0115-KDIT3.4011.937.2021.2.AWO

Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe Szanowny Panie, stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego - jest prawidłowe. Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej   9 listopada 2021 r. wpłynął Pani wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy kosztów uzyskania przychodów. Uzupełnił go Pan – w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 26 stycznia 2022 r. (wpływ 26 stycznia 2022 r.).   Treść wniosku jest następująca:   Opis zdarzenia przyszłego przedstawiony w uzupełnieniu wniosku (opis zdarzenia przyszłego poszerzony o odpowiedzi na zawarte w wezwaniu pytania)   Od 2020 r. prowadzi Pani jednoosobową działalność gospodarczą polegającą na świadczeniu usług .... (usługi zwolnione przedmiotowo z VAT). Nie jest Pan zarejestrowany jako podatnik VAT czynny. Świadczone przez Pana usługi są zwolnione przedmiotowo z VAT.   Prowadzi Pan podatkową książkę przychodów i rozchodów. Pana dochody opodatkowane są na zasadach ogólnych. Korzysta Pan ze zwolnienia w zakresie podatku VAT.   Na potrzeby prowadzenia działalności wykorzystuje Pan: ‒    samochód osobowy o wartości nieprzekraczającej kwoty 150.000  zł, który został wprowadzony do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych 13 marca 2020 r., oraz  ‒    motocykl, który jest przedmiotem leasingu operacyjnego. Umowa leasingu została zawarta 11 maja 2021 r. na okres 48 miesięcy i spełnia kryteria wskazane w art. 23b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Od dnia zawarcia umowy leasingu operacyjnego nie doszło do zmian umowy, ani do jej odnowienia. Wskazany motocykl nie jest środkiem trwałym w prowadzonej działalności, ponieważ jest przedmiotem umowy leasingu operacyjnego. Motocykl to samochód osobowy w rozumieniu art. 5a pkt 19a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Wartość motocykla nie przekracza kwoty 150.000  zł. Wartość motocykla przyjęta dla celów ubezpieczenia nie przekracza kwoty 150.000 zł.   Wskazane pojazdy wykorzystywane są wyłącznie do prowadzenia działalności. Świadczy Pan usługi w siedzibie kontrahenta, dlatego samochód oraz motocykl są niezbędnymi narzędziami, umożliwiającymi prowadzenie działalności. Dojeżdża Pan na .... do Klienta. Samochód osobowy służy więc przejazdom na miejsce świadczenia usługi, będącej przedmiotem prowadzonej działalności. W dniach, w których zakłada Pan poruszanie się w godzinach szczytu, zamiast samochodu wykorzystuje Pan motocykl jako środek transportu, co pozwala Panu ominąć korki. Ma to dla Pana kluczowe znaczenie, ponieważ nie może Pan spóźnić się na spotkanie z Klientem.   Nie będąc czynnym płatnikiem VAT, nie jest Pan zobowiązany do prowadzenia ewidencji przebiegu pojazdu.   W związku z używaniem samochodu osobowego w prowadzonej działalności ponosi Pan następujące koszty: paliwo, części zamienne, koszty usług serwisowych, opłaty za miejsce parkingowe, za strefę płatnego parkowania, kosmetyki do pielęgnacji auta, koszty myjni samochodowej, koszty zakupu akcesoriów do auta, koszt badań okresowych, opłaty za autostrady, opłaty drogowe, opłaty za kartę paliwową, zwane dalej łącznie: „kosztami użytkowania samochodu osobowego”.   W związku z używaniem motocykla w prowadzonej działalności ponosi Pan następujące koszty: paliwo, części zamienne, koszty usług serwisowych, opłaty za miejsce parkingowe, za strefę płatnego parkowania, kosmetyki do pielęgnacji, koszty myjni, koszty zakupu akcesoriów do motocykla, koszt badań okresowych, opłaty za autostrady, opłaty drogowe, opłaty za kartę paliwową, zwane dalej łącznie: „kosztami użytkowania motocyklu”.   Chce Pan rozliczać w całości (w 100%) w kosztach uzyskania przychodów koszty użytkowania samochodu osobowego oraz koszty użytkowania motocykla.   Jednocześnie, jako podatnik zwolniony z VAT, nie prowadzi Pan ewidencji przebiegu pojazdu. Nie dokonał Pan zgłoszenia VAT-26 ze względu na to, że nie jest Pan zarejestrowany jako podatnik VAT czynny, a świadczone przez Pana usługi korzystają ze zwolnienia przedmiotowego.   Pytanie zawarte w uzupełnieniu wniosku   Czy koszty użytkowania samochodu osobowego wykorzystywanego wyłącznie na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej oraz koszty użytkowania motocykla wykorzystywanego wyłącznie na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej Wnioskodawca niebędący czynnym podatnikiem VAT, może zaliczać w 100% do kosztów prowadzonej działalności pomimo nieprowadzenia ewidencji przebiegu pojazdu oraz niedokonania zgłoszenia VAT-26?   Zgodnie z Pana wskazaniem, Pana pytanie nie dotyczy podatku od towarów i usług. Pana intencją jest uzyskanie interpretacji jedynie w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych.   Powyższe jest wynikiem Pana odpowiedzi na następującą część wezwania: „II. doprecyzował Pan zadane pytanie, w taki sposób abyśmy nie mieli wątpliwości co do jego zakresu. We wniosku zadał Pan następujące pytanie: Czy wydatki związane z eksploatacją i użytkowaniem samochodu osobowego oraz motocyklu wykorzystywanych wyłącznie na potrzeby prowadzonej działalności (np. paliwo, serwis, części samochodowe) Wnioskodawca niebędący czynnym podatnikiem VAT, może zaliczać w 100% do kosztów prowadzonej działalności w opisanej sytuacji, tj. bez konieczności prowadzenia ewidencji przebiegu pojazdu oraz zgłoszenia VAT-26?   Zgodnie z Pana wskazaniem w części A.1. wniosku - kwadrat numer 5 – Pana wniosek dotyczy podatku dochodowego od osób fizycznych (tzw. podatek PIT). W zamieszczonym pytaniu podniósł Pan następującą kwestię: „w opisanej sytuacji, tj. bez konieczności prowadzenia ewidencji przebiegu pojazdu oraz zgłoszenia VAT-26”. Z tego względu zastanawiamy się, czy: a)  oczekuje Pan wydania interpretacji wyłącznie na gruncie ustawy PIT w zakresie: czy opisane i doprecyzowane wydatki związane z eksploatacją i użytkowaniem samochodu osobowego oraz motocykla, wykorzystywanych wyłącznie na potrzeby prowadzonej przez Pana działalności gospodarczej, Pan jako niebędący czynnym podatnikiem VAT, może na gruncie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych zaliczać w 100% do kosztów prowadzonej działalności pomimo nieprowadzenia ewidencji przebiegu pojazdu oraz niedokonania zgłoszenia VAT-26, czy też b)  interesuje Pana otrzymanie odpowiedzi, czy musi Pan na gruncie przepisów ustawy o podatku od towarów i usług (tzw. podatek VAT) prowadzić ewidencję przebiegu pojazdów i dokonać zgłoszenia VAT-26? Zgodnie z Pana określeniem w części A.1. wniosku - oczekuje Pan wydania interpretacji indywidualnej na gruncie podatku dochodowego od osób fizycznych. Jeśli jednak wybrał Pan literę „b)” powyższego rozróżnienia, prosimy by: a)    sformułował Pan pytanie/pytania odnoszące się do zakresu ustawy o podatku od towarów i usług, b)    przedstawił Pan własne stanowisko w zakresie tego pytania/tych pytań w części dotyczącej podatku od towarów i usług. c)    dokonał Pan stosownej opłaty od tej części wniosku na rachunek bankowy Krajowej Informacji Skarbowej: 25 1010 1212 0064 6422 3100 0000. Bowiem, jeżeli oczekuje Pan rozstrzygnięcia w zakresie jednego zagadnienia w jednym podatku wówczas wniosek podlega opłacie w wysokości 40 zł, ale jeżeli oczekuje Pan rozstrzygnięcia kilku zagadnień w jednym podatku lub po jednym zagadnieniu, ale w zakresie różnych podatków, to opłata powinna ulec odpowiedniemu zwielokrotnieniu będącemu iloczynem stanów faktycznych lub zdarzeń przyszłych i kwoty 40 zł [6]”. Pana stanowisko w sprawie zawarte w uzupełnieniu wniosku   Pana zdaniem koszty użytkowania samochodu osobowego, będącego środkiem trwałym w firmie oraz koszty użytkowania motocykla używanego na podstawie umowy leasingu operacyjnego można zaliczać w 100% do kosztów uzyskania przychodu prowadzonej działalności, w przypadku braku obowiązku prowadzenia ewidencji przebiegu pojazdów dla celów podatku od towarów i usług.   Zgodnie z przepisem art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2021 r., poz. 1128 ze zm.), kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23.   Aby zatem wydatek mógł być uznany za koszt uzyskania przychodu, w Pana ocenie, powinien - w myśl art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych - spełniać łącznie następujące warunki: ‒    pozostawać w związku przyczynowym z przychodem lub źródłem przychodu i być poniesiony w celu osiągnięcia przychodu lub zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodu, ‒    nie znajdować się na liście kosztów nieuznawanych za koszty uzyskania przychodów, wymienionych w art. 23 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ‒    być właściwie udokumentowany.   Wskazał Pan, że ustawa z dnia 23 października 2018 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018 r., poz. 2159; dalej jako „ustawa zmieniająca”) wprowadziła 1 stycznia 2019 r. zmiany dotyczące m.in. zasad ujmowania w kosztach uzyskania przychodów prowadzonej działalności gospodarczej wydatków eksploatacyjnych związanych z samochodem osobowym, wykorzystywanym także dla celów prywatnych. Do art. 23 ust. 1 dodany został pkt 46a, zgodnie z którym, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów 25% poniesionych wydatków, z zastrzeżeniem pkt 36, z tytułu kosztów używania samochodu osobowego, innego niż określony w pkt 46, na potrzeby prowadzonej przez podatnika działalności gospodarczej jeżeli samochód osobowy jest wykorzystywany również do celów niezwiązanych z działalnością gospodarczą prowadzoną przez podatnika.   Jak Pan podkreślił, z uzasadnienia do ustawy zmieniającej wynika, że wszelkie wydatki związane z korzystaniem z samochodu osobowego służącego podatnikowi także do innych celów niż działalność gospodarcza podlegać będą zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów w wysokości 75% tych wydatków. Możliwość zaliczenia do kosztów 100% takich wydatków dotyczyć będzie tylko wykorzystywania samochodu osobowego wyłącznie w prowadzonej działalności gospodarczej, przy czym podatnik będzie musiał prowadzić ewidencję potwierdzającą wykorzystywanie samochodu osobowego wyłącznie do działalności gospodarczej podatnika zgodnie z przepisami ustawy o VAT.   Zgodnie z art. 23 ust. 5f ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, w przypadku nieprowadzenia przez podatnika ewidencji, o której mowa w art. 86a ust. 4 ustawy o podatku od towarów i usług, uznaje się, że samochód osobowy jest wykorzystywany również do celów niezwiązanych z działalnością gospodarczą podatnika.   Stosownie natomiast do art. 23 ust. 5g wskazanej ustawy, przepisu ust. 5f nie stosuje się, jeżeli podatnik na podstawie przepisów ustawy o podatku od towarów i usług nie jest obowiązany do prowadzenia takiej ewidencji, z wyjątkiem przypadku, gdy brak tego obowiązku wynika z art. 86a ust. 5 pkt 2 lit. a ustawy o podatku od towarów i usług. W myśl art. 86 ust. 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2021r., poz. 685, ze zm.), w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.   Zgodnie z art. 86a ust. 5 pkt 2 lit. b tej ustawy, warunku prowadzenia ewidencji przebiegu pojazdu nie stosuje się w przypadku pojazdów samochodowych, w odniesieniu do których podatnikowi nie przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego od wydatków z nimi związanych.   Podał Pan, że ustawodawca w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych nie odniósł się do lit. b w art. 86a ust. 5 pkt 2 ustawy o VAT, a więc do podatnika niebędącego czynnym podatnikiem VAT. Możliwość zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów 100% kosztów użytkowania samochodu osobowego dotyczy zatem wykorzystywania samochodu osobowego wyłącznie w prowadzonej działalności gospodarczej, przy czym podatnik zobowiązany jest prowadzić ewidencję, o której mowa w art. 86a ust. 4 ustawy o podatku od towarów i usług, potwierdzającą wykorzystywanie samochodu osobowego wyłącznie do działalności gospodarczej. W przypadku nieprowadzenia przez podatnika ewidencji, o której mowa w art. 86a ust. 4 ustawy o podatku od towarów i usług, uznaje się, że samochód osobowy jest wykorzystywany również do celów niezwiązanych z działalnością gospodarczą podatnika. Zasady tej jednak nie stosuje się, jeżeli podatnik na podstawie przepisów ustawy o podatku od towarów i usług nie jest obowiązany do prowadzenia takiej ewidencji, z wyjątkiem przypadku, który nie dotyczy wnioskodawcy, tj. gdy brak tego obowiązku wynika z art.86a ust. 5 pkt 2 lit. a ustawy o podatku od towarów i usług.   Wskazał Pan więc, że z całokształtu przytoczonych przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wynika, że podatnik nie musi prowadzić ewidencji przebiegu pojazdu, jeżeli na podstawie przepisów ustawy o podatku od towarów i usług nie jest zobowiązany do prowadzenia takiej ewidencji, np. w przypadku gdy podatnik nie jest czynnym zarejestrowanym podatnikiem podatku VAT, gdyż w takiej sytuacji podatnikowi nie przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.   Innymi słowy, uważa Pan, że jeżeli podatnik nie ma obowiązku prowadzić ewidencji przebiegu pojazdu dla celów podatku od towarów i usług, to również na gruncie podatku dochodowego dla zaliczenia 100% kosztów użytkowania samochodu osobowego oraz kosztów użytkowania motocykla nie jest wymagane prowadzenie takiej ewidencji.   Reasumując, stwierdził Pan, że w związku z tym, że używa Pan oba pojazdy wyłącznie do działalności gospodarczej, a przy tym nie jest Pan czynnym zarejestrowanym podatnikiem podatku od towarów i usług, w konsekwencji – nie ma Pan obowiązku prowadzenia ewidencji przebiegu pojazdu - to może Pan 100% wydatków związanych z użytkowaniem samochodu osobowego oraz użytkowaniem motocykla zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów.   Podał Pan, że podobne stanowisko zaprezentowane jest w wydanych już interpretacjach. Tytułem przykładu wskazał Pan interpretacje indywidualne Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z: ‒    8 kwietnia 2019 r., znak 0113-KDIPT2-1.4011.72.2019.2.AP, ‒    10 czerwca 2019r., znak 0112-KDIL3-3.4011.138.2019.2.AA , ‒    17 kwietnia 2020 r., znak 0115-KDIT3.4011.20.2020.2.AWO.   Podkreślił Pan, że – jak czytamy choćby w pierwszej z tych interpretacji: nie musi prowadzić ewidencji przebiegu pojazdu podatnik, któremu nie przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego od wydatków z nimi związanych. A tak jest w przypadku podatników wykonujących czynności zwolnione z podatku od towarów i usług. Tak więc, skoro Wnioskodawczyni zamierza wykorzystywać samochód osobowy tylko do działalności gospodarczej, może ujmować koszty używania w 100% w kosztach podatkowych i nie prowadzić ewidencji przebiegu pojazdu.   Ocena stanowiska   Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe.   Skoro, opisane pojazdy wykorzystywane są przez Pana wyłącznie do prowadzenia działalności gospodarczej, a przy tym nie jest Pan zarejestrowany jako podatnik VAT czynny (świadczone przez Pana usługi są zwolnione przedmiotowo z VAT) i nie jest Pan zobowiązany do prowadzenia ewidencji przebiegu pojazdu, to ma Pan prawo do uwzględniania w kosztach podatkowych wskazanych wydatków (z tytułu używania tych pojazdów - samochodu osobowego oraz motocykla) w wysokości 100% ponoszonych kosztów.   Uzasadnienie interpretacji indywidualnej   Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2021 r., poz. 1128 ze zm.), kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23. Powyższe oznacza, że wszystkie poniesione wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, po wyłączeniu zastrzeżonych w ustawie, są kosztami uzyskania przychodów, o ile pozostają w związku przyczynowo-skutkowym z osiąganymi przychodami. Kosztami uzyskania przychodów są więc wszelkie racjonalnie i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z działalnością gospodarczą, których celem jest osiągnięcie, zabezpieczenie lub zachowanie źródła przychodów.   Aby wydatek poniesiony przez Podatnika stanowił dla niego koszt uzyskania przychodu, muszą zostać spełnione następujące warunki, tzn. dany wydatek: ‒    został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania przychodu podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność Podatnika przez osoby inne niż Podatnik), ‒    jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została Podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona, ‒    pozostaje w związku z prowadzoną przez Podatnika działalnością gospodarczą, ‒    poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów, ‒    został właściwie udokumentowany, ‒    nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 23 wskazanej ustawy nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.   Kosztami uzyskania przychodów prowadzonej przez Podatnika działalności gospodarczej są więc wszelkie racjonalnie i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z tą działalnością, których celem jest osiągnięcie przychodów bądź też zabezpieczenie lub zachowanie tego źródła przychodów, o ile w myśl przepisów wskazanej ustawy nie podlegają wyłączeniu z tych kosztów. Przy czym związek przyczynowy między poniesieniem wydatku a osiągnięciem przychodu bądź zachowaniem lub zabezpieczeniem jego źródła należy oceniać indywidualnie w stosunku do każdego wydatku. Z oceny tego związku powinno wynikać, że poniesiony wydatek obiektywnie może przyczynić się do osiągnięcia przychodu bądź służyć zachowaniu lub zabezpieczeniu źródła przychodów.   Stosownie do Pana wskazania, ustawa z dnia 23 października 2018 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018 r., poz. 2159; dalej: „ustawa zmieniająca”) wprowadziła z 1 stycznia 2019 r. zmiany dotyczące m.in. zasad ujmowania w kosztach uzyskania przychodów prowadzonej działalności gospodarczej wydatków eksploatacyjnych związanych z samochodem osobowym, wykorzystywanym także do celów prywatnych.   Do normy wskazanej w treści art. 23 ust. 1 dodano pkt 46a, zgodnie z którym, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów 25% poniesionych wydatków, z zastrzeżeniem pkt 36, z tytułu kosztów używania samochodu osobowego, innego niż określony w pkt 46, na potrzeby prowadzonej przez podatnika działalności gospodarczej – jeżeli samochód osobowy jest wykorzystywany również do celów niezwiązanych z działalnością gospodarczą prowadzoną przez podatnika.   Przytoczyć też należy, że znowelizowany przepis art. 23 ust. 1 pkt 46a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie wskazuje jednoznacznie, że jego brzmienie ma zastosowanie jedynie do samochodów osobowych stanowiących składnik majątku Podatnika. Stąd należy uznać, że ma zastosowanie do każdego samochodu osobowego używanego, czy to na podstawie umowy leasingu, najmu, dzierżawy, czy też każdej innej umowy cywilno-prawnej.   Z uzasadnienia do wskazanej wyżej ustawy zmieniającej wynika, że wszelkie wydatki związane z korzystaniem z samochodu osobowego służącego podatnikowi także do innych celów niż działalność gospodarcza podlega zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów w wysokości 75% tych wydatków. Możliwość zaliczenia do kosztów 100% takich wydatków dotyczy tylko wykorzystywania samochodu osobowego wyłącznie w prowadzonej działalności gospodarczej, przy czym podatnik musi prowadzić ewidencję potwierdzającą wykorzystywanie samochodu osobowego wyłącznie do działalności gospodarczej podatnika (wykorzystana może być w tym zakresie ewidencja stosowana dla celów podatku VAT).   Zgodnie z art. 23 ust. 5f ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, w przypadku nieprowadzenia przez podatnika ewidencji, o której mowa w art. 86a ust. 4 ustawy o podatku od towarów i usług, uznaje się, że samochód osobowy jest wykorzystywany również do celów niezwiązanych z działalnością gospodarczą podatnika.   Stosownie natomiast do art. 23 ust. 5g tej ustawy, przepisu ust. 5f nie stosuje się, jeżeli podatnik na podstawie przepisów ustawy o podatku od towarów i usług nie jest obowiązany do prowadzenia takiej ewidencji, z wyjątkiem przypadku, gdy brak tego obowiązku wynika z art. 86a ust. 5 pkt 2 lit. a) ustawy o podatku od towarów i usług.   Przytaczając treść regulacji zawartych w ustawie o podatku od towarów i usług (ustawie z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2021 r., poz. 85 ze zm.)):   art. 86 ust. 1 ustawy: W zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.   art. 86a ust. 5 pkt 2 lit. a i b tej ustawy: Warunku prowadzenia ewidencji przebiegu pojazdu nie stosuje się w przypadku pojazdów samochodowych, w odniesieniu do których, a)    kwotę podatku naliczonego od wydatków z nimi związanych podatnik oblicza zgodnie z ust. 1 lub b)    podatnikowi nie przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego od wydatków z nimi związanych.   Z regulacji tych wynika, że Podatnik nie musi prowadzić ewidencji przebiegu pojazdu, jeżeli na podstawie przepisów ustawy od towarów i usług nie jest zobowiązany do prowadzenia takiej ewidencji, np. w przypadku zwolnienia przedmiotowego z tego podatku, gdyż w takiej sytuacji podatnikowi nie przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.   Zauważyć również należy, że na podstawie art. 5a pkt 19a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ilekroć w ustawie jest mowa o samochodzie osobowym – oznacza to pojazd samochodowy w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony, konstrukcyjnie przeznaczony do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą, z wyjątkiem: a)    pojazdu samochodowego mającego jeden rząd siedzeń, który oddzielony jest od części przeznaczonej do przewozu ładunków ścianą lub trwałą przegrodą: ‒     klasyfikowanego na podstawie przepisów o ruchu drogowym do podrodzaju: wielozadaniowy, van lub ‒     z otwartą częścią przeznaczoną do przewozu ładunków, b)    pojazdu samochodowego, który posiada kabinę kierowcy z jednym rzędem siedzeń i nadwozie przeznaczone do przewozu ładunków jako konstrukcyjnie oddzielne elementy pojazdu, c)    pojazdu specjalnego, jeżeli z dokumentów wydanych zgodnie z przepisami o ruchu drogowym wynika, że dany pojazd jest pojazdem specjalnym, i jeżeli spełnione są również warunki zawarte w odrębnych przepisach, określone dla następujących przeznaczeń: ‒     agregat elektryczny/spawalniczy, ‒     do prac wiertniczych, ‒     koparka, koparko-spycharka, ‒     ładowarka, ‒     podnośnik do prac konserwacyjno-montażowych, ‒     żuraw samochodowy, d)    pojazdu samochodowego określonego w przepisach wydanych na podstawie art. 86a ust. 16 ustawy o podatku od towarów i usług.   Z podanych przez Pana informacji wynika m.in., że: ‒    nie jest Pan zarejestrowany jako podatnik VAT czynny, świadczone przez Pana usługi są zwolnione przedmiotowo z VAT, ‒    nie będąc czynnym płatnikiem VAT, nie jest Pan zobowiązany do prowadzenia ewidencji przebiegu pojazdu. Nie dokonał Pan zgłoszenia VAT-26 ze względu na to, że nie jest Pan zarejestrowany jako podatnik VAT czynny, a świadczone przez Pana usługi korzystają ze zwolnienia przedmiotowego, ‒    na potrzeby prowadzenia działalności wykorzystuje Pan: ‒     samochód osobowy o wartości nieprzekraczającej kwoty 150.000  zł, który został wprowadzony do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych 13 marca 2020 r., oraz  ‒     motocykl, który jest przedmiotem leasingu operacyjnego. Umowa leasingu została zawarta 11 maja 2021 r. na okres 48 miesięcy i spełnia kryteria wskazane w art. 23b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Od dnia zawarcia umowy leasingu operacyjnego nie doszło do zmian umowy, ani do jej odnowienia. Wskazany motocykl nie jest środkiem trwałym w prowadzonej działalności, ponieważ jest przedmiotem umowy leasingu operacyjnego. Motocykl to samochód osobowy w rozumieniu art. 5a pkt 19a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Wartość motocykla nie przekracza kwoty 150.000  zł. Wartość motocykla przyjęta dla celów ubezpieczenia nie przekracza kwoty 150.000 zł, ‒    pojazdy wykorzystywane są przez Pana wyłącznie do prowadzenia działalności, ‒    chce Pan rozliczać w całości (w 100%) w kosztach uzyskania przychodów koszty użytkowania samochodu osobowego oraz koszty użytkowania motocykla.   Ze względu na to, Pana motocykl jest przedmiotem umowy leasingu operacyjnego, należy podkreślić, że zgodnie z art. 23a pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ilekroć w rozdziale jest mowa o umowie leasingu - rozumie się przez to umowę nazwaną w kodeksie cywilnym, a także każdą inną umowę, na mocy której jedna ze stron, zwana dalej „finansującym”, oddaje do odpłatnego używania albo używania i pobierania pożytków na warunkach określonych w ustawie drugiej stronie, zwanej dalej „korzystającym”, podlegające amortyzacji środki trwałe lub wartości niematerialne i prawne, a także grunty oraz prawo wieczystego użytkowania gruntów.   Na podstawie art. 23b cytowanej ustawy, opłaty ustalone w umowie leasingu, ponoszone przez korzystającego w podstawowym okresie umowy z tytułu używania środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych stanowią przychód finansującego i odpowiednio w przypadku, o którym mowa w pkt 1, koszt uzyskania przychodów korzystającego, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3, jeżeli: 1)  umowa leasingu, w przypadku gdy korzystającym nie jest osoba wymieniona w pkt 2, została zawarta na czas oznaczony, stanowiący co najmniej 40% normatywnego okresu amortyzacji, jeżeli przedmiotem umowy leasingu są podlegające odpisom amortyzacyjnym rzeczy ruchome lub wartości niematerialne i prawne, albo została zawarta na okres co najmniej 5 lat, jeżeli jej przedmiotem są podlegające odpisom amortyzacyjnym nieruchomości; 2)  umowa leasingu, w przypadku gdy korzystającym jest osoba fizyczna nieprowadząca działalności gospodarczej, została zawarta na czas oznaczony; 3)  suma ustalonych opłat w umowie leasingu, o której mowa w pkt 1 lub 2, pomniejszona o należny podatek od towarów i usług, odpowiada co najmniej wartości początkowej środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych, a w przypadku zawarcia przez finansującego następnej umowy leasingu środka trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej będących uprzednio przedmiotem takiej umowy odpowiada co najmniej jego wartości rynkowej z dnia zawarcia następnej umowy leasingu; przepis art. 19 stosuje się odpowiednio. 2. Jeżeli finansujący w dniu zawarcia umowy leasingu korzysta ze zwolnień w podatku dochodowym przysługujących na podstawie: 1)  art. 6 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, 2)  przepisów o specjalnych strefach ekonomicznych, 3)  art. 23 i 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1991 r. o spółkach z udziałem zagranicznym (Dz.U. z 1997 r. poz. 143, z 1998 r. poz. 1063 oraz z 1999 r. poz. 484 i 1178) ‒    do umowy tej stosuje się zasady opodatkowania określone w art. 23f-23h.   Z zacytowanych regulacji wynika, że – co do zasady – jeżeli umowa leasingu spełnia określone w art. 23b ust. 1 pkt 1 i 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych warunki oraz nie zachodzą wyłączenia wskazane w ust. 2 tego przepisu, to wówczas ponoszone w podstawowym okresie przez leasingobiorcę wydatki (korzystającego – prowadzącego pozarolniczą działalność gospodarczą), z tytułu używania przedmiotu leasingu, mogą stanowić koszty uzyskania przychodów.   Opisane we wniosku wydatki dotyczą: ‒    kosztów użytkowania samochodu osobowego - takich jak: paliwo, części zamienne, koszty usług serwisowych, opłaty za miejsce parkingowe, za strefę płatnego parkowania, kosmetyki do pielęgnacji auta, koszty myjni samochodowej, koszty zakupu akcesoriów do auta, koszt badań okresowych, opłaty za autostrady, opłaty drogowe, opłaty za kartę paliwową, ‒    kosztów użytkowania motocykla - takich jak: paliwo, części zamienne, koszty usług serwisowych, opłaty za miejsce parkingowe, za strefę płatnego parkowania, kosmetyki do pielęgnacji, koszty myjni, koszty zakupu akcesoriów do motocykla, koszt badań okresowych, opłaty za autostrady, opłaty drogowe, opłaty za kartę paliwową.   Skoro więc opisane pojazdy wykorzystywane są przez Pana wyłącznie do prowadzenia działalności gospodarczej, a przy tym nie jest Pan zarejestrowany jako podatnik VAT czynny (świadczone przez Pana usługi są zwolnione przedmiotowo z VAT) i nie jest Pan zobowiązany do prowadzenia ewidencji przebiegu pojazdu, to ma Pan prawo do uwzględniania w kosztach podatkowych wskazanych wydatków (z tytułu używania tych pojazdów - samochodu osobowego oraz motocykla) w wysokości 100% ponoszonych kosztów.   Z powyższych względów Pana stanowisko uznano za prawidłowe.   Dodatkowe informacje   Informacja o zakresie rozstrzygnięcia   Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.   Odnosząc się natomiast do powołanych przez Pana interpretacji indywidualnych należy stwierdzić, że zostały one wydane w indywidualnych sprawach i nie maja zastosowania w odniesieniu do żadnego innego zaistniałego stanu faktycznego, czy też zdarzenia przyszłego.   Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji ‒    Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy  z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli: Pani sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do interpretacji. ‒    Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej: 1)  z zastosowaniem art. 119a; 2)  w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; 3)  z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści. Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych. Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.; dalej jako „PPSA”).   Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA): ‒    w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo ‒    w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA). Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA). Podstawa prawna dla wydania interpretacji Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm.).