązuje zatem do terminologii informatycznej, dostosowywanej następnie do potrzeb dalszej analizy prawnej dobra niematerialnego jakim jest program komputerowy. Fundamentem informatycznego rozumienia programu komputerowego jest samo pojęcie „programu", czyli zapisanego przy pomocy wybranego języka programowania algorytmu rozwiązania określonego zadania. Zatem program komputerowy to w szczególności zestaw instrukcji przeznaczonych do wykonywania bezpośrednio lub pośrednio w komputerze czynności w celu osiągnięcia określonego rezultatu. A contrario, żaden wytwór nie jest programem komputerowym, jeżeli nie służy do wyrażania w sposób pośredni lub bezpośredni algorytmów lub logicznych relacji pomiędzy funkcjami, które mają zostać wykonane, i fizycznymi możliwościami urządzeń używanych do digitalizacji. Przy czym pojęcie „komputer" nie powinno ograniczać się do PC, lecz powinno odnosić do wszystkich urządzeń, w których program komputerowy może być wykorzystywany w celu realizacji funkcji, do których został stworzony, a zatem i telefonów komórkowych, czy też tabletów lub innych właściwych urządzeń. Nie jest bowiem istotny nośnik programu komputerowego, lecz jego źródła (kod źródłowy i kod wynikowy) oraz funkcjonalność”. Dalej wskazano natomiast, że określenie program komputerowy należy interpretować: „holistycznie i funkcjonalnie, program komputerowy obejmuje więc jego funkcjonalne części składowe, takie jak: kod źródłowy, opis procedur operacyjnych, zestawienie danych w informacjach konwersacyjnych i dialogach oraz kod wynikowy i interfejs”.   Mając na uwadze przedstawiony we wniosku stan faktyczny należy podkreślić, że wytwarzanie elementów graficznych powiązanych z kodem oraz tak zwanego interfejsu jest bezpośrednio związane z kodem źródłowym. Bez niego nie byłoby możliwości wykonania programu komputerowego spełniającego zadania zlecone przez klienta.   Mając na uwadze powyższe, a także opis stanu faktycznego należy wskazać, że spełnione są, według Wnioskodawcy, wszystkie przesłanki zastosowania art. 30ca ustawy o PIT. Wnioskodawca:   ‒    uzyskuje kwalifikowany dochód z kwalifikowanych praw własności intelektualnej, ‒    na podstawie prowadzonej ewidencji Przedsiębiorca jest w stanie określić wysokość kwalifikowanego dochodu z kwalifikowanych praw własności intelektualnej.   Spełnienie pierwszej z przesłanek ma miejsce w przypadku osiągnięcia dochodu ze skomercjalizowania kwalifikowanego prawa własności intelektualnej. Z kolei, z kwalifikowanym prawem własności intelektualnej mamy do czynienia wówczas, gdy:   ‒    jest to prawo wskazane przez ustawodawcę w art. 30ca ust. 2 pkt 1-8 ustawy o PIT oraz ‒    przedmiot ochrony został wytworzony, rozwinięty lub ulepszony przez podatnika w ramach prowadzonej przez niego działalności badawczo-rozwojowej.   W rozpatrywanym przypadku kwalifikowanym prawem własności intelektualnej jest autorskie prawo do programu komputerowego, wskazane w art. 30ca ust. 2 pkt 8 ustawy o PIT. Jak wskazano powyżej Przedsiębiorca uzyskuje dochody ze sprzedaży prawa autorskiego majątkowego do wytwarzanych programów komputerowych, stanowiących utwór podlegający ochronie na podstawie przepisów prawno-autorskich.   Zgodnie z art. 30ca ust 7 pkt 3 ustawy o PIT, dochodem (stratą) z kwalifikowanego prawa własności intelektualnej jest obliczony zgodnie z art. 9 ust. 2 dochód (strata) z pozarolniczej działalności gospodarczej w zakresie, w jakim został osiągnięty: z kwalifikowanego prawa własności intelektualnej uwzględnionego w cenie sprzedaży produktu lub usługi. Przedmiot ochrony, czyli prawa autorskie do programów komputerowych, powstają zaś w ramach prowadzonej przez Przedsiębiorcę działalności badawczo-rozwojowej.   Dodatkowo, tak jak zaznaczono w opisie stanu faktycznego będącego przedmiotem wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, Przedsiębiorca prowadzi odpowiednią ewidencję wymaganą przepisami art. 30cb ustawy o PIT. Umożliwi to obliczenie kwalifikowanego dochodu, o którym rozstrzyga art. 30ca ust. 4 ustawy o PIT.   Tym samym Wnioskodawca jako podatnik podatku dochodowego od osób fizycznych uprawniony będzie do opodatkowania wskazanych powyżej dochodów przy zastosowaniu stawki na poziomie 5% (stosownie do 30ca ust. 1 ustawy o PIT).   Ad. 4 Wnioskodawca stoi na stanowisku, że niezależny program komputerowy, powstały w wyniku naprawy błędu w programie poprzez jego reimplementacje, tj. utworzenia i ulepszenia istniejącej funkcjonalności w sposób kompleksowy lub częściowy, stanowi kwalifikowane prawo własności intelektualnej, o którym mowa w art. 30ca ust. 2 pkt 8 ustawy o PIT.   Jak zostało wskazane w stanie faktycznym, w trakcie rozwiązywania błędów pojawiają się sytuacje wymagające przepisania na nowo części lub całości kodu. W konsekwencji okazuje się, że daną funkcjonalność trzeba zdefiniować i oprogramować na nowo. Nowo powstały kod w ocenie Wnioskodawcy spełnia definicję wskazaną w objaśnieniach podatkowych Ministerstwa Finansów z 15 lipca 2019 r. gdyż czytamy w nich, że „doktryna prawa autorskiego przyjmuje różne kazuistyczne podejścia do definiowania pojęcia „autorskie prawo do programu komputerowego”, które wskazują, że część chronioną prawem [formę (ekspresji) utworu] jest w szczególności kombinacja komend adresowanych do komputera w formie kodu źródłowego i kodu wynikowego. Pozaustawowa definicja pojęcia „autorskie prawo do programu komputerowego” w sposób uzasadniony nawiązuje zatem do terminologii informatycznej, dostosowywanej następnie do potrzeb dalszej analizy prawnej dobra niematerialnego jakim jest program komputerowy. Fundamentem informatycznego rozumienia programu komputerowego jest samo pojęcie „programu”, czyli zapisanego przy pomocy wybranego języka programowania algorytmu rozwiązania określonego zadania. Zatem program komputerowy to w szczególności zestaw instrukcji przeznaczonych do wykonywania bezpośrednio lub pośrednio w komputerze czynności w celu osiągnięcia określonego rezultatu. A contrario, żaden wytwór nie jest programem komputerowym, jeżeli nie służy do wyrażania w sposób pośredni lub bezpośredni algorytmów lub logicznych relacji pomiędzy funkcjami, które mają zostać wykonane, i fizycznymi możliwościami urządzeń używanych do digitalizacji. Przy czym pojęcie „komputer” nie powinno ograniczać się do PC, lecz powinno odnosić do wszystkich urządzeń, w których program komputerowy może być wykorzystywany w celu realizacji funkcji, do których został stworzony, a zatem i telefonów komórkowych, czy też tabletów lub innych właściwych urządzeń. Nie jest bowiem istotny nośnik programu komputerowego, lecz jego źródła (kod źródłowy i kod wynikowy) oraz funkcjonalność”.   Powyższy fragment wskazuje, że istotą rozumienia programu komputerowego jest samo pojęcie „programu”, tzn. zapisanego za pomocą wybranego języka programowania algorytmu rozwiązującego dany problem. Wnioskodawca napotykając błąd wymagający przepisania kodu w całości lub w części na nowo, sam definiuje istniejący problem, szuka rozwiązania, a następnie je wdraża tzn. przepisuje na nowo część lub całość programu w taki sposób aby rozwiązywało napotkany problem. W konsekwencji powstaje kod o nowej funkcjonalności i innym kodzie źródłowym.   Reasumując, Wnioskodawca stoi na stanowisku, że wskazana w stanie faktycznym naprawa błędu w programie wymagająca reimplementacji/przepisania na nowo części lub całości programu również może być traktowana jako niezależny program, który na nowo rozwiąże wcześniej zdefiniowany problem i tym samym będzie stanowił kwalifikowane prawo własności intelektualnej, o którym mowa w art. 30ca ust. 2 pkt 8 ustawy o PIT.   Ad. 5 Zdaniem Wnioskodawcy, dokumentacja sposobu działania kodu źródłowego jako integralna część programu komputerowego (zapisana w kodzie programu zgodnie z konwencją języka programowania) stanowi element kwalifikowanego prawa własności intelektualnej wskazanego w art. 30ca ust. 2 pkt 8 ustawy o PIT.   Mając na uwadze ww. objaśnienia Ministerstwa Finansów z 15 lipca 2019 r. program komputerowy należy rozumieć „holistycznie i funkcjonalnie, program komputerowy obejmuje więc jego funkcjonalne części składowe, takie jak: kod źródłowy, opis procedur operacyjnych, zestawienie danych w informacjach konwersacyjnych i dialogach oraz kod wynikowy i interfejs”. Ponadto, w tych samych objaśnieniach czytamy „fundamentem informatycznego rozumienia programu komputerowego jest samo pojęcie „programu”, czyli zapisanego przy pomocy wybranego języka programowania algorytmu rozwiązania określonego zadania. Zatem program komputerowy to w szczególności zestaw instrukcji przeznaczonych do wykonywania bezpośrednio lub pośrednio w komputerze czynności w celu osiągnięcia określonego rezultatu”.   Z powyższych fragmentów jasno wynika, że program komputerowy nie ma precyzyjnej definicji i należy go rozumieć szeroko jako zespół powiązanych ze sobą elementów, w którego efekcie końcowym powstaje rozwiązanie danego problemu. Minister Finansów w cytowanych wyżej objaśnieniach wskazał przykładowe wyliczenie elementów z jakich może się składać omawiany program komputerowy, m.in.: kod źródłowy, opis procedur operacyjnych czy interfejs. Użycie przez niego wyrażenia „takie jak” wskazuje, że nie są te jedyne elementy mogące wchodzić w skład programu.   Odnosząc powyższe rozważania do opisanego w pytaniu zagadnienia należy wskazać, że dokumentacja sposobu działania zapisana w kodzie programu komputerowego lub w jego repozytorium jest elementem niezbędnym do prawidłowego wytworzenia programu komputerowego. To dzięki niej Wnioskodawca lub inny programista może w przyszłości analizować dany fragment kodu. Ponadto należy podkreślić, że ww. dokumentacja stanowi funkcjonalnie powiązaną całość z programem komputerowym i stanowi jej wewnętrzny element - została zapisana w kodzie programu komputerowego zgodnie z konwencją języka programowania.   Podkreślenia wymaga fakt, że Minister Finansów pozostawił otwarty katalog elementów wchodzących w skład programu. Zatem brak wykluczenia dokumentacji sposobu działania zapisanej w kodzie programu komputerowego lub w jego repozytorium przemawia także na korzyść stanowiska Wnioskodawcy.   Podsumowując, Wnioskodawca uważa, że dokumentacja sposobu działania zapisana w kodzie programu komputerowego zgodnie z konwencją języka programowania stanowi element programu komputerowego, a zatem winno kwalifikowane prawo własności intelektualnej wskazane w art. 30ca ust. 2 pkt 8 ustawy o PIT.   Ad. 7 Wysokość kwalifikowanego dochodu z kwalifikowanego prawa własności intelektualnej (opodatkowanego stawką 5%) ustala się jako iloczyn dochodu z kwalifikowanego prawa własności intelektualnej osiągniętego w roku podatkowym i wskaźnika obliczonego według wzoru (art. 30ca ust. 4 ustawy o PIT):   (a + b) * 1,3 / a + b+ c + d   w którym poszczególne litery oznaczają koszty faktycznie poniesione przez podatnika na:   a - prowadzoną bezpośrednio przez podatnika działalność badawczo-rozwojową związaną z kwalifikowanym prawem własności intelektualnej, b - nabycie wyników prac badawczo-rozwojowych związanych z kwalifikowanym prawem własności intelektualnej, innych niż wymienione w lit. d, od podmiotu niepowiązanego w rozumieniu przepisów ustaw dochodowych, c - nabycie wyników prac badawczo-rozwojowych związanych z kwalifikowanym prawem własności intelektualnej, innych niż wymienione w lit. d, od podmiotu powiązanego w rozumieniu przepisów ustaw dochodowych, d - nabycie przez podatnika kwalifikowanego prawa własności intelektualnej.   Zdaniem Wnioskodawcy, za kwalifikacją umowy koszt dostępu do sieci Internet, leasing na samochód, usługi księgowe, paliwo, opłaty za serwery oraz domeny, a także raz w roku za edytor kodu poniesione przez podatnika na prowadzoną przez niego działalność badawczo-rozwojową, związaną z kwalifikowanym prawem własności intelektualnej (lit. a ze wzoru NEXUS), przemawia fakt, że wytwarzane przez Przedsiębiorcę oprogramowanie stanowi wynik prac badawczo-rozwojowych.   Powyższe wydatki ponoszone przez Wnioskodawcę są również kosztami w rozumieniu art. 22 ustawy o PIT i mają na celu osiągnięcie przychodów lub zachowanie albo zabezpieczenie źródła przychodów – tj. prowadzonej przez niego pozarolniczej działalności gospodarczej. W przypadku braku możliwości alokowania konkretnego kosztu poniesionego przez Wnioskodawcę w ramach działalności gospodarczej do przychodów ze zbycia programu komputerowego Wnioskodawca ustali faktyczny koszt poniesiony w danym okresie na prowadzoną bezpośrednio przez niego działalność związaną z wytworzeniem kodów źródłowych, elementów graficznych związanych z kodem oraz tak zwanego interfejsu według odpowiedniej proporcji. Proporcja zostanie ustalona jako stosunek przychodów ze zbycia programu komputerowego do przychodów ogółem Wnioskodawcy z prowadzonej działalności gospodarczej w danym okresie.   Powyższe stanowisko potwierdzają interpretacje indywidualne Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 8 lutego 2021 r., nr 0113-KDIPT2-1.4011.853.2020.3.AP, z dnia 30 grudnia 2020 r., nr 0113-KDIPT2-3.4011.765.2020.2.GG, z dnia 7 lutego 2020 r., nr 0115-KDIT1.4011.9.2019.2.MK, z dnia 30 grudnia 2020 r., nr 0113-KDIPT2-3.4011.765.2020.2.GG, z dnia 16 grudnia 2020 r., nr 0113-KDIPT2-3.4011.711.2020.2.RR, z dnia 27 marca 2020 r., nr 0114-KDIP3-1.4011.3.2020.3.LS.   W ostatniej z ww. interpretacji wskazano: „Reasumując - wydatki ponoszone przez Wnioskodawcę na: użytkowanie drukarki, abonament za telefon i internet, zakup podzespołów komputerowych, zakup specjalistycznego oprogramowania, użytkowanie samochodu, koszty porad i konsultacji specjalistycznych, podróże służbowe, w części w jakiej będą proporcjonalnie przypisane do przychodów przypadających ze zbycia oprogramowania, gdzie proporcja zostanie ustalona jako stosunek przychodów ze zbycia oprogramowania do przychodów ogółem Wnioskodawcy z prowadzonej działalności gospodarczej w danym okresie, mogą stanowić koszty, o których mowa w art. 30ca ust 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, jako koszty związane z kwalifikowanym prawem własności intelektualnej”.   Podsumowanie Reasumując należy stwierdzić, iż programy komputerowe wytwarzane przez Wnioskodawcę w ramach prowadzonej przez niego działalności badawczo-rozwojowej stanowią autorskie prawo do programu komputerowego. W związku z powyższym, kwalifikowany dochód uzyskany ze sprzedaży niniejszego kwalifikowanego prawa wyłącznego powinien zostać opodatkowany według preferencyjnej stawki 5%. Ponadto, koszty jakie ponosi Wnioskodawca w związku z prowadzona działalnością związane są w sposób bezpośredni z wytarzanych programem komputerowym i winny być zakwalifikowane jako kwalifikowany koszt wskazany pod literą „a” we wskaźniku NEXUS o którym mowa w art 30ca ust. 4 ustawy o PIT.   W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego jest prawidłowe.   Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2019 r. poz. 1387 ze zm.), jednym ze źródeł przychodów jest pozarolnicza działalność gospodarcza.   W myśl art. 5a pkt 6 tejże ustawy, ilekroć w ustawie jest mowa o działalności gospodarczej albo pozarolniczej działalności gospodarczej oznacza to działalność zarobkową:   a)  wytwórczą, budowlaną, handlową, usługową, b)  polegającą na poszukiwaniu, rozpoznawaniu i wydobywaniu kopalin ze złóż, c)  polegającą na wykorzystywaniu rzeczy oraz wartości niematerialnych i prawnych   ‒    prowadzoną we własnym imieniu bez względu na jej rezultat, w sposób zorganizowany i ciągły, z której uzyskane przychody nie są zaliczane do innych przychodów ze źródeł wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 1, 2 i 4-9.   Stosownie natomiast do treści art. 5b ust. 1 ww. ustawy, za pozarolniczą działalność gospodarczą nie uznaje się czynności, jeżeli łącznie spełnione są następujące warunki:   1)  odpowiedzialność wobec osób trzecich za rezultat tych czynności oraz ich wykonywanie, z wyłączeniem odpowiedzialności za popełnienie czynów niedozwolonych, ponosi zlecający wykonanie tych czynności, 2)  są one wykonywane pod kierownictwem oraz w miejscu i czasie wyznaczonych przez zlecającego te czynności, 3)  wykonujący te czynności nie ponosi ryzyka gospodarczego związanego z prowadzoną działalnością.   Zgodnie z art. 30ca ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, podatek od osiągniętego przez podatnika w ramach pozarolniczej działalności gospodarczej kwalifikowanego dochodu z kwalifikowanych praw własności intelektualnej wynosi 5% podstawy opodatkowania.   W myśl art. 30ca ust. 2 powołanej ustawy, kwalifikowanymi prawami własności intelektualnej (czyli tzw. kwalifikowanymi IP) są:   1)  patent, 2)  prawo ochronne na wzór użytkowy, 3)  prawo z rejestracji wzoru przemysłowego, 4)  prawo z rejestracji topografii układu scalonego, 5)  dodatkowe prawo ochronne dla patentu na produkt leczniczy lub produkt ochrony roślin, 6)  prawo z rejestracji produktu leczniczego i produktu leczniczego weterynaryjnego dopuszczonych do obrotu, 7)  wyłączne prawo, o którym mowa w ustawie z dnia 26 czerwca 2003 r. o ochronie prawnej odmian roślin (Dz. U. z 2018 r. poz. 432), 8)  autorskie prawo do programu komputerowego   ‒    podlegające ochronie prawnej na podstawie przepisów odrębnych ustaw lub ratyfikowanych umów międzynarodowych, których stroną jest Rzeczpospolita Polska, oraz innych umów międzynarodowych, których stroną jest Unia Europejska, których przedmiot ochrony został wytworzony, rozwinięty lub ulepszony przez podatnika w ramach prowadzonej przez niego działalności badawczo-rozwojowej.   Autorskie prawo do programu komputerowego objęte jest ochroną na mocy art. 74 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 1231 ze zm.). Zgodnie z art. 74 ust. 2 ww. ustawy, ochrona przyznana programowi komputerowemu obejmuje wszystkie formy jego wyrażenia. Idee i zasady będące podstawą jakiegokolwiek elementu programu komputerowego, nie podlegają ochronie.   W związku z tym, że w Polsce oprogramowanie – definiowane jako ogół informacji w postaci zestawu instrukcji, zaimplementowanych interfejsów i zintegrowanych danych przeznaczonych dla komputera do realizacji wyznaczonych celów – podlega ochronie jak utwór literacki z art. 1 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych, oprogramowanie może być uznane za kwalifikowane IP w świetle art. 30ca ust. 2 pkt 8 ustawy, jeśli jego wytworzenie, rozszerzenie lub ulepszenie jest wynikiem prac badawczo-rozwojowych.   Zgodnie z art. 5a pkt 38 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ilekroć w ustawie jest mowa o działalności badawczo-rozwojowej oznacza to działalność twórczą obejmującą badania naukowe lub prace rozwojowe, podejmowaną w sposób systematyczny w celu zwiększenia zasobów wiedzy oraz wykorzystania zasobów wiedzy do tworzenia nowych zastosowań.   W myśl art. 5a pkt 39 ww. ustawy, ilekroć w ustawie jest mowa o badaniach naukowych oznacza to:   a)  badania podstawowe w rozumieniu art. 4 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. – Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz. U. poz. 1668 z późn. zm.), b)  badania aplikacyjne w rozumieniu art. 4 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. – Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce.   Z kolei w definicji prac rozwojowych zawartej w art. 5a pkt 40 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wskazano, że oznaczają one prace rozwojowe w rozumieniu art. 4 ust. 3 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce.   Na podstawie art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. – Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz. U. z 2018 r., poz. 1668 ze zm.), badania naukowe są działalnością obejmującą:   1.  badania podstawowe rozumiane jako prace empiryczne lub teoretyczne mające przede wszystkim na celu zdobywanie nowej wiedzy o podstawach zjawisk i obserwowalnych faktów bez nastawienia na bezpośrednie zastosowanie komercyjne; 2.  badania aplikacyjne rozumiane jako prace mające na celu zdobycie nowej wiedzy oraz umiejętności, nastawione na opracowywanie nowych produktów, procesów lub usług lub wprowadzanie do nich znaczących ulepszeń.   Zgodnie z art. 4 ust. 3 ww. ustawy, prace rozwojowe są działalnością obejmującą nabywanie, łączenie, kształtowanie i wykorzystywanie dostępnej aktualnie wiedzy i umiejętności, w tym w zakresie narzędzi informatycznych lub oprogramowania, do planowania produkcji oraz projektowania i tworzenia zmienionych, ulepszonych lub nowych produktów, procesów lub usług, z wyłączeniem działalności obejmującej rutynowe i okresowe zmiany wprowadzane do nich, nawet jeżeli takie zmiany mają charakter ulepszeń.   Podstawę opodatkowania preferencyjną 5% stawką podatku w ramach ulgi IP Box stanowi suma kwalifikowanych dochodów z kwalifikowanych praw własności intelektualnej osiągniętych w roku podatkowym (art. 30ca ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych).   Stosownie natomiast do ust. 4 art. 30ca tej ustawy, wysokość kwalifikowanego dochodu z kwalifikowanego prawa własności intelektualnej ustala się jako iloczyn dochodu z kwalifikowanego prawa własności intelektualnej osiągniętego w roku podatkowym i wskaźnika obliczonego według wzoru:   [(a+b) x 1,3] / a+b+c+d   w którym poszczególne litery oznaczają koszty faktycznie poniesione przez podatnika na:   a – prowadzoną bezpośrednio przez podatnika działalność badawczo-rozwojową związaną z kwalifikowanym prawem własności intelektualnej, b – nabycie wyników prac badawczo-rozwojowych związanych z kwalifikowanym prawem własności intelektualnej, innych niż wymienione w lit. d, od podmiotu niepowiązanego w rozumieniu art. 23m ust. 1 pkt 3, c – nabycie wyników prac badawczo-rozwojowych związanych z kwalifikowanym prawem własności intelektualnej, innych niż wymienione w lit. d, od podmiotu powiązanego w rozumieniu art. 23m ust. 1 pkt 4, d – nabycie przez podatnika kwalifikowanego prawa własności intelektualnej.   Do kosztów, o których mowa w ust. 4, nie zalicza się kosztów, które nie są bezpośrednio związane z kwalifikowanym prawem własności intelektualnej, w szczególności odsetek, opłat finansowych oraz kosztów związanych z nieruchomościami (art. 30ca ust. 5 ww. ustawy).   Zgodnie z art. 30ca ust. 7 powołanej ustawy, dochodem (stratą) z kwalifikowanego prawa własności intelektualnej jest obliczony zgodnie z art. 9 ust. 2 dochód (strata) z pozarolniczej działalności gospodarczej w zakresie, w jakim został osiągnięty:   1)  z opłat lub należności wynikających z umowy licencyjnej, która dotyczy kwalifikowanego prawa własności intelektualnej; 2)  ze sprzedaży kwalifikowanego prawa własności intelektualnej; 3)  z kwalifikowanego prawa własności intelektualnej uwzględnionego w cenie sprzedaży produktu lub usługi; 4)  z odszkodowania za naruszenie praw wynikających z kwalifikowanego prawa własności intelektualnej, jeżeli zostało uzyskane w postępowaniu spornym, w tym postępowaniu sądowym albo arbitrażu.   Na podstawie art. 30cb ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, podatnicy podlegający opodatkowaniu na podstawie art. 30ca są obowiązani:   1)  wyodrębnić każde kwalifikowane prawo własności intelektualnej w prowadzonych księgach rachunkowych; 2)  prowadzić księgi rachunkowe w sposób zapewniający ustalenie przychodów, kosztów uzyskania przychodów i dochodu (straty), przypadających na każde kwalifikowane prawo własności intelektualnej; 3)  wyodrębnić koszty, o których mowa w art. 30ca ust. 4, przypadające na każde kwalifikowane prawo własności intelektualnej, w sposób zapewniający określenie kwalifikowanego dochodu; 4)  dokonywać zapisów w prowadzonych księgach rachunkowych w sposób zapewniający ustalenie łącznego dochodu z kwalifikowanych praw własności intelektualnej – w przypadku gdy podatnik wykorzystuje więcej niż jedno kwalifikowane prawo własności intelektualnej, a w prowadzonych księgach rachunkowych nie jest możliwe spełnienie warunków, o których mowa w pkt 2 i 3; 5)  dokonywać zapisów w prowadzonych księgach rachunkowych w sposób zapewniający ustalenie dochodu z kwalifikowanych praw własności intelektualnej w odniesieniu do tego produktu lub tej usługi albo do tych produktów lub tych usług – w przypadku gdy podatnik wykorzystuje jedno kwalifikowane prawo własności intelektualnej lub większą liczbę tych praw w produkcie lub usłudze albo w produktach lub usługach, a w prowadzonych księgach rachunkowych nie jest możliwe spełnienie warunków, o których mowa w pkt 2-4.   Podatnicy prowadzący podatkową księgę przychodów i rozchodów wykazują informacje, o których mowa w ust. 1, w odrębnej ewidencji (art. 30cb ust. 2 ww. ustawy).   Zgodnie z art. 30cb ust. 3 powołanej ustawy, w przypadku gdy na podstawie ksiąg rachunkowych lub ewidencji, o której mowa w ust. 2, nie jest możliwe ustalenie dochodu (straty) z kwalifikowanych praw własności intelektualnej, podatnik jest obowiązany do zapłaty podatku zgodnie z art. 27 lub art. 30c.   Jak wynika z powyższych regulacji podatnicy, którzy zamierzają opodatkować kwalifikowane dochody z kwalifikowanych IP stawką 5%, mają obowiązek prowadzenia wyodrębnionej ewidencji dla wszystkich operacji finansowych związanych z uzyskiwaniem tych dochodów. Przepisy o IP Box nie narzucają podatnikom konkretnej formy ewidencjonowania zdarzeń na cele stosowania preferencji IP Box.   Odnosząc powyższe do rozpatrywanej sprawy należy stwierdzić, że przedstawione we wniosku działania podejmowane przez Wnioskodawcę mieszczą się w definicji działalności badawczo-rozwojowej w rozumieniu art. 5a pkt 38 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, gdyż – jak wynika z wniosku – mają twórczy charakter, są podejmowane w sposób systematyczny, zmierzają do wykorzystania zasobów wiedzy do tworzenia nowych zastosowań oraz obejmują prace rozwojowe. Należy przy tym podkreślić, że działalnością badawczo-rozwojową nie jest całość usług świadczonych przez Wnioskodawcę ani też całość prowadzonej przez niego działalności programistycznej, ale wyłącznie te działania, które ściśle dotyczą tworzenia innowacyjnych rozwiązań służących stworzeniu nowego produktu.   Jak zaznaczono we wniosku, każde rozwinięcie/ulepszenie/modyfikacja kodu źródłowego, elementów graficznych związanych z kodem oraz interfejsów jest odrębnym programem komputerowym, który podlega ochronie na podstawie art. 74 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych.   Na gruncie rozpatrywanej sprawy należy więc stwierdzić, że autorskie prawa do ww. programów komputerowych chronionych z powyższego przepisu, tworzonych w ramach działalności gospodarczej Wnioskodawcy – w zakresie, w jakim stanowią nowe i indywidualne rozwiązania będące bezpośrednim efektem prac badawczo-rozwojowych Wnioskodawcy – są kwalifikowanymi prawami własności intelektualnej w rozumieniu art. 30ca ust. 2 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.   Z przedstawionych we wniosku okoliczności wynika ponadto, że Wnioskodawca uzyskuje dochody z tytułu przeniesienia na Kontrahentów praw autorskich do wytworzonych programów komputerowych oraz że na potrzeby skorzystania z ulgi IP Box prowadzi on odrębną od podatkowej księgi przychodów i rozchodów ewidencję. W konsekwencji, Wnioskodawca jest uprawniony do zastosowania do sumy kwalifikowanych dochodów uzyskanych z kwalifikowanych praw własności intelektualnej preferencyjnego opodatkowania wg stawki 5% w zeznaniu rocznym za rok 2019.   Przy czym należy mieć na uwadze, że do ustalenia dochodów (strat), o których mowa w ust. 7 pkt 3, przepis art. 23o stosuje się odpowiednio – art. 30ca ust. 8 ustawy.   Podstawą opodatkowania preferencyjną stawką podatkową jest suma kwalifikowanych dochodów z kwalifikowanych IP osiągniętych w roku podatkowym, zaś wysokość kwalifikowanego dochodu z kwalifikowanego IP ustala się jako iloczyn dochodu z kwalifikowanego IP osiągniętego w roku podatkowym i wskaźnika nexus obliczonego według wzoru określonego w art. 30ca ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Co istotne, podatnik ma obowiązek ustalenia odrębnych wskaźników nexus dla poszczególnych kwalifikowanych IP.   Odnosząc się zatem do wątpliwości Wnioskodawcy dotyczących ustalania wskaźnika nexus (możliwości uznania wydatków wymienionych we wniosku za koszty prowadzonej bezpośrednio przez niego działalności badawczo-rozwojowej związanej z kwalifikowanym prawem własności intelektualnej – art. 30ca ust. 4 ustawy) wskazać należy, że istotnym jest, aby ze wskaźnika nexus wykluczyć koszty, które nie są, lub ze swej natury nie mogą być bezpośrednio związane z wytworzeniem, rozwinięciem lub ulepszeniem konkretnego kwalifikowanego prawa własności intelektualnej. Wobec tego, wydatki (wymienione we wniosku) ponoszone przez Wnioskodawcę w zakresie, w jakim przeznaczone są na działalność badawczo-rozwojową Wnioskodawcy, mogą zostać uwzględnione przy ustalaniu wskaźnika/wskaźników nexus (art. 30ca ust. 4 lit. a ustawy).   Zaznaczenia jednocześnie wymaga, że weryfikacja zasadności stosowania metody podziału kosztów według określonej proporcji możliwa jest w postępowaniu dowodowym, które zastrzeżone jest dla innych trybów postępowania. Wybór metody ustalania odpowiedniej proporcji zależy bowiem od okoliczności faktycznych konkretnej sprawy – nie jest wykluczona możliwość zastosowania innych metod ustalania tej proporcji w przypadku jej weryfikacji w postępowaniu dowodowym przez właściwy organ podatkowy. Pełna weryfikacja stanowiska Wnioskodawcy może być dokonana jedynie w toku ewentualnego postępowania podatkowego, kontroli podatkowej lub postępowania kontrolnego organu kontroli celno-skarbowej będącej poza zakresem instytucji interpretacji indywidualnej, do której mają zastosowanie przepisy określone w art. 14h Ordynacji podatkowej.   Należy przy tym zastrzec, że ocenie organu nie podlegała część stanowiska przedstawionego do pytania oznaczonego we wniosku nr 4 dotycząca uznania, że naprawa błędu w programie stanowi program komputerowy chroniony na podstawie art. 74 ust. 1 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych, bowiem okoliczność tą przedstawiono we wniosku jako fakt.   Ocenie organu nie podlegała także część stanowiska przedstawionego do pytania oznaczonego we wniosku nr 5 dotycząca uznania, że dokumentacja sposobu działania stanowi element składowy programu komputerowego chronionego na podstawie art. 74 ust. 1 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych, bowiem okoliczność tą przedstawiono we wniosku jako fakt.   Końcowo – odnosząc się do powołanych przez Wnioskodawcę wyroków oraz interpretacji indywidualnych wskazać należy, że dotyczą one konkretnych, indywidualnych spraw podatników, osadzonych w określonym stanie faktycznym lub zdarzeniu przyszłym i tylko w tych sprawach rozstrzygnięcia w nich zawarte są wiążące, zatem nie mogą przesądzać o niniejszym rozstrzygnięciu. Natomiast organy podatkowe, mimo że w ocenie indywidualnych spraw podatników posiłkują się wydanymi rozstrzygnięciami sądów i innych organów podatkowych, to nie mają możliwości zastosowania ich wprost z tego powodu, że nie stanowią materialnego prawa podatkowego.   Organ interpretacyjny podkreśla, że procedura wydawania indywidualnych interpretacji przepisów prawa podatkowego nie podlega regułom przewidzianym dla postępowania podatkowego, czy kontrolnego. Organ wydający interpretacje opiera się wyłącznie na opisie stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego przedstawionego we wniosku – nie prowadzi postępowania dowodowego. Postępowanie w sprawie wydania interpretacji indywidualnej ma na celu wyjaśnienie wątpliwości co do sposobu zastosowania przepisów prawa podatkowego materialnego do określonego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. Przedmiotem interpretacji wydanej na podstawie art. 14b Ordynacja podatkowa jest sam przepis prawa. Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów podatkowych nie jest ustalanie stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego), stanowi to bowiem domenę ewentualnego postępowania podatkowego. To na podatniku ciąży obowiązek udowodnienia w toku tego postępowania okoliczności faktycznych, z których wywodzi on dla siebie korzystne skutki prawne. Organ nie prowadzi postępowania dowodowego, ograniczając się do analizy okoliczności podanych we wniosku. W stosunku do tych okoliczności wyraża swoje stanowisko, które zawsze musi być jednak ustosunkowaniem się do poglądu (stanowiska) prezentowanego w danej sprawie przez wnioskodawcę. Jeżeli zatem przedstawiony we wniosku stan faktyczny będzie różnił się od występującego w rzeczywistości, wówczas wydana interpretacja nie będzie chroniła Wnioskodawcy w zakresie rzeczywiście zaistniałego stanu faktycznego.   Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia.   Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:   1)  z zastosowaniem art. 119a; 2)  w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; 3)  z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.   Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych (art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej). Powyższe unormowania należy odczytywać łącznie z przepisami art. 33 ustawy z 23 października 2018 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ustawy – Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 2193), wprowadzającymi regulacje intertemporalne.   Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.). Skargę wnosi się w dwóch egzemplarzach (art. 47 § 1 ww. ustawy) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała lub drogą elektroniczną na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 54 § 1a ww. ustawy), w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a (art. 53 § 1 ww. ustawy). W przypadku pism i załączników wnoszonych w formie dokumentu elektronicznego odpisów nie dołącza się (art. 47 § 3 ww. ustawy).   Jednocześnie, zgodnie z art. 57a ww. ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.