0115-KDIT2.4011.77.2021.2.ENB

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 13 § 2a, art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2020 r., poz. 1325, z późn. zm.) Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z dnia 19 stycznia 2021 r. (data wpływu 22 stycznia 2021 r.), uzupełnionym w dniu 20 marca 2021 r., o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie ustalenia obowiązku podatkowego w Polsce – jest nieprawidłowe. UZASADNIENIE W dniu 22 stycznia 2021 r. wpłynął do tutejszego organu ww. wniosek, uzupełniony w dniu 20 marca 2021 r., o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie ustalenia obowiązku podatkowego w Polsce. We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny. W roku podatkowym 2020 Wnioskodawca mieszkał w Wielkiej Brytanii od dnia 1 stycznia 2020 r. do dnia 25 października 2020 r. Jednocześnie od dnia 3 stycznia 2020 r. do dnia 22 października 2020 r. Wnioskodawca pracował tam na rzecz pracodawcy posiadającego siedzibę w Wielkiej Brytanii (pracodawca ten nie posiada siedziby na terenie Rzeczypospolitej Polskiej). Wnioskodawca nie ma i nigdy nie miał żony ani dzieci. W Wielkiej Brytanii wynajmował pokój, za który opłacał tygodniowo czynsz najmu. Posiadał tam również konto bankowe, na które otrzymywał wypłatę wynagrodzenia ze stosunku pracy i dokonywał z niego płatności oraz wypłacał pieniądze na zakupy. Miał tam również swoich znajomych. W wyżej podanym okresie, nie przesyłał żadnych pieniędzy do Polski, mieszkał, pracował i prowadził życie na terenie Wielkiej Brytanii. W dniach od 13 września 2020 r. do 24 września 2020 r. przebywał na urlopie w Polsce. W dniu 25 października 2020 r. Wnioskodawca przyleciał do Polski, ponieważ Jego 82-letnia mama nie czuła się dobrze. Wnioskodawca miał zamiar wrócić do Wielkiej Brytanii na początku grudnia w celu znalezienia nowej pracy, gdyż w okresie poprzedzającym święta jest tam bardzo duże zapotrzebowanie na pracowników w wielu branżach. W dniu 20 listopada mama Wnioskodawcy trafiła do szpitala gdzie zmarła w dniu 7 grudnia 2020 r. W związku z tym Wnioskodawca musiał zostać w Polsce aby dopełnić formalności związane z pogrzebem oraz dziedziczeniem. W dniu 11 grudnia 2020 r. Wnioskodawca rozpoczął w Polsce pracę na umowę zlecenie. W dniu 21 grudnia 2020 r. u notariusza został sporządzony akt poświadczenia dziedziczenia, w związku z czym Wnioskodawca został właścicielem prawa odrębnej własności lokalu mieszkalnego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz właścicielem innych rzeczy po zmarłej mamie. W efekcie tych zdarzeń w roku podatkowym 2020 Wnioskodawca przebywał w Polsce od dnia 25 października 2020 r. do dnia 31 grudnia 2020 r. włącznie. Oprócz tego przebywał 12 dni na terenie Rzeczypospolitej Polskiej podczas urlopu, na który przyleciał z Wielkiej Brytanii. W roku podatkowym 2020 Wnioskodawca posiadał również konto bankowe w Polsce. W przesłanym uzupełnieniu Wnioskodawca wyjaśnił, że do Wielkiej Brytanii wyjechał (wyleciał) w dniu 28 października 2019 r. z zamiarem stałego pobytu w tym kraju. W 2020 r. Wnioskodawca posiadał miejsce zamieszkania dla celów podatkowych w Wielkiej Brytanii zgodnie z wewnętrznym prawem tego kraju. Przed dniem 25 października 2020 r. Wnioskodawca posiadał stałe miejsce zamieszkania w Wielkiej Brytanii, gdzie wynajmował pokój i zbierał pieniądze na wymagany wkład własny do kredytu hipotecznego na zakup domu w Wielkiej Brytanii. Przed 25 października 2020 r. w Polsce mieszkał ojciec Wnioskodawcy, z którym miał bardzo sporadyczny kontakt, oraz miał dalszą rodzinę (ciocie, kuzynów). Wnioskodawca nie posiadał w Polsce nieruchomości, inwestycji, kredytów. W Wielkiej Brytanii przed 25 października 2020 r. mieszkał kuzyn Wnioskodawcy. W Wielkiej Brytanii Wnioskodawca nie posiadał nieruchomości, inwestycji ani kredytów. Posiadał jedynie oszczędności, które pochodziły z uzyskiwanego wynagrodzenia za pracę. Przed dniem 25 października 2020 r. centrum interesów osobistych i gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) Wnioskodawcy znajdowało się w Wielkiej Brytanii. Przed dniem 25 października 2020 r. Wnioskodawca zazwyczaj przebywał w Wielkiej Brytanii. Po dniu 25 października 2020 r. Wnioskodawca posiadał stałe miejsce zamieszkania w Polsce. Po dniu 25 października 2020 r. centrum interesów osobistych i gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) Wnioskodawcy znajduje się w Polsce. Po 25 października 2020 r. Wnioskodawca zazwyczaj przebywa w Polsce. Po analizie treści wniosku, mając na względzie zakres kompetencji przyznanej tut. organowi i treść przepisu art. 14b ustawy Ordynacja podatkowa przyjęto, że intencją Wnioskodawcy było uzyskanie odpowiedzi na pytanie: Czy w związku ze stałym miejscem zamieszkania w roku podatkowym 2020 na terenie Wielkiej Brytanii (powyżej 183 dni) oraz posiadaniem w Wielkiej Brytanii centrum interesów osobistych oraz gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) od dnia 1 stycznia 2020 r. do dnia 25 października 2020 r., do Wnioskodawcy zastosowanie ma art. 3 ust. 2a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, i w konsekwencji wynagrodzenie w formie pensji otrzymane za pracę w Wielkiej Brytanii nie podlega opodatkowaniu w Polsce? Zdaniem Wnioskodawcy, biorąc pod uwagę art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a także art. 4 ust. 1, art. 4 ust. 2 oraz art. 14 ust. 1 Konwencji między Rzecząpospolitą Polską a Zjednoczonym Królestwem Wielkiej Brytanii i Irlandii północnej w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i od zysków majątkowych, do rozliczenia podatkowego za rok 2020 w Polsce będzie miał zastosowanie art. 3 ust. 2a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, zgodnie z którym osoby fizyczne, jeżeli nie mają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej miejsca zamieszkania podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów (przychodów) osiąganych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (ograniczony obowiązek podatkowy). Zgodnie z art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej uważa się osobę fizyczną, która: posiada na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej centrum interesów osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) lub przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku podatkowym. Należy przyjąć, że w roku podatkowym 2020 Wnioskodawca posiadał rezydencję podatkową (miejsce zamieszkania) w obu państwach czyli w Wielkiej Brytanii i w Polsce, dlatego że w okresie od 1 stycznia 2020 r. do 25 października 2020 r. mieszkał, pracował oraz miał centrum interesów osobistych i gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) w Wielkiej Brytanii, natomiast w okresie od 26 października 2020 r. do 31 grudnia 2020 r. włącznie miał centrum interesów osobistych i gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) w Polsce. Aby jednak stwierdzić jaki będzie ciążył na Wnioskodawcy obowiązek podatkowy w sytuacji takiego „konfliktu rezydencji podatkowych” należy odwołać się do właściwej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania zawartej przez Polskę z Wielką Brytanią. Zgodnie z art. 4 ust. 1 Konwencji między Rzecząpospolitą Polską a Zjednoczonym Królestwem Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i od zysków majątkowych w rozumieniu niniejszej konwencji określenie osoba mająca miejsce zamieszkania lub siedzibę w umawiającym się państwie i oznacza każdą osobę, która według prawa tego państwa podlega tam opodatkowaniu z uwagi na jej miejsce zamieszkania, miejsce stałego pobytu, siedzibę zarządu, miejsce utworzenia albo inne kryterium o podobnym charakterze i obejmuje również to państwo oraz jakąkolwiek jego jednostkę terytorialną lub organ lokalny jednakże, określenie to nie obejmuje osoby, która podlega opodatkowaniu w tym państwie tylko dlatego, że osiąga dochód lub zyski majątkowe ze źródeł w nim położonych. Na podstawie wyżej przytoczonego przepisu, Wnioskodawca uważa, że miał miejsce zamieszkania w obu państwach, dlatego należy zastosować kolejny przepis. Według art. 4 ust. 2 Konwencji między Rzecząpospolitą Polską a Zjednoczonym Królestwem Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i od zysków majątkowych jeżeli stosownie do postanowień ustępu 1 niniejszego artykułu osoba fizyczna ma miejsce zamieszkania w obu umawiających się państwach, wówczas jej status określa się zgodnie z następującymi zasadami: Osobę uważa się za mającą miejsce zamieszkania tylko w tym umawiającym się państwie, w którym ma stałe miejsce zamieszkania. Jeżeli ma ona stałe miejsce zamieszkania w obu państwach, wówczas uważa się ją za mającą miejsce zamieszkania tylko w tym państwie, z którym ma ściślejsze powiązania osobiste i gospodarcze ( ośrodek interesów życiowych); Jeżeli nie można ustalić, w którym państwie osoba ma ośrodek interesów życiowych, albo jeżeli nie posiada ona stałego miejsca zamieszkania w żadnym z państw, to uważa się ją za mającą miejsce zamieszkania tylko w tym państwie w którym zwykle przebywa; Jeżeli przebywa ona zazwyczaj w obu umawiających się państwach lub nie przebywa zazwyczaj w żadnym z nich, to uważa się ją za mającą miejsce zamieszkania tylko w tym państwie, którego jest obywatelem; Jeżeli osoba jest obywatelem obydwu umawiających się państw lub nie jest obywatelem żadnego z nich, to właściwe organy umawiających się państw rozstrzygną tę sprawę w drodze wzajemnego porozumienia. Biorąc pod uwagę punkt a) Wnioskodawca uważa, że stałe miejsce zamieszkania miał w Wielkiej Brytanii, gdzie mieszkał przez 299 dni w roku podatkowym 2020. Wnioskodawca miał również ściślejsze powiązania osobiste i gospodarcze (ośrodek interesów życiowych) albowiem pracował tam od 3 stycznia 2020 r. aż do 22 października 2020 r., a więc przez zdecydowanie większą część roku, wynajmował w Wielkiej Brytanii pokój, za który opłacał tygodniowo czynsz najmu. Posiadał tam również konto bankowe, na które otrzymywał wypłatę wynagrodzenia ze stosunku pracy i dokonywał z niego płatności oraz wypłacał pieniądze na zakupy. Miał tam również swoich znajomych. Biorąc pod uwagę punkt b) Wnioskodawca uważa, że miał miejsce zamieszkania w Wielkiej Brytanii, gdyż mieszkał w Wielkiej Brytanii przez 299 dni to znaczy, że zwykle przebywał w tym państwie. Zarówno punkt a) jak i punkt b) art. 4 ust. 2 jednoznacznie wskazuje, że miejsce zamieszkania miał na terenie Wielkiej Brytanii, gdyż miał ściślejsze powiązania osobiste i gospodarcze (ośrodek interesów życiowych ) i zwykle w ciągu roku podatkowego 2020 przebywał w Wielkiej Brytanii. Zgodnie z art. 14 ust. 1 Konwencji między Rzecząpospolitą Polską a Zjednoczonym Królestwem Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej w sprawie unikana podwójnego opodatkowana i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowana w zakresie podatków od dochodu i od zysków majątkowych pensje, płace i inne podobne wynagrodzenia które osoba mająca miejsce zamieszkania w umawiającym się państwie otrzymuje za pracę najemną podlegają opodatkowaniu tylko w tym państwie, chyba że praca wykonywana jest w drugim umawiającym się państwie jeżeli praca jest tam wykonywana to otrzymane za nią wynagrodzenie może być opodatkowane w tym drugim państwie. W okresie zamieszkania w Wielkiej Brytanii od 1 stycznia 2020 r. do 25 października 2020 r. Wnioskodawca otrzymywał pensje za pracę tylko na terenie Wielkiej Brytanii, ponieważ pracował tam na rzecz pracodawcy posiadającego siedzibę w Wielkiej Brytanii ( pracodawca ten nie posiada siedziby na terenie Rzeczypospolitej Polskiej) - co jest zgodne z wyżej przytoczonym przepisem i jasno wskazuje, że wynagrodzenie w formie pensji otrzymane za pracę w Wielkiej Brytanii podlega opodatkowaniu tylko w Wielkiej Brytanii. Pomimo, że wg art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych można przyjąć, że Wnioskodawca miał miejsce zamieszkania w obu krajach to przepisy art. 4 ust. 1, art. 4 ust. 2 oraz zwłaszcza art. 14 ust. 1 Konwencji między Rzecząpospolitą Polską a Zjednoczonym Królestwem Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i od zysków majątkowych, jednoznacznie rozstrzygają, że w roku podatkowym 2020 Wnioskodawca miał miejsce zamieszkania w Wielkiej Brytanii i dochody otrzymane w formie pensji w Wielkiej Brytanii podlegają opodatkowaniu tylko w Wielkiej Brytanii. Zastosowanie będzie miał więc art. 3 ust. 2a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego jest nieprawidłowe. Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2020 r. poz. 1426 z późn. zm.), osoby fizyczne, jeżeli mają miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów (nieograniczony obowiązek podatkowy). Na podstawie art. 3 ust. 1a ww. ustawy, za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uważa się osobę fizyczną, która: posiada na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej centrum interesów osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) lub przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku podatkowym. Zgodnie z art. 3 ust. 2a ww. ustawy, osoby fizyczne, jeżeli nie mają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej miejsca zamieszkania, podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów (przychodów) osiąganych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (ograniczony obowiązek podatkowy). Na podstawie art. 3 ust. 2b ustawy w brzmieniu obowiązującym do 30 grudnia 2020 r., za dochody (przychody) osiągane na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez podatników, o których mowa w ust. 2a, uważa się w szczególności dochody (przychody) z: pracy wykonywanej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy, bez względu na miejsce wypłaty wynagrodzenia; działalności wykonywanej osobiście na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, bez względu na miejsce wypłaty wynagrodzenia; działalności gospodarczej prowadzonej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, w tym poprzez położony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej zagraniczny zakład; położonej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nieruchomości lub praw do takiej nieruchomości, w tym ze zbycia jej w całości albo w części lub zbycia jakichkolwiek praw do takiej nieruchomości; papierów wartościowych oraz pochodnych instrumentów finansowych niebędących papierami wartościowymi, dopuszczonych do publicznego obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w ramach regulowanego rynku giełdowego, w tym uzyskane ze zbycia tych papierów albo instrumentów oraz z realizacji praw z nich wynikających; tytułu przeniesienia własności udziałów (akcji) w spółce, ogółu praw i obowiązków w spółce niebędącej osobą prawną lub tytułów uczestnictwa w funduszu inwestycyjnym, instytucji wspólnego inwestowania lub innej osobie prawnej lub z tytułu należności będących następstwem posiadania tych udziałów (akcji), ogółu praw i obowiązków lub tytułów uczestnictwa - jeżeli co najmniej 50% wartości aktywów takiej spółki, spółki niebędącej osobą prawną, funduszu inwestycyjnego, instytucji wspólnego inwestowania lub osoby prawnej, bezpośrednio lub pośrednio, stanowią nieruchomości położone na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub prawa do takich nieruchomości; tytułu należności regulowanych, w tym stawianych do dyspozycji, wypłacanych lub potrącanych, przez osoby fizyczne, osoby prawne albo jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej, mające miejsce zamieszkania, siedzibę lub zarząd na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, niezależnie od miejsca zawarcia umowy i wykonania świadczenia; niezrealizowanych zysków, o których mowa w art. 30da. Przepisy art. 3 ust. 1, 1a, 2a i 2b stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska (art. 4a ww. ustawy). Stosownie do art. 4 ust. 1 podpisanej w Londynie dnia 20 lipca 2006 r. Konwencji między Rzeczpospolitą Polską a Zjednoczonym Królestwem Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i zysków majątkowych (Dz. U. z 2006 r. Nr 250, poz. 1840, z późn. zm.) określenie „osoba mająca miejsce zamieszkania lub siedzibę w Umawiającym się Państwie” oznacza każdą osobę, która według prawa tego Państwa podlega tam opodatkowaniu, z uwagi na jej miejsce zamieszkania, miejsce stałego pobytu, siedzibę zarządu, miejsce utworzenia albo inne kryterium o podobnym charakterze, i obejmuje również to Państwo oraz jakąkolwiek jego jednostkę terytorialną lub organ lokalny. Jednakże określenie to nie obejmuje osoby, która podlega opodatkowaniu w tym Państwie tylko dlatego, że osiąga ona dochód lub zyski majątkowe ze źródeł w nim położonych. Zgodnie natomiast z art. 4 ust. 2 Konwencji, jeżeli stosownie do postanowień ustępu 1 niniejszego artykułu osoba fizyczna ma miejsce zamieszkania w obu Umawiających się Państwach, wówczas jej status określa się zgodnie z następującymi zasadami: osobę uważa się za mającą miejsce zamieszkania tylko w tym Umawiającym się Państwie, w którym ma ona stałe miejsce zamieszkania; jeżeli ma ona stałe miejsce zamieszkania w obu Państwach, wówczas uważa się ją za mającą miejsce zamieszkania tylko w tym Państwie, z którym ma ściślejsze powiązania osobiste i gospodarcze (ośrodek interesów życiowych); jeżeli nie można ustalić, w którym Państwie osoba ma ośrodek interesów życiowych, albo jeżeli nie posiada ona stałego miejsca zamieszkania w żadnym z Państw, to uważa się ją za mającą miejsce zamieszkania tylko w tym Państwie, w którym zwykle przebywa; jeżeli przebywa ona zazwyczaj w obu Umawiających się Państwach lub nie przebywa zazwyczaj w żadnym z nich, to uważa się ją za mającą miejsce zamieszkania tylko w tym Państwie, którego jest obywatelem; jeżeli osoba jest obywatelem obydwu Umawiających się Państw lub nie jest obywatelem żadnego z nich, to właściwe organy Umawiających się Państw rozstrzygną tę sprawę w drodze wzajemnego porozumienia. Przy czym wyjaśnienia wymaga, że postanowienia ww. art. 4 ust. 2 Konwencji, mają zastosowanie wyłącznie w sytuacji, gdy w myśl postanowień ust. 1 ww. Konwencji, osoba fizyczna ma miejsce zamieszkania w obu Umawiających się Państwach, tzn. gdy zachodzi kolizja ustawodawstw wewnętrznych obu państw w kwestii dotyczącej ustalenia miejsca zamieszkania. W konsekwencji reguły kolizyjne mają zastosowanie wyłącznie w sytuacji gdy podatnik w tym samym czasie ma miejsce zamieszkania w obu umawiających się państwach. Definicja „osoby mającej miejsce zamieszkania w Umawiającym się Państwie” odnosi się bowiem bezpośrednio do określenia „miejsca zamieszkania” przyjętego w ustawodawstwach wewnętrznych państw i uwzględnia różne formy więzi osobistej z państwem, które we własnym ustawodawstwie ustala podstawę do nieograniczonego obowiązku podatkowego. Ustalenie miejsca zamieszkania podatnika decyduje o zakresie ciążącego na nim obowiązku podatkowego. Inaczej mówiąc, od miejsca zamieszkania zależy czy podatnik podlega nieograniczonemu, czy ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce. Nieograniczonym obowiązkiem podatkowym objęci są podatnicy, którzy w Polsce mają miejsce zamieszkania. Podlegają oni obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów. Natomiast jeśli podatnik będzie miał miejsce zamieszkania za granicą, to w Polsce będzie płacił podatek tylko od dochodów (przychodów) uzyskanych w danym roku podatkowym w Polsce (ograniczony obowiązek podatkowy). Przepis art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wskazuje na dwa warunki, od spełnienia których uzależnia się kwalifikację danej osoby jako mającej miejsce zamieszkania w Polsce. Powyższe przesłanki są rozdzielone spójnikiem "lub", co jest równoznaczne z tym, że wystarczy spełnienie którejkolwiek z nich, aby uznać, że osoba posiada miejsce zamieszkania w Polsce, a co za tym idzie - podlega w kraju nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu, czyli opodatkowaniu od wszystkich osiąganych dochodów. Jako pierwszy warunek pozwalający na uznanie osoby za mającą miejsce zamieszkania na terytorium RP przepis wskazuje posiadanie centrum interesów osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych). Przesłanka ta została skonstruowana w bardzo szeroki sposób, jeśli chodzi o zakreśloną grupę osób, które na potrzeby podatku dochodowego od osób fizycznych posiadają w Polsce ośrodek interesów życiowych. Wynikać może to z użycia w powołanym powyżej przepisie spójnika "lub" w sformułowaniu "centrum interesów osobistych lub gospodarczych" dla doprecyzowania kiedy uznaje się daną osobę za mającą miejsce zamieszkania na terytorium RP. Tym samym określona osoba, która ma ścisłe powiązania biznesowe czy też gospodarcze w Polsce, a całą rodzinę i znajomych w innym państwie, może w takiej sytuacji podlegać opodatkowaniu w Polsce od całości swoich dochodów. Za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej uważa się również osobę fizyczną, która przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku podatkowym. W świetle art. 3 ust. 1a analizowany warunek stanowi samodzielną podstawę do uznawania określonej kategorii osób za rezydentów, niezależną od omówionego powyżej posiadania na terytorium RP centrum interesów życiowych. Wymienione powyżej kryteria stosuje się z uwzględnieniem art. 4 ww. umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania. Przy tym wskazać należy, iż według Komentarza do Modelowej Konwencji OECD posiadanie stałego ogniska domowego oznacza, iż osoba fizyczna urządziła je i zastrzegła dla swojego trwałego użytkowania, w przeciwieństwie do przebywania w konkretnym miejscu, ale w takich warunkach, z których wynika, że dany pobyt jest zamierzony na krótki czas. Zgodnie z Komentarzem, istotnym czynnikiem jest trwałość zamieszkania, dbałość o ognisko domowe, co należy rozumieć, że osoba zainteresowana czyni wszystko, co jest niezbędne, aby mieć to mieszkanie do własnej dyspozycji w każdym czasie, w sposób ciągły, a nie od czasu do czasu, na pobyt, który z różnych względów może mieć charakter krótkotrwały. Jeżeli osoba fizyczna posiada ognisko domowe w obu Umawiających się państwach, wówczas pierwszeństwo ma państwo, z którym osobiste i ekonomiczne powiązania danej osoby są ściślejsze. Przez takie powiązania, Komentarz nakazuje rozumieć ośrodek interesów życiowych, przy ustalaniu którego należy wziąć pod uwagę stosunki rodzinne i towarzyskie, zatrudnienie, działalność polityczną, kulturalną i wszelką inną, miejsce działalności gospodarczej i miejsce, z którego zarządza swoim mieniem. Wszystkie te okoliczności należy rozważyć w całości, uwzględniając indywidualne postępowanie danej osoby. Jeśli miejsca zamieszkania nie można ustalić na podstawie tego kryterium, należy ustalić je biorąc pod uwagę przede wszystkim miejsce, w którym osoba fizyczna zwykle przebywa, a następnie obywatelstwo danej osoby. Tekst Modelowej Konwencji stanowiącej wzór umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania zawieranych przez Polskę, jak i brzmienie Komentarza do niej zostały wypracowane w drodze konsensusu przez wszystkie państwa członkowskie OECD, które zobowiązały się tym samym do stosowania zawartych w nich postanowień. Modelowa Konwencja, jak i Komentarz do niej, nie są źródłem powszechnie obowiązującego prawa, natomiast stanowią wskazówkę, jak należy interpretować zapisy umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania. Z opisu stanu faktycznego wynika, że w roku podatkowym 2020 Wnioskodawca mieszkał w Wielkiej Brytanii od dnia 1 stycznia 2020 r. do dnia 25 października 2020 r. Jednocześnie od dnia 3 stycznia 2020 r. do dnia 22 października 2020 r. Wnioskodawca pracował tam na rzecz pracodawcy posiadającego siedzibę w Wielkiej Brytanii (pracodawca ten nie posiada siedziby na terenie Rzeczypospolitej Polskiej). Wnioskodawca nie ma i nigdy nie miał żony ani dzieci. W Wielkiej Brytanii wynajmował pokój, za który opłacał tygodniowo czynsz najmu. Posiadał tam również konto bankowe, na które otrzymywał wypłatę wynagrodzenia ze stosunku pracy i dokonywał z niego płatności oraz wypłacał pieniądze na zakupy. Miał tam również swoich znajomych. W wyżej podanym okresie, nie przesyłał żadnych pieniędzy do Polski, mieszkał, pracował i prowadził życie na terenie Wielkiej Brytanii. W dniach od 13 września 2020 r. do 24 września 2020 r. przebywał na urlopie w Polsce. W dniu 25 października Wnioskodawca przyleciał do Polski, ponieważ Jego 82-letnia mama nie czuła się dobrze. Wnioskodawca miał zamiar wrócić do Wielkiej Brytanii na początku grudnia w celu znalezienia nowej pracy, gdyż w okresie poprzedzającym święta jest tam bardzo duże zapotrzebowanie na pracowników w wielu branżach. W dniu 20 listopada mama Wnioskodawcy trafiła do szpitala gdzie zmarła w dniu 7 grudnia 2020 r. W związku z tym Wnioskodawca musiał zostać w Polsce aby dopełnić formalności związane z pogrzebem oraz dziedziczeniem. W dniu 11 grudnia 2020 r. Wnioskodawca rozpoczął w Polsce pracę na umowę zlecenie. W dniu 21 grudnia 2020 r. u notariusza został sporządzony akt poświadczenia dziedziczenia, w związku z czym Wnioskodawca został właścicielem prawa odrębnej własności lokalu mieszkalnego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz właścicielem innych rzeczy po zmarłej mamie. W efekcie tych zdarzeń w roku podatkowym 2020 Wnioskodawca przebywał w Polsce od dnia 25 października 2020 r. do dnia 31 grudnia 2020 r. włącznie. Oprócz tego przebywał 12 dni na terenie Rzeczypospolitej Polskiej podczas urlopu, na który przyleciał z Wielkiej Brytanii. W roku podatkowym 2020 Wnioskodawca posiadał również konto bankowe w Polsce. W przesłanym uzupełnieniu Wnioskodawca wyjaśnił, że do Wielkiej Brytanii wyjechał (wyleciał) w dniu 28 października 2019 r. z zamiarem stałego pobytu w tym kraju. W 2020 r. Wnioskodawca posiadał miejsce zamieszkania dla celów podatkowych w Wielkiej Brytanii zgodnie z wewnętrznym prawem tego kraju. Przed dniem 25 października 2020 r. Wnioskodawca posiadał stałe miejsce zamieszkania w Wielkiej Brytanii, gdzie wynajmował pokój i zbierał pieniądze na wymagany wkład własny do kredytu hipotecznego na zakup domu w Wielkiej Brytanii. Przed 25 października 2020 r. w Polsce mieszkał ojciec Wnioskodawcy, z którym miał bardzo sporadyczny kontakt, oraz miał dalszą rodzinę (ciocie, kuzynów). Wnioskodawca nie posiadał w Polsce nieruchomości, inwestycji, kredytów. W Wielkiej Brytanii przed 25 października 2020 r. mieszkał kuzyn Wnioskodawcy. W Wielkiej Brytanii Wnioskodawca nie posiadał nieruchomości, inwestycji ani kredytów, posiadał jedynie oszczędności, które pochodziły z uzyskiwanego wynagrodzenia za pracę. Przed dniem 25 października 2020 r. centrum interesów osobistych i gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) Wnioskodawcy znajdowało się w Wielkiej Brytanii. Przed dniem 25 października 2020 r. Wnioskodawca zazwyczaj przebywał w Wielkiej Brytanii. Po dniu 25 października 2020 r. Wnioskodawca posiadał stałe miejsce zamieszkania w Polsce. Po dniu 25 października 2020 r. centrum interesów osobistych i gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) Wnioskodawcy znajduje się w Polsce. Po 25 października 2020 r. Wnioskodawca zazwyczaj przebywa w Polsce. Mając zatem na uwadze, że Wnioskodawca w 2019 r. wyjechał z zamiarem stałego pobytu do Wielkiej Brytanii, gdzie podjął pracę, zamierzał zakupić dom oraz gdzie do dnia 25 października 2020 r. znajdowało się Jego centrum interesów osobistych i gospodarczych, uznać należy, że w 2020 r. - do momentu powrotu do Polski, tj. do dnia 25 października Wnioskodawca nie posiadał miejsca zamieszkania dla celów podatkowych na terenie Polski. W konsekwencji Wnioskodawca w okresie od 1 stycznia do 25 października 2020 r. podlegał w Polsce ograniczonemu obowiązkowi podatkowi, o którym mowa w art. 3 ust. 2a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, tj. wyłącznie od dochodów (przychodów) osiąganych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Oznacza to, że dochody osiągnięte w tym czasie w Wielkiej Brytanii z tytułu wykonywanej tam pracy nie podlegały opodatkowaniu w Polsce. Natomiast mając na uwadze, że w związku z powrotem do Polski Wnioskodawca przeniósł do Polski centrum interesów osobistych i gospodarczych, uznać należy, że od momentu powrotu Wnioskodawca podlega w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu, o którym mowa w art. 3 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, co oznacza, że w Polsce podlega obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów (nieograniczony obowiązek podatkowy). Tak więc co do zasady dochody (przychody) uzyskane po powrocie do Polski, bez względu na miejsce położenia ich źródeł podlegają opodatkowaniu w Polsce. W konsekwencji, mając na uwadze, że Wnioskodawca uzasadniając własne stanowisko powołał się na „konflikt rezydencji podatkowych” i zastosowanie metod kolizyjnych oraz w myśl zasady, że wadliwa argumentacja prawna przedstawiona we wniosku, przy prawidłowo wywiedzionym skutku prawnym, winna skutkować uznaniem stanowiska podatnika za nieprawidłowe, stanowisko Wnioskodawcy należało uznać za nieprawidłowe. Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia. Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem zdarzenia podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona interpretacja traci swoją aktualność. Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej: z zastosowaniem art. 119a; w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści. Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych (art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej). Powyższe unormowania należy odczytywać łącznie z przepisami art. 33 ustawy z 23 października 2018 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ustawy – Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 2193), wprowadzającymi regulacje intertemporalne. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, z późn. zm.). Skargę wnosi się w dwóch egzemplarzach (art. 47 § 1 ww. ustawy) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała lub drogą elektroniczną na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 54 § 1a ww. ustawy), w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a (art. 53 § 1 ww. ustawy). Jednocześnie, zgodnie z art. 57a ww. ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W przypadku wnoszenia skargi w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego i stanu epidemii jako najwłaściwszy proponuje się kontakt z wykorzystaniem systemu teleinformatycznego ePUAP.