0115-KDWT.4011.163.2021.3.AK

ZMIANA INTERPRETACJI INDYWIDUALNEJ Na podstawie art. 13 § 2a, art. 14e § 1a pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540) Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej - w wyniku uwzględnienia w całości skargi z 23 sierpnia 2021 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego - z urzędu zmienia interpretację indywidualną z 26 lipca 2021 r. znak 0115- KDWT.4011.163.2021.1.AK i uznaje, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z 20 maja 2021 r. (data wpływu) o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie zastosowania zwolnienia przedmiotowego jest prawidłowe. UZASADNIENIE 20 maja 2021 r. wpłynął do tutejszego organu ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie zastosowania zwolnienia przedmiotowego. We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny. Wnioskodawca w 2016 roku sprzedał mieszkanie (nabyte w drodze aktu darowizny w dniu 20 listopada 2012 roku) za kwotę 163.000 zł, fakt sprzedaży został zgłoszony w deklaracji PIT-39 jako kwota zwolniona z podatku na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 131 updof. W 2016 roku również zostało zakupione nowe mieszkanie, którego koszt w całości pokrywał przychody ze sprzedaży mieszkania, na podstawie umowy notarialnej z deweloperem oraz faktury wystawionej przez dewelopera. Wnioskodawca posiada również potwierdzenie przelewu dokumentujące wydatkowanie przychodu ze sprzedaży mieszkania na własne cele mieszkaniowe. W 2018 roku odbył się odbiór mieszkania i fizyczne w nim zamieszkanie. Od strony dewelopera sprzedającego mieszkanie Wnioskodawca otrzymywał co pewien czas informację o przesunięciu terminu oficjalnego odbioru z powodów niezależnych od dewelopera, co do których posiada pełną dokumentację. Wnioskodawca nadmienia, że w 2016, 2017 i 2018 roku nie było oficjalnego stanowiska przepisów informującego o tym, że odbiór ma być definitywny, potwierdzony aktem notarialnym przeniesienia własności. Wnioskodawca dnia 26 października 2016 roku podpisał z deweloperem umowę rezerwacyjną, zgodnie z którą dokonał wpłaty na wskazane konto dewelopera w wysokości 5000 zł. W dniu 19 października 2017 roku podpisał z deweloperem akt notarialny dot. umowy deweloperskiej, w której to, zobowiązał się do zakupu mieszkania za kwotę 319.999 zł i płatności całości kwoty w terminie wskazanym w akcie. W akcie tym, w § 6 pkt 2 wskazano, że umowa przeniesienia własności nieruchomości miała nastąpić w terminie do 30 listopada 2018 roku. W dniu 12 kwietnia 2018 roku Wnioskodawca podpisał aneks do umowy deweloperskiej, w którym to kwota z umowy rezerwacyjnej została uznana na poczet zakupu mieszkania i pomniejszyła pozostałą kwotę, w wyniku czego do zapłaty pozostało 314.999 zł. Pozostałą kwotę Wniskodawca wpłacił w dniu 19 października 2018 roku, czego dowodem jest faktura VAT i potwierdzenie przelewu. Wnioskodawca wpłaty dokonał w terminie (w trakcie obowiązujących wówczas 2 lat), który zwalniał Go z obowiązku zapłaty podatku w przypadku, gdy środki ze sprzedaży nieruchomości przeznaczy na własne cele mieszkaniowe. Wnioskodawca zaznacza, że przedstawiając powyższą sytuację w Urzędzie Skarbowym uzyskał informację, że wg. obowiązujących w danym czasie przepisów tj. w 2018 roku dokumentacja jaką posiada (faktura zakupu oraz umowa deweloperska) jest wystarczająca do zwolnienia z podatku. Wnioskodawca wskazuje również, że dopiero znowelizowany artykuł, który wszedł w życie 1 stycznia 2019 roku doprecyzował, że aby skorzystać z tzw. ulgi mieszkaniowej, nabycie prawa własności powinno nastąpić w ustawowym terminie, co jasno wskazuje, że ta nowelizacja nie dotyczy Jego przypadku. Wnioskodawca powołuje się na interpretację indywidualną wydaną dnia 5 stycznia 2021 roku o sygnaturze 0115-KDIT2-1.4011.87.2017.10.MST, w której to Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdza, że stanowisko wnioskodawcy o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie zwolnienia przedmiotowego - jest prawidłowe. Wnioskodawca dokonał wszelkich formalności, aby skorzystać ze zwolnienia i nie może ponosić odpowiedzialności za opieszałość i opóźnienia jednostek od Niego niezależnych w tym: A, B, C, a następnie pandemia covid (pełna dokumentacja informująca o opóźnieniach została dostarczona do Urzędu Skarbowego i stanowi załącznik), które to uniemożliwiły przekazanie aktem własności prawa do nieruchomości w zakładanym terminie, pomimo, że jak nadmienił Wnioskodawca na wstępie, budynek był i jest przez Niego użytkowany i ponosi wszelkie koszty z tym związane. W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie. Czy w związku z przedstawioną sytuacją przysługuje Wnioskodawcy prawo skorzystania ze zwolnienia z podatku od nieruchomości tzw. ulgi mieszkaniowej? Zdaniem Wnioskodawcy, opierając się na obowiązujących w 2018 roku przepisach a dokładnie art. 21 ust. 1 pkt 131 updof oraz interpretacji indywidualnej wydanej dnia 5 stycznia 2021 roku o sygnaturze 0115-KDIT2-1.4011.87.2017.10.MST jak i posiadanej pełnej dokumentacji potwierdzającej przeznaczenie środków ze sprzedaży mieszkania na własne cele mieszkaniowe - czyli faktura wystawiona przez dewelopera i opłacona w całości przed upływem ustawowych dwóch lat oraz akty notarialne, dopełnił On wszelkich formalności, by skorzystać ze zwolnienia z podatku, tzw. ulgi mieszkaniowej. W wyniku rozpatrzenia ww. wniosku, 26 lipca 2021 r. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wydał dla Wnioskodawcy interpretację indywidualną znak 0115-KDWT.4011.163.2021.1.AK, w której uznał stanowisko Wnioskodawcy za nieprawidłowe. Interpretację doręczono Wnioskodawcy 28 lipca 2021 r. 25 sierpnia 2021 r. wpłynęła do tutejszego organu skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (data nadania 23 sierpnia 2021 r.) w związku z wydaną interpretacją indywidualną przepisów prawa podatkowego. W wyniku ponownej analizy sprawy, Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej zważył, co następuje. Zgodnie z art. 14e § 1a pkt 1 ustawy Ordynacja podatkowa, Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej może z urzędu zmienić interpretację indywidualną w wyniku uwzględnienia skargi do sądu administracyjnego na podstawie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, z 2020 r. poz. 2299 i 2320 oraz z 2021 r. poz. 54 i 159). W myśl art. 54 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania. W przypadku skargi na decyzję, uwzględniając skargę w całości, organ uchyla zaskarżoną decyzję i wydaje nową decyzję. Uwzględniając skargę, organ stwierdza jednocześnie, czy działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce bez podstawy prawnej albo z rażącym naruszeniem prawa. Przepis § 2 stosuje się odpowiednio. Mając na uwadze powyższe, po ponownym rozpatrzeniu sprawy w wyniku uwzględnienia w całości skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z 23 sierpnia 2021 r. (data wpływu 25 sierpnia 2021 r.), stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z 20 maja 2021 r. (data wpływu) o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie zastosowania zwolnienia przedmiotowego jest prawidłowe. W myśl art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2021 r. poz. 1128), opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku. Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 8 wskazanej wyżej ustawy, źródłem przychodu jest odpłatne zbycie, z zastrzeżeniem ust. 2: nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości, spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub użytkowego oraz prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej, prawa wieczystego użytkowania gruntów, jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej i zostało dokonane przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie. Tym samym, każda czynność prawna, której przedmiotem jest odpłatne zbycie nieruchomości, jej części, udziału w nieruchomości lub praw wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) cytowanej ustawy stanowi źródło przychodów w rozumieniu tego przepisu, jeżeli zostanie dokonana w określonym czasie, tj. przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie i nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej. Wedle art. 30e ust. 1 cytowanej ustawy od dochodu z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) podatek dochodowy wynosi 19% podstawy obliczenia podatku. Stosownie do art. 30e ust. 2 ww. ustawy, podstawą obliczenia podatku, o której mowa w ust. 1, jest dochód stanowiący różnicę pomiędzy przychodem z odpłatnego zbycia nieruchomości lub praw określonym zgodnie z art. 19, a kosztami ustalonymi zgodnie z art. 22 ust. 6c i 6d, powiększoną o sumę odpisów amortyzacyjnych, o których mowa w art. 22h ust. 1 pkt 1, dokonanych od zbywanych nieruchomości lub praw. W świetle art. 30e ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, po zakończeniu roku podatkowego podatnik jest obowiązany w zeznaniu podatkowym, o którym mowa w art. 45 ust. 1a pkt 3, wykazać: dochody uzyskane w roku podatkowym z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) i obliczyć należny podatek dochodowy od dochodu, do którego nie ma zastosowania art. 21 ust. 1 pkt 131, lub dochody, o których mowa w art. 21 ust. 1 pkt 131. W myśl art. 21 ust. 1 pkt 131 powołanej ustawy, w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2018 r. wolne od podatku dochodowego są dochody z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych, o których mowa w art. 30e, w wysokości, która odpowiada iloczynowi tego dochodu i udziału wydatków poniesionych na własne cele mieszkaniowe w przychodzie z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych, jeżeli począwszy od dnia odpłatnego zbycia, nie później niż w okresie dwóch lat od końca roku podatkowego, w którym nastąpiło odpłatne zbycie, przychód uzyskany ze zbycia tej nieruchomości lub tego prawa majątkowego został wydatkowany na własne cele mieszkaniowe; udokumentowane wydatki poniesione na te cele uwzględnia się do wysokości przychodu z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych. Analizując wynikającą z powyższego przepisu preferencję podatkową odnieść się należy do użytego w nim określenia „własny cel mieszkaniowy”. Intencją ustawodawcy poprzez posługiwanie się przymiotnikiem „własne” jest dopuszczenie uwzględniania przy obliczaniu dochodu zwolnionego z opodatkowania tylko takich wydatków, które poniesione zostały na zaspokojenie „własnych” potrzeb mieszkaniowych podatnika. Cele mieszkaniowe, których sfinansowanie przychodem z odpłatnego zbycia nieruchomości lub praw majątkowych uprawnia do skorzystania ze zwolnienia z opodatkowania, wymienione zostały w art. 21 ust. 25 cytowanej ustawy. Stosownie do art. 21 ust. 25 pkt 1 ww. ustawy, wśród wydatków poniesionych na cele, o których mowa w ust. 1 pkt 131 ustawodawca wymienia m.in.: nabycie lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość lub udziału w takim lokalu, a także nabycie gruntu lub udziału w gruncie albo prawa użytkowania wieczystego gruntu lub udziału w takim prawie, związanych z tym lokalem; nabycie spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub udziału w takim prawie, prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej lub udziału w takim prawie, nabycie gruntu pod budowę budynku mieszkalnego lub udziału w takim gruncie, prawa użytkowania wieczystego takiego gruntu lub udziału w takim prawie, w tym również z rozpoczętą budową budynku mieszkalnego, oraz nabycie innego gruntu lub udziału w gruncie, prawa użytkowania wieczystego gruntu lub udziału w takim prawie, jeżeli w okresie, o którym mowa w ust. 1 pkt 131, grunt ten zmieni przeznaczenie na grunt pod budowę budynku mieszkalnego, budowę, rozbudowę, nadbudowę, przebudowę lub remont własnego budynku mieszkalnego, jego części lub własnego lokalu mieszkalnego, rozbudowę, nadbudowę, przebudowę lub adaptację na cele mieszkalne własnego budynku niemieszkalnego, jego części, własnego lokalu niemieszkalnego lub własnego pomieszczenianiemieszkalnego położonych w państwie członkowskim Unii Europejskiej lub w innym państwie należącym do Europejskiego Obszaru Gospodarczego albo w Konfederacji Szwajcarskiej. Z treści wniosku wynika, że Wnioskodawca w 2016 r. dokonał sprzedaży mieszkania nabytego w 2012 r. w drodze darowizny. Fakt sprzedaży został zgłoszony w deklaracji PIT-39, w której dochód wykazany został jako kwota zwolniona z podatku na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 131 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W dniu 26 października 2016 r. Wnioskodawca podpisał z deweloperem umowę rezerwacyjną. Następnie, dnia 19 października 2017 r. Wnioskodawca podpisał akt notarialny dotyczący umowy deweloperskiej, w której zobowiązał się do zakupu mieszkania oraz do płatności całości kwoty w terminie wskazanym w akcie. Z postanowień tego aktu wynikało również, że umowa przeniesienia własności miała nastąpić w terminie do 30 listopada 2018 r. Z kolei na mocy aneksu do umowy deweloperskiej podpisanego w dniu 12 kwietnia 2018 r. kwota umowy rezerwacyjnej została zaliczona na poczet ceny zakupu mieszkania. Pozostałą kwotę Wnioskodawca wpłacił na konto dewelopera w dniu 19 października 2018 r. W 2018 roku odbył się odbiór mieszkania, w którym Wnioskodawca zamieszkał oraz ponosił wszelkie koszty z tym związane, jednak z przyczyn niezależnych od Niego nie doszło do przeniesienia na Jego rzecz własności zakupionego lokalu mieszkalnego w zakładanym terminie. Odnosząc się do powyższego zauważyć należy, że umową deweloperską, zgodnie z art. 3 pkt 5 ustawy z dnia 16 września 2011 r. o ochronie praw nabywcy lokalu mieszkalnego lub domu jednorodzinnego (Dz.U. z 2019 r. poz. 1805 ze zm.), jest umowa, na podstawie której deweloper zobowiązuje się do ustanowienia lub przeniesienia na nabywcę po zakończeniu przedsięwzięcia deweloperskiego prawa własności lokalu mieszkalnego albo prawa własności nieruchomości zabudowanej budynkiem jednorodzinnym lub użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej i własności domu jednorodzinnego na niej posadowionego stanowiącego odrębną nieruchomość, a nabywca zobowiazuje się do spełnienia świadczenia pieniężnego na rzecz dewelopera na poczet ceny nabycia. Wydatkowanie przychodów z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, w terminie określonym w art. 21 ust. 1 pkt 131 tej ustawy, w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2018 roku, na wpłaty realizowane z umowy deweloperskiej określonej w ustawie o ochronie praw nabywcy lokalu mieszkalnego lub domu jednorodzinnego, dotyczącej lokalu mieszkalnego, stanowi wydatki poniesione na budowę własnego lokalu mieszkalnego w rozumieniu art. 21 ust. 25 pkt 1 lit. d ustawy o podatku dochodowym od osob fizycznych. Prawo do zwolnienia nie jest uwarunkowane obowiązkiem definitywnego nabycia prawa własności w terminie określonym w art. 21 ust. 1 pkt 131 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2018 roku. W konsekwencji, wydatkowanie przez Wnioskodawcę przychodu ze sprzedaży mieszkania na cel mieszkaniowy jakim jest dokonanie wpłat na poczet nabycia nieruchomości (lokalu mieszkalnego) od dewelopera, należy uznać za wypełnienie warunku zastosowania zwolnienia od podatku dochodowego, określonego w art. 21 ust. 1 pkt 131 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Wobec powyższego stanowisko Wnioskodawcy należało uznać za prawidłowe. Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia. Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego) podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona interpretacja traci swoją aktualność. Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej, przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej z zastosowaniem art. 119a; w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści. Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych (art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej). Powyższe unormowania należy odczytywać łącznie z przepisami art. 33 ustawy z 23 października 2018 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ustawy - Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 2193), wprowadzającymi regulacje intertemporalne. Jednocześnie - stosownie do art. 54 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - stwierdza się, że w niniejszej sprawie nie miało miejsca działanie organu bez podstawy prawnej albo z rażącym naruszeniem prawa. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.). Skargę wnosi się w dwóch egzemplarzach (art. 47 § 1 ww. ustawy) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała lub drogą elektroniczną na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 54 § 1a ww. ustawy), w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a (art. 53 § 1 ww. ustawy). W przypadku pism i załączników wnoszonych w formie dokumentu elektronicznego odpisów nie dołącza się (art. 47 § 3 ww. ustawy). Jednocześnie, zgodnie z art. 57a ww. ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.