0115-KDIT2.4011.810.2021.2.HD

Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe Szanowni Państwo, stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego jest prawidłowe. Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej 26 listopada 2021 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy obowiązków płatnika w związku z przekazywaniem na rzecz pracowników upominków. Uzupełnili go Państwo – w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 21 lutego 2022 r. (data wpływu). Treść wniosku jest następująca: Opis zdarzenia przyszłego Spółka (Wnioskodawca) jest spółką prowadzącą działalność na terenie Polski. Wnioskodawca prowadzi działalność produkcyjną i zatrudnia pracowników. W ramach działalności Spółka prowadzi szereg inicjatyw związanych z budowaniem pozytywnego wizerunku i relacji z pracownikami, co w przyszłości ma być bodźcem do bardziej efektywnej pracy. Wnioskodawca, budując zaangażowanie pracowników oraz doceniając ich wkład w działania firmy, planuje zakupić upominki dla pracowników z tytułu ich czynnego udziału w spotkaniach i akcjach organizowanych przez Spółkę, tj. corocznej ankiety, spotkań podsumowujących i organizacyjnych, spotkań okazjonalnych, itp. Prezenty postawione będą do dyspozycji w stołówce lub dziale HR dla każdego pracownika. Pracodawca nie przewiduje żadnej formy poświadczania odbioru ani kontroli nad ilością odebraną przez poszczególnych pracowników. Prawdopodobnie część pracowników nie odbierze wystawionych upominków. Spółka dopuszcza możliwość zakupienia upominków o jednostkowej wartości nie większej niż 50 zł netto, tj.: ‒    gadżety z logo firmy, np. parasolki, kubki, bidony, torby, notesy, długopisy, itp., ‒    gadżety bez logo firmowego – parasolki, kubki, bidony, torby, gadżety elektroniczne, itp. Do otrzymania ww. gadżetów uprawniony będzie każdy pracownik. Upominki będą finansowane ze środków obrotowych Spółki i nie będą w żaden sposób powiązane z wykonywaną przez pracowników pracą, zajmowanymi stanowiskami lub stażem pracy. Nie będą też stanowiły żadnej formy wynagrodzenia za pracę. Będą natomiast związane z różnego rodzaju okazjami, wydarzeniami ważnymi dla firmy i jej pracowników, np. wprowadzenie nowej platformy komunikacyjnej, przeprowadzenie ankiety pracowniczej, uczczenie jakiejś ważnej rocznicy lub wydarzenia. Ponadto, zawierane z pracownikami umowy o pracę, regulaminy pracy i inne akty wewnętrzne Spółki nie przewidują przekazywania na rzecz pracowników ww. upominków. Pracownicy nie mogą dochodzić wydania przedmiotu planowanego upominku na podstawie stosunku prawnego lub innego roszczenia. Gadżety będą ogólnodostępne dla pracowników w określonym czasie. Pytanie Czy gadżety postawione przez Spółkę do dyspozycji dla pracowników stanowią przychód ze stosunku pracy jako nieodpłatne świadczenia zgodnie z art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych i czy w związku z tym na Spółce spoczywają obowiązki płatnika podatku dochodowego związane z tym przekazaniem zgodnie z art. 31 tej ustawy? Państwa stanowisko w sprawie Zdaniem Spółki, gadżety postawione do dyspozycji przez Spółkę dla pracowników nie stanowią przychodów ze stosunku pracy jako nieodpłatne świadczenia, a w związku z tym na Spółce nie spoczywają obowiązki płatnika podatku dochodowego związane z tym przekazaniem. Gadżety, które chce udostępnić pracownikom Spółka, nie zostały udostępnione na podstawie zgody pracownika i mają charakter wyłącznie dobrowolny. Pracodawca nie jest w stanie przypisać wymiernej korzyści indywidualnemu pracownikowi, a co za tym idzie określić przychodu pracownika z tego tytułu i pobrać oraz odprowadzić zaliczkę na podatek dochodowy. Ponadto, nie stanowi to dla pracownika realnego przysporzenia majątkowego (korzyści), którego efekt jest uchwytny w jego majątku, gdyż to Spółka dąży do osiągnięcia celu w postaci motywacji i zaangażowania pracownika poprzez przekazane upominki. W wyroku z 8 lipca 2014 r. sygn. akt K 7/13 TK Trybunał Konstytucyjny wyjaśnił, że za przychód pracownika mogą być uznane świadczenia, które: ‒    po pierwsze, zostały spełnione za zgodą pracownika (skorzystał z nich w pełni dobrowolnie), ‒    po drugie, zostały spełnione w jego interesie (a nie w interesie pracodawcy) i przyniosły mu korzyść w postaci powiększenia aktywów lub uniknięcia wydatku, który musiałby ponieść, ‒    po trzecie, korzyść ta jest wymierna i przypisana indywidualnemu pracownikowi (nie jest dostępna w sposób ogólny dla wszystkich podmiotów). O powstaniu przychodu z tytułu otrzymania od pracodawcy nieodpłatnych świadczeń decyduje łączne spełnienie określonych wyżej przesłanek. TK wskazał m.in., że nieodpłatne świadczenie, aby mogło stanowić dochód pracownika, musi być „zapłatą za pracę dokonywaną czymś innym niż pieniądz”. W ocenie Trybunału: (...) za takim zapatrywaniem przemawia wyraźnie zestawienie przepisów: art. 12 ust. 1 z art. 21 ust. 1 i z art. 11 ust. 1 ustawy o PDOF. Ich lektura prowadzi wprost do wniosku, że „inne świadczenia nieodpłatne” traktowane są przez ustawodawcę jako forma przysporzenia wśród innych form, przede wszystkim – pieniędzy (...). A zatem chodzi o korzyści, które pracownik otrzymuje do własnej dyspozycji, którymi może swobodnie rozporządzać, przeznaczając je na zaspokojenie własnych potrzeb. TK wyjaśnił także, że: (...) świadczenia uzyskiwane od pracodawcy, niezależnie od tego, czy są dokonywane w formie pieniężnej, czy w formie świadczenia rzeczowego lub usługi, aby podlegały opodatkowaniu, muszą prowadzić do pojawienia się po stronie pracownika dochodu, czyli korzyści majątkowej, która może wystąpić w dwóch postaciach: prowadzi do powiększenia aktywów, co jest zwykłym skutkiem wypłaty pieniędzy, albo do zaoszczędzenia wydatków, co może być następstwem świadczenia rzeczowego lub w formie usługi. W wyniku takiego świadczenia w majątku pracownika nie pojawia się wprawdzie realny dochód (w znaczeniu ekonomicznym), ale ponieważ – jak wskazano w pkt 3.2.4. uzasadnienia – znaczenie dochodu na gruncie u.p.d.o.f. jest szersze, zaoszczędzenie wydatków musi być traktowane na równi z przyrostem majątku. (...) Ponadto, jak wynika z interpretacji indywidualnej Ministra Finansów z 18 września 2015 r. nr DD3.8222.2.383.2015.KDJ, wnioskodawca zwrócił się do organu podatkowego z zapytaniem czy wartość „zestawu” promującego nową markę spółki, składającego się z drobnych przedmiotów wykorzystywanych głównie w miejscu pracy, takich jak np. kubek termiczny, torba śniadaniowa, długopis, czy tzw. smycz na służbowy identyfikator, itp. otrzymanego przez pracownika, stanowi u niego przychód z tytułu nieodpłatnych świadczeń podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Zdaniem wnioskodawcy w tym przypadku przychód nie wystąpi. Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu uznał to stanowisko za nieprawidłowe. Natomiast Minister Finansów przyznał rację wnioskodawcy i zmienił interpretację Dyrektora Izby Skarbowej. W interpretacji zmieniającej czytamy: kwestia opodatkowania nieodpłatnych świadczeń otrzymywanych przez pracowników od pracodawców budziła wątpliwości po stronie pracowników oraz pracodawców i prowadziła do sporów interpretacyjnych. Orzecznictwo sądów administracyjnych w tej materii również było niejednolite. Zagadnienie to zostało ostatecznie rozstrzygnięte przez Trybunał Konstytucyjny, który w wyroku z 8 lipca 2014 r. sygn. akt K 7/13 stwierdził: zdaniem Trybunału, przeprowadzona (...) analiza pozwala na określenie cech istotnych kategorii „innych nieodpłatnych świadczeń” jako przychodu w rozumieniu art. 12 ust. 1 i art. 11 ust. 1 u.p.d.o.f. Celem Spółki jest przede wszystkim budowanie większego zaangażowania i motywacji wśród pracowników oraz ich przywiązania do firmy. Pracownik nie uzyskuje osobistej korzyści, a nawet nie jest osobiście zaangażowany w dążeniu do uzyskania tego typu produktów. To Spółka przede wszystkim jest beneficjentem przyszłych korzyści wynikających z udostępnienia swoim pracowników tego typu produktów. Spółka nie prowadzi ewidencji i też nie przymusza poszczególnych pracowników do odbioru gadżetów, więc nie jest w stanie wycenić przysporzenia poszczególnego pracownika oraz zidentyfikować osoby, która odebrała prezent. A zatem, o powstaniu przychodu z tytułu otrzymania od pracodawcy nieodpłatnych świadczeń decyduje łączne spełnienie określonych przesłanek. Mając na uwadze powyższe w kontekście przedstawionego opisu zdarzenia przyszłego nie budzi wątpliwości, iż wszystkie przesłanki te nie zostały spełnione. Trudno bowiem mówić zarówno o przekazaniu gadżetu przez wnioskodawcę w interesie pracowników, gdyż jest to interes pracodawcy. Warunek przypisana indywidualnemu pracownikowi również nie może zostać spełniony, gdyż wnioskodawca zapewne zna wartość gadżetu, ale nie jest w stanie zidentyfikować i przypisać jego wartości pracownikowi. Niespełnienie tych kryteriów jest przesłanką do braku po stronie pracowników przychodu w rozumieniu ustawy. Wobec tak jednoznacznego stanowiska Trybunału Konstytucyjnego stwierdzić należy, iż otrzymanie przez pracowników od wnioskodawcy gadżetów nie stanowi dla nich przysporzenia majątkowego, a tym samym nie prowadzi do powstania po ich stronie przychodu z tytułu nieodpłatnego świadczenia, o którym mowa w art. 11 ust. 1 ustawy i nie stanowi przychodu ze stosunku pracy na podstawie art. 12 ust. 1 ustawy. Biorąc powyższe pod uwagę, Spółka nie jest zobowiązana do pobrania zaliczki na podatek dochodowy pracownika na podstawie art. 31 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Ocena stanowiska Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe. Uzasadnienie interpretacji indywidualnej Podstawową zasadą obowiązującą w przepisach ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2021 r. poz. 1128 ze zm.) jest zasada powszechności opodatkowania, która wyrażona została w art. 9 ust. 1 tej ustawy. Zgodnie z jego treścią: opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku. Treść powyższego przepisu wskazuje, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych podlegają wszelkiego rodzaju dochody uzyskane przez podatnika, z wyjątkiem tych, które zostały enumeratywnie wymienione w katalogu zwolnień przedmiotowych zawartym w powyższej ustawie bądź, od których zaniechano poboru podatku. W myśl art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych: przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń. Katalog źródeł przychodów podlegających opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych zawiera art. 10 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W myśl art. 12 ust. 1 ww. ustawy: za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych. Należy zauważyć, że użyty w art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych zwrot „w szczególności” oznacza, że wymieniane kategorie przychodów stanowią katalog otwarty. Przychodem ze stosunku pracy i stosunków pokrewnych są więc wszelkiego rodzaju wypłaty i świadczenia skutkujące u podatnika powstaniem przysporzenia majątkowego, mające swoje źródło w łączącym pracownika z pracodawcą stosunku pracy lub stosunku pokrewnym. Ponadto treść tego przepisu wskazuje, że do przychodów pracownika zaliczyć należy praktycznie wszystkie otrzymane przez niego świadczenia, które mógł on otrzymać od pracodawcy. Są nimi bowiem nie tylko wynagrodzenia, czyli świadczenia wprost wynikające z zawartej umowy o pracę, ale również wszystkie inne przychody (świadczenia), niezależnie od podstawy ich wypłaty, jeżeli w jakikolwiek sposób wiążą się z faktem wykonywania pracy. Oznacza to, że do przychodów pracownika ustawodawca zaliczył nie tylko pieniądze, ale także wartość świadczeń w naturze, czy świadczeń nieodpłatnych otrzymanych od pracodawcy. Tak szerokie zdefiniowanie pojęcia przychodu pracownika wskazuje, iż w każdym przypadku, w którym uzyska on realną korzyść, będzie powstawał obowiązek zwiększenia jego przychodu, z wyjątkiem świadczeń określonych w katalogu zwolnień przedmiotowych, zawartych w art. 21 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Ustawodawca do przychodów ze stosunku pracy zalicza bowiem nie tylko otrzymane pieniądze, ale i świadczenia, które przybrały postać rzeczy (produktu), wykonania usługi, bądź udostępnienia rzeczy lub praw. Na mocy art. 12 ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych: wartość pieniężną innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych ustala się według zasad określonych w art. 11 ust. 2-2b. Na mocy art. 11 ust. 2 ww. ustawy: wartość pieniężną świadczeń w naturze, z zastrzeżeniem ust. 2c oraz art. 12 ust. 2-2c, określa się na podstawie cen rynkowych stosowanych w obrocie rzeczami lub prawami tego samego rodzaju i gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich stanu i stopnia zużycia oraz czasu i miejsca ich uzyskania. Z kolei, zgodnie z treścią art. 11 ust. 2a cytowanej ustawy:  wartość pieniężną innych nieodpłatnych świadczeń ustala się: 1)  jeżeli przedmiotem świadczenia są usługi wchodzące w zakres działalności gospodarczej dokonującego świadczenia – według cen stosowanych wobec innych odbiorców; 2)  jeżeli przedmiotem świadczeń są usługi zakupione – według cen zakupu; 3)  jeżeli przedmiotem świadczeń jest udostępnienie lokalu lub budynku – według równowartości czynszu, jaki przysługiwałby w razie zawarcia umowy najmu tego lokalu lub budynku; 4)  w pozostałych przypadkach – na podstawie cen rynkowych stosowanych przy świadczeniu usług lub udostępnianiu rzeczy lub praw tego samego rodzaju i gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich stanu i stopnia zużycia oraz czasu i miejsca udostępnienia. Jednocześnie należy zauważyć, iż przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie zawierają legalnej definicji nieodpłatnych świadczeń, o których mowa w art. 11 ust. 1 i 2-2b oraz art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Rozumienie tego pojęcia zostało jednak wypracowane w judykaturze. W uchwałach z dnia 18 listopada 2002 r. sygn. akt FPS 9/02 oraz z 16 października 2006 r. sygn. akt FPS 1/06 Naczelny Sąd Administracyjny ustalił znaczenie tego terminu w oparciu o przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż na gruncie tej ustawy termin „nieodpłatne świadczenie” ma szerszy zakres niż w prawie cywilnym, obejmuje bowiem wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne, których następstwem jest uzyskanie korzyści kosztem innego podmiotu lub te wszystkie zdarzenia prawne i zdarzenia gospodarcze w działalności osób prawnych, których skutkiem jest nieodpłatne, tj. niezwiązane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu przysporzenie majątku tej osobie, mające konkretny wymiar finansowy. W uchwale z dnia 24 maja 2010 r. sygn. akt II FPS 1/10 NSA potwierdził powyższe stanowisko uznając, że ma ono również zastosowanie do podatku dochodowego od osób fizycznych w stosunku do sytuacji wynikających z art. 11 ust. 1 w związku z art. 12 ust. 1 i 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Kwestia rozumienia pojęcia „innych nieodpłatnych świadczeń” – w kontekście świadczeń pracowniczych – była również przedmiotem analizy Trybunału Konstytucyjnego, który w wyroku z dnia 8 lipca 2014 r. sygn. akt K 7/13 wskazał na obiektywne kryteria, którymi należy się kierować przy określaniu, czy w analizowanym przypadku mamy do czynienia z nieodpłatnym świadczeniem na rzecz pracownika. Przede wszystkim kryterium tym musi być obiektywna ocena, czy świadczenie leży w interesie pracownika, a jest tak wtedy, gdy stanowi ono realne przysporzenie majątkowe (korzyść), którego efekt jest uchwytny w majątku pracownika. Zastosowanie tego obiektywnego kryterium wyróżnienia świadczeń będących przychodem pracownika, zdaniem Trybunału Konstytucyjnego, prowadzi do wniosku, że zaoszczędzenie wydatku przez pracownika może stanowić przysporzenie objęte podatkiem dochodowym. Taka ocena jest jednak poprawna tylko wtedy, gdy świadczenia te pracodawca spełnia na wniosek pracownika lub dysponując uprzednią zgodą pracownika na ich przyjęcie. Zgoda pracownika na skorzystanie ze świadczenia wyraża bowiem ocenę pracownika, że świadczenie – z punktu widzenia jego sytuacji zawodowej, życiowej, rodzinnej – jest celowe i przydatne, leży w jego interesie. W konsekwencji, zdaniem Trybunału, przeprowadzona powyżej analiza pozwala na określenie cech istotnych kategorii „innych nieodpłatnych świadczeń” jako przychodu w rozumieniu art. 12 ust. 1 i art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Należy przyjąć, że za przychód pracownika mogą być uznane świadczenia, które: ‒    po pierwsze, zostały spełnione za zgodą pracownika (skorzystał z nich w pełni dobrowolnie), ‒    po drugie, zostały spełnione w jego interesie (a nie w interesie pracodawcy) i przyniosły mu korzyść w postaci powiększenia aktywów lub uniknięcia wydatku, który musiałby ponieść, ‒    po trzecie, korzyść ta jest wymierna i przypisana indywidualnemu pracownikowi (nie jest dostępna w sposób ogólny dla wszystkich podmiotów). Ponadto warunkiem uznania, iż dane świadczenie w naturze stanowi nieodpłatne świadczenie w rozumieniu wskazanych wyżej przepisów podatkowych jest faktyczne otrzymanie świadczenia przez pracownika. W świetle powyższego, dla uznania świadczenia za przychód w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych podatnik musi świadczenie otrzymać, świadczenie musi być spełnione w jego interesie i za jego zgodą, musi być korzystne dla pracownika, a uzyskana korzyść musi być wymierna i przypisana indywidualnemu pracownikowi. Artykuł 31 przytoczonej ustawy stanowi, że: osoby fizyczne, osoby prawne oraz jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej, zwane dalej „zakładami pracy”, są obowiązane jako płatnicy obliczać i pobierać w ciągu roku zaliczki na podatek dochodowy od osób, które uzyskują od tych zakładów przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej lub spółdzielczego stosunku pracy, zasiłki pieniężne z ubezpieczenia społecznego wypłacane przez zakłady pracy, a w spółdzielniach pracy – wypłaty z tytułu udziału w nadwyżce bilansowej. Biorąc pod uwagę przedstawiony we wniosku opis zdarzenia, powołane przepisy prawa podatkowego oraz wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 8 lipca 2014 r. należy uznać, że wartość upominków (gadżetów) przekazywanych przez Spółkę pracownikom nie stanowi dla nich przychodu w rozumieniu art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W konsekwencji, na Wnioskodawcy nie będą ciążyć obowiązki płatnika, o których mowa w art. 31 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych podatku. Jak bowiem wynika z wniosku upominki (o jednostkowej wartości nie większej niż 50 zł netto, tj.: gadżety z logo firmy, np. parasolki, kubki, bidony, torby, notesy, długopisy oraz gadżety bez logo firmowego: parasolki, kubki, bidony, torby, gadżety elektroniczne, itp.) nie stanowią dla pracowników dodatkowej formy gratyfikacji/wynagrodzenia za wykonaną pracę. Upominki nie będą w żaden sposób powiązane z wykonywaną przez pracowników pracą, zajmowanymi stanowiskami lub stażem pracy. Zawierane z pracownikami umowy o pracę, regulaminy pracy i inne akty wewnętrzne Spółki nie przewidują przekazywania na rzecz pracowników ww. upominków. Pracownicy nie mogą dochodzić wydania przedmiotu planowanego upominku na podstawie stosunku prawnego lub innego roszczenia. Upominki zakupione ze środków obrotowych Spółki i postawione do dyspozycji pracowników w stołówce lub dziale HR będą natomiast wydawane w związku z prowadzeniem przez Spółkę szeregu inicjatyw związanych z budowaniem pozytywnego wizerunku i relacji z pracownikami, co w przyszłości ma być bodźcem do bardziej efektywnej pracy. Wobec tego Państwa stanowisko jest prawidłowe. Dodatkowe informacje Informacja o zakresie rozstrzygnięcia Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji. W odniesieniu do powołanych przez Panństwa interpretacji indywidualnych tutejszy organ informuje, że zostały one wydane w indywidualnej sprawie i nie mają zastosowania ani konsekwencji wiążących w odniesieniu do żadnego innego zaistniałego stanu faktycznego czy też zdarzenia przyszłego. Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji ‒    Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy  z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli: Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosują się Państwo do interpretacji. ‒    Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej: 1)  z zastosowaniem art. 119a; 2)  w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; 3)  z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści. Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych. Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.; dalej jako „PPSA”).   Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA): ‒    w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo ‒    w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA). Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA). Podstawa prawna dla wydania interpretacji Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm.).