0115-KDIT2.4011.141.2021.2.ŁS

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 13 § 2a, art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2020 r. poz. 1325 ze zm.) Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdza, że stanowisko Wnioskodawczyni przedstawione we wniosku z dnia 29 stycznia 2021 r. (data wpływu 2 lutego 2021 r.), uzupełnionym w dniu 17 marca 2021 r. oraz w dniu 14 czerwca 2021 r., o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie skutków podatkowych otrzymania nieruchomości – jest nieprawidłowe. UZASADNIENIE W dniu 2 lutego 2021 r. wpłynął do tutejszego organu ww. wniosek, uzupełniony w dniu 17 marca 2021 r. oraz w dniu 14 czerwca 2021 r. o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie skutków podatkowych otrzymania nieruchomości. We wniosku oraz jego uzupełnieniu przedstawiono następujący stan faktyczny. W dniu 21 listopada 2017 r. Wnioskodawczyni wniosła do urzędu wniosek o zwrot nieruchomości, po zmarłych rodzicach, którzy utracili ją na mocy decyzji z dnia 15 lutego 1977 r. Nieruchomość wywłaszczono na podstawie ustawy z 1958 r. na rzecz Skarbu Państwa. Podstawą roszczenia było niespełnienie warunków, czyli spożytkowanie nieruchomości na inny cel niż opisywała decyzja. Nieruchomość ta posiadała Księgę wieczystą i wpis rodziców jako współwłasność, obejmowała powierzchnię 2768 m2. W dniu 19 lipca 2012 r. Wnioskodawczyni uzyskała po zmarłej mamie 1/2 powierzchni tej działki 1384 m2 z dziedziczonego testamentu - jako córka. W uzupełnieniu Wnioskodawczyni wyjaśniła, że z dniem 21 listopada 2017 r. wniosła wraz z rodzeństwem do Urzędu Miasta wniosek o zwrot nieruchomości po zmarłych rodzicach do organu wykonującego zadania z zakresu administracji rządowej. Wnioskodawczyni wniosek o zwrot wniosła wraz z rodzeństwem na podstawie art. 136 ust. 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. W wyniku złożonego wniosku o zwrot, w dniu 22 maja 2018 r. odmówiono Wnioskodawczyni zwrotu wywłaszczonej nieruchomości ­ 2768 m2 ­ stanowiącej własność Skarbu Państwa będącej w użytkowaniu wieczystym Spółki Handlowej „…”. Zwrotu odmówił Urząd Miasta - Prezydent oraz Wojewoda …, ze względu na istniejące użytkowanie – nastąpił kilkukrotny obrót gruntem. W skład uzyskanego po zmarłej mamie spadku weszło roszczenie o zwrot nieruchomości wywłaszczonej decyzją z 1977 r. Istniała otwarta Księga wieczysta rodziców bez wpisów o użytkowaniu wieczystym. Spółka Handlowa „…” stała się użytkownikiem wieczystym przedmiotowej nieruchomości nabywając prawo użytkowania wieczystego od poprzedniego użytkownika Spółki „…” S.A. …, ta z kolei nabyła od B. Sp. z o. o. Wnioskodawczyni zawarła dnia 11 października 2018 r. ugodę przed notariuszem, aby Spółka mogła realizować swoje plany. Ugoda obejmowała oświadczenie Spółki wobec Wnioskodawczyni: Dokonanie ostatecznego i prawomocnego podziału w wyniku, którego powstanie nieruchomość wydzielona – Spółka ten podział uzyskała dnia 8 października 2020 r. od Urzędu Miasta, Wnioskodawczyni cofnie skargi, odwołania, wnioski, doprowadzenie do niezaskarżalnych, prawomocnych postępowań: pozwoleń na budowę, zwrotu – roszczeń do działki, środowiska, Uzyskanie decyzji w dochodzeniu zwrotu – prawomocne – czyli wycofanie dalszych skarg, Zamknięcie prawomocne Księgi dla nieruchomości wywłaszczonej, Wypowiedzenie pełnomocnictwa adwokatowi. Po spełnieniu tych warunków Spółka dokona przekazania wydzielonej Nieruchomości - prawa użytkowania, na które w umowie Wnioskodawczyni wyraża zgodę. Warunkiem ugody było uzyskanie części działki utraconej. Spółka dnia 8 października 2020 r. na swój wniosek uzyskała od Urzędu Miasta decyzję podziałową z ogromnej działki, z której wyodrębniła powierzchnię 1304 m2 będącą w użytkowaniu wieczystym. W dniu 28 grudnia 2020 r. Wnioskodawczyni uzyskała akt notarialny „umowa przenosząca prawo użytkowania wieczystego oraz umowa o ustanowieniu służebności”. Z dniem 28 grudnia 2020 r. Wnioskodawczyni stała się użytkownikiem działki wyodrębnionej, ale również tej która była wysiedlona, objęta decyzją z dnia 15 lutego 1977 r., ale w innym miejscu. Działka ta również była po rodzicach. W związku z niezrealizowaniem celu wywłaszczenia działka, którą otrzymała Wnioskodawczyni od Spółki w dniu 28 grudnia 2020 r. częściowo pokrywa się z działką do której było roszczenie. Wnioskodawczyni dnia 28 grudnia 2020 r. uzyskała działkę 1304 m2, której stała się użytkownikiem wieczystym. Wnioskodawczyni uzyskała grunt w naturze, nie na zasadzie zwrotu lecz zadośćuczynienia w gruncie wycenionym na wartość 199840 zł. Warunkiem porozumienia (aby zaistniał ten akt notarialny) było oddanie przez Spółkę części ojcowizny z którą również graniczy. Wnioskodawczyni przedkładała akt w Izbie Skarbowej – stwierdzono, po jego obejrzeniu i zapoznaniu się, że nie powinna płacić podatku – gdyż to dotyczy gruntu utraconego w 1977 r., wysiedlonego na mocy ustawy z 1958 r., niezagospodarowanego zgodnie z celem, który należał do rodziny Wnioskodawczyni. Wnioskodawczyni przekazano grunt o danej wartości. Spółka nie mogła przekazać na zasadzie darowizny, gdyż nie miała prawa własności, lecz prawo użytkowania wieczystego i tylko na tej zasadzie Wnioskodawczyni mogła odebrać tą własność. Wnioskodawczyni powzięła wątpliwość czy w związku z otrzymanym PIT-11 w dniu 1 lutego 2021 r. za rok 2020, w którym w rubryce F - informacje o wysokości przychodów, o których mowa w art. 20 ust. 1 ustawy wpisano kwotę 199840 zł jako podatnik, osoba fizyczna ­ winna odprowadzić podatek dochodowy za czynność, która pozwoliła odzyskać od użytkownika wieczystego grunt, który nabyła Spółka „…”. PIT-11, na którym widnieje kwota 199840 zł, zaistniała na skutek odszkodowania wynikającego z ugody pozasądowej. Celem tej ugody było ułożenie stosunków pomiędzy stronami, aby Spółka mogła realizować inwestycję polegającą na budowie Centrum … na podstawie uzyskanych pozwoleń oraz pozostałych do uzyskania aktów administracyjnych. Kwoty, która widnieje w PIT Wnioskodawczyni nie otrzymała. Tylko rozliczenie gruntowe mogło zrealizować warunki ugody pozasądowej i zaplanowanej budowy. Wnioskodawczyni wycofała się z wszelkich skarg dotyczących budowy tj.: z ochrony środowiska, pozwolenia na budowę, roszczeń do działki 1/2 - tj. 1384 m2 – ojcowizny jako spadkobierca. Grunty, które przekazała Spółka „…” aktem notarialnym na Wnioskodawczynię, która zamieszkuje w posiadłości po swoich rodzicach, graniczą z gruntami inwestycyjnymi Spółki. Grunty utracone zostały wywłaszczone na mocy ustawy z dnia 12 marca 1958 r. Zapis na decyzji wywłaszczeniowej brzmi: Na podstawie Dz. U. nr 10 poz. 64 z 1974 r., art. 339 i 341 Kodeksu cywilnego na rzecz Skarbu Państwa, wywłaszczenie polega na całkowitym odjęciu praw własności na cele rozbudowy przemysłu. Ten cel nigdy nie został zrealizowany. Wnioskodawczyni mieszka do dziś w tej posiadłości, a grunty opasające własność Wnioskodawczyni stały się własnością kolejnej Spółki. Wnioskodawczyni wycofała się z gruntu o pow. 1384 m2 – ojcowizny wywłaszczonej na której był zaprojektowany budynek do którego rościła swoje prawa, a w zamian otrzymała grunt, który był (1304 m2) po rodzicach – również wywłaszczony tą samą decyzją z 1977 r. na którym nie było zaplanowanych budynków. Wnioskodawczyni zamieniła ojcowiznę na ojcowiznę, grunt 1384 m2 na 1304 m2. Spółka „…” by nie wchodzić w dalsze spory, by móc realizować inwestycję z dobrej woli tylko na takiej zasadzie mogła częściowo naprawić błędy dawnego systemu. W dacie 28 grudnia 2020 r. Wnioskodawczyni otrzymała działkę o powierzchni 1304 m2 na zasadzie użytkowania w zamian za wycofanie wszelkich skarg, składanych wniosków i odwołań zawartych w ugodzie ze Spółką Handlową. Wnioskodawczyni nie wycofała się z roszczeniem do zwrotu nieruchomości wywłaszczeniowej w 1977 r. W związku z istniejącym roszczeniem zamieniała, ojcowiznę na ojcowiznę, której obszar się w części pokrywa. W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie: Czy Wnioskodawczyni powinna odprowadzić podatek dochodowy od osób fizycznych ­ w rozliczeniu tzw. PIT za rok 2020 r. ­ od oddanej działki w naturze (o określonej wartości rynkowej ­ 199840 zł, pow. 1304 m<2)? Zdaniem Wnioskodawczyni, nie powinna płacić tego podatku. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawczyni w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego jest nieprawidłowe. Podstawową zasadą obowiązującą w przepisach ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2021 r. poz. 1128 ze zm.) jest zasada powszechności opodatkowania. W myśl tej zasady, wyrażonej w treści art. 9 ust. 1 ww. ustawy opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku. Opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych podlegają zatem wszelkie dochody osiągane przez podatnika, z wyjątkiem tych dochodów, które zostały enumeratywnie wymienione przez ustawodawcę jako zwolnione z podatku, bądź od których zaniechano poboru podatku. Zgodnie zaś z art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń. Wartość pieniężną świadczeń w naturze, z zastrzeżeniem ust. 2c oraz art. 12 ust. 2-2c, określa się na podstawie cen rynkowych stosowanych w obrocie rzeczami lub prawami tego samego rodzaju i gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich stanu i stopnia zużycia oraz czasu i miejsca ich uzyskania (art. 11 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych). O uzyskaniu przychodu w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym do osób fizycznych można więc mówić w każdej sytuacji, gdy podatnik, czy to na skutek otrzymania określonych wartości majątkowych (środków pieniężnych, świadczeń w naturze czy też innych nieodpłatnych świadczeń), czy też gdy na skutek określonego zdarzenia powodującego zmniejszenie jego zobowiązań wobec innych podmiotów, uzyskuje określone przysporzenie majątkowe. Jednym ze źródeł przychodów wymienionych w art. 10 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych są wskazane w pkt 9 tego przepisu inne źródła. Zgodnie z przepisem art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty uzyskane z tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz wypłaty z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także dokonane na rzecz osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane z tytułu umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w art. 14, dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów określonych w art. 12-14 i art. 17. Użycie w powyższym przepisie sformułowania „w szczególności” wskazuje, że definicja przychodów z innych źródeł ma charakter otwarty i nie ma przeszkód, aby do tej kategorii zaliczyć również przychody inne niż wymienione wprost w tym przepisie. Oznacza to, że o przychodzie podatkowym z innych źródeł będziemy mówić w każdym przypadku, kiedy u podatnika wystąpią realne korzyści majątkowe. Z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego wynika w szczególności, że Wnioskodawczyni z dniem 21 listopada 2017 r. wniosła wraz z rodzeństwem do Urzędu Miasta wniosek o zwrot nieruchomości po zmarłych rodzicach do organu wykonującego zadania z zakresu administracji rządowej. Wnioskodawczyni wniosek o zwrot wniosła wraz z rodzeństwem na podstawie art. 136 ust. 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. W wyniku złożonego wniosku o zwrot, w dniu 22 maja 2018 r. odmówiono Wnioskodawczyni zwrotu wywłaszczonej nieruchomości ­ 2768 m2 ­ stanowiącej własność Skarbu Państwa będącej w użytkowaniu wieczystym Spółki Handlowej „…”. Zwrotu odmówił Urząd Miasta - Prezydent oraz Wojewoda … ze względu na istniejące użytkowanie – nastąpił obrót gruntem kilkukrotny. Wnioskodawczyni zawarła dnia 11 października 2018 r. ugodę przed notariuszem. Warunkiem ugody było uzyskanie części działki utraconej. W dniu 28 grudnia 2020 r. Wnioskodawczyni uzyskała akt notarialny „umowa przenosząca prawo użytkowania wieczystego oraz umowa o ustanowieniu służebności”. Z dniem 28 grudnia 2020 r. Wnioskodawczyni stała się użytkownikiem działki wyodrębnionej, ale również tej która była wysiedlona, objęta decyzją z dnia 15 lutego 1977 r., ale w innym miejscu. Działka ta również była po rodzicach. W związku z niezrealizowaniem celu wywłaszczenia działka, którą otrzymała Wnioskodawczyni od Spółki w dniu 28 grudnia 2020 r. częściowo pokrywa się z działką do której było roszczenie. Wnioskodawczyni dnia 28 grudnia 2020 r. uzyskała działkę 1304 m2, której stała się użytkownikiem wieczystym. Wnioskodawczyni uzyskała grunt w naturze, nie na zasadzie zwrotu lecz zadośćuczynienia w gruncie wycenionym na wartość 199840 zł. Warunkiem porozumienia (aby zaistniał ten akt notarialny) było oddanie przez Spółkę części ojcowizny z którą również graniczy. Dokonując zatem analizy przedstawionego opis stanu faktycznego stwierdzić należy, że dnia 22 maja 2018 r. odmówiono Wnioskodawczyni zwrotu wywłaszczonej nieruchomości na podstawie art. 136 ust. 3 ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. W związku z powyższym Wnioskodawczyni zawarła ugodę pozasądową ze Spółką będącą użytkownikiem wieczystym nieruchomości, zgodnie z którą Spółka przekazała wydzieloną nieruchomość na Wnioskodawczynię w zamian za wycofanie wszelkich roszczeń, skarg itp. Tak więc w omawianej sprawie nie doszło do zwrotu nieruchomości w trybie określonym w art. 136 ustawy o gospodarce nieruchomościami, czyli restytucji stosunków prawnych sprzed wywłaszczenia. Organ administracyjny odmówił zwrotu nieruchomości z uwagi na istniejące użytkowanie na rzecz podmiotu trzeciego. Wnioskodawczyni nabyła natomiast w drodze ugody pozasądowej zawartej ze Spółką (obecnym użytkownikiem wieczystym spornej nieruchomości) w zamian za wycofanie wszelkich roszczeń, skarg itp. wobec spornego gruntu, prawo użytkowania wieczystego działki, która częściowo pokrywa się z działką, do której było roszczenie. Nie nastąpiło więc przywrócenie wcześniej panujących stosunków prawnorzeczowych. Wnioskodawczyni wycofała wszelkie roszczenia, skargi itp. w zamian za ugodę, w wyniku której doszło do przeniesienia prawa użytkowania wieczystego wydzielonej działki i ustanowienia służebności. W konsekwencji wartość otrzymanej przez Wnioskodawczynię działki na podstawie ugody zawartej przed notariuszem ze Spółką będącą nabywcą prawa użytkowania wieczystego wywłaszczonego gruntu niewątpliwie stanowi przysporzenie w majątku Wnioskodawczyni o charakterze trwałym mieszczące się w kategorii przychodu w myśl art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Z uwagi na brak możliwości zakwalifikowania tak uzyskanego przychodu do innych kategorii źródeł przychodów, przychód ten należy zakwalifikować do źródła określonego w art. 10 ust. 1 pkt 9 ww. ustawy, jakim są inne źródła. W konsekwencji na Wnioskodawczyni ciąży obowiązek wykazania ww. przychodu w rocznym zeznaniu podatkowym za 2020 r. oraz odprowadzenia od niego podatku dochodowego. Wobec powyższego, stanowisko Wnioskodawczyni należało uznać za nieprawidłowe. Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawczynię i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia. Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze opisem stanu faktycznego podanym przez Wnioskodawczynię w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona interpretacja traci swoją aktualność. Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej: z zastosowaniem art. 119a; w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści. Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych (art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej). Powyższe unormowania należy odczytywać łącznie z przepisami art. 33 ustawy z 23 października 2018 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ustawy – Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 2193), wprowadzającymi regulacje intertemporalne. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, z późn. zm.). Skargę wnosi się w dwóch egzemplarzach (art. 47 § 1 ww. ustawy) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała lub drogą elektroniczną na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 54 § 1a ww. ustawy), w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a (art. 53 § 1 ww. ustawy). W przypadku pism i załączników wnoszonych w formie dokumentu elektronicznego odpisów nie dołącza się (art. 47 § 3 ww. ustawy). Jednocześnie, zgodnie z art. 57a ww. ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W przypadku wnoszenia skargi w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego i stanu epidemii jako najwłaściwszy proponuje się kontakt z wykorzystaniem systemu teleinformatycznego ePUAP.