0115-KDIT1.4011.807.2021.2.MR

Interpretacja indywidualna – stanowisko w części prawidłowe i w części nieprawidłowe Szanowny Panie, stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego jest prawidłowe w części dotyczącej ustalenia rezydencji podatkowej i nieprawidłowe w części dotyczącej miejsca opodatkowania dochodów z jednoosobowej działalności gospodarczej w latach 2017-2018. Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej 29 października 2021 r. wpłynął Pana wniosek z 27 października 2021 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy ustalenia rezydencji podatkowej oraz miejsca opodatkowania dochodów z jednoosobowej działalności gospodarczej. Uzupełnił go Pan – w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 12 stycznia 2022 r. Treść wniosku jest następująca: Opis stanu faktycznego W 2016 roku Wnioskodawca, będący obywatelem Rzeczypospolitej Polskiej, przeniósł swoje miejsce zamieszkania z Polski do Hiszpanii. Zamieszkuje tam wraz ze swoją małżonką i dwójką dzieci w miejscowości P., w domu mieszkalnym, którego są właścicielami. Wnioskodawca zdecydował się na wyjazd z dwóch powodów. Pierwszym z nich były kwestie biznesowe. Wnioskodawca prowadzi w A. jednoosobową pozarolniczą działalność gospodarczą pod firmą: „X” (NIP: …). Przeważającym zakresem działalności gospodarczej Wnioskodawcy jest działalność polegająca na sprzedaży detalicznej prowadzonej przez domy sprzedaży wysyłkowej lub Internet (kod PKD 47.91.Z). Na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, oprócz wykonywania wskazanej wyżej działalności, Wnioskodawca jest również wspólnikiem w spółkach „Y” (KRS: …) oraz „Z” (KRS: …). Wnioskodawca posiada 90% udziałów w ich kapitale zakładowym. Prowadzenie działalności gospodarczej, a także wykonywanie przez niego praw wynikających z posiadania udziałów w spółkach z o.o., następuje przez Wnioskodawcę głównie w formie zdalnej. Poprzez środki komunikacji na odległość Wnioskodawca wydaje swoim pracownikom polecenia, zawiązuje kontakty handlowe (a także podtrzymuje kontakty już wcześniej pozyskane) oraz wykonuje wszelkie inne czynności związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Wnioskodawca z jednej strony chciał odnaleźć w Hiszpanii nowych dostawców produktów celem ich importu do Polski i następnie sprzedaży. Cel ten został przez niego zrealizowany i obecnie skupia się na utrzymywaniu z dostawcami dobrych kontaktów. Z drugiej strony, Wnioskodawca pracuje nad stworzeniem w tym kraju sieci nabywców dla towarów produkowanych przez niego w Polsce. Pragnie on je eksportować z Polski do Hiszpanii. Działalność zawodowa Wnioskodawcy w Hiszpanii ogranicza się wyłącznie do bycia wspólnikiem w spółce Q (CIF: …) Spółka w poprzednim roku podatkowym jednak nie osiągnęła większych obrotów, a zysków przez nią wypracowanych nie wypłacono wspólnikom, a zostały one przeznaczone na inwestycje w rozwój spółki. W obecnym roku podatkowym sytuacja tej spółki będzie najprawdopodobniej zbliżona do wcześniej opisanej. Małżonka Wnioskodawcy, z którą posiada rozdzielność majątkową, choć przebywała z nim w Hiszpanii, swoje życie zawodowe również ma skoncentrowane w Polsce. W obu wspomnianych wcześniej spółkach, gdzie głównym wspólnikiem jest Wnioskodawca, Małżonka sprawuję funkcję Prezesa Zarządu. Poza tym prowadzi ona w Polsce jednoosobową pozarolniczą działalność gospodarczą pod firmą: „V” (NIP: ...). Oboje małżonkowie uzyskują zatem środki potrzebne do utrzymania siebie i swoich wspólnych dzieci w Polsce. Jedynym źródłem ich przychodu, jaki istnieje w Hiszpanii, są przychody z wynajmu domów w miejscowościach B. oraz C. Na terytorium RP Wnioskodawca jest właścicielem dwóch budynków biurowych w A. o łącznej wartości 1,5 mln złotych, działki rolnej w miejscowości D. (gmina E.) o powierzchni ok. 2 ha (wartość ok. 80 tys. złotych) oraz działki budowlanej w miejscowości G. (gmina H., powiat I.) o wartości ok. 300 tys. złotych. Jest on także w trakcie zakupu mieszkania w F. Drugim powodem przemawiającym za wyjazdem do Hiszpanii była kwestia edukacji jego dzieci. Wnioskodawca pragnął aby nauczyły się one biegle porozumiewać w języku hiszpańskim, stąd też posłał je do tamtejszych szkół. O ile dzieci Wnioskodawcy rzeczywiście mają bliższe powiązania z Hiszpanią, tak sam Wnioskodawca czuje bliższe powiązania z Polską. Większość jego rodziny oraz znajomych mieszka w Polsce. Dotychczas starał się on ich regularnie tutaj odwiedzać, jednakże sytuacja związana z pandemią wirusa SARS-CoV-2 utrudniła mu to zarówno w poprzednim, jak i obecnym roku podatkowym. Wraz z końcem pandemii Wnioskodawca ma zamiar znowu regularnie odwiedzać Polskę, gdyż czuje, że w tym kraju znajduje się jego ognisko domowe. Wnioskodawca w żadnym z krajów nie angażuje się w działalność kulturową, społeczną czy obywatelską - nie jest członkiem żadnej partii politycznej, organizacji pozarządowej czy innego zgrupowania, którego przedmiotem działalności jest aktywność na tych obszarach. Jej znikome przejawy można dostrzec jedynie w Polsce, ponieważ jest on członkiem komisji rewizyjnej w stowarzyszeniu „S.” (KRS: ...). Wnioskodawca nie ma zaciągniętych kredytów w żadnym z krajów. W Hiszpanii posiada konto bankowe, które służy mu do opłacania bieżących rachunków (jak np. woda, prąd, gaz) oraz do realizowania większych transakcji, jak np. zakup nieruchomości znajdujących się tam. Składki na ubezpieczenie społeczne Wnioskodawca opłaca w Hiszpanii. W Polsce posiada on polisę ubezpieczeniową oraz polisę na wypadek śmierci, za które opłaca regularnie składki. Z racji braku osiągnięcia na terytorium Królestwa Hiszpanii dochodów Wnioskodawca dotychczas nie składał tam zeznań podatkowych, ani nie zapłacił tam żadnego podatku. Wnioskodawca wraz z małżonką planują powrót do Polski za około 20 lat. Zależy im na tym, aby nastąpiło to nie wcześniej niż przed uzyskaniem przez ich dzieci pełnoletności. Decyzja o powrocie do Polski może zostać podjęta wcześniej na skutek na przykład choroby rodziców. Uzupełnienie wniosku Wnioskodawca przebywa na terytorium Królestwa Hiszpanii od 2016 roku po dziś dzień. Ma zamiar wrócić do Polski za około 20 lat, o ile sytuacja nie zmusi go do wcześniejszego powrotu lub nie sprawi, że powrót będzie utrudniony bądź niemożliwy. Stąd też należy ocenić, iż wniosek do dotyczy okresu od 2017 r. (jest to pierwszy rok podatkowy, przez którego całą długość Wnioskodawca przebywał stale w Hiszpanii) do roku 2040. Między 2017 a 2019 r. Wnioskodawca przebywał na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej między 90 a 100 dni. W 2020 r. nie przebywał on na terytorium ojczystego kraju w ogóle, ze względu na sytuację pandemiczną. W 2021 r. spędził on z kolei w Polsce między 80 a 90 dni. W powyższym okresie Wnioskodawca nie posiadał miejsca zamieszkania dla celów podatkowych w Hiszpanii zgodnie z wewnętrznym prawem tego kraju. Stałe miejsce zamieszkania w tym okresie Wnioskodawca miał w Hiszpanii. W odniesieniu do  powiązań osobistych: Wnioskodawca na co dzień mieszka wraz z żoną i dziećmi w Hiszpanii. Jego dzieci uczęszczają do hiszpańskiej szkoły. Większość dalszej rodziny i znajomych Wnioskodawcy mieszka na co dzień w Polsce. W żadnych z krajów Wnioskodawca nie jest zaangażowany w działalność kulturową, społeczną czy obywatelską. Jedynym wyjątkiem jest członkostwo w Komisji Rewizyjnej stowarzyszenia "S" z siedzibą w J. W odniesieniu do powiązań majątkowych: Wnioskodawca w Polsce prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą pod firmą: "X". Jest również większościowym wspólnikiem dwóch spółek z ograniczoną odpowiedzialnością mających siedzibę w Polsce (Y Sp. z o.o. oraz Z Sp. z o.o.). W Hiszpanii jest jedynie wspólnikiem w spółce Q (nie osiąga jednak z tego tytułu żadnych przychodów). Małżonka Wnioskodawcy również prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą w Polsce oraz w spółkach, gdzie Wnioskodawca jest większościowym wspólnikiem, pełni funkcję Prezesa Zarządu. Na terytorium Polski Wnioskodawca jest właścicielem dwóch budynków biurowych w A., działki rolnej w miejscowości D. oraz działki budowlanej w miejscowości G., a także mieszkania w F. Na terytorium Hiszpanii jest właścicielem dwóch domów w miejscowościach B oraz C. W powyższym okresie centrum interesów osobistych i gospodarczych Wnioskodawcy (ośrodek interesów życiowych) znajdowało się w Rzeczpospolitej Polskiej. Wnioskodawca zazwyczaj przebywał w tym okresie w Hiszpanii. Wnioskodawca między 2017 a 2018 rokiem planował utworzenie oddziału swojej jednoosobowej działalności gospodarczej prowadzonej w Polsce na terytorium Hiszpanii. Oddział ten miał wyszukiwać klientów w Hiszpanii dla tej działalności. W tym celu zostało założone biuro, znajdujące się w domu Wnioskodawcy. Nie przenoszono z Polski do Hiszpanii żadnych składników majątkowych mogących w sumie stanowić przedsiębiorstwo lub jego zorganizowaną część. Po 2018 roku, kiedy Wnioskodawca zrezygnował z pierwotnego planu utworzenia oddziału, biuro zostało zlikwidowane. Placówka ta miała charakter stały, tzn. była utworzona w określonym miejscu, z pewnym stopniem trwałości. Wnioskodawca prowadził działalność przedsiębiorstwa – całkowicie lub częściowo – za pośrednictwem tej stałej placówki, z tym że w części – wyłącznie w zakresie wyszukiwania klientów w Hiszpanii. Pytania 1.  Czy Wnioskodawca posiada rezydencję podatkową w Rzeczypospolitej Polskiej, zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 1128 ze zm.; zwanej dalej jako: "ustawa o PIT")? 2.  Czy dochód Wnioskodawcy z jednoosobowej działalności gospodarczej prowadzonej pod firmą: "X" zgodnie z art. 4 ust. 1 Umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania w zakresie podatków od dochodów i majątku, podpisana dnia 15 listopada 1979 r. (t.j. Dz. U. z 1982 r. Nr 17 poz. 127), będzie opodatkowany wyłącznie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej? Pana stanowisko w sprawie W świetle powyższych rozważań pod kątem przepisów prawa podatkowego - Wnioskodawca posiada miejsce zamieszkania w Polsce, ze względu na posiadanie tutaj centrum interesów życiowych. W związku z tym jego dochód z jednoosobowej działalności gospodarczej prowadzonej pod firmą: "X" podlega opodatkowaniu wyłącznie w Polsce. Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy o PIT, osoby fizyczne, jeżeli mają miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (zwanego dalej: „terytorium RP”), podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów (nieograniczony obowiązek podatkowy). Za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium RP, zgodnie z art. 3 ust. 1a u.p.d.o.f., uważa się osobę fizyczną, która: 1)  posiada na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej centrum interesów osobistych lub gospodarczych (ośródek interesów życiowych) lub 2)  przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku podatkowym. Spójnik „lub” (tzw. alternatywa łączna) użyty w treści tego przepisu wskazuje na to, iż do uznania konkretnej osoby fizycznej za posiadającą miejsce zamieszkania na terytorium RP wystarczającym jest, aby spełniała ona przynajmniej jeden z wymienionych w nim warunków. Wnioskodawca przebywa większość roku podatkowego w Królestwie Hiszpanii (tj. ponad 183 dni), tym niemniej Wnioskodawca posiada w Rzeczpospolitej Polskiej centrum interesów życiowych. Ustalenie ośrodka interesów życiowych osoby fizycznej ocenia się poprzez analizę jej warunków ekonomicznych oraz prywatnych. Wynika to z treści art. 3 ust. 1a ustawy o PIT, gdzie pojęcie to zostało rozbite „centrum interesów osobistych lub gospodarczych”. Zdaniem orzecznictwa, żadna z tych sfer życia osoby fizycznej nie ma decydującego znaczenia przy ocenie, które z państw jest ośrodkiem jej interesów życiowych (wyrok NSA z dnia 15 maja 2015 r., sygn. akt: 964/13, Legalis nr 1310716). Wobec tego uznaje się, że pojęcie „ośrodka interesów życiowych” należy interpretować szeroko i do ustalenia które z państw jest takim ośrodkiem dla konkretnej osoby fizycznej powinno się uwzględniać całość jej aktywności życiowej i zawodowej. Jak na przykład stwierdził WSA w Szczecinie w wyroku z dnia 15 lutego 2018 r., sygn. akt: I SA/Sz 1063/17 (Legalis nr 1731485): „W tym względzie (ustalenia ośrodka interesów życiowych – przyp. red.) należy wziąć pod uwagę przede wszystkim związki osobiste i ekonomiczne osoby fizycznej z danym państwem, wśród których istotne są więzi rodzinne, towarzyskie, zatrudnienie, działalność polityczna, kulturalna i wszelka inna działalność, miejsce wykonywania działalności zarobkowej, źródła dochodów, posiadane inwestycje, majątek nieruchomy i ruchomy, zaciągnięte kredyty, konta bankowe, miejsce, z którego osoba zarządza swoim mieniem itd. Z powyższego wynika, iż przesłanka ta została skonstruowana w bardzo szeroki sposób, jeśli chodzi o zakreśloną grupę osób, które na potrzeby podatku dochodowego od osób fizycznych posiadają w Polsce ośrodek interesów życiowych”. (podobnie m.in.: interpretacja indywidualna Dyrektora KIS z dnia 4 maja 2021 r., znak: 0113-KDIPT2-3.4011.46.2021.2.IR; interpretacja indywidualna Dyrektora KIS z dnia 16 czerwca 2020 r., znak: 0112-KDIL2-1.4011.449.2020.1.KF). Analizując sytuację życiową Wnioskodawcy pod kątem art. 3 ust. 1 i 1a ustawy o PIT, w ramach wytworzonych przez orzecznictwo sądowe i dotychczasowe stanowisko Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej w podobnych sprawach należy zauważyć, iż: a)  przeniósł się on z Polski do Hiszpanii celem pozyskania nowych kontaktów biznesowych oraz z racji, iż pragnął on aby jego dzieci nauczyły się biegle mówić po hiszpańsku. Planuje on powrót za około 20 lat, natomiast może on nastąpić szybciej, ze względu na czynniki losowe; b)  mieszka on przez większość dni roku podatkowego w Hiszpanii razem ze swoją małżonką oraz dziećmi, natomiast większość jego rodziny znajduje się w Polsce i z tego też względu regularnie odwiedza swój ojczysty kraj, celem utrzymywania z tą rodziną więzi (poza rokiem 2020, kiedy odwiedziny te utrudniła sytuacja pandemiczna). Przewaga liczby członków rodziny Wnioskodawcy znajdujących się w Polsce sprawia, że w tym też kraju upatruje on miejsce swojego ogniska domowego; c)  środki konieczne do utrzymania siebie i swojej rodziny Wnioskodawca pozyskuje w głównej mierze w Polsce, gdzie jest wspólnikiem dwóch spółek z ograniczoną odpowiedzialnością oraz gdzie prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą. Jego małżonka również pozyskuje te środki wyłącznie w Polsce, również prowadząc tutaj jednoosobową działalność gospodarczą, a także pełniąc funkcję Prezesa Zarządu w spółkach z o.o. Przychody, które małżeństwo pozyskuje w Hiszpanii ograniczają się wyłącznie do przychodów z tytułu najmu dwóch nieruchomości. Z tego też względu nie jest on traktowany w Królestwie Hiszpanii jako rezydent podatkowy - nie składał tam deklaracji, ani nie zapłacił dotąd podatku; d)  nie angażuje się on w działalność społeczną, kulturową czy polityczną w żadnym kraju, a jeżeli już się doszukiwać jej w którymkolwiek z krajów, to ma ona miejsce wyłącznie w Polsce i objawia się u Wnioskodawcy byciem członkiem w komisji rewizyjnej (...) stowarzyszenia; e)  opłaca składki na ubezpieczenie społeczne w Hiszpanii, natomiast polisę ubezpieczeniową oraz polisę na życie ma utworzoną w Polsce i tu opłaca składki z tego tytułu; f)   nie posiada w żadnym z krajów kredytów; g)  posiada konto bankowe w Hiszpanii, służące do opłacania codziennych wydatków i zakupu nieruchomości. Biorąc powyższe pod uwagę należy uznać, iż Wnioskodawca posiada ośrodek interesów życiowych w Rzeczypospolitej Polskiej. Przemawia za tym fakt, iż większość jego rodziny (a także przyjaciół) mieszka w Polsce i stara się z nimi utrzymywać więź poprzez regularne przyjazdy. Większość środków potrzebnych do utrzymania siebie i rodziny pozyskuje on w Polsce, poprzez swoje działania biznesowe w tym kraju. Zgodnie z art. 4 ust. 1 Umowy, w jej rozumieniu „osoba mająca miejsce zamieszkania lub siedzibę w Umawiającym się Państwie” oznacza osobę, która według prawa tego Państwa podlega tam obowiązkowi podatkowemu z uwagi na jej miejsce zamieszkania, jej miejsce stałego pobytu, siedzibę zarządu lub inne kryteria o podobnym charakterze, wyłączając jednakże osoby, które podlegają obowiązkowi podatkowemu w tym Państwie tylko w zakresie dochodu ze źródeł znajdujących się w tym Państwie lub położonego tam majątku. W świetle powyższych rozważań, pod kątem przepisów prawa podatkowego – Wnioskodawca posiada miejsce zamieszkania w Polsce, ze względu na posiadanie tutaj centrum interesów życiowych. W związku z tym, jego dochód podlega opodatkowaniu wyłącznie w Rzeczpospolitej Polskiej. Ocena stanowiska Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest w części prawidłowe i w części nieprawidłowe. Uzasadnienie interpretacji indywidualnej Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2021 r. poz. 1128 ze zm.): osoby fizyczne, jeżeli mają miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów (nieograniczony obowiązek podatkowy). Na podstawie art. 3 ust. 1a ww. ustawy: za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uważa się osobę fizyczną, która: 1.  posiada na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej centrum interesów osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) lub 2.  przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku podatkowym. Według art. 3 ust. 2a ww. ustawy: osoby fizyczne, jeżeli nie mają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej miejsca zamieszkania, podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów (przychodów) osiąganych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (ograniczony obowiązek podatkowy). Przepisy art. 3 ust. 1, 1a, 2a i 2b stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska (art. 4a ww. ustawy). Przepis art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wskazuje na dwa warunki, od spełnienia których uzależnia się kwalifikację danej osoby jako mającej miejsce zamieszkania w Polsce. Powyższe przesłanki są rozdzielone spójnikiem "lub", co jest równoznaczne z tym, że wystarczy spełnienie którejkolwiek z nich, aby uznać, że osoba posiada miejsce zamieszkania w Polsce, a co za tym idzie - podlega w kraju nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu, czyli opodatkowaniu od wszystkich osiąganych dochodów. Jako pierwszy warunek pozwalający na uznanie osoby za mającą miejsce zamieszkania na terytorium RP przepis wskazuje posiadanie centrum interesów osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych). Przesłanka ta została skonstruowana w bardzo szeroki sposób, jeśli chodzi o zakreśloną grupę osób, które na potrzeby podatku dochodowego od osób fizycznych posiadają w Polsce ośrodek interesów życiowych. Wynika to z użycia w powołanym powyżej przepisie spójnika „lub” w sformułowaniu „centrum interesów osobistych lub gospodarczych” dla doprecyzowania kiedy uznaje się daną osobę za mającą miejsce zamieszkania na terytorium RP. Tym samym określona osoba, która ma ścisłe powiązania biznesowe czy też gospodarcze w Polsce, a całą rodzinę i znajomych w innym państwie, może w takiej sytuacji podlegać opodatkowaniu w Polsce od całości swoich dochodów. Za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej uważa się również osobę fizyczną, która przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku podatkowym. W świetle art. 3 ust. 1a analizowany warunek stanowi samodzielną podstawę do uznawania określonej kategorii osób za rezydentów, niezależną od omówionego powyżej posiadania na terytorium RP centrum interesów życiowych. Ustalenie miejsca zamieszkania podatnika decyduje o zakresie ciążącego na nim obowiązku podatkowego. Inaczej mówiąc, od miejsca zamieszkania zależy czy podatnik podlega nieograniczonemu, czy ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce. Nieograniczonym obowiązkiem podatkowym objęci są podatnicy, którzy w Polsce mają miejsce zamieszkania. Podlegają oni obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów. Natomiast jeśli podatnik będzie miał miejsce zamieszkania za granicą, to w Polsce będzie płacił podatek tylko od dochodów (przychodów) uzyskanych w danym roku podatkowym w Polsce (ograniczony obowiązek podatkowy). Wymienione powyżej kryteria stosuje się z uwzględnieniem umów o unikaniu podwójnego opodatkowania. Stosownie do art. 4 ust. 1 umowy między Rządem Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej a Rządem Hiszpanii o unikaniu podwójnego opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i majątku, podpisanej w Madrycie dnia 15 listopada 1979 r. (Dz. U. z 1982 r. Nr 17 poz. 127): w rozumieniu niniejszej umowy określenie „osoba mająca miejsce zamieszkania lub siedzibę w Umawiającym się Państwie” oznacza osobę, która według prawa tego Państwa podlega tam obowiązkowi podatkowemu z uwagi na jej miejsce zamieszkania, jej miejsce stałego pobytu, siedzibę zarządu albo inne kryteria o podobnym charakterze, wyłączając jednakże osoby, które podlegają obowiązkowi podatkowemu w tym Państwie tylko w zakresie dochodu ze źródeł znajdujących się w tym Państwie lub położonego tam majątku. Na podstawie art. 4 ust. 2 ww. umowy: Jeżeli stosownie do postanowień ustępu 1 osoba fizyczna ma miejsce zamieszkania w obu Umawiających się Państwach, wtedy taki wypadek jest rozstrzygany zgodnie z następującymi zasadami: a)  osobę uważa się za mającą miejsce zamieszkania w tym Umawiającym się Państwie, w którym ma ona stałe miejsce zamieszkania. Jeżeli ma ona stałe miejsce zamieszkania w obu Umawiających się Państwach, wówczas uważa się ją za mającą miejsce zamieszkania w tym Umawiającym się Państwie, z którym ma ściślejsze powiązania osobiste i gospodarcze (ośrodek interesów życiowych); b)  jeżeli nie można ustalić, w którym Umawiającym się Państwie osoba ma ściślejsze powiązania osobiste i gospodarcze, albo jeżeli nie ma ona stałego miejsca zamieszkania w żadnym z Umawiających się Państw, wówczas uważa się ją za mającą miejsce zamieszkania w tym Umawiającym się Państwie, w którym zwykle przebywa; c)  jeżeli przebywa ona zazwyczaj w obydwu Umawiających się Państwach lub nie przebywa zazwyczaj w żadnym z nich wówczas będzie ona uważana za mającą miejsce zamieszkania w tym Umawiającym się Państwie, którego jest obywatelem; d)  jeżeli sytuacji tej osoby nie można określić zgodnie z postanowieniami litery c), właściwe władze Umawiających się Państw rozstrzygną zagadnienie w drodze wzajemnego porozumienia. Definicja „osoby mającej miejsce zamieszkania w Umawiającym się Państwie” odnosi się zatem bezpośrednio do określenia „miejsce zamieszkania” przyjętego w ustawodawstwach wewnętrznych państw i uwzględnia różne formy więzi osobistej z państwem, które we własnym ustawodawstwie ustala podstawę do nieograniczonego obowiązku podatkowego. Przy tym wskazać należy, iż normy kolizyjne zawarte w ust. 2 art. 4 Konwencji mogą mieć zastosowanie w sytuacji, gdy osoba fizyczna ma miejsce zamieszkania dla celów podatkowych w obu umawiających się państwach. Doprecyzowując opis stanu faktycznego jednoznacznie wskazał Pan, że nie posiadał miejsca zamieszkania dla celów podatkowych w Hiszpanii zgodnie z wewnętrznym prawem tego kraju. Podał Pan też, że w Polsce znajdowało się jego centrum interesów osobistych i gospodarczych (ośrodek interesów życiowych). W konsekwencji podlegał Pan i podlega (jeżeli stan faktyczny nie ulegnie zmianie) w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu, o którym mowa w art. 3 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W dalszej kolejności odnosząc się do Pana wątpliwości dotyczących miejsca opodatkowania dochodów z pozarolniczej działalności gospodarczej trzeba zaznaczyć, że w myśl art. 7 ust. 1: zyski przedsiębiorstwa Umawiającego się Państwa podlegają opodatkowaniu tylko w tym Państwie, chyba że przedsiębiorstwo prowadzi działalność w drugim Umawiającym się Państwie przez położony tam zakład. Jeżeli przedsiębiorstwo prowadzi działalność w ten sposób, zyski przedsiębiorstwa mogą być opodatkowane w drugim Umawiającym się Państwie, jednak tylko do takiej wysokości, w jakiej mogą być przypisane temu zakładowi. Warunek określony w art. 7 ust. 1 ww. umowy należy interpretować zgodnie z Komentarzem do Modelowej Konwencji w Sprawie Podatku od Dochodu i Majątku (OECD) przyjmując, że przedsiębiorstwo jednego Państwa nie może być opodatkowane w drugim Państwie, chyba że prowadzi ono w tym drugim Państwie działalność handlową lub przemysłową za pośrednictwem położonego w tym Państwie zakładu. Jak wynika z art. 5 ust. 1 umowy: w rozumieniu niniejszej umowy określenie "zakład" oznacza stałą placówkę, poprzez którą całkowicie albo częściowo wykonuje się działalność przedsiębiorstwa. Zgodnie natomiast z ust. 2 tego artykułu: Określenie "zakład" obejmuje w szczególności: a)  miejsce zarządu, b)  filię, c)  biuro, d)  zakład fabryczny, e)  warsztat, f)   kopalnię, kamieniołom albo inne miejsce wydobywania bogactw naturalnych, g)  budowę albo montaż, które trwają przez okres dłuższy niż 12 miesięcy. Od ogólnej zasady istnienia zakładu istnieją wyłączenia. Stosownie do art. 5 ust. 3 umowy: Określenie "zakład" nie będzie uważane za obejmujące: a)  placówki, które służą wyłącznie do składowania, wystawiania lub wydawania dóbr albo towarów należących do przedsiębiorstwa, b)  zapasy dóbr albo towarów należących do przedsiębiorstwa, utrzymywanych wyłącznie w celu składowania, wystawiania lub wydawania, c)  zapasy dóbr albo towarów należących do przedsiębiorstwa, utrzymywanych wyłącznie w celu obróbki lub przerobu przez inne przedsiębiorstwo, d)  stałe placówki, utrzymywane wyłącznie w celu zakupu dóbr lub towarów albo w celu uzyskiwania informacji dla przedsiębiorstwa, e)  stałe placówki utrzymywane przez przedsiębiorstwo wyłącznie w celu reklamy, dostarczania informacji, prowadzenia badań naukowych lub wykonywania podobnej działalności o przygotowawczym lub pomocniczym charakterze dla przedsiębiorstwa. Tak więc, aby można było mówić o zakładzie powinny wystąpić łącznie następujące przesłanki: ‒    istnienie miejsca gdzie działalność jest prowadzona (placówka), ‒    stały charakter takiej placówki, ‒    wykonywanie za pośrednictwem placówki działalności gospodarczej, która nie ma przygotowawczego lub pomocniczego charakteru. Z powyższych przepisów wynika zatem w sposób jednoznaczny, iż dochód osoby mającej miejsce zamieszkania w Polsce z tytułu działalności gospodarczej prowadzonej na terytorium Hiszpanii może być opodatkowany w Hiszpanii, pod warunkiem że działalność prowadzona jest poprzez położony na terytorium tego państwa zakład. W takim przypadku dochód, który może być przypisany temu zakładowi może być opodatkowany w Hiszpanii. Z opisu przedstawionego stanu faktycznego wynika m.in., że w latach 2017-2018 posiadał Pan stałą placówkę – biuro (oddział działalności gospodarczej) na terenie Hiszpanii. Za pośrednictwem tej placówki wyszukiwał Pan klientów w Hiszpanii dla celów prowadzonej działalności gospodarczej. Po 2018 roku zlikwidował Pan biuro w związku ze zmianą planów. Uznać zatem należy, że w latach 2017-2018 prowadził Pan działalność gospodarczą na terenie Hiszpanii za pośrednictwem stałej placówki (zakładu). W konsekwencji, ponieważ działalność na terytorium Hiszpanii prowadzona była w tym okresie za pomocą położonego tam zakładu, ewentualny dochód Pana uzyskany z prowadzenia ww. działalności, który może być przypisany temu zakładowi podlegać będzie opodatkowaniu zarówno w Hiszpanii, jak i w państwie miejsca Pana zamieszkania, czyli w Polsce (art. 7 ust. 1 umowy). W takim przypadku w celu zapobieżenia podwójnemu opodatkowaniu należy zastosować określoną w umowie metodę unikania podwójnego opodatkowania. Po 2018 roku, skoro Wnioskodawca nie prowadził działalności gospodarczej na terenie Hiszpanii za pośrednictwem zakładu, całość osiągniętego z działalności gospodarczej dochodu podlega opodatkowaniu tylko w Polsce na zasadach przewidzianych w polskim prawie podatkowym. Dodatkowe informacje Informacja o zakresie rozstrzygnięcia Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia. Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji ‒    Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy  z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli: Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do interpretacji. ‒    Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej: 1)  z zastosowaniem art. 119a; 2)  w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; 3)  z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści. Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych. Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.; dalej jako „PPSA”).   Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA): ‒    w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo ‒    w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA). Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA). Podstawa prawna dla wydania interpretacji Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm.).