0115-KDIT2.4011.132.2019.2.MD

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 13 § 2a, art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r., poz. 900, z późn. zm.) Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdza, że stanowisko Wnioskodawczyni przedstawione we wniosku z dnia 17 grudnia 2019 r. (data wpływu do tutejszego organu 19 grudnia 2019 r.), uzupełnionym w dniu 25 lutego 2019 r. interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie skutków podatkowych sprzedaży lokalu mieszkalnego – jest nieprawidłowe. UZASADNIENIE W dniu 19 grudnia 2019 r. wpłynął do tutejszego organu ww. wniosek, uzupełniony w dniu 25 lutego 2020 r., o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie skutków podatkowych sprzedaży lokalu mieszkalnego. We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny. Matka Wnioskodawczyni – M.G. umową ustanowienia odrębnej własności lokalu i przeniesienia własności nabyła dnia 7 kwietnia 2009 r. lokal mieszkalny położony w W. Matka Wnioskodawczyni zmarła dnia 20 kwietnia 2015 r. Nieruchomość po zmarłej matce, w drodze dziedziczenia, Wnioskodawczyni nabyła dnia 15 lipca 2015 r. wraz z bratem po połowie na własność. Brat zmarł dnia 5 kwietnia 2019 r. Wnioskodawczyni w drodze spadku odziedziczyła po bracie ½ części mieszkania. W związku z tym stała się właścicielem całości nieruchomości (lokalu mieszkalnego). Oprócz lokalu, w drodze spadku, Wnioskodawczyni nabyła również zobowiązanie (niespłacony przez brata kredyt w kwocie 13.589,06 zł), który Wnioskodawczyni spłaciła. Spadek po bracie został ustanowiony dnia 6 maja 2019 r. aktem notarialnym. Nabyty lokal mieszkalny Wnioskodawczyni sprzedała dnia 4 lipca 2019 r. za kwotę 210.000 zł. Zbycie to nie nastąpiło w wykonywaniu działalności gospodarczej. W związku z powyższym opisem zadano następujące pytania. Czy Wnioskodawczyni powinna zapłacić podatek dochodowy od sprzedaży mieszkania nabytego w drodze spadku od ½ wartości mieszkania (część nabyta po zmarłym bracie)? Jeśli Wnioskodawczyni powinna zapłacić podatek, czy dochód do obliczenia podatku może zostać pomniejszony o spłacony kredyt po bracie w kwocie 13.589,06 zł? Zdaniem Wnioskodawczyni, w sytuacji przedstawionej we wniosku o wydanie indywidualnej interpretacji podatkowej, przepisy prawa podatkowego kwalifikują Wnioskodawczynię do zwolnienia z obowiązku zapłaty podatku dochodowego od sprzedaży mieszkania. Wniosek opiera na fakcie, iż od 1 stycznia 2019 r. obowiązuje nowelizacja ustawy PIT, która nakazuje inaczej interpretować i rozliczać spadkobierców. Zgodnie z art. 10 ust 5 Ustawy o PIT w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości nabytej w spadku 5-letni okres liczy się od końca roku, w którym nastąpiło nabycie tej nieruchomości przez spadkodawcę. Mieszkanie, o którym mowa we wniosku Wnioskodawczyni odziedziczyła wspólnie z bratem po zmarłej matce w 2015 r. Mama zaś nabyła to mieszkanie na własność od Spółdzielni Mieszkaniowej w 2009 r. W rozumieniu wskazanej nowelizacji oznacza to, że bieg 5-letniego terminu dla przedmiotowego lokalu mieszkalnego rozpoczął się właśnie w 2009 r. Analogicznie sytuację można zinterpretować w przypadku spadku po wyżej wymienionym bracie, który zmarł w kwietniu 2019 r. Wnioskodawczyni uważa, że data nabycia przez brata tego mieszkania na podstawie przytoczonej nowelizacji ustawy, również powinna być liczona od 2009 r. Wnioskodawczyni nadmienia, że brat mieszkał w opisywanym mieszkaniu wraz z mamą Wnioskodawczyni jak i po jej śmierci i był tam zameldowany przez cały czas. Sprzedaż mieszkania, o którym mowa, nastąpiła w lipcu 2019 r. na poczet wierzytelności wynikających m.in. ze spłaty kredytu po bracie, a które były dla Wnioskodawczyni niemożliwe do spłaty ze względu na niskie dochody. Podsumowując, według „starych zasad” (sprzed 1 stycznia 2019 r.) 5-letni okres konieczności zapłaty podatku wynikający ze spadku po bracie liczyłby się od 2019 r. czyli od śmierci brata, jednakże zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 8 Ustawy o PIT termin ten powinien być liczony od 2009 r. – od nabycia własności. W takiej interpretacji odpłatne zbycie lokalu nie stanowi źródła przychodu i nie ciąży na Wnioskodawczyni obowiązek zapłaty podatku dochodowego z tytułu zbycia odziedziczonej nieruchomości. Podobną interpretację przepisów prawa można również znaleźć w interpretacji nr 0115-KDIT3.4011.101.2019.1.DP. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawczyni w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego jest nieprawidłowe. Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2019 r., poz. 1387, z późn. zm.) opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku. Stosownie do treści art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jednym ze źródeł przychodów jest odpłatne zbycie, z zastrzeżeniem ust. 2: nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości, spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub użytkowego oraz prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej, prawa wieczystego użytkowania gruntów, innych rzeczy, jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej i zostało dokonane w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych określonych w lit. a-c – przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie, a innych rzeczy – przed upływem pół roku, licząc od końca miesiąca, w którym nastąpiło nabycie; w przypadku zamiany okresy te odnoszą się do każdej z osób dokonującej zamiany. W tym miejscu należy wskazać, że ustawą z dnia 23 października 2018 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku od osób prawnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018 r., poz. 2159) do ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych dodano art. 10 ust. 5. Na podstawie art. 10 ust. 5 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w przypadku odpłatnego zbycia, nabytych w drodze spadku, nieruchomości lub praw majątkowych, określonych w ust. 1 pkt 8 lit. a-c, okres, o którym mowa w tym przepisie, liczy się od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie tej nieruchomości lub nabycie prawa majątkowego przez spadkodawcę. Stosownie jednak do art. 16 ustawy o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz niektórych innych ustaw, przepis art. 10 ust. 5 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, w brzmieniu nadanym ustawą zmieniającą, stosuje się do dochodów (przychodów) uzyskanych od dnia 1 stycznia 2019 r. Do wyliczenia pięcioletniego okresu, od którego uzależnione jest opodatkowanie sprzedaży nieruchomości lub praw majątkowych nabytych w drodze spadku, wliczany jest zatem nie tylko okres posiadania nieruchomości (praw majątkowych) przez spadkobiercę, który dokonuje sprzedaży, ale także okres posiadania nieruchomości (praw majątkowych) przez spadkodawcę. Jeżeli od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie nieruchomości bądź nabycie prawa majątkowego przez spadkodawcę, do momentu odpłatnego zbycia nieruchomości (praw majątkowych) przez spadkobiercę upłynęło 5 lat – to sprzedaż nie podlega opodatkowaniu. W świetle art. 922 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2019 r., poz. 1145) prawa i obowiązki majątkowe zmarłego przechodzą z chwilą jego śmierci na jedną lub kilka osób stosownie do przepisów księgi niniejszej. W myśl art. 924 i 925 ustawy Kodeks cywilny spadek otwiera się z chwilą śmierci spadkodawcy, a spadkobierca nabywa spadek z chwilą otwarcia spadku. Natomiast przepis art. 1035 Kodeksu cywilnego stanowi, że jeżeli spadek przypada kilku spadkobiercom, do wspólności majątku spadkowego oraz do działu spadku stosuje się odpowiednio przepisy o współwłasności w częściach ułamkowych. Do momentu zniesienia tej współwłasności lub dokonania działu spadku, spadkobiercy są współwłaścicielami rzeczy i praw wchodzących w skład spadku. Według zaś art. 30e ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, od dochodu z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c podatek dochodowy wynosi 19 % podstawy obliczenia podatku. Z art. 30e ust. 2 powołanej ustawy wynika, że podstawą obliczenia podatku, o której mowa w ust. 1, jest dochód stanowiący różnicę pomiędzy przychodem z odpłatnego zbycia nieruchomości lub praw określonym zgodnie z art. 19, a kosztami ustalonymi zgodnie z art. 22 ust. 6c i 6d, powiększoną o sumę odpisów amortyzacyjnych, o których mowa w art. 22h ust. 1 pkt 1, dokonanych od zbywanych nieruchomości lub praw. Zgodnie z zasadą wynikającą z art. 19 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych przychodem z odpłatnego zbycia nieruchomości lub praw majątkowych oraz innych rzeczy, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8, jest ich wartość wyrażona w cenie określonej w umowie, pomniejszona o koszty odpłatnego zbycia. Jeżeli jednak cena, bez uzasadnionej przyczyny, znacznie odbiega od wartości rynkowej tych rzeczy lub praw, przychód ten określa organ podatkowy w wysokości wartości rynkowej. Przepis art. 14 ust. 1 zdanie drugie stosuje się odpowiednio. Z kolei art. 22 ust. 6d ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych stanowi, że za koszty uzyskania przychodu z tytułu odpłatnego zbycia, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c, nabytych w drodze spadku, darowizny lub w inny nieodpłatny sposób, uważa się udokumentowane nakłady, które zwiększyły wartość rzeczy i praw majątkowych, poczynione w czasie ich posiadania oraz kwotę zapłaconego podatku od spadków i darowizn w takiej części, w jakiej wartość zbywanej rzeczy lub prawa przyjęta do opodatkowania podatkiem od spadków i darowizn odpowiada łącznej wartości rzeczy i praw majątkowych przyjętej do opodatkowania podatkiem od spadków i darowizn. Do kosztów uzyskania przychodu z tytułu odpłatnego zbycia nieruchomości i praw, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c, nabytych w drodze spadku zalicza się również udokumentowane koszty nabycia lub wytworzenia poniesione przez spadkodawcę oraz przypadające na podatnika ciężary spadkowe, w takiej części, w jakiej wartość zbywanej rzeczy lub zbywanego prawa odpowiada łącznej wartości rzeczy i praw majątkowych nabytych przez podatnika. Przez ciężary spadkowe, o których mowa w zdaniu drugim, rozumie się spłacone przez podatnika długi spadkowe, zaspokojone roszczenia o zachowek oraz wykonane zapisy zwykłe i polecenia, również w przypadku, gdy podatnik spłacił długi spadkowe, zaspokoił roszczenia o zachowek lub wykonał zapisy zwykłe i polecenia po dokonaniu odpłatnego zbycia, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c. Wysokość nakładów, o których mowa w ust. 6c i 6d, ustala się na podstawie faktur VAT w rozumieniu przepisów o podatku od towarów i usług oraz dokumentów stwierdzających poniesienie opłat administracyjnych (art. 22 ust. 6e ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych). W ust. 6d art. 22 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, jako koszty uzyskania przychodu z tytułu odpłatnego zbycia nieruchomości wymieniono przypadające na podatnika ciężary spadkowe, którymi są między innymi spłacone przez podatnika długi spadkowe. Przy czym spłata długów spadkowych może nastąpić również po sprzedaży nieruchomości. Natomiast kwestię odpowiedzialności za długi spadkowe regulują przepisy Kodeksu cywilnego. Jak wynika z przytoczonych regulacji prawnych kwota zadłużenia z tytułu kredytu bankowego zaciągniętego przez spadkodawcę stanowi zobowiązanie zmarłego, czyli dług spadkowy. W związku z powyższym, w myśl art. 22 ust. 6d ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, kwota zapłaconego długu spadkowego stanowić będzie koszt uzyskania przychodów, w takiej części, w jakiej wartość zbywanej rzeczy lub zbywanego prawa odpowiada łącznej wartości rzeczy i praw majątkowych nabytych przez podatnika. Z przedstawionego we wniosku opisu stanu faktycznego wynika, że matka Wnioskodawczyni – M.G. umową ustanowienia odrębnej własności lokalu i przeniesienia własności nabyła dnia 7 kwietnia 2009 r. lokal mieszkalny położony w W. Matka Wnioskodawczyni zmarła dnia 20 kwietnia 2015 r. Nieruchomość po zmarłej matce, w drodze dziedziczenia, Wnioskodawczyni nabyła dnia 15 lipca 2015 r. wraz z bratem po połowie na własność. Brat zmarł dnia 5 kwietnia 2019 r. Wnioskodawczyni w drodze spadku odziedziczyła po bracie ½ części mieszkania. W związku z tym stała się właścicielem całości nieruchomości (lokalu mieszkalnego). Oprócz lokalu, w drodze spadku, Wnioskodawczyni nabyła również zobowiązanie (niespłacony przez brata kredyt w kwocie 13.589,06 zł), który Wnioskodawczyni spłaciła. Spadek po bracie został ustanowiony dnia 6 maja 2019 r. aktem notarialnym. Nabyty lokal mieszkalny Wnioskodawczyni sprzedała dnia 4 lipca 2019 r. za kwotę 210.000 zł. Zbycie to nie nastąpiło w wykonywaniu działalności gospodarczej. Mając na uwadze powyższe przepisy oraz przedstawiony we wniosku stan faktyczny stwierdzić należy, że w niniejszej sprawie pięcioletni okres, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 oraz ust. 5 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w odniesieniu do udziału w nieruchomości nabytego przez Wnioskodawczynię w drodze spadku po zmarłej matce należy liczyć od końca 2009 r. natomiast do udziału nabytego w spadku po bracie od końca 2015 r., a nie – jak wskazuje Wnioskodawczyni – od daty nabycia przez zmarłą matkę w 2009 r. W konsekwencji odpłatne zbycie w 2019 r. przedmiotowej nieruchomości w części nabytej w drodze spadku po bracie nastąpiło przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie (czyli od końca 2015 r.), stanowi więc dla Wnioskodawczyni źródło przychodu, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 w związku z art. 10 ust. 5 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym. Należy również wskazać, że spłacony przez Wnioskodawczynię dług spadkowy w postaci zaciągniętego przez spadkodawcę kredytu Wnioskodawczyni może odliczyć jako koszt uzyskania przychodu, o którym mowa w art. 22 ust. 6d ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych - ustalając dochód do opodatkowania uzyskany z tytułu sprzedaży odziedziczonego po bracie udziału w nieruchomości - w takiej części, w jakiej wartość zbywanego udziału w nieruchomości odpowiada łącznej wartości nabytych rzeczy i praw majątkowych. Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem stanu faktycznego podanym przez Wnioskodawczynię w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona interpretacja traci swoją aktualność. Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej: z zastosowaniem art. 119a; w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści. Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych (art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej). Powyższe unormowania należy odczytywać łącznie z przepisami art. 33 ustawy z 23 października 2018 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ustawy – Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 2193), wprowadzającymi regulacje intertemporalne. W odniesieniu zaś do przywołanej przez Wnioskodawczynię interpretacji wskazać należy, że dotyczy ona tylko konkretnej, indywidualnej sprawy, osądzonej w określonym stanie faktycznym i w tej sprawie rozstrzygnięcie w niej zawarte jest wiążące. Natomiast organy podatkowe, mimo że w ocenie indywidualnych spraw podatników posiłkują się wydanymi rozstrzygnięciami sądów i innych organów podatkowych, to nie mają możliwości zastosowania ich wprost, z tego powodu, że nie stanowią materialnego prawa podatkowego. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2018 r., poz. 1302, z późn. zm.). Skargę wnosi się w dwóch egzemplarzach (art. 47 § 1 ww. ustawy) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała lub drogą elektroniczną na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 54 § 1a ww. ustawy), w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a (art. 53 § 1 ww. ustawy). W przypadku pism i załączników wnoszonych w formie dokumentu elektronicznego odpisów nie dołącza się (art. 47 § 3 ww. ustawy). Jednocześnie, zgodnie z art. 57a ww. ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.