0115-KDIT3.4011.106.2022.1.AW

Interpretacja indywidualna – stanowisko nieprawidłowe Szanowny Panie, stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest nieprawidłowe. Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej 26 stycznia 2022 r. wpłynął do tutejszego organu ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie możliwości opodatkowania przychodów z dzierżawy znaku towarowego ryczałtem od przychodów ewidencjonowanych. Opis zdarzenia przyszłego Pan M. P. (dalej: Wnioskodawca) jest polskim rezydentem podatkowym, wspólnikiem (komandytariuszem) spółki komandytowej z siedzibą na terytorium Polski oraz prezesem zarządu jej komplementariusza (spółka z ograniczoną odpowiedzialnością). Wnioskodawca prowadzi również od 2 września 2009 r. działalność gospodarczą, której głównym przedmiotem jest doradztwo gospodarcze, doradztwo finansowe i w zakresie zarządzania (symbol PKD 70.22.Z). Wnioskodawca jest wspólnikiem spółki komandytowej, która posiada zarejestrowany znak towarowy (logotyp). Rozważana jest transakcja, w ramach której wyżej wymieniona spółka dokona zbycia na rzecz Wnioskodawcy praw do przedmiotowego znaku towarowego. Wnioskodawca dokona nabycia powyższego składnika majątku do swojego majątku prywatnego. Prawa do znaku towarowego nie będą wykorzystywane na potrzeby działalności gospodarczej prowadzonej przez Wnioskodawcę (przedmiotowy składnik majątku nie zostanie ujęty, jako wartość niematerialna i prawna, w ewidencji środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych przedsiębiorstwa Wnioskodawcy a w konsekwencji Wnioskodawca nie będzie dokonywał odpisów amortyzacyjnych od jego wartości początkowej). W następnej kolejności Wnioskodawca rozważa zawarcie ze spółką komandytową umowy odpłatnej dzierżawy znaku towarowego. Umowa będzie w charakterystyczny dla umów najmu i dzierżawy kształtowała prawa i obowiązki stron. Zgodnie z art. 693 § 1 Kodeksu cywilnego, przez umowę dzierżawy wydzierżawiający zobowiązuje się oddać dzierżawcy rzecz do używania i pobierania pożytków przez czas oznaczony lub nieoznaczony, a dzierżawca zobowiązuje się płacić wydzierżawiającemu umówiony czynsz. W związku z powyższym, w ramach umowy dzierżawca znaku towarowego będzie się mógł nim posługiwać na warunkach określonych w umowie a wydzierżawiający będzie płacić czynsz oznaczony w pieniądzach (miesięcznie, kwartalnie lub rocznie). Warto zaznaczyć, że odpłatny charakter czynności oraz okresowość świadczenia będą wskazywały na zakwalifikowanie wyżej wymienionej umowy jako umowy dzierżawy, a nie umowy licencyjnej. Umowa, w ramach której nastąpi odpłatne udostępnienie znaku towarowego będzie umową dzierżawy zawartą na podstawie przepisów Kodeksu cywilnego i będzie spełniała wszystkie narzucone przez wyżej wymienione przepisy wymogi. Na podstawie umowy wydzierżawiający zobowiąże się oddać rzecz do używania i pobierania pożytków przez czas oznaczony, a dzierżawca zobowiąże się płacić wydzierżawiającemu umówiony czynsz. Przedmiotowa umowa zostanie zawarta poza działalnością gospodarczą Wnioskodawcy (Wnioskodawca zawrze ze spółką umowę jako osoba prywatna), ze względu na to, że przedmiotem dzierżawy będzie składnik majątku prywatnego Wnioskodawcy. Pytanie Czy przychód z czynszu z umowy dzierżawy znaku towarowego, zawartej pomiędzy Wnioskodawcą a spółką komandytową, będzie mógł zostać opodatkowany ryczałtem od przychodów ewidencjonowanych, według stawki 8,5% dla przychodów osiągniętych z tego tytułu do kwoty 100 000 zł oraz według stawki 12,5% dla przychodów osiągniętych z tego tytułu powyżej kwoty 100 000 zł, na podstawie art. 12 ust. 1 pkt 4 lit a ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne? Pana stanowisko Zdaniem Wnioskodawcy, przychód z czynszu z umowy dzierżawy znaku towarowego, zawartej pomiędzy Wnioskodawcą a spółką komandytową, będzie mógł zostać opodatkowany ryczałtem od przychodów ewidencjonowanych, według stawki 8,5% dla przychodów osiągniętych z tego tytułu do kwoty 100 000 zł oraz według stawki 12,5% dla przychodów osiągniętych z tego tytułu powyżej kwoty 100 000 zł, na podstawie art. 12 ust. 1 pkt 4 lit. a ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne. Zgodnie z art. 1 pkt 1 i 2 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym, ustawa ta reguluje opodatkowanie zryczałtowanym podatkiem dochodowym niektórych przychodów (dochodów) osiąganych przez osoby fizyczne: 1.  prowadzące pozarolniczą działalność gospodarczą; 2.  osiągające przychody z tytułu umowy najmu, podnajmu, dzierżawy, poddzierżawy lub innych umów o podobnym charakterze, jeżeli umowy te nie są zawierane w ramach prowadzonej pozarolniczej działalności gospodarczej. Stosownie do art. 6 ust. 1 ww. ustawy, opodatkowaniu ryczałtem od przychodów ewidencjonowanych podlegają przychody osób fizycznych lub przedsiębiorstw w spadku z pozarolniczej działalności gospodarczej, w tym również gdy działalność ta jest prowadzona w formie spółki cywilnej osób fizycznych, spółki cywilnej osób fizycznych i przedsiębiorstwa w spadku lub spółki jawnej osób fizycznych. Z kolei zgodnie z art. 6 ust. 1a ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym, opodatkowaniu ryczałtem od przychodów ewidencjonowanych podlegają również otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń z tytułu umowy najmu, podnajmu, dzierżawy, poddzierżawy lub innych umów o podobnym charakterze. Zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 4 lit. a) ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne, ryczałt od przychodów ewidencjonowanych wynosi 8,5% przychodów do kwoty 100 000 zł oraz 12,5% przychodów od nadwyżki ponad kwotę 100 000 zł z tytułu przychodów, o których mowa w art. 6 ust. 1a ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym. Z kolei, zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 4 lit. f) ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne, ryczałt od przychodów ewidencjonowanych wynosi 8,5% przychodów do kwoty 100 000 zł oraz 12,5% przychodów od nadwyżki ponad kwotę 100 000 zł z tytułu wynajmu i dzierżawy własności intelektualnej i podobnych produktów z wyłączeniem prac chronionych prawem autorskim (PKWiU 77.40). Określenie „własność intelektualna” ściśle związane jest z faktem użycia w nazwie Konwencji Sztokholmskiej z roku 1967 o Ustanowieniu Światowej Organizacji Własności Intelektualnej. Definiuje pojęcie własności intelektualnej jako zbiór praw odnoszących się w szczególności do: ‒    dzieł literackich, naukowych i artystycznych, ‒    interpretacji artystów, interpretatorów, ‒    wynalazków we wszystkich dziedzinach działalności ludzkiej, ‒    odkryć naukowych, ‒    wzorów przemysłowych, ‒    znaków towarowych i usługowych, nazw handlowych i oznaczeń handlowych, ‒    ochrony przed nieuczciwą konkurencją. Zgodnie z art. 120 ust. 1 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. – Prawo własności przemysłowej, znakiem towarowym może być każde oznaczenie umożliwiające odróżnienie towarów jednego przedsiębiorstwa oraz możliwe do przedstawienia w rejestrze znaków towarowych w sposób pozwalający na ustalenie jednoznacznego i dokładnego przedmiotu udzielanej ochrony. Z powyższego wynika, że znak towarowy spełnia przesłankę uznania za „własność intelektualną i inne produkty”. Znak towarowy stanowi własność intelektualną, więc zgodnie z brzmieniem ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne, istnieje możliwość rozliczenia jego dzierżawy za pomocą ryczałtu. Ponadto, zgodnie z art. 18 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, za przychód z praw majątkowych uważa się w szczególności przychody z praw autorskich i praw pokrewnych w rozumieniu odrębnych przepisów, praw do projektów wynalazczych, praw do topografii układów scalonych, znaków towarowych i wzorów zdobniczych, w tym również z odpłatnego zbycia tych praw. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 28 lipca 2016 r. o sygn. II FSK [brak numeru sygnatury] stwierdził, że: „jeżeli przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jednoznacznie wskazują, że określony przychód zalicza się do innego źródła niż pozarolnicza działalność gospodarcza, przychód ten stanowi przychód z tego źródła, a nie przychód z pozarolniczej działalności gospodarczej, niezależnie od tego czy zdarzenie, które powoduje powstanie tego przychodu ma związek z prowadzoną przez podatnika, jako podmiot gospodarczy działalnością gospodarczą. (...) przychód z korzystania przez podatnika z posiadanego znaku towarowego, a zatem także z odpłatnego udostępnienia praw do korzystania z tego znaku innym podmiotom stanowi przychód z praw majątkowych, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 7 ustawy o PIT, niezależnie od tego, czy podatnik zawrze umowę o jego udostępnianie jako podmiot gospodarczy, czy też poza prowadzoną działalnością gospodarczą, a także niezależnie od rodzaju umowy, na podstawie której – w świetle przepisów prawa cywilnego – udostępnienie to nastąpi”. Jak wynika z przedstawionego zdarzenia przyszłego, rozważana jest transakcja, w ramach której spółka komandytowa, w której Wnioskodawca jest wspólnikiem, dokona zbycia na rzecz Wnioskodawcy praw do przedmiotowego znaku towarowego. Wnioskodawca dokona nabycia powyższego składnika majątku do swojego majątku prywatnego. Prawa do znaku towarowego nie będą wykorzystywane na potrzeby działalności gospodarczej prowadzonej przez Wnioskodawcę (przedmiotowy składnik majątku nie zostanie ujęty, jako wartość niematerialna i prawna, w ewidencji środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych przedsiębiorstwa Wnioskodawcy, a w konsekwencji Wnioskodawca nie będzie dokonywał odpisów amortyzacyjnych od jego wartości początkowej). W następnej kolejności Wnioskodawca rozważa zawarcie ze spółką komandytową umowy odpłatnej dzierżawy znaku towarowego. Przedmiotowa umowa zostanie zawarta poza działalnością gospodarczą Wnioskodawcy (Wnioskodawca zawrze ze spółką umowę jako osoba prywatna), ze względu na to, że przedmiotem dzierżawy będzie składnik majątku prywatnego Wnioskodawcy. Biorąc powyższe pod uwagę – w ocenie Wnioskodawcy – spełnione zostaną przesłanki dla objęcia przychodu uzyskiwanego z tytułu umowy dzierżawy znaku towarowego zawartej pomiędzy Wnioskodawcą a spółką komandytową ryczałtem od przychodów ewidencjonowanych. Jednocześnie, ze względu na to, że przedmiotem dzierżawy będzie składnik majątku prywatnego Wnioskodawcy, a sama umowa dzierżawy zawarta zostanie poza działalnością gospodarczą Wnioskodawcy, podstawą dla zastosowania stawki w wysokości 8,5% od przychodu do kwoty 100 000 zł uzyskiwanego z wyżej wymienionego tytułu oraz stawki 12,5% od przychodu powyżej kwoty 100 000 zł będzie art. 12 ust. 1 pkt 4 lit. a w zw. z art. 6 ust. 1 a ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym. Reasumując powyższe – w ocenie Wnioskodawcy – za prawidłowe należy uznać stanowisko, zgodnie z którym przychód z czynszu z umowy dzierżawy znaku towarowego, zawartej pomiędzy Wnioskodawcą a spółką komandytową, będzie mógł zostać opodatkowany ryczałtem od przychodów ewidencjonowanych, według stawki 8,5% dla przychodów osiągniętych z tego tytułu do kwoty 100 000 zł oraz według stawki 12,5% dla przychodów osiągniętych z tego tytułu powyżej kwoty 100 000 zł, na podstawie art. 12 ust. 1 pkt 4 lit. a ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne. Ocena stanowiska Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest nieprawidłowe. Uzasadnienie interpretacji indywidualnej Konstrukcja podatku dochodowego od fizycznych jest oparta na rozróżnieniu źródeł przychodu. Ustawodawca wziął pod uwagę, że przysporzenia, które uzyskują osoby fizyczne mogą być skutkiem różnych rodzajów czynności i zdarzeń. Stworzył więc klasyfikację tych przysporzeń w oparciu o kryterium ich źródła. Źródła przychodów są określone w art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych przychodami (Dz. U. z 2021 r. poz. 1128 ze zm.). Przychody z poszczególnych źródeł przychodów i zasady ich ustalania zostały natomiast uregulowane w art. 12-20 omawianej ustawy. System opodatkowania przychodów osób fizycznych uwzględnia specyfikę poszczególnych źródeł przychodów.  Co istotne, katalog zawarty w art. 10 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych ma charakter rozłączny. Oznacza to, że dany przychód osoby fizycznej jest przypisywany tylko i wyłącznie do jednego określonego źródła przychodów. Czynność ta ma kluczowe znaczenie dla prawidłowego opodatkowania tego przychodu (a ściślej, dla opodatkowania dochodu, który jest generowany przez ten przychód). W celu prawidłowej kwalifikacji danego przychodu do konkretnego źródła przychodów należy uwzględnić wszystkie okoliczności związane z jego powstaniem (uzyskaniem). Niejednokrotnie klasyfikacja przychodu wymaga oceny, która z okoliczności powstania (uzyskania) przychodu wskazujących na możliwość przypisania do różnych źródeł przychodów jest istotniejsza, najdonioślejsza prawnie w kontekście regulacji ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. A zatem, przypisanie uzyskanego przychodu do określonego, jednego źródła przychodów następuje w oparciu o okoliczności faktyczne sprawy i treść przepisów ustawy. Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie przewiduje przy tym „alternatywnych” sposobów kwalifikacji podatkowej tego samego przysporzenia podatnika. W szczególności podatnik nie ma prawa wyboru, do którego źródła chciałby zaliczyć uzyskany przychód. Odrębnymi źródłami przychodów są m.in.: ‒    pozarolnicza działalność gospodarcza (art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy); ‒    najem, podnajem, dzierżawa, poddzierżawa oraz inne umowy o podobnym charakterze, w tym również dzierżawa, poddzierżawa działów specjalnych produkcji rolnej oraz gospodarstwa rolnego lub jego składników na cele nierolnicze albo na prowadzenie działów specjalnych produkcji rolnej, z wyjątkiem składników majątku związanych z działalnością gospodarczą (art. 10 ust. 1 pkt 6 ustawy); ‒    kapitały pieniężne i prawa majątkowe, w tym odpłatne zbycie praw majątkowych innych niż wymienione w pkt 8 lit. a-c (art. 10 ust. 1 pkt 7 ustawy).Źródło pozarolnicza działalność gospodarcza (art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy) zostało scharakteryzowane przez ustawodawcę w art. 5a pkt 6 i art. 5b ust. 1 ustawy. Zgodnie z art. 5a pkt 6 ustawy, ilekroć jest w niej mowa o działalności gospodarczej albo pozarolniczej działalności gospodarczej oznacza to działalność zarobkową: a)  wytwórczą, budowlaną, handlową, usługową, b)  polegającą na poszukiwaniu, rozpoznawaniu i wydobywaniu kopalin ze złóż, c)  polegającą na wykorzystywaniu rzeczy oraz wartości niematerialnych i prawnych - prowadzoną we własnym imieniu bez względu na jej rezultat, w sposób zorganizowany i ciągły, z której uzyskane przychody nie są zaliczane do innych przychodów ze źródeł wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 1, 2 i 4-9. Pozarolnicza działalność gospodarcza w rozumieniu ustawy to działalność, która ma następujące cechy: 1.  jest działalnością zarobkową; 2.  jest prowadzona w sposób zorganizowany i ciągły; 3.  jest prowadzona we własnym imieniu. Działalność „zarobkowa” to działalność której celem jest „zarabianie”, generowanie zysku, zapewnienie określonego dochodu. Sposób jej prowadzenia jest podporządkowany temu, aby osiągać jak najlepsze wyniki gospodarcze. Jednocześnie, brak osiągnięcia celu, jakim jest realny zysk, nie oznacza, że prowadzona działalność nie miała charakteru zarobkowego. Istotny jest bowiem cel jej prowadzenia, a nie ostateczne efekty. Prowadzenie działalności gospodarczej zawsze wiąże się bowiem z ryzykiem nieosiągnięcia dochodów. Jednocześnie, nie można utożsamiać „działalności zarobkowej” w rozumieniu ustawy z jakimkolwiek działaniem podatnika, które daje efekt zysku. W przepisie mowa jest bowiem o „działalności”, czyli nie o pojedynczych działaniach podatnika, ale zespole działań podejmowanych w określonym celu. Cecha „prowadzenia działalności w sposób zorganizowany i ciągły” nie oznacza konieczności spełnienia formalnych wymogów organizacji działalności (np. rejestracji urzędowej). Cecha ta odnosi się do faktycznego sposobu jej prowadzenia. I tak: ‒    „zorganizowany” to będący efektem „organizowania”. „Organizować” natomiast to „przygotowywać, zakładać jakieś przedsięwzięcie”, albo „nadawać czemuś reguły, wprowadzać porządek” (Nowy Słownik Poprawnej Polszczyzny Wydawnictwo Naukowe PWN pod redakcją Andrzeja Markowskiego Warszawa 2000); ‒    „ciągłość” w wykonywaniu działalności gospodarczej oznacza względną stałość jej wykonywania. Kryterium „ciągłości” służy wyeliminowaniu z pojęcia działalności gospodarczej przedsięwzięć o charakterze incydentalnym i sporadycznym. Nie oznacza to jednak, że działalność gospodarcza nie może być prowadzona tylko sezonowo albo poprzez powtarzanie cyklu lub określonego zespołu konkretnych działań w celu osiągnięcia efektu o charakterze zarobkowym (bez względu na okres, w jakim powiązane ze sobą czynności służące realizacji tego celu miałyby być realizowane). Kolejnym źródłem przychodów (art. 10 ust. 1 pkt 6 ustawy) jest najem, podnajem, dzierżawa, poddzierżawa oraz inne umowy o podobnym charakterze, z wyjątkiem sytuacji, gdy wymienione umowy dotyczą składników majątku związanych z działalnością gospodarczą. Najem, podnajem, dzierżawa i poddzierżawa to tzw. umowy nazwane, których istota prawna jest uregulowana w przepisach ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (Dz. U. z 2020 r. poz. 1740 ze zm.). Niemniej jednak, ustawodawca nie ogranicza źródła z art. 10 ust. 1 pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych tylko do tych umów nazwanych, ale zalicza do tego źródła również inne umowy o podobnym charakterze. Jednocześnie ustawodawca wskazuje, że sam tytułu prawny uzyskiwania przychodów – tj. najem, podnajem, dzierżawa, poddzierżawa, inna umowa o podobnym charakterze – nie jest przesłanką, która w sposób bezwzględny nakazuje zaliczać przychody z tego rodzaju umów do źródła z art. 10 ust. 1 pkt 6 ustawy. Istotne są bowiem cechy przedmiotu najmu, podnajmu, dzierżawy, poddzierżawy, innej umowy o podobnym charakterze. Jeśli umowa dotyczy składnika majątku związanego z działalnością gospodarczą, przychody nie są zaliczane do źródła z art. 10 ust. 1 pkt 6 ustawy – stanowią przychody z działalności gospodarczej (potwierdza to art. 14 ust. 2 pkt 11 ustawy). Kolejnym ze źródeł przychodów są kapitały pieniężne i prawa majątkowe, w tym odpłatne zbycie praw majątkowych innych niż wymienione w pkt 8 lit. a-c (art. 10 ust. 1 pkt 7 ustawy). Źródło to nie jest jednorodne. Obejmuje m.in. przychody z praw majątkowych. Stosownie do art. 18 ustawy, za przychód z praw majątkowych uważa się w szczególności przychody z praw autorskich i praw pokrewnych w rozumieniu odrębnych przepisów, praw do projektów wynalazczych, praw do topografii układów scalonych, znaków towarowych i wzorów zdobniczych, w tym również z odpłatnego zbycia tych praw. Ustawodawca nie zdefiniował pojęcia praw majątkowych. Wskazał jednak przykłady praw majątkowych, do których odnosi się omawiany przepis. Należą do nich m.in. prawa do znaków towarowych. Regulacja art. 18 ustawy nie zawiera katalogu tytułów prawnych, które mogą być podstawą dla uzyskiwania przychodów z praw majątkowych. Przepis ustawy posługuje się szerokim pojęciem przychodów z praw majątkowych, doprecyzowując jedynie, że do tej kategorii zalicza się również odpłatne zbycie praw majątkowych. W opisanym zdarzeniu przyszłym będzie Pan uzyskiwał przychody z tytułu dzierżawy znaku towarowego. W odniesieniu do problemu kwalifikacji tych przychodów do odpowiedniego źródła przychodów z art. 10 ust. 1 ustawy, w pierwszej kolejności należy stwierdzić, że opisane planowane warunki oddania znaku w dzierżawę nie mają znamion wykonywania działalności gospodarczej w rozumieniu art. 5a pkt 6 ustawy: ‒    oddaje Pan w dzierżawę jeden znak towarowy (logotyp); ‒    znak towarowy (logotyp) jest elementem Pana majątku prywatnego; ‒    znak towarowy (logotyp) nie jest składnikiem majątku związanym z Pana działalnością gospodarczą. Tym samym, przychody z dzierżawy praw do znaku towarowego nie będą przychodami z działalności gospodarczej, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy. Dalsze rozważania problemowego zagadnienia wymagają oceny, czy – z perspektywy regulacji ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych – istotniejszym elementem zdarzenia przyszłego jest: ‒    okoliczność, że zamierza Pan zawrzeć umowę dzierżawy praw, a więc objąć te prawa rodzajem umowy wymienionej w art. 10 ust. 1 pkt 6 ustawy, czy ‒    okoliczność, że przedmiotem umowy będą prawa majątkowe – znak towarowy (logotyp), a więc uzyskiwane przychody będą wynikały z posiadania przez Pana praw majątkowych, których dotyczy art. 10 ust. 1 pkt 7 w zw. z art. 18 ustawy.   Należy zauważyć, że normy przepisu art. 18 ustawy odnoszą się bezpośrednio do rodzaju składników majątku podatnika, jakimi są znaki towarowe. Przepis art. 18 ustawy szczegółowo wskazuje zatem, że zakres jego stosowania obejmuje prawa do znaków towarowych (podobnie jak do innych praw własności przemysłowej). Jednocześnie, norma tego przepisu nie ogranicza tytułów prawnych, z jakich mogą być uzyskiwane przychody ze znaków towarów. W szczególności, w doktrynie i orzecznictwie funkcjonuje ugruntowany pogląd, że przychodami z praw majątkowych są przychody uzyskiwane przez podatnika z udostępniania znaków towarowych na zasadzie licencji (w tym licencji wyłącznej oraz licencji z prawem sublicencji). Pomimo podobieństwa tego rodzaju umowy do umowy dzierżawy praw nie ma wątpliwości, że umowa licencji na znaki towarowe jest źródłem przychodów z praw majątkowych i nie jest kwalifikowana jako źródło, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 6 ustawy (jako „inna umowa o podobnym charakterze”).  Mając na względzie przedstawione argumenty należy uznać, że to przedmiot umowy, jaką Pan zawrze, tj. znak towarowy (logotyp), będzie decydujący dla rozpoznania źródła przychodów. A zatem, Pana przychody z dzierżawy znaku towarowego będą przychodami z praw majątkowych (art. 18 w zw. z art. 10 ust. 1 pkt 7 ustawy). W konsekwencji, nie będzie mógł wybrać dla tych przychodów opodatkowania w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych na zasadach określonych w ustawie o zryczałtowanym podatku dochodowym. Jak stanowi bowiem  z art. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 20 listopada 1998 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (Dz. U. Z 2021 r. poz. 1993 ze zm.) – w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 29 października 2021 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 2105) – Ustawa reguluje opodatkowanie zryczałtowanym podatkiem dochodowym niektórych przychodów (dochodów) osiąganych przez osoby fizyczne: 1)  prowadzące pozarolniczą działalność gospodarczą; 2)  osiągające przychody, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2021 r. poz. 1128, z późn. zm.), zwanej dalej "ustawą o podatku dochodowym". Wybór zryczałtowanego podatku dochodowego jest – poza pozarolniczą działalnością gospodarczą – możliwy dla dochodów osiąganych przez podatników ze źródła, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Podsumowując, Pana przychody nie mogą być objęte opodatkowaniem w formie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych, bo będą pochodziły ze źródła „prawa majątkowe” (art. 10 ust. 1 pkt 7 w zw. z art. 18 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych). Ustawa o zryczałtowanym podatku dochodowym nie ma zastosowania do tego rodzaju przychodów (art. 1 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym). Wobec tego, Pana przychody nie będą opodatkowane według stawki, o której mowa w powoływanym przez Pana art. 12 ust. 1 pkt 4 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym. Będą podlegały opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych na tzw. zasadach ogólnych – według skali podatkowej (art. 27  ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych). Wyrok przez Pana przywołany – wprawdzie nie podaje Pan całej sygnatury, jednak z cytatu można wnioskować, że cytat ten pochodzi z wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 28 lipca 2016 r. sygn. akt II FSK 1908/14 – jest rozstrzygnięciem w indywidualnej sprawie. Niemniej jednak organ w toku rozważań nad sposobem rozstrzygnięcia wniosku miał na względzie prezentowane w nim stanowisko i argumenty. Wyrok ten potwierdza prawidłowość stanowiska organu. Informacje dodatkowe Informacja o zakresie rozstrzygnięcia Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązuje w dacie wydania interpretacji. Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji ‒    Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy  z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli: Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) i zastosuje się Pan do interpretacji. ‒    Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej: 1)  z zastosowaniem art. 119a; 2)  w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; 3)  z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści. ‒    Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych. Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.  Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.; dalej jako „PPSA”).   Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA): ‒    w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo ‒    w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA). Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA). Podstawa prawna dla wydania interpretacji Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm.).