0115-KDIT3.4011.249.2021.2.PS

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2020 r. poz. 1325 ze zm.) Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z dnia 26 lutego 2021 r. (data wpływu 26 lutego 2021 r.), uzupełnionym pismem z dnia 29 kwietnia 2021 r. (data wpływu 29 kwietnia 2021 r.), o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie skutków podatkowych związanych z przyznaną refundacją – jest prawidłowe. UZASADNIENIE W dniu 26 lutego 2021 r. wpłynął do tutejszego organu ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie skutków podatkowych związanych z przyznaną refundacją. Wniosek został następnie uzupełniony pismem z dnia 29 kwietnia 2021 r. (data wpływu 29 kwietnia 2021 r.). We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny. Wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą podlegającą wpisowi do CEIDG opodatkowaną podatkiem liniowym. Zdarzenia gospodarcze związane z tą działalnością ewidencjonuje w podatkowej księdze przychodów i rozchodów. Jest czynnym podatnikiem VAT. W sierpniu 2020 r. podpisał z Powiatowym Urzędem Pracy umowę o refundację doposażenia stanowiska pracy dla bezrobotnego. Refundacja została przyznana w kwocie 22 000 zł brutto. Wypłacona została we wrześniu 2020 r. Refundacja dotyczyła dwóch środków trwałych oraz wyposażenia zakupionych we wrześniu 2020 r. W Urzędzie Pracy Wnioskodawca złożył oświadczenie, że będzie się starał o zwrot podatku VAT i skorzysta z prawa do jego odliczenia. Umowa o refundację doposażenia stanowiska pracy dla bezrobotnego obligowała Wnioskodawcę do zwrotu równowartości odzyskanego podatku VAT od zakupów dokonanych w ramach refundacji. Wnioskodawca dokonał odliczenia podatku VAT od kwoty dokonanych zakupów środków trwałych i wyposażenia, a następnie w dniu 15 stycznia 2021 r. dokonał zwrotu równowartości odzyskanego podatku VAT w wysokości 4113,82 zł od zakupów dokonanych w ramach refundacji na rachunek Powiatowego Urzędu Pracy. Wnioskodawca zakup środków trwałych i wyposażenia w wysokości przewyższającej kwotę przyznanej refundacji sfinansował z własnych środków. Dotacja została przyznana w kwocie 22.000 zł brutto i dotyczyła zakupu: Środków trwałych: skoczka ubijaka o wartości 12 500,00 zł brutto (VAT – 2337,40 zł, netto – 10 162,60 zł), refundacja w kwocie brutto – 10 900,00 zł brutto (VAT – 2038,21 zł, netto – 8861,79 zł), pozostała wartość niezrefundowana – 1 600,00 zł brutto (VAT – 299,19 zł, netto – 1 300,81 zł); wykrywacza instalacji o wartości 11 500,00 zł brutto (VAT – 2 150,41 zł, netto – 9 349,59 zł), refundacja w kwocie brutto – 9 600,00 zł brutto (VAT – 1 795,12 zł, netto – 7 804,88 zł), pozostała wartość niezrefundowana – 1 900,00 zł brutto (VAT – 355,29 zł, netto – 1 544,71 zł). Wyposażenia: zestawu narzędzi o wartości 3 800,00 zł brutto (VAT – 710,57 zł, netto – 3 089,43 zł), refundacja w kwocie brutto – 500,00 zł brutto (VAT – 93,50 zł, netto – 406,50 zł), pozostała wartość niezrefundowana – 3 300,00 zł brutto (VAT – 617,07 zł, netto – 2 682,93 zł); młotowiertarki o wartości 1 000,00 zł brutto (VAT – 186,99 zł, netto – 813,01 zł), refundacja w kwocie brutto – 1 000,00 zł brutto (VAT – 186,99 zł, netto – 813,01 zł), W sumie: * kwota dotowana 22.000,00 zł (VAT podlegający odliczeniu – 4 113,82 zł, netto – 17 886,18 zł), * kwota niedotowana sfinansowana ze środków własnych 6 800,00 zł, (VAT podlegający odliczeniu – 1 271,55 zł, netto – 5 528,45 zł). W uzupełnieniu wniosku z dnia 29 kwietnia 2021 r. (data wpływu 29 kwietnia 2021 r.) Wnioskodawca wskazuje, że refundacja została przyznana na podstawie art. 46 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2020 r. poz. 1409) w zw. z § 4 oraz § 1 ust. 1 pkt 1 i 2 rozporządzenia Ministra rodziny, pracy i polityki społecznej z dnia 14 lipca 2017 r. w sprawie dokonywania z Funduszu Pracy refundacji kosztów wyposażenia lub doposażenia stanowiska pracy oraz przyznawania środków na podjęcie działalności gospodarczej. W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie (ostatecznie doprecyzowane w uzupełnieniu wniosku z dnia 29 kwietnia 2021 r.): Przedmiotem wątpliwości interpretacyjnych jest: prawidłowość zaliczenia do przychodów podatkowych prowadzonej działalności gospodarczej kwoty otrzymanej z urzędu Pracy tytułem refundacji kosztów doposażenia stanowiska dla bezrobotnego w tej części, która odpowiada wyłącznie wydatkom poniesionym na zakup wyposażenia pomniejszonym o podatek VAT oraz równowartości naliczonego podatku VAT od wydatków na zakup wyposażenia oraz równowartości naliczonego podatku VAT od wydatków na zakup środków trwałych, jak również moment rozpoznania ww. przychodu podatkowego; w przypadku konieczności rozpoznania przychodu podatkowego w związku z otrzymaną refundacją w kwocie podatku VAT naliczonego od poniesionych wydatków na zakup środków trwałych i wyposażenia, w zakresie momentu i konieczności dokonania korekty przychodu w związku ze zwrotem równowartości odliczonego podatku VAT na rachunek Urzędu Pracy stosownie do treści § 4 ust. 3 pkt 5 rozporządzenia Ministra rodziny, pracy i polityki społecznej z dnia 14 lipca 2017 r. w sprawie dokonywania z Funduszu Pracy refundacji kosztów wyposażenia lub doposażenia stanowiska pracy oraz przyznawania środków na podjęcie działalności gospodarczej. Stanowisko Wnioskodawcy (ostatecznie doprecyzowane w uzupełnieniu wniosku z dnia 29 kwietnia 2021 r.): W myśl art. 14 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, za przychód z pozarolniczej działalności gospodarczej uważa się kwoty należne, choćby nie zostały faktycznie otrzymane, po wyłączeniu wartości zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i skont. U podatników dokonujących sprzedaży towarów i usług opodatkowanych podatkiem od towarów i usług za przychód z tej sprzedaży uważa się przychód pomniejszony o należny podatek od towarów i usług. Zgodnie z art. 14 ust. 2 pkt 2 ww. ustawy, przychodem z działalności gospodarczej są również dotacje, subwencje, dopłaty i inne nieodpłatne świadczenia otrzymane na pokrycie kosztów albo jako zwrot wydatków, z wyjątkiem, gdy przychody te są związane z otrzymaniem, zakupem albo wytworzeniem we własnym zakresie środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych, od których, zgodnie z art. 22a-22o, dokonuje się odpisów amortyzacyjnych. Zauważyć przy tym należy, iż pokrycie z otrzymanego wsparcia finansowego wydatków na zakup środków trwałych, w części dotyczącej naliczonego podatku VAT powoduje, że ta część wsparcia nie była związana z zakupem środków trwałych i stanowi przychód podatkowy Wnioskodawcy. Pokryty tym wsparciem, naliczony podatek VAT nie zwiększa bowiem wartości początkowej zakupionych środków trwałych, co wynika z art. 22g ust. 1 pkt 1 i ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, które to przepisy określają sposób ustalenia wartości początkowej nabytych odpłatnie środków trwałych. W świetle powyższego, stwierdzić należy, iż kwota otrzymanej refundacji, która odpowiada wyłącznie wydatkom poniesionym na zakup wyposażenia pomniejszonym o podatek VAT, a także kwota otrzymanej refundacji w części odpowiadającej równowartości podatku VAT naliczonego przy zakupie środków trwałych oraz w części odpowiadającej równowartości podatku VAT naliczonego przy zakupie wyposażenia stanowi przychód podatkowy w momencie wpływu refundacji na rachunek Wnioskodawcy. W momencie, gdy nastąpi zwrot równowartości odliczonego przy zakupie środków trwałych oraz wyposażenia podatku VAT na rachunek Urzędu Pracy stosownie do treści § 4 ust. 3 pkt 5 rozporządzenia Ministra rodziny, pracy i polityki społecznej z dnia 14 lipca 2017 r. w sprawie dokonywania z Funduszu Pracy refundacji kosztów wyposażenia lub doposażenia stanowiska pracy oraz przyznawania środków na podjęcie działalności gospodarczej należy dokonać korekty przychodów na bieżąco, tj. w dacie zwrotu środków na rachunek Powiatowego Urzędu Pracy. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego jest prawidłowe. Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2020 r. poz. 1426 ze zm.), jednym ze źródeł przychodów jest pozarolnicza działalność gospodarcza. Stosownie do art. 14 ust. 1 powołanej ustawy, za przychód z działalności, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3, uważa się kwoty należne, choćby nie zostały faktycznie otrzymane, po wyłączeniu wartości zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i skont. U podatników dokonujących sprzedaży towarów i usług opodatkowanych podatkiem od towarów i usług za przychód z tej sprzedaży uważa się przychód pomniejszony o należny podatek od towarów i usług. Art. 14 ust. 1c ustawy stanowi, że za datę powstania przychodu, o którym mowa w ust. 1, uważa się, z zastrzeżeniem ust. 1e, 1h-1j i 1n-1p, dzień wydania rzeczy, zbycia prawa majątkowego lub wykonania usługi, albo częściowego wykonania usługi, nie później niż dzień: wystawienia faktury albo uregulowania należności. Przepis ten wprowadza ogólną zasadę decydującą o dacie powstania przychodu. Powstanie przychodu następuje w dniu zaistnienia ww. zdarzeń, a jeżeli wystąpią one po dniu wystawienia faktury, czy po dniu dokonania zapłaty należności, o momencie powstania przychodu decydują te dni, a nie fakt zaistnienia konkretnego zdarzenia. Natomiast zgodnie z art. 14 ust. 1i cytowanej ustawy w przypadku otrzymania przychodu z działalności gospodarczej, do którego nie stosuje się ust. 1c, 1e i 1h, za datę powstania przychodu uznaje się dzień otrzymania zapłaty. Na podstawie art. 14 ust. 2 pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, przychodem z działalności gospodarczej są również dotacje, subwencje, dopłaty, z zastrzeżeniem ust. 3 pkt 13, i inne nieodpłatne świadczenia otrzymane na pokrycie kosztów albo jako zwrot wydatków, z wyjątkiem gdy przychody te są związane z otrzymaniem, zakupem albo wytworzeniem we własnym zakresie środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych, od których, zgodnie z art. 22a-22o, dokonuje się odpisów amortyzacyjnych. Mając na uwadze treść przytoczonej regulacji, należy stwierdzić, że ustawodawca różnicuje skutki podatkowe otrzymanych dotacji i innych nieodpłatnych świadczeń w zależności od celu, na jaki zostały one przeznaczone, tj.: dotacje, subwencje, dopłaty i inne nieodpłatne świadczenia otrzymane na cele inne niż nabycie lub wytworzenie środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych zaliczane są do przychodów z działalności gospodarczej, ww. świadczenia otrzymane na pokrycie kosztów albo jako zwrot wydatków poniesionych przez podatnika na zakup/wytworzenie we własnym zakresie środków trwałych lub nabycie wartości niematerialnych i prawnych, od których dokonuje się odpisów amortyzacyjnych – nie stanowią przychodu z działalności gospodarczej. Z przedstawionych we wniosku okoliczności wynika, że Wnioskodawca otrzymał refundację wydatków na podstawie art. 46 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2020 r. poz. 1409) w zw. z § 4 oraz § 1 ust. 1 pkt 1 i 2 rozporządzenia Ministra rodziny, pracy i polityki społecznej z dnia 14 lipca 2017 r. w sprawie dokonywania z Funduszu Pracy refundacji kosztów wyposażenia lub doposażenia stanowiska pracy oraz przyznawania środków na podjęcie działalności gospodarczej. Zgodnie z art. 46 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, Starosta z Funduszu Pracy może zrefundować podmiotowi prowadzącemu działalność gospodarczą koszty wyposażenia lub doposażenia stanowiska pracy dla skierowanego bezrobotnego lub skierowanego poszukującego pracy, o którym mowa w art. 49 pkt 7, w wysokości określonej w umowie, nie wyższej jednak niż 6-krotnej wysokości przeciętnego wynagrodzenia. Szczególne warunki i tryb przyznawanej pomocy określa rozporządzenie Ministra rodziny, pracy i polityki społecznej z dnia 14 lipca 2017 r. w sprawie dokonywania z Funduszu Pracy refundacji kosztów wyposażenia lub doposażenia stanowiska pracy oraz przyznawania środków na podjęcie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2017 r. poz. 1380 ze zm.) Stosownie do treści art. 103 ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy Fundusz Pracy jest państwowym funduszem celowym. W myśl natomiast art. 108 ust. 1 pkt 13 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, środki Funduszu Pracy przeznacza się na finansowanie refundacji kosztów wyposażenia lub doposażenia stanowiska pracy dla skierowanego bezrobotnego, jednorazowych środków na podjęcie działalności gospodarczej, kosztów pomocy prawnej, konsultacji i doradztwa, o których mowa w art. 46. Zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 121 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, wolne od podatku są jednorazowe środki przyznane na podjęcie działalności, o których mowa w art. 46 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 129 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, wolne od podatku dochodowego są dotacje, w rozumieniu przepisów o finansach publicznych, otrzymane z budżetu państwa lub budżetów jednostek samorządu terytorialnego, z zastrzeżeniem ust. 36. Natomiast w myśl art. 21 ust. 1 pkt 137 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, wolne od podatku dochodowego są środki finansowe otrzymane przez uczestnika projektu jako pomoc udzielona w ramach programu finansowanego z udziałem środków europejskich, o których mowa w ustawie z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych. Stosownie do treści art. 127 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2021 r. poz. 305, ze zm.) dotacjami celowymi są także środki przeznaczone na finansowanie lub dofinansowanie zadań realizowanych przez jednostki samorządu terytorialnego oraz inne podmioty, ze środków przekazywanych przez jednostki, o których mowa w art. 9 pkt 5, 7 i 14. Przepis art. 9 pkt 5, 7 i 14 cytowanej ustawy, określa że sektor finansów publicznych tworzą agencje wykonawcze, państwowe fundusze celowe i inne państwowe lub samorządowe osoby prawne utworzone na podstawie odrębnych ustaw w celu wykonywania zadań publicznych, z wyłączeniem przedsiębiorstw, instytutów badawczych, banków i spółek prawa handlowego. Jak wskazał Wnioskodawca, refundacja otrzymana na podstawie art. 46 ust. 1 pkt 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy dotyczyła dwóch środków trwałych oraz wyposażenia, zakupionych we wrześniu 2020 r. Mając na uwadze przedstawiony stan faktyczny oraz przytoczone przepisy stwierdzić należy, że otrzymana przez Wnioskodawcę refundacja kosztów wyposażenia lub doposażenia stanowiska pracy dla bezrobotnego, jako uzyskana z państwowego funduszu celowego, nie stanowi dotacji otrzymanej z budżetu państwa lub budżetów jednostek samorządu terytorialnego, co wyklucza zastosowanie zwolnienia wynikającego z art. 21 ust. 1 pkt 129 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Z kolei, analizując art. 21 ust. 1 pkt 137 ww. ustawy, należy mieć na uwadze, że warunkiem korzystania ze zwolnienia z opodatkowania jest, by dotacja otrzymana została przez uczestnika projektu jako pomoc udzielona w ramach programu finansowanego z udziałem środków europejskich, o których mowa w ustawie o finansach publicznych. W sytuacji opisanej we wniosku nie ma jednak zastosowania ww. artykuł, gdyż Wnioskodawca, który otrzymał refundację z Urzędu Pracy, nie jest uczestnikiem projektu. Jest on beneficjentem pomocy w świetle ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej (Dz. U. z 2021 r. poz. 743). Uczestnikiem projektu będzie w omawianym przypadku osoba bezrobotna, skierowana na wyposażone lub doposażone stanowisko pracy. Zatem, otrzymana refundacja – nawet w sytuacji gdy ma swoje ostateczne źródło w programie finansowanym z udziałem środków europejskich – nie może być zwolniona z podatku na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 137 ww. ustawy. Natomiast art. 21 ust. 1 pkt 121 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie ma zastosowania w niniejszej sprawie bowiem dotyczy on zwolnienia refundacji, o której mowa w art. 46 ust. 1 pkt 2 i pkt 3 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, a więc zwolnienia jednorazowych środków na rozpoczęcie działalności przez bezrobotnego lub na założenie spółdzielni socjalnej lub przystąpienie do niej po jej założeniu przez bezrobotnego. Wracając do meritum sprawy, w przedmiotowej sytuacji zastosowanie znajduje art. 14 ust. 2 pkt 2 ww. ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Wobec tego, otrzymana przez Wnioskodawcę refundacja w części przeznaczonej na zakup środków trwałych (w wartości netto), nie stanowi przychodu z pozarolniczej działalności gospodarczej i w tej części nie podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym. Zauważyć trzeba, że zgodnie z art. 22g ust. 3 ustawy podatkowej, za cenę nabycia środka trwałego uważa się kwotę należną zbywcy, powiększoną o koszty związane z zakupem naliczone do dnia przekazania środka trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej do używania, a w szczególności o koszty transportu, załadunku i wyładunku, ubezpieczenia w drodze, montażu, instalacji i uruchomienia programów oraz systemów komputerowych, opłat notarialnych, skarbowych i innych, odsetek, prowizji, oraz pomniejszoną o podatek od towarów i usług, z wyjątkiem przypadków, gdy zgodnie z odrębnymi przepisami podatek od towarów i usług nie stanowi podatku naliczonego albo podatnikowi nie przysługuje obniżenie kwoty należnego podatku o podatek naliczony albo zwrot różnicy podatku w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług. W przypadku importu cena nabycia obejmuje cło i podatek akcyzowy od importu składników majątku. Skoro więc Wnioskodawcy przysługiwało prawo do odliczenia podatku od towarów i usług i tego odliczenia dokonał zgodnie z ustawą o podatku od towarów i usług, to w ewidencji należało ująć te środki trwałe ustalając ich wartość nabycia w kwotach netto. Pamiętać trzeba przy tym, że odpisy amortyzacyjne od tej części wartości środków trwałych, która odpowiada poniesionym wydatkom na ich nabycie a zwróconym podatnikowi w formie refundacji, nie mogą stanowić kosztów uzyskania przychodów prowadzonej pozarolniczej działalności gospodarczej (art. 23 ust. 1 pkt 45 ustawy). Natomiast część otrzymanej kwoty, stanowiąca refundację kosztów zakupu wyposażenia, tj. doposażenia stanowiska dla bezrobotnego (odpowiadająca wartości brutto zakupionego wyposażenia, tj. składników majątku niestanowiących środków trwałych), w całości stanowi przychód z pozarolniczej działalności gospodarczej stosownie do art. 14 ust. 1 ww. ustawy w momencie/dacie wpływu refundacji na rachunek Wnioskodawcy. Biorąc powyższe pod uwagę zauważyć należy również, że kwota otrzymanego wsparcia finansowego, jako zwrot zakupu środków trwałych, w części dotyczącej naliczonego podatku VAT, odliczonego w tym podatku, powoduje, że ta część wsparcia stanowi również przychód z pozarolniczej działalności gospodarczej. Przychód ten nie mieści się w zakresie żadnego ze zwolnień wymienionych w art. 21, art. 52, art. 52a i art. 52c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, jak również nie został od niego zaniechany pobór podatku w drodze rozporządzenia Ministra Finansów. Tym samym, zgodnie z generalną zasadą wyrażoną w art. 9 ust. 1 tej ustawy, podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym. Zatem kwota podatku VAT naliczonego stanowi dla Wnioskodawcy przychód z pozarolniczej działalności gospodarczej w momencie otrzymania środków z refundacji na rachunek bankowy Wnioskodawcy. Zgodnie z art. 14 ust. 1m ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, jeżeli korekta przychodu nie jest spowodowana błędem rachunkowym lub inną oczywistą omyłką, korekty dokonuje się poprzez zmniejszenie lub zwiększenie przychodów osiągniętych w okresie rozliczeniowym, w którym została wystawiona faktura korygująca lub, w przypadku braku faktury, inny dokument potwierdzający przyczyny korekty. Jeżeli w okresie rozliczeniowym, o którym mowa w ust. 1m, podatnik nie osiągnął przychodów lub osiągnięte przychody są niższe od kwoty zmniejszenia, podatnik jest obowiązany zwiększyć koszty uzyskania przychodów o kwotę, o którą nie zostały zmniejszone przychody (art. 14 ust. 1n ustawy). Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie definiuje pojęć „błędu rachunkowego” i „oczywistej omyłki”, o których mowa w art. 14 ust. 1m omawianej ustawy. Pojęcia te zatem należy rozumieć zgodnie z ich znaczeniem potocznym. Zatem, za „błąd rachunkowy” należy uznać sytuację, gdy przychód został niewłaściwie ujęty ze względu na błąd w toku wykonywania obliczeń; może to dotyczyć zarówno okoliczności leżących po stronie wystawcy faktury czy innego dokumentu księgowego (np. błędne podanie na fakturze cen lub wartości towarów), jak i po stronie odbiorcy takiego dokumentu (np. wprowadzenie do ksiąg rachunkowych nieprawidłowej cyfry, zastosowanie wadliwego kursu waluty obcej przy przeliczaniu wartości kosztu na złote, etc.). Zgodnie ze Słownikiem Języka Polskiego PWN (wersja internetowa www.sjp.pwn.pl) przez „omyłkę” należy rozumieć „spostrzeżenie, sąd niezgodny z rzeczywistością, niewłaściwe postępowanie, posunięcie”. Tym samym za „inną oczywistą omyłkę” należy uznać inny oczywisty błąd, który nie jest jednocześnie błędem rachunkowym. Takim błędem będzie np. ujęcie w przychodach faktury wystawionej na podmiot inny niż faktyczny nabywca towaru. „Omyłka” wiązać się również będzie z błędem polegającym albo na nieprawidłowym wystawieniu albo nieprawidłowym ujęciu dowodu księgowego. Pamiętać trzeba, że do przychodów podatkowych zalicza się m. in. otrzymane pieniądze, czyli takie przychody, które w danym momencie są należne podatnikowi, czyli są wymagalne, niewątpliwe i bezwarunkowe. Uzyskanie przychodu z tytułu refundacji kosztów wyposażenia stanowiska pracy dla skierowanego bezrobotnego miało miejsce – jak już wcześniej wskazano – w momencie postawienia ich do dyspozycji Wnioskodawcy, tj. w dniu, w którym przychód faktycznie wpłynął na jego rachunek bankowy. Mając na uwadze powyższe, wskazać należy, iż w odniesieniu do przedstawionego przez Wnioskodawcę stanu faktycznego, zwrot do Urzędu Pracy części refundacji (odpowiadającej kwocie podatku VAT od zakupionych środków trwałych oraz wyposażenia) – uprzednio zaliczonej do przychodów – powinien powodować korektę tych przychodów na bieżąco, tj. w dacie zwrotu środków na rachunek Powiatowego Urzędu Pracy. Stanowisko Wnioskodawcy jest więc prawidłowe. Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej, przepisów art. 14k–14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej: z zastosowaniem art. 119a; w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści. Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych (art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej). Powyższe unormowania należy odczytywać łącznie z przepisami art. 33 ustawy z 23 października 2018 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ustawy – Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 2193), wprowadzającymi regulacje intertemporalne. Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu zaistnienia zdarzenia. Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego) podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona interpretacja traci swoją aktualność. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.). Skargę wnosi się w dwóch egzemplarzach (art. 47 § 1 ww. ustawy) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała lub drogą elektroniczną na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 54 § 1a ww. ustawy), w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a (art. 53 § 1 ww. ustawy). W przypadku pism i załączników wnoszonych w formie dokumentu elektronicznego odpisów nie dołącza się (art. 47 § 3 ww. ustawy). W przypadku wnoszenia skargi w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego i stanu epidemii jako najwłaściwszy proponuje się kontakt z wykorzystaniem systemu teleinformatycznego ePUAP. Jednocześnie, zgodnie z art. 57a ww. ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.