0115-KDIT2.4011.755.2021.2.HD

Interpretacja indywidualna – stanowisko nieprawidłowe Szanowny Panie, stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego jest nieprawidłowe. Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej 4 listopada 2021 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy zaniechania poboru podatku. Uzupełnił go Pan – w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 26 stycznia 2022 r. (data wpływu). Treść wniosku jest następująca: Opis zdarzenia przyszłego 10 sierpnia 2010 r. wspólnie z małżonką oraz synem zawarł Pan umowę kredytu mieszkaniowego (kredyt budowlano-hipoteczny przeznaczony na finansowanie inwestycji budowlanej). Kredyt, o którym mowa powyżej, został zabezpieczony hipotecznie poprzez ustanowienie hipoteki umownej kaucyjnej. Zgodnie z postanowieniami umowy kredytu, został on w całości przeznaczony na własny cel mieszkaniowy. Inwestycja budowlana dotycząca przedmiotowego kredytu odnosiła się do budynku mieszkalnego usytuowanego na nieruchomości przy ul. A w B. Budynek składa się z dwóch odrębnych lokali mieszkalnych (z których każdy posiada osobną księgę wieczystą): ‒    Lokal nr 1 – położony przy ul. A1. Prawo do nieruchomości przysługuje małżonce. Lokal został zabezpieczony hipoteką kaucyjną do kwoty 292.400 zł. ‒    Lokal nr 2 – położony przy ul. A2 w B. Prawo do nieruchomości przysługuje synowi. Lokal został zabezpieczony hipoteką kaucyjną do kwoty 250.000 zł. Właścicielem lokalu nr 1 jest Pana żona, z którą od dnia zawarcia związku małżeńskiego, tj. 23 kwietnia 1983 r., pozostaje Pan we wspólności ustawowej majątkowej małżeńskiej. Żona była właścicielką przedmiotowego lokalu jeszcze przed zawarciem związku małżeńskiego. Właścicielem lokalu nr 2 jest Pana syn. Pana żona i syn byli właścicielami wskazanych lokali w dniu zawarcia umowy kredytu i taki stan trwa nieprzerwanie do dziś. Zarówno Pan, jak również Pana żona i syn, stale zamieszkujecie w budynku przy ul. A. Pan wraz z żoną zamieszkuje w lokalu nr 1, natomiast syn – w lokalu 2. Jest to wasze jedyne miejsce zamieszkania, które posiadacie (stan ten trwał w momencie zawarcia umowy kredytu i jest bez przerwy kontynuowany do dziś). Umowa kredytu została zawarta z Bankiem. Kredyt jest kredytem denominowanym udzielonym w PLN stanowiącym równowartość CHF. Kredyt jest na bieżąco spłacany, nie ma żadnych zaległości związanych ze spłatą zarówno kapitału jak i odsetek. W październiku bieżącego roku Bank rozpoczął program ugód dla kredytobiorców frankowych. Jako kredytobiorcy posiadający kredyt kwalifikujący się do zawarcia ugody wyraziliście Państwo chęć przystąpienia do procesu mediacyjnego prowadzonego przez mediatorów KNF. Zgodnie z jednym z zapisów projektu ugody Bank zwalnia kredytobiorcę z długu (umarza zadłużenie kredytobiorcy) we wskazanej kwocie PLN stanowiącej różnicę między kwotą zadłużenia wskazaną w CHF a przewalutowaną kwotą zadłużenia ustaloną w PLN z wyjątkiem odsetek bieżących, a kredytobiorca dokonane zwolnienie z długu przyjmuje. Powstaje zatem wzbogacenie, które objęte jest obowiązkiem podatkowym. Jednakże, na podstawie Rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 27 marca 2020 r. w sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe ustanowione zostało zaniechanie poboru podatku. Rozporządzenie w § 1 wskazuje następujące przesłanki zastosowania zaniechania: a)  zabezpieczenie w postaci hipoteki ustanowiono na nieruchomości, b)  nie skorzystanie z umorzenia wierzytelności z tytułu innego kredytu zabezpieczonego hipotecznie, zaciągniętego na własne cele mieszkaniowe. Nieruchomość (zarówno lokal 1 jak i 2) została zabezpieczona ustanowieniem hipoteki. Ani Pan, ani żaden z pozostałych kredytobiorców (tj. żona i syn) nie skorzystali z umorzenia wierzytelności z tytułu innego kredytu zabezpieczonego hipotecznie zaciągniętego na własne cele mieszkaniowe. Bacząc na postanowienia wskazanego powyżej rozporządzenia, wobec dwóch kredytobiorców, tj. żony i syna, będzie miało miejsce zaniechanie poboru podatku. Uzupełnienie i doprecyzowanie opisu zdarzenia przyszłego Ww. kredyt został w całości zaciągnięty na remont budynku mieszkalnego (lokal nr 1) położonego przy ulicy A1 w B. Pomiędzy Panem a małżonką nie doszło do zawarcia umowy rozszerzającej wspólność majątkową małżeńską. Ugoda pomiędzy Bankiem a kredytobiorcami (Panem, Pana żoną, Pana synem) została zawarta w dniu 29 listopada 2021 r. Bank zwolnił kredytobiorców z długu (umorzył zadłużenie kredytobiorców) w kwocie 62.308,67 zł stanowiącej różnicę między kwotą zadłużenia wynikającą z Umowy kredytu a kwotą zadłużenia wyliczoną po zmianie waluty zadłużenia. Zgodnie z postanowieniami zawartej ugody na kwotę zwolnienia z długu składa się zadłużenie z tytułu kapitału w kwocie 62.308,67 zł. Pytanie Czy wobec Pana – będącego kredytobiorcą i pozostającego w związku małżeńskim (z żoną pozostaje Pan we wspólności ustawowej majątkowej małżeńskiej, ale nie posiada prawa do nieruchomości, nie jest Pan właścicielem przedmiotowej nieruchomości tylko jest jej użytkownikiem i mieszkańcem, nie posiada żadnego innego miejsca zamieszkania, przedmiotowa nieruchomość jest jedyną, która zaspokaja Pana własne cele mieszkaniowe) – mają zastosowanie przepisy rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 27 marca 2020 r. w sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe, tj. czy wobec Pana nastąpi zaniechanie poboru podatku od umorzonej przez Bank 1/3 kwoty spłaty wierzytelności z tytułu kredytu hipotecznego zaciągniętego na własne cele mieszkaniowe? Pana stanowisko w sprawie Pana zdaniem, wobec Pana jako kredytobiorcy pozostającego we wspólności ustawowej majątkowej małżeńskiej, powinny mieć zastosowanie przepisy rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 27 marca 2020 r. w sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe. Ze względu na fakt, że pozostaje Pan z żoną we wspólności ustawowej majątkowej małżeńskiej należy zastosować ogólne domniemanie wyrażone w art. 31 § 1 ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy, które stanowi, że z chwilą zawarcia małżeństwa powstaje między małżonkami z mocy ustawy wspólność majątkowa (wspólność ustawowa) obejmująca przedmioty majątkowe nabyte w czasie jej trwania przez oboje małżonków lub przez jednego z nich (majątek wspólny). Od dnia zawarcia związku małżeńskiego, tj. 23 kwietnia 1983 r., pozostaje Pan z żoną we wspólności ustawowej majątkowej małżeńskiej, a koszty związane z nabyciem kredytu, jego dotychczasową spłatą oraz inne nakłady związane z nadbudową i przebudową budynku mieszkalnego były i są ponoszone ze wspólnego majątku małżeńskiego. Podobnie z majątku małżeńskiego opłacone zostały koszty ustanowienia hipoteki zabezpieczającej zaciągnięty kredyt. Zaznacza Pan, że wspólnie z żoną ponosi ciężary związane z bieżącym utrzymaniem nieruchomości, takie jak: niezbędne naprawy i remonty, opłaty za media, podatki od nieruchomości. Mając z małżonką wspólność majątkową, od momentu zawarcia związku małżeńskiego, stale wnosi Pan wkład finansowy związany z nieruchomością na remont, na który był wzięty kredyt. Zamieszkując razem z małżonką w przedmiotowej nieruchomości realizuje Pan cele mieszkaniowe swoje oraz swojej rodziny. Jako współmałżonek po części ponosi Pan koszty związane z uzyskaniem przychodu od umorzonej przez Bank kwoty spłaty wierzytelności z tytułu kredytu hipotecznego zaciągniętego na własne cele mieszkaniowe. Ocena stanowiska Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku, jest nieprawidłowe. Uzasadnienie interpretacji indywidualnej Podstawową zasadą obowiązującą w przepisach ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2021 r. poz. 1128 ze zm.) jest zasada powszechności opodatkowania, która wyrażona została w art. 9 ust. 1 tej ustawy. Zgodnie z jego treścią: opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku. Treść powyższego przepisu wskazuje, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych podlegają wszelkiego rodzaju dochody uzyskane przez podatnika, z wyjątkiem tych, które zostały enumeratywnie wymienione w katalogu zwolnień przedmiotowych zawartym w powyższej ustawie bądź, od których zaniechano poboru podatku. W myśl art. 11 ust. 1 ww. ustawy: przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń. Za przychody należy zatem uznać każdą formę przysporzenia majątkowego, zarówno formę pieniężną jak i niepieniężną, w tym nieodpłatne świadczenia otrzymane przez podatnika. Dla celów podatkowych przyjmuje się, że nieodpłatne świadczenie obejmuje każde działanie lub zaniechanie na rzecz innej osoby oraz wszystkie zdarzenia prawne i zdarzenia gospodarcze w działalności podmiotów, których skutkiem jest przysporzenie majątku innej osoby, mające konkretny wymiar finansowy. Przepis art. 10 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych zawiera katalog źródeł przychodów podlegających opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 9 ww. ustawy źródłem przychodów są inne źródła. Jak stanowi art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych: za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty uzyskane z tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz wypłaty z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także dokonane na rzecz osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane z tytułu umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w art. 14, dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów określonych w art. 12-14 i art. 17. Użycie w powyższym przepisie sformułowania „w szczególności” wskazuje, że definicja przychodów z innych źródeł ma charakter otwarty i nie ma przeszkód, aby do tej kategorii zaliczyć również przychody inne niż wymienione wprost w przepisie art. 20 ust. 1 tej ustawy. W związku z tym, świadczenie mające realną korzyść finansową, o ile nie stanowi konkretnej kategorii przychodu zaliczanego do jednego ze źródeł wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 1-8b ww. ustawy, jest dla świadczeniobiorcy przychodem z innych źródeł. Przystępując do oceny skutków podatkowych umorzenia przez Bank wierzytelności od zaciągniętego przez Pana, Pana małżonkę i syna kredytu hipotecznego wskazać należy, że instytucja kredytu uregulowana została przepisami ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe (Dz. U. z 2020 r. poz. 1896 ze zm.). Zgodnie z treścią art. 69 ust. 1 ww. ustawy: przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na czas oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na ustalony cel, a kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach określonych w umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu. Podkreślić należy, że otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach przewidzianych w umowie kredytowej są obojętne podatkowo. Przychód po stronie kredytobiorcy pojawia się w przypadku, kiedy dochodzi do umorzenia kredytu, jego części lub odsetek. Wtedy bowiem kredytobiorca osiąga konkretne przysporzenie majątkowe (przychód w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych). Tym samym, umorzoną Panu 1/3 kwotę wierzytelności z tytułu kredytu hipotecznego należy zakwalifikować do przychodu z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Z kolei instytucja zwolnienia z długu uregulowana została w art. 508 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2020 r. poz. 1740 ze zm.), zgodnie z którym: zobowiązanie wygasa, gdy wierzyciel zwalnia dłużnika z długu, a dłużnik zwolnienie przyjmuje. Jednakże zgodnie z § 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju i Finansów z dnia 27 marca 2020 r. w sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe (Dz. U. z 2020 r. poz. 548): zarządza się zaniechanie poboru podatku dochodowego od osób fizycznych od: 1)  umorzonych osobom fizycznym kwot wierzytelności z tytułu kredytów zaciągniętych na własne cele mieszkaniowe i zabezpieczonych hipotecznie, udzielonych przed dniem 15 stycznia 2015 r. przez podmioty, których działalność podlega nadzorowi państwowego organu nadzoru nad rynkiem finansowym, uprawnione do udzielania kredytów na podstawie odrębnych ustaw regulujących zasady ich funkcjonowania, w przypadku gdy: a)  zabezpieczenie w postaci hipoteki ustanowiono na nieruchomości lub udziale w nieruchomości lub prawie wieczystego użytkowania gruntu lub udziale w takim prawie, lub spółdzielczym własnościowym prawie do lokalu mieszkalnego lub udziale w takim prawie, lub prawie do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej lub udziale w takim prawie, w związku z zaciągnięciem przez osoby fizyczne kredytu na własne cele mieszkaniowe, b)  osoby fizyczne, których wierzytelność z tytułu kredytu uległa umorzeniu, nie skorzystały z umorzenia wierzytelności z tytułu innego kredytu zabezpieczonego hipotecznie, zaciągniętego na własne cele mieszkaniowe; 2)  świadczenia otrzymanego przez osoby fizyczne z tytułu umowy kredytu zaciągniętego przed dniem 15 stycznia 2015 r. na własne cele mieszkaniowe i zabezpieczonego hipotecznie, od podmiotów, których działalność podlega nadzorowi państwowego organu nadzoru nad rynkiem finansowym, uprawnionych do udzielania kredytów na podstawie odrębnych ustaw regulujących zasady ich funkcjonowania, w walucie obcej lub w polskich złotych, lecz nominowanych lub indeksowanych do waluty obcej, w związku z powstaniem przychodu z tytułu zastosowania ujemnego oprocentowania. W myśl § 3 rozporządzenia w sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe: kwoty wierzytelności, o których mowa w § 1, obejmują: 1)  kwoty kredytu (kapitału); 2)  odsetki, w tym odsetki skapitalizowane, i prowizje; 3)  opłaty, jeżeli ich poniesienie przez kredytobiorcę było niezbędne do zawarcia umowy kredytu, z wyjątkiem kosztów usług dodatkowych, w szczególności ubezpieczeń. Z kolei § 7 ww. rozporządzenia stanowi, że: zaniechanie, o którym mowa w § 1 i § 2, ma zastosowanie do dochodów (przychodów) uzyskanych od dnia 1 stycznia 2019 r. do dnia 31 grudnia 2021 r. Natomiast § 4 komentowanego rozporządzenia reguluje, że: przez własne cele mieszkaniowe, o których mowa w § 1, rozumie się wydatki na cele, o których mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2019 r. poz. 1387, z późn. zm.). Zgodnie z treścią ww. art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych: za wydatki poniesione na cele, o których mowa w ust. 1 pkt 131, uważa się wydatki poniesione na: a)  nabycie budynku mieszkalnego, jego części lub udziału w takim budynku, lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość lub udziału w takim lokalu, a także na nabycie gruntu lub udziału w gruncie albo prawa użytkowania wieczystego gruntu lub udziału w takim prawie, związanych z tym budynkiem lub lokalem, b)  nabycie spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub udziału w takim prawie, prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej lub udziału w takim prawie, c)  nabycie gruntu pod budowę budynku mieszkalnego lub udziału w takim gruncie, prawa użytkowania wieczystego takiego gruntu lub udziału w takim prawie, w tym również z rozpoczętą budową budynku mieszkalnego, oraz nabycie innego gruntu lub udziału w gruncie, prawa użytkowania wieczystego gruntu lub udziału w takim prawie, jeżeli w okresie, o którym mowa w ust. 1 pkt 131, grunt ten zmieni przeznaczenie na grunt pod budowę budynku mieszkalnego, d)  budowę, rozbudowę, nadbudowę, przebudowę lub remont własnego budynku mieszkalnego, jego części lub własnego lokalu mieszkalnego, e)  rozbudowę, nadbudowę, przebudowę lub adaptację na cele mieszkalne własnego budynku niemieszkalnego, jego części, własnego lokalu niemieszkalnego lub własnego pomieszczenia niemieszkalnego ‒    położonych w państwie członkowskim Unii Europejskiej lub w innym państwie należącym do Europejskiego Obszaru Gospodarczego albo w Konfederacji Szwajcarskiej. Zgodnie ze zdaniem pierwszym art. 21 ust. 26 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych: przez własny budynek, lokal lub pomieszczenie, o których mowa w ust. 25 pkt 1 lit. d i e, rozumie się budynek, lokal lub pomieszczenie stanowiące własność lub współwłasność podatnika lub do którego podatnikowi przysługuje spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu, prawo do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej lub udział w takich prawach. Z powyższego wynika, zatem że zaniechanie poboru podatku znajdzie zastosowanie do umorzonych osobom fizycznym kwot wierzytelności z tytułu kredytów zaciągniętych na własne cele mieszkaniowe przez osobę, która była właścicielem lub współwłaścicielem tej nieruchomości i zabezpieczonych hipotecznie, udzielonych przed dniem 15 stycznia 2015 r. przez podmioty uprawnione do udzielania kredytów na podstawie odrębnych ustaw, w przypadku, gdy osoba fizyczna, której umorzono zobowiązanie z tytułu kredytu nie skorzystała z umorzenia zobowiązania z tytułu innego kredytu na własne cele mieszkaniowe zabezpieczonego hipotecznie (§ 1 pkt 1 ww. rozporządzenia) stanowiącego własność lub współwłasność podatnika. Na mocy art. 31 § 1 ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy (Dz. U. z 2020 r. poz. 1359 ze zm.): z chwilą zawarcia małżeństwa powstaje między małżonkami z mocy ustawy wspólność majątkowa (wspólność ustawowa) obejmująca przedmioty majątkowe nabyte w czasie jej trwania przez oboje małżonków lub przez jednego z nich (majątek wspólny). Przedmioty majątkowe nieobjęte wspólnością ustawową należą do majątku osobistego każdego z małżonków. Zgodnie z art. 33 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego: Do majątku osobistego każdego z małżonków należą: 1)  przedmioty majątkowe nabyte przed powstaniem wspólności ustawowej; 2)  przedmioty majątkowe nabyte przez dziedziczenie, zapis lub darowiznę, chyba że spadkodawca lub darczyńca inaczej postanowił; 3)  prawa majątkowe wynikające ze wspólności łącznej podlegającej odrębnym przepisom; 4)  przedmioty majątkowe służące wyłącznie do zaspokajania osobistych potrzeb jednego z małżonków; 5)  prawa niezbywalne, które mogą przysługiwać tylko jednej osobie; 6)  przedmioty uzyskane z tytułu odszkodowania za uszkodzenie ciała lub wywołanie rozstroju zdrowia albo z tytułu zadośćuczynienia za doznaną krzywdę; nie dotyczy to jednak renty należnej poszkodowanemu małżonkowi z powodu całkowitej lub częściowej utraty zdolności do pracy zarobkowej albo z powodu zwiększenia się jego potrzeb lub zmniejszenia widoków powodzenia na przyszłość; 7)  wierzytelności z tytułu wynagrodzenia za pracę lub z tytułu innej działalności zarobkowej jednego z małżonków; 8)  przedmioty majątkowe uzyskane z tytułu nagrody za osobiste osiągnięcia jednego z małżonków; 9)  prawa autorskie i prawa pokrewne, prawa własności przemysłowej oraz inne prawa twórcy; 10)  przedmioty majątkowe nabyte w zamian za składniki majątku osobistego, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Mając na uwadze przedstawiony we wniosku opis zdarzenia oraz powołane powyższej przepisy prawa stwierdzić należy, że w stosunku do uzyskanego przez Pana przychodu związanego z umorzeniem wierzytelności z tytułu kredytu hipotecznego nie znajdzie zastosowania zaniechanie poboru podatku dochodowego od osób fizycznych na podstawie rozporządzenia Ministra Rozwoju i Finansów z dnia 27 marca 2020 r. w sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe. Nie spełnia Pan bowiem wszystkich przesłanek umożliwiających zastosowanie ww. zaniechania. Jak wynika z wniosku nie posiada Pan prawa do omawianej nieruchomości – nie był i nie jest Pan jej właścicielem lub współwłaścicielem. Przedmiotowa nieruchomość nie została także włączona do majątku wspólnego poprzez zawarcie przez Pana i Pana żonę umowy rozszerzającej ustawową wspólność majątkową. Remontowany lokal mieszkalny jest własnością Pana żony, która nabyła go przed zawarciem związku małżeńskiego. Wydatki na cele, o których mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, odnoszą się natomiast do budynków, lokali lub pomieszczeń stanowiących własność lub współwłasność podatnika, lub do których podatnikowi przysługuje spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu, prawo do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej lub udział w takich prawach. Z wykładni językowej powołanego przepisu wynika zatem oczywista konstatacja, że niezbędną przesłanką jest legitymowanie się przez podatnika prawem własności (lub udziałem w takim prawie) budynku lub lokalu mieszkalnego, na który poniesiono wydatki. „Własny cel mieszkaniowy” jest nierozerwalnie związany z prawem własności. Powyższego nie zmienia fakt pozostawania Pana z żoną od 1983 r. we wspólności ustawowej majątkowej małżeńskiej, użytkowania nieruchomości, tj. zamieszkiwania (braku innego miejsca zamieszkania) i ponoszenia wszelkich kosztów z nią zawiązanych. Wobec powyższego Pana stanowisko należało uznać za nieprawidłowe. Dodatkowe informacje Informacja o zakresie rozstrzygnięcia Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji. Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji ‒    Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli: Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do interpretacji. ‒    Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej: 1)  z zastosowaniem art. 119a; 2)  w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; 3)  z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści. Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych. Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2022 r. poz. 329; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA): ‒    w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo ‒    w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA). Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA). Podstawa prawna dla wydania interpretacji Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm.).