0115-KDIT3.4011.66.2022.1.AW

Interpretacja indywidualna – stanowisko nieprawidłowe Szanowna Pani, Stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych – jest nieprawidłowe. Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej 14 stycznia 2022 r. wpłynął do tutejszego organu ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie obowiązku stosowania ograniczenia wynikającego z art. 23 ust. 1 pkt 47a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wobec kosztów dotyczących Kampera wykorzystywanego przez Panią na podstawie umowy leasingu operacyjnego w prowadzonej działalności gospodarczej . Opis stanu faktycznego M. F. (zwaną dalej: Wnioskodawczyni lub Podatnikiem) jest osobą fizyczną prowadzącą jednoosobową działalność gospodarczą. Datą rozpoczęcia wykonywania działalności gospodarczej jest 3 stycznia 2020 r. Głównym przedmiotem działalności gospodarczej Wnioskodawczyni jest pozostałe doradztwo w zakresie prowadzenia działalności gospodarczej i zarządzania (PKD 70.22.Z). Ponadto we wpisie Wnioskodawczyni w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej widnieją m.in. następujące kody: 55.20.Z , 56.10.A, 56.10.B, 63.12.Z, 68.10.Z, 68.20.Z, 68.32.Z, 70.21.Z, 73.20.Z, 74.20.Z., 74.30.Z, 77.12.Z, 77.21 .Z, 7729.Z, 79.12.Z, 85.59.A. Wnioskodawczyni z dniem 17 czerwca 2021 r. dokonała zmiany we wpisie w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej dodając kod PKD 77.12.Z – Wynajem i dzierżawa pozostałych pojazdów samochodowych z wyłączeniem motocykli. Podklasa ta obejmuje dzierżawę i wynajem pojazdów kempingowych. Wpisu dokonała w związku z zamiarem zakupu samochodu typu „Kamper” do prowadzonej działalności gospodarczej. W dniu 3 sierpnia 2021 r. Wnioskodawczyni nabyła do swojej działalności pojazd typu kamper (dalej zwany: „Kamper”). Pojazd ten posiada dopuszczalną masę całkowitą nieprzekraczającą 3,5 tony, w dowodzie rejestracyjnym posiada wpis – samochód specjalny kempingowy. Zgodnie z art. 5a pkt 19a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych za samochód osobowy uznaje się pojazd samochodowy w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony, konstrukcyjnie przeznaczony do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą z wyjątkiem: a)  pojazdu samochodowego mającego jeden rząd siedzeń, który oddzielony jest od części przeznaczonej do przewozu ładunków ścianą lub trwałą przegrodą: ‒    klasyfikowanego na podstawie przepisów o ruchu drogowym do podrodzaju: wielozadaniowy, van lub ‒    z otwartą częścią przeznaczoną do przewozu ładunków, b)  pojazdu samochodowego, który posiada kabinę kierowcy z jednym rzędem siedzeń i nadwozie przeznaczone do przewozu ładunków jako konstrukcyjnie oddzielne elementy pojazdu, c)  pojazdu specjalnego, jeżeli z dokumentów wydanych zgodnie z przepisami o ruchu drogowym wynika, że dany pojazd jest pojazdem specjalnym, i jeżeli spełnione są również warunki zawarte w odrębnych przepisach, określone dla następujących przeznaczeń: ‒    agregat elektryczny/spawalniczy, ‒    do prac wiertniczych, ‒    koparka, koparko-spycharka, ‒    ładowarka, ‒    podnośnik do prac konserwacyjno-montażowych, żuraw samochodowy, d)  pojazdu samochodowego określonego w przepisach wydanych na podstawie art. 86a ust. 16 ustawy o podatku od towarów i usług. Oznacza to, że na gruncie podatku dochodowego od osób fizycznych samochód typu „Kamper”, który nabyła Wnioskodawczyni będzie uznawany za samochód osobowy. Wnioskodawczyni weszła w posiadanie „Kampera” poprzez zawarcie umowy leasingu operacyjnego zgodnie z art. 23b ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r o podatku dochodowym od osób fizycznych. Wartość pojazdu zgodnie z umową leasingu przekracza 150 000 zł. Wartość „Kampera” została ustalona na podstawie wartości rynkowej pojazdu przedstawionej przez producenta pojazdu i leasingodawcę. Wartość samochodu typu „Kamper” ustalono na podstawie zamówienia a następnie kwota została potwierdzona podpisaną 3 sierpnia 2021 r. umową leasingu operacyjnego. Pojazd ten będzie przez Podatnika wykorzystywany tylko i wyłącznie do prowadzonej przez Podatnika działalności gospodarczej. „Kamper” będzie wykorzystywany jako przedmiot najmu na rzecz innych osób bądź podmiotów. „Kamper” nie będzie wykorzystywany do celów prywatnych podatnika, w tym celu Podatnik sporządził regulamin użytkowania kampera. Wnioskodawczyni nie będzie prowadziła ewidencji, o której mowa w art. 86a ust. 4 ustawy o podatku od towarów i usług. Pojazd ten będzie przez Podatnika wykorzystywany tylko i wyłącznie do prowadzonej przez Podatnika działalności gospodarczej. Kamper zgodnie z art. 86a ust. 5 będzie wykorzystywany jako przedmiot najmu na rzecz innych osób bądź pomiotów. Ten rodzaj działalności został wskazany we wpisie Podatnika w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej pod kodem PKD 77.12.Z Wynajem i dzierżawa pozostałych pojazdów samochodowych z wyłączeniem motocykli. Zgodnie z art. 86a ust. 5 ustawy o podatku od towarów i usług warunku prowadzenia ewidencji przebiegu pojazdu nie stosuje się w przypadku pojazdów samochodowych: 1)  przeznaczonych wyłącznie do: a)  odprzedaży, b)  sprzedaży, w przypadku pojazdów wytworzonych przez podatnika, c)  oddania w odpłatne używanie na podstawie umowy najmu, dzierżawy, leasingu lub innej umowy o podobnym charakterze – jeżeli odprzedaż, sprzedaż lub oddanie w odpłatne używanie tych pojazdów stanowi przedmiot działalności podatnika; 2)  w odniesieniu do których: a)  kwotę podatku naliczonego od wydatków z nimi związanych podatnik oblicza zgodnie z ust. 1 lub b)  podatnikowi nie przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego od wydatków z nimi związanych. Podatnik będzie przemieszczał się osobiście „Kamperem” tylko w sytuacji gdy zajdzie konieczność dokonania okresowych badań technicznych pojazdu, wymiany opon bądź udania się na stację paliw w celu zatankowania samochodu. Osiągnięte przez Podatnika przychody z tytułu najmu „Kampera” zaliczone zostaną do przychodów z pozarolniczej działalności gospodarczej Wnioskodawczyni. Podatnik rozlicza się zgodnie z art. 30c ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w formie podatku liniowego oraz prowadzi ewidencję w formie podatkowej księgi przychodów i rozchodów. Pytanie Czy od pozyskanego pojazdu typu „Kamper” na podstawie umowy leasingu operacyjnego, który będzie wykorzystywany przez Wnioskodawczynię wyłącznie do odpłatnego używania na podstawie umowy najmu, Podatnik będzie miał obowiązek stosować ograniczenie w zakresie kosztów uzyskania przychodów przewidziane w art. 23 ust. 1 pkt 47a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych? Pani stanowisko Wydatkiem, który Wnioskodawczyni zamierza zaliczyć do kosztów uzyskania przychodu są wydatki poniesione na opłaty leasingowe, tj. raty leasingowe, koszty związane z opłatą wstępną oraz opłaty związane z wykupem samochodu osobowego typu „Kamper”, który będzie przedmiotem wynajmu prowadzonego w ramach działalności gospodarczej. Wnioskodawczyni stoi na stanowisku, że wydatki te powinny być uwzględnione w pełnej wysokości w podatkowych kosztach uzyskania przychodu, pomimo że pojazd typu „Kamper” zgodnie z art. 5a pkt 19a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych spełnia definicję samochodu osobowego. Wnioskodawczyni stoi na stanowisku, że mogąc zaliczyć do kosztów uzyskania przychodu pełną wartość z raty leasingowej, nie obowiązują ją ograniczenia przewidziane w art. 23 ust. 1 pkt 47a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ponieważ przedmiotem umowy leasingu operacyjnego jest „Kamper”, który będzie wykorzystywany wyłącznie w działalności gospodarczej z przeznaczeniem wyłącznie na wynajem osobom trzecim. Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowy, kosztem uzyskania przychodu są wszystkie wydatki związane z osiąganiem przychodu lub zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła uzyskania przychodu, występuje jednak dodatkowe organicznie w zaliczaniu do kosztów uzyskania przychodów w przypadku kosztów związanych z wykorzystaniem samochodów osobowych w działalności gospodarczej. Zgodnie z art. 5a pkt 19a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych za samochód osobowy uznaje się pojazd samochodowy o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony, konstrukcyjnie przeznaczony do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą. Oznacza to, że samochód typu „Kamper” o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony, który nabyła Wnioskodawczyni będzie uznany za samochód osobowy. Zgodnie z art. 23 ust. 1 pkt. 47 lit. a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, za koszty uzyskania przychodu nie uważa się dotyczących samochodu osobowego opłat wynikających z umowy leasingu, o której mowa w art. 23a pkt 1, umowy najmu, dzierżawy lub innej umowy o podobnym charakterze, z wyjątkiem opłat z tytułu składek na ubezpieczenie samochodu osobowego, w wysokości przekraczającej ich część ustaloną w takiej proporcji, w jakiej kwota 150 000 zł pozostaje do wartości samochodu osobowego będącego przedmiotem tej umowy. Również zgodnie z art. 23 ust. 1 pkt 4 lit. b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, za koszt uzyskania przychodu nie uważa się odpisów amortyzacyjnych z tytułu zużycia samochodu osobowego w części ustalonej od wartości samochodu nieprzekraczającej kwotę 150 000 zł. Ustawodawca dopuszcza jednak sytuację, w której ww. przepisy nie mają zastosowania. Zgodnie z art. 23 ust. 5b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych przepisu z art. 23 ust. 1 pkt 4 lit. b. nie stosuje się do odpisów z tytułu zużycia samochodu osobowego, jeżeli ten samochód został oddany przez podatnika do odpłatnego używania na podstawie umowy leasingu, o której mowa w art. 23a pkt 1, umowy najmu, dzierżawy lub innej umowy o podobnym charakterze, a oddawanie w odpłatne używanie na podstawie takiej umowy stanowi przedmiot działalności podatnika. Z literalnego brzmienia przepisów wynika, że ograniczenia, o których mowa w art.23 ust. 1 pkt 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie znajdują zastosowania w przypadku, gdy przedmiotem działalności prowadzonej przez Podatnika jest oddawanie samochodu osobowego w odpłatne używanie na podstawie np. umowy leasingu albo umowy najmu. Ocena stanowiska Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest nieprawidłowe. Uzasadnienie interpretacji indywidualnej Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2021 r. poz. 1128 ze zm.) kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23. Zasady opodatkowania stron umowy leasingu, reguluje rozdział 4a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Zgodnie z art. 23a pkt 1 ww. ustawy: Ilekroć w rozdziale jest mowa   o umowie leasingu – rozumie się przez to umowę nazwaną w kodeksie cywilnym, a także każdą inną umowę, na mocy której jedna ze stron, zwana dalej "finansującym", oddaje do odpłatnego używania albo używania i pobierania pożytków na warunkach określonych w ustawie drugiej stronie, zwanej dalej "korzystającym", podlegające amortyzacji środki trwałe lub wartości niematerialne i prawne, a także grunty oraz prawo wieczystego użytkowania gruntów. Z kolei pkt 2 ww. artykułu stanowi, że: Ilekroć w rozdziale jest mowa o podstawowym okresie umowy leasingu – rozumie się przez to czas oznaczony, na jaki została zawarta ta umowa, z wyłączeniem czasu, na który może być przedłużona lub skrócona; w przypadku zmiany strony lub stron tej umowy podstawowy okres umowy uważa się za zachowany, jeżeli inne postanowienia umowy nie uległy zmianie. W świetle art. 23b ust. 1 ww. ustawy: opłaty ustalone w umowie leasingu, ponoszone przez korzystającego w podstawowym okresie umowy z tytułu używania środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych stanowią przychód finansującego i odpowiednio w przypadku, o którym mowa w pkt 1, koszt uzyskania przychodów korzystającego, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3, jeżeli: 1)  umowa leasingu, w przypadku gdy korzystającym nie jest osoba wymieniona w pkt 2, została zawarta na czas oznaczony, stanowiący co najmniej 40% normatywnego okresu amortyzacji, jeżeli przedmiotem umowy leasingu są podlegające odpisom amortyzacyjnym rzeczy ruchome lub wartości niematerialne i prawne, albo została zawarta na okres co najmniej 5 lat, jeżeli jej przedmiotem są podlegające odpisom amortyzacyjnym nieruchomości; 2)  umowa leasingu, w przypadku gdy korzystającym jest osoba fizyczna nieprowadząca działalności gospodarczej, została zawarta na czas oznaczony; 3)  suma ustalonych opłat w umowie leasingu, o której mowa w pkt 1 lub 2, pomniejszona o należny podatek od towarów i usług, odpowiada co najmniej wartości początkowej środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych, a w przypadku zawarcia przez finansującego następnej umowy leasingu środka trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej będących uprzednio przedmiotem takiej umowy odpowiada co najmniej jego wartości rynkowej z dnia zawarcia następnej umowy leasingu; przepis art. 19 stosuje się odpowiednio. Z przepisów powyższych wynika zatem, że –  co do zasady – jeżeli umowa leasingu spełnia określone w art. 23b ust. 1 pkt 1 i 3 oraz ust. 2 ustawy warunki, to wówczas ponoszone przez leasingobiorcę (korzystającego – prowadzącego pozarolniczą działalność gospodarczą) w związku z tą umową wydatki w podstawowym okresie, z tytułu używania przedmiotu leasingu mogą stanowić koszty uzyskania przychodów. Od 1 stycznia 2019 r. zmieniły się zasady zaliczania do kosztów uzyskania przychodów opłat wynikających z umowy leasingu, umowy najmu, dzierżawy i innej o podobnym charakterze  dotyczącej  samochodu  osobowego. W myśl art. 1 pkt 7 lit. a ustawy z dnia 23 października 2018 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018 r. poz. 2159), w art. 23 w ust. 1 po pkt 47 dodano  pkt 47a. Zgodnie z tym przepisem od 1 stycznia 2019 r.: Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów dotyczących samochodu osobowego opłat wynikających z umowy leasingu, o której mowa w art. 23a pkt 1, umowy najmu, dzierżawy lub innej umowy o podobnym charakterze, z wyjątkiem opłat z tytułu składek na ubezpieczenie samochodu osobowego, w wysokości przekraczającej ich część ustaloną w takiej proporcji, w jakiej kwota 150 000 zł pozostaje do wartości samochodu osobowego będącego przedmiotem tej umowy. W myśl art. 23 ust. 5a tej ustawy poniesione wydatki, o których mowa w ust. 1 pkt 46 i 46a, oraz kwota, o której mowa w ust. 1 pkt 47a, obejmują także podatek od towarów i usług, który zgodnie z przepisami o podatku od towarów i usług nie stanowi podatku naliczonego, oraz naliczony podatek od towarów i usług, w tej części, w jakiej zgodnie z przepisami o podatku od towarów i usług podatnikowi nie przysługuje obniżenie kwoty lub zwrot różnicy podatku od towarów i usług. Na mocy art. 23 ust. 5c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w przypadku samochodu osobowego oddanego do używania na podstawie umowy leasingu, o której mowa w art. 23a pkt 1, ograniczenie, o którym mowa w ust. 1 pkt 47a, stosuje się do tej części opłaty, która stanowi spłatę wartości samochodu osobowego. Z przepisów tych wynika, że zawarcie umowy leasingu operacyjnego, której przedmiotem jest samochód osobowy o wartości powyżej 150 000 zł, skutkuje tym, że Podatnik do ustalenia proporcji, o której mowa w art. 23 ust. 1 pkt 47a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych przyjmuje wartość samochodu osobowego ustaloną jako suma opłaty wstępnej i rat miesięcznych wraz z podatkiem od towarów i usług, który zgodnie z przepisami o podatku od towarów i usług nie stanowi podatku naliczonego, oraz naliczony podatek od towarów i usług, w tej części, w której zgodnie z przepisami o podatku od towarów i usług podatnikowi – nie przysługuje obniżenie kwoty lub zwrot różnicy podatku od towarów i usług. Odnosząc się do kwestii, o której mowa w pytaniu zauważyć należy, że z opisu sprawy wynika, że zawarła Pani umowę leasingu operacyjnego samochodu typu „Kamper”, który  wykorzystuje Pani (będzie Pani wykorzystywała) w prowadzonej działalności gospodarczej jako przedmiot najmu na rzecz osób trzecich.  Wartość pojazdu zgodnie z umową leasingu przekracza 150 000 zł. Jako okoliczności faktyczne podaje Pani także, że: na gruncie podatku dochodowego od osób fizycznych samochód typu „Kamper”, który nabyła Wnioskodawczyni będzie uznawany za samochód osobowy. Stosownie bowiem do art. 5a pkt 19a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych Ilekroć w ustawie jest mowa o samochodzie osobowym – oznacza to pojazd samochodowy w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony, konstrukcyjnie przeznaczony do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą, z wyjątkiem: a) pojazdu samochodowego mającego jeden rząd siedzeń, który oddzielony jest od części przeznaczonej do przewozu ładunków ścianą lub trwałą przegrodą: ‒    klasyfikowanego na podstawie przepisów o ruchu drogowym do podrodzaju: wielozadaniowy, van lub ‒    z otwartą częścią przeznaczoną do przewozu ładunków, b)  pojazdu samochodowego, który posiada kabinę kierowcy z jednym rzędem siedzeń i nadwozie przeznaczone do przewozu ładunków jako konstrukcyjnie oddzielne elementy pojazdu, c) pojazdu specjalnego, jeżeli z dokumentów wydanych zgodnie z przepisami o ruchu drogowym wynika, że dany pojazd jest pojazdem specjalnym, i jeżeli spełnione są również warunki zawarte w odrębnych przepisach, określone dla następujących przeznaczeń: ‒    agregat elektryczny/spawalniczy, ‒    do prac wiertniczych, ‒    koparka, koparko-spycharka, ‒    ładowarka, ‒    podnośnik do prac konserwacyjno-montażowych, ‒    żuraw samochodowy, d) pojazdu samochodowego określonego w przepisach wydanych na podstawie art. 86a ust. 16 ustawy o podatku od towarów i usług. Zgodnie z art. 5d ww. ustawy podatkowej spełnienie wymagań dla pojazdów samochodowych określonych w: 1)  art. 5a pkt 19a lit. a i b stwierdza się na podstawie dodatkowego badania technicznego przeprowadzonego przez okręgową stację kontroli pojazdów, potwierdzonego zaświadczeniem wydanym przez tę stację, oraz dowodu rejestracyjnego pojazdu zawierającego odpowiednią adnotację o spełnieniu tych wymagań; 2)  art. 5a pkt 19a lit. c stwierdza się na podstawie dokumentów wydanych zgodnie z przepisami o ruchu drogowym. W rozumieniu przepisów ustawy z dnia 20 czerwca 1997 roku – Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2021 r. poz. 450 ze zm.) – art. 2 pkt 33 pojazd samochodowy to pojazd silnikowy, którego konstrukcja umożliwia jazdę z prędkością przekraczającą 25km/h; określenie to nie obejmuje ciągnika rolniczego. W świetle powyższego, w sytuacji kiedy będzie Pani będzie oddawała leasingowany samochód osobowy w najem innym podmiotom w zakresie, w jakim to przekazanie samochodu dokonywane jest w ramach działalności gospodarczej zastosowanie znajdzie art. 23 ust. 1 pkt 47a ustawy. W tym miejscu wskazać należy, że przepis ten wprost i precyzyjnie wskazuje, że ma zastosowanie do umów leasingu, o których mowa w art. 23a pkt 1, umów najmu, dzierżawy lub innych umów o podobnym charakterze. Bez znaczenia pozostaje fakt, że oddaje (będzie oddawać) Pani leasingowany pojazd w najem w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. Jeżeli Pani (korzystający) ponosi opłaty wynikające z umów leasingu, o których mowa w art. 23a pkt 1 (z wyjątkiem opłat z tytułu składek na ubezpieczenie samochodu osobowego) to znajdzie dla nich zastosowanie ograniczenie, o którym mowa w art. 23 ust. 1 pkt 47a ustawy. Gdyby wolą ustawodawcy było umożliwienie podatnikom pełnego odliczenia kosztów leasingu (rat leasingowych) w okolicznościach przez Panią przedstawionych, uczyniłby to jak w przypadku określonym w art. 23 ust. 5b ustawy, w odniesieniu do odpisów amortyzacyjnych. Wyjaśnić bowiem należy, że stosownie do art. 23 ust. 1 pkt 4 lit. b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie uważa się za koszty uzyskania przychodów odpisów z tytułu zużycia samochodu osobowego, dokonywanych według zasad określonych w art. 22a-22o, w części ustalonej od wartości samochodu przewyższającej kwotę 150 000 zł – w przypadku pozostałych samochodów osobowych. Jednocześnie, zgodnie z art. 23 ust. 5b omawianej ustawy Przepisu ust. 1 pkt 4 nie stosuje się do odpisów z tytułu zużycia samochodu osobowego, jeżeli ten samochód został oddany przez podatnika do odpłatnego używania na podstawie umowy leasingu, o której mowa w art. 23a pkt 1, umowy najmu, dzierżawy lub innej umowy o podobnym charakterze, a oddawanie w odpłatne używanie na podstawie takiej umowy stanowi przedmiot działalności podatnika.   Z literalnego brzmienia przepisów wynika, że ograniczenia, o których mowa w art. 23 ust. 1 pkt 4 ustawy nie znajdą zastosowania w przypadku, gdy przedmiotem działalności prowadzonej przez podatnika jest oddawanie samochodu osobowego w odpłatne używanie na podstawie,  np. umowy leasingu albo umowy najmu. Istotne znaczenie ma zatem rodzaj oraz przedmiot prowadzonej działalności gospodarczej. Tym samym, Pani stanowisko, że wydatki te powinny być uwzględnione w pełnej wysokości w podatkowych kosztach uzyskania przychodu, pomimo że pojazd typu „Kamper” zgodnie z art. 5a pkt 19a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych spełnia definicję samochodu osobowego jest nieprawidłowe. Powyższe dotyczy wskazanych przez Panią we wniosku opłat leasingowych, tj. rat leasingowych i kosztów związanych z opłatą wstępną. Ograniczeniem wynikającym z art. 23 ust. 1 pkt 47a nie są natomiast objęte opłaty „związane z wykupem samochodu osobowego”. Wykup przedmiotu leasingu jest bowiem podatkowo transakcją odrębną od samego leasingu. Wykupu samochodu osobowego na podstawie zawartej umowy leasingu może – w przypadku ustalenia wartości początkowej i dokonywania późniejszych odpisów amortyzacyjnych – dotyczyć limit wynikający z art. 23 ust. 1 pkt 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Informacje dodatkowe Informacja o zakresie rozstrzygnięcia Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pani przedstawiła i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu zaistnienia zdarzenia. Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji ‒    Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy  z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli: Pani sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosuje się Pani do interpretacji. ‒    Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej: 1)  z zastosowaniem art. 119a; 2)  w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; 3)  z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści. ‒    Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych. Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.  Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.; dalej jako „PPSA”).   Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA): ‒    w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo ‒    w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA). Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA). Podstawa prawna dla wydania interpretacji Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm.).