0115-KDWT.4011.88.2021.2.DS

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 13 § 2a, art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2020 r. poz. 1325 ze zm.) Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z dnia 30 marca 2021 r. (data wpływu), uzupełnionym w dniu 25 maja i 3 czerwca 2021 r., o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie preferencyjnego opodatkowania dochodów generowanych przez prawa własności intelektualnej (IP BOX) – jest prawidłowe. UZASADNIENIE W dniu 30 marca 2021 r. wpłynął do tutejszego organu ww. wniosek, uzupełniony w dniu 25 maja i 3 czerwca 2021 r., o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie preferencyjnego opodatkowania dochodów generowanych przez prawa własności intelektualnej (IP BOX). We wniosku oraz jego uzupełnieniu przedstawiono następujący stan faktyczny. Wnioskodawca od (…) 2017 r. prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą zarejestrowaną w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej, której przeważającym przedmiotem jest działalność związana z oprogramowaniem (PKD 62.01.Z), za wyjątkiem okresu od (…) do (…) 2019 r., kiedy działalność gospodarcza Wnioskodawcy była zawieszona. Wnioskodawca posiada na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nieograniczony obowiązek podatkowy w świetle art. 3 ust. 1 oraz ust. 1a ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (zwanej dalej „ustawą PIT”). Od (…) 2017 r. do (…) 2020 r. na podstawie umów o współpracę, Wnioskodawca świadczył na terenie Polski na rzecz Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością (dalej zwaną „Spółką nr 1”) usługi programistyczne, których efektem były programy komputerowe. W ramach świadczonych usług Wnioskodawca zajmował się całościowym tworzeniem oprogramowania komputerowego, począwszy od analizy wymagań klienta, implementację tych wymagań poprzez tworzenie kodu źródłowego wraz z interfejsami, tworzenie (…), aż po implementację grafiki i zachowań systemu w danym języku programowania. Pracując w zespołach projektowych, Wnioskodawca wytwarzał następujące oprogramowanie komputerowe: 1) (…), 2) (…)3) (…) 4) (…). Oprogramowanie do (…) jest przeznaczone do (…). Dostarcza ono informacje (…). Zastosowanie oprogramowania do (…) polega na (…). Jest ono wykorzystywane (…). Oprogramowanie do (…). Jego zastosowanie polega (…). Oprogramowanie to, tj. tworzony do niego kod źródłowy, jest odrębne i niezależne od oprogramowania do (…). Oznacza to, że tworząc kod źródłowy oprogramowania do (…), Wnioskodawca nie wykorzystywał kodu źródłowego oprogramowania do (…). Oprogramowanie (…) jest wykorzystywane do (…). Sterowanie ww. funkcjami odbywa się (…). Jego wykorzystanie umożliwia (…). Ponadto od (…) 2020 r., na podstawie umowy o świadczenie usług, Wnioskodawca świadczy na terenie Polski na rzecz Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością (dalej zwaną „Spółką nr 2”) usługi programistyczne, których efektem są programy komputerowe. W ramach świadczonych usług Wnioskodawca zajmuje się całościowym tworzeniem oprogramowania komputerowego, od procesu planowania do realizacji, tj. analizą wymagań klienta, implementacją tych wymagań poprzez tworzenie kodu źródłowego wraz z interfejsami, analizą systemu oraz proponowaniem i implementacją usprawnień. Pracując w zespole projektowym, Wnioskodawca wytwarza oprogramowanie komputerowe do (…). Zadaniem tworzonego oprogramowania jest (…). Tworzone przez Wnioskodawcę do powyżej wskazanego oprogramowania funkcjonalności stanowią odrębne programy komputerowe, rozumiane jako zestaw instrukcji przeznaczonych do wykonywania bezpośrednio lub pośrednio w komputerze czynności w celu osiągnięcia określonego rezultatu, które zgodnie z art. 74 ust. 1 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (zwanej dalej „ustawą PrAut”) podlegają ochronie prawnej jak utwory literackie. Wnioskodawcy, jako twórcy, przysługują autorskie prawa do tych programów. Wnioskodawca, na podstawie umów, przenosił i przenosi całość przysługujących mu majątkowych praw autorskich do tworzonych programów komputerowych na swoich kontrahentów. Z tytułu wykonywanych usług programistycznych Wnioskodawca wystawiał i wystawia faktury dokumentujące wysokość wynagrodzenia, które stanowi iloczyn godzin świadczenia przez Wnioskodawcę usług w danym miesiącu i jego stawki godzinowej. Kwoty wyszczególnione na fakturach uwzględniały i uwzględniają wynagrodzenie z tytułu przeniesienia na rzecz odpowiednio Spółki nr 1 i Spółki nr 2 autorskich praw majątkowych do wytworzonego przez Wnioskodawcę oprogramowania. W zakresie współpracy ze Spółką nr 1, zgodnie z postanowieniami zawartych umów, Wnioskodawca ponosił odpowiedzialność wobec osób trzecich za rezultat oraz wykonywanie swoich czynności. W zakresie współpracy ze Spółką nr 2 odpowiedzialność wobec osób trzecich za rezultat oraz wykonywanie czynności Wnioskodawca ponosi na zasadach ogólnych. Zlecone mu prace nie były i nie są wykonywane przez Wnioskodawcę pod kierownictwem podmiotów zlecających, a sposób ustalenia miejsca i czasu jego pracy określają umowy przez niego zawarte. Wnioskodawca, świadcząc usługi programistyczne, ponosi ryzyko gospodarcze związane z prowadzoną działalnością. W ramach prowadzonej działalności Wnioskodawca łączy i wykorzystuje przekrojową wiedzę z zakresu informatyki i budowania oprogramowania oraz umiejętności programistyczne, takie jak tworzenie kodu w danym języku programowania, obsługa narzędzi i sprzętu potrzebnych do programowania czy umiejętność analitycznego myślenia. Stosuje różne narzędzia programistyczne, takie jak …, …, …, …, …, … i języki programowania takie jak … i .. Ze względu na wielość i różnorodność realizowanych przez Wnioskodawcę czynności nie mają one charakteru rutynowego. Wnioskodawca w zakresie realizowanego przez siebie oprogramowania, tworzy rozwiązania od podstaw. Wymaga to od niego kreatywności i indywidualnego podejścia. Wnioskodawca tworzy programy komputerowe w oparciu o własne, autorskie pomysły, stosując się jedynie do biznesowych wymagań i funkcjonalnych wytycznych swojego klienta dotyczących specyfikacji i wyglądu finalnego produktu. Ponieważ wytwarzanie przez Wnioskodawcę oprogramowania odbywa się na zamówienie konkretnego kontrahenta, jest ono oryginalne i odróżnia się w znacznym stopniu od rozwiązań dotychczas stworzonych przez Wnioskodawcę. Wnioskodawca tworzy oprogramowanie w ramach projektów, którym są wyznaczone konkretne cele do osiągnięcia. Jego praca jest zaplanowana, ponieważ w ramach każdego z projektów określony jest harmonogram czasowy prac, który określa poszczególne etapy realizacji projektu i szacowany czas ich realizacji. Ze względu na potrzebę dostarczenia produktu klientowi w określonym terminie oraz ograniczenia wynikające ze źródeł finansowania prac czynności podejmowane przez Wnioskodawcę mają charakter uporządkowany. Wnioskodawca, w ramach swojej działalności, wykorzystuje i zwiększa posiadane przez siebie zasoby wiedzy i umiejętności do tworzenia nowych, usprawnionych rozwiązań. Dzięki temu tworzone przez niego oprogramowanie ma charakter nowatorski oraz znajduje szerokie zastosowanie gospodarcze. Wnioskodawca rozlicza się w oparciu o podatkową księgę przychodów i rozchodów. Jednocześnie, na potrzeby skorzystania z preferencyjnego opodatkowania wg stawki 5% podatku dochodowego od osób fizycznych (tzw. IP Box), prowadzi na bieżąco odrębną od podatkowej księgi przychodów i rozchodów ewidencję zgodnie z wymogami określonymi w art. 30cb ustawy PIT. W ramach działalności badawczo-rozwojowej prowadzącej do wytworzenia oprogramowania komputerowego Wnioskodawca ponosi koszty bezpośrednie, do których zaliczają się wydatki na zakup sprzętu i akcesoriów komputerowych oraz koszty podróży służbowych (dieta). Sprzęt i akcesoria komputerowe są używane przez Wnioskodawcę jako narzędzia w procesie tworzenia programów komputerowych. Są one wykorzystywane również do komunikacji z pozostałymi członkami zespołów projektowych, a także przedstawicielami podmiotów, na rzecz których realizowane jest oprogramowanie. Ponadto Wnioskodawca ponosił koszty podróży służbowych (dieta) w związku z wyjazdami do kontrahentów Spółki nr 1, dla których wytwarzał oprogramowanie. Wyjazdy te miały na celu spotkanie z kontrahentem, omówienie i ustalenie biznesowych wymagań oraz funkcjonalnych wytycznych tworzonego produktu. Umożliwiały one Wnioskodawcy tworzenie oprogramowania w sposób spersonalizowany i indywidualny. W przypadku zakupu sprzętu komputerowego, który był wykorzystywany do realizacji kilku projektów, tj. tworzenia kilku kwalifikowanych praw własności intelektualnej, Wnioskodawca w odrębnej ewidencji prowadzonej na potrzeby skorzystania z ulgi IP Box zastosował klucz, według którego przypisana została wartość kwalifikowana poniesionego kosztu w rozbiciu na dany projekt, tj. na dane kwalifikowane prawo. Przyjęty przez Wnioskodawcę klucz określony został procentowo jako ilość przepracowanych godzin w danym projekcie przypadających na wytworzenie danego kwalifikowanego prawa w stosunku do ilości godzin przepracowanych ogółem przypadających na wszystkie wytworzone kwalifikowane prawa, przy realizacji których wykorzystywany był dany sprzęt komputerowy. W pismach z dnia 25 maja i 3 czerwca 2021 roku stanowiących uzupełnienie wniosku Wnioskodawca wskazał, że tworzenie przez niego oprogramowania komputerowego stanowi działalność o charakterze twórczym, polega bowiem na tworzeniu rozwiązań programistycznych od podstaw oraz wymaga od niego kreatywności, indywidualnego podejścia i inwencji twórczej. Efekty pracy Wnioskodawcy są ustalone głównie w postaci kodu źródłowego i ze względu na to, że są dostosowane do potrzeb gospodarczych zamawiającego w znacznym stopniu odróżniają się od rozwiązań wcześniej stworzonych przez Wnioskodawcę. Działalność ta jest podejmowana w sposób systematyczny ze względu na fakt, że jest prowadzona w ramach konkretnych projektów, dla których przyjęte są określone cele do osiągnięcia, harmonogram i zasoby. Ponadto celem działalności Wnioskodawcy jest zwiększenie zasobów wiedzy, tj. własny samorozwój oraz wykorzystanie zasobów wiedzy do tworzenia nowych zastosowań, tj. wykorzystanie swoich kompetencji programistycznych do tworzenia usprawnionych i znajdujących zastosowanie gospodarcze rozwiązań. Tym samym tworzenie oprogramowania przez Wnioskodawcę w sposób opisany powyżej ma miejsce w ramach prowadzonej bezpośrednio przez niego działalności o charakterze twórczym, podejmowanej w sposób systematyczny w celu zwiększenia zasobów wiedzy i wykorzystania ich do tworzenia nowych zastosowań. W ramach prowadzonej działalności gospodarczej polegającej na tworzeniu oprogramowania Wnioskodawca wykonuje wyłącznie prace rozwojowe. Jego działalność obejmuje bowiem łączenie i wykorzystywanie dostępnej aktualnie wiedzy z zakresu informatyki i budowania oprogramowania oraz umiejętności polegających m.in. na tworzeniu kodu w danym języku programowania oraz obsłudze narzędzi i sprzętu programistycznych, do projektowania i tworzenia nowych produktów w postaci funkcjonalności oprogramowania komputerowego. Jednocześnie poprzez zdobywanie kolejnych doświadczeń Wnioskodawca nabywa i kształtuje nową wiedzę i umiejętności programistyczne, które może wykorzystać w przyszłości do tworzenia dalszych, nowych produktów. Działalność prowadzona przez Wnioskodawcę nie polega na wprowadzaniu rutynowych i okresowych zmian do tworzonych produktów. Rozwiązania programistyczne tworzone przez Wnioskodawcę są realizowane na zamówienie konkretnych podmiotów i uwzględniają ich sprecyzowane potrzeby gospodarcze. Nie powielają one gotowych rozwiązań, które można nabyć na otwartym rynku, a stanowią indywidualne i „szyte na miarę” koncepcje. To oznacza, że w ramach działalności gospodarczej Wnioskodawca opracowuje nowe produkty, które w znacznym stopniu odróżniają się od rozwiązań już funkcjonujących. Wnioskodawca w ramach prowadzonej działalności gospodarczej w związku z tworzeniem oprogramowania uzyskuje dochody z kwalifikowanych praw własności intelektualnej uwzględnionych w cenie sprzedaży usługi, tj. z wynagrodzenia z tytułu przeniesienia autorskich praw majątkowych do programów komputerowych uwzględnionego w kwocie wynagrodzenia za świadczone usługi programistyczne. Ewidencja jest prowadzona w sposób zapewniający wyodrębnienie poszczególnych autorskich praw do programu komputerowego oraz ustalenie przychodów, kosztów uzyskania przychodów oraz dochodu przypadającego na każde z takich praw, a także jest prowadzona od początku działalności badawczo-rozwojowej zmierzającej do wytworzenia kwalifikowanych IP. Wnioskodawca przenosił i przenosi autorskie prawa do programów komputerowych na podstawie umów sporządzonych w formie pisemnej. W przypadku współpracy ze Spółką nr 1 była to umowa o współpracy z dnia (…), a w przypadku współpracy ze Spółką 2 umowa o świadczenie usług z dnia (…). Wszystkie te umowy zawierają odrębne klauzule dotyczące przeniesienia przez Wnioskodawcę na odpowiednią spółkę wszystkich autorskich praw majątkowych do utworów stworzonych przez Wnioskodawcę w wyniku lub w związku z wykonywaniem obowiązków z umowy bądź w ramach świadczenia usług z umowy. Określają one również, na jakich, znanych w chwili zawarcia umowy, polach eksploatacji przenoszone są autorskie prawa majątkowe do utworów, a także określają wynagrodzenie z tego tytułu. W związku z powyższym sposób „przenoszenia” autorskich praw do programów komputerowych wskazany powyżej spełnia warunki przewidziane w ustawie o prawie autorskim i prawach pokrewnych, w szczególności art. 41 i art. 53 tej ustawy. Wnioskodawca, tworząc oprogramowanie komputerowe, poniósł wydatki na zakup następującego sprzętu i akcesoriów komputerowych: karta pamięci …, karta pamięci …, drukarka 3D wraz z filamentami, minikomputer … wraz z zestawem radiatorów, taśmą termoprzewodzącą i zasilaczem …, słuchawki Bluetooth, głośnik przenośny, listwa zasilająca oraz monitor. Karta pamięci …, karta pamięci …, listwa zasilająca, monitor oraz minikomputer … wraz z zestawem radiatorów, taśmą termoprzewodzącą i zasilaczem … są to elementy sprzętu komputerowego, których Wnioskodawca używa jako narzędzia do tworzenia programów komputerowych, tj. przy ich wykorzystaniu pisze i przechowuje tworzony kod źródłowy. Są to narzędzia niezbędne przy tworzeniu oprogramowania komputerowego, bez których niemożliwe byłoby wytworzenie praw kwalifikowanych, o których mowa we wniosku. Słuchawki Bluetooth i głośnik przenośny były wykorzystywane przez Wnioskodawcę do komunikacji z pozostałymi członkami zespołów projektowych oraz przedstawicielami podmiotów, na rzecz których realizowane jest oprogramowanie. Drukarka 3D wraz z filamentami były wykorzystywane przez Wnioskodawcę w celu drukowania obudów do zabezpieczenia mikroprocesorów, na których implementowane było oprogramowanie tworzone przez Wnioskodawcę oraz do zwiększenia ergonomii pracy ze sprzętem wbudowanym. Wnioskodawca wyjaśnił także, że wszystkie oprogramowania komputerowe / funkcjonalności wymienione w opisie stanu faktycznego stanowią odrębne programy komputerowe, rozumiane jako zestaw instrukcji przeznaczonych do wykonywania bezpośrednio lub pośrednio w komputerze czynności w celu osiągnięcia określonego rezultatu, które zgodnie z art. 74 ust. 1 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych podlegają ochronie prawnej jak utwory literackie. W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie. Czy kwalifikowany dochód z kwalifikowanych praw własności intelektualnej uzyskany w ramach opisanego stanu faktycznego Wnioskodawca może opodatkować preferencyjną stawką w wysokości 5% zgodnie z art. 30ca i art. 30cb ustawy PIT, tzw. IP Box? Czy wskazane w opisie stanu faktycznego koszty działalności Wnioskodawcy, tj. wydatki na zakup sprzętu i akcesoriów komputerowych oraz koszty podróży służbowych (dieta) stanowią koszty, o których mowa w literze „a” wzoru nexus z art. 30ca ust. 4 ustawy PIT? Zdaniem Wnioskodawcy, może On opodatkować preferencyjną stawką w wysokości 5% zgodnie z art. 30ca i 30cb ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, tzw. IP Box, kwalifikowany dochód z kwalifikowanych praw własności intelektualnej uzyskany w ramach opisanego stanu faktycznego, bowiem spełnia wszystkie wymogi ustawowe warunkujące możliwość skorzystania z tej ulgi. Wydatki na zakup sprzętu i akcesoriów komputerowych oraz koszty podróży służbowych (dieta) stanowią koszty faktycznie poniesione na prowadzoną bezpośrednio przez Wnioskodawcę działalność badawczo-rozwojową związaną z poszczególnymi kwalifikowanymi prawami własności intelektualnej i w związku z tym należy je zakwalifikować jako koszty, o których mowa w literze „a” wzoru nexus z art. 30ca ust. 4 ustawy PIT. Ponoszone przez Wnioskodawcę ww. wydatki w ramach prowadzonej działalności gospodarczej mają bowiem bezpośredni związek z prowadzoną przez niego działalnością badawczo-rozwojową, a ich ponoszenie jest niezbędne do prowadzenia działalności tego rodzaju. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego jest prawidłowe. Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2020 r. poz. 1426 ze zm.) jednym ze źródeł przychodów jest pozarolnicza działalność gospodarcza. W myśl art. 5a pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych ilekroć w ustawie jest mowa o działalności gospodarczej albo pozarolniczej działalności gospodarczej oznacza to działalność zarobkową: wytwórczą, budowlaną, handlową, usługową, polegającą na poszukiwaniu, rozpoznawaniu i wydobywaniu kopalin ze złóż, polegającą na wykorzystywaniu rzeczy oraz wartości niematerialnych i prawnych prowadzoną we własnym imieniu bez względu na jej rezultat, w sposób zorganizowany i ciągły, z której uzyskane przychody nie są zaliczane do innych przychodów ze źródeł wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 1, 2 i 4-9. Stosownie natomiast do treści art. 5b ust. 1 ww. ustawy za pozarolniczą działalność gospodarczą nie uznaje się czynności, jeżeli łącznie spełnione są następujące warunki: odpowiedzialność wobec osób trzecich za rezultat tych czynności oraz ich wykonywanie, z wyłączeniem odpowiedzialności za popełnienie czynów niedozwolonych, ponosi zlecający wykonanie tych czynności; są one wykonywane pod kierownictwem oraz w miejscu i czasie wyznaczonych przez zlecającego te czynności; wykonujący te czynności nie ponosi ryzyka gospodarczego związanego z prowadzoną działalnością. Zgodnie z art. 5a pkt 38 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych ilekroć w ustawie jest mowa o działalności badawczo-rozwojowej oznacza to działalność twórczą obejmującą badania naukowe lub prace rozwojowe, podejmowaną w sposób systematyczny w celu zwiększenia zasobów wiedzy oraz wykorzystania zasobów wiedzy do tworzenia nowych zastosowań. W myśl art. 5a pkt 39 ww. ustawy, ilekroć w ustawie jest mowa o badaniach naukowych oznacza to: badania podstawowe w rozumieniu art. 4 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz. U. z 2020 r. poz. 85, 374, 695, 875 i 1086), badania aplikacyjne w rozumieniu art. 4 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce. Z kolei w definicji prac rozwojowych zawartej w art. 5a pkt 40 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wskazano, że oznaczają one prace rozwojowe w rozumieniu art. 4 ust. 3 ustawy z dnia 20 lipca 2018r. –Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce. Na podstawie art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz. U. z 2021 r. poz. 478 ze zm.) badania naukowe są działalnością obejmującą: badania podstawowe rozumiane jako prace empiryczne lub teoretyczne mające przede wszystkim na celu zdobywanie nowej wiedzy o podstawach zjawisk i obserwowalnych faktów bez nastawienia na bezpośrednie zastosowanie komercyjne; badania aplikacyjne rozumiane jako prace mające na celu zdobycie nowej wiedzy oraz umiejętności, nastawione na opracowywanie nowych produktów, procesów lub usług lub wprowadzanie do nich znaczących ulepszeń. Natomiast stosownie do art. 4 ust. 3 ww. ustawy prace rozwojowe są działalnością obejmującą nabywanie, łączenie, kształtowanie i wykorzystywanie dostępnej aktualnie wiedzy i umiejętności, w tym w zakresie narzędzi informatycznych lub oprogramowania, do planowania produkcji oraz projektowania i tworzenia zmienionych, ulepszonych lub nowych produktów, procesów lub usług, z wyłączeniem działalności obejmującej rutynowe i okresowe zmiany wprowadzane do nich, nawet jeżeli takie zmiany mają charakter ulepszeń. Zgodnie z art. 30ca ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych podatek od osiągniętego przez podatnika w ramach pozarolniczej działalności gospodarczej kwalifikowanego dochodu z kwalifikowanych praw własności intelektualnej wynosi 5% podstawy opodatkowania. W myśl art. 30ca ust. 2 ww. ustawy, kwalifikowanymi prawami własności intelektualnej są: patent, prawo ochronne na wzór użytkowy, prawo z rejestracji wzoru przemysłowego, prawo z rejestracji topografii układu scalonego, dodatkowe prawo ochronne dla patentu na produkt leczniczy lub produkt ochrony roślin, prawo z rejestracji produktu leczniczego i produktu leczniczego weterynaryjnego dopuszczonych do obrotu, wyłączne prawo, o którym mowa w ustawie z dnia 26 czerwca 2003 r. o ochronie prawnej odmian roślin (Dz. U. z 2018 r. poz. 432 oraz z 2020 r. poz. 288), autorskie prawo do programu komputerowego podlegające ochronie prawnej na podstawie przepisów odrębnych ustaw lub ratyfikowanych umów międzynarodowych, których stroną jest Rzeczpospolita Polska, oraz innych umów międzynarodowych, których stroną jest Unia Europejska, których przedmiot ochrony został wytworzony, rozwinięty lub ulepszony przez podatnika w ramach prowadzonej przez niego działalności badawczo-rozwojowej. Autorskie prawo do programu komputerowego objęte jest ochroną na mocy art. 74 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 1231 ze zm.). Zgodnie z art. 74 ust. 2 powołanej ustawy, ochrona przyznana programowi komputerowemu obejmuje wszystkie formy jego wyrażenia. Idee i zasady będące podstawą jakiegokolwiek elementu programu komputerowego, w tym podstawą łączy, nie podlegają ochronie. W związku z tym, że w Polsce oprogramowanie – definiowane jako ogół informacji w postaci zestawu instrukcji, zaimplementowanych interfejsów i zintegrowanych danych przeznaczonych dla komputera do realizacji wyznaczonych celów – podlega ochronie jak utwór literacki z art. 1 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych, oprogramowanie może być uznane za kwalifikowane IP w świetle art. 30ca ust. 2 pkt 8 ustawy, jeśli jego wytworzenie, rozszerzenie lub ulepszenie jest wynikiem prac badawczo-rozwojowych. Podstawę opodatkowania stanowi suma kwalifikowanych dochodów z kwalifikowanych praw własności intelektualnej osiągniętych w roku podatkowym (art. 30ca ust. 3 ustawy). Stosownie natomiast do ust. 4 art. 30ca ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wysokość kwalifikowanego dochodu z kwalifikowanego prawa własności intelektualnej ustala się jako iloczyn dochodu z kwalifikowanego prawa własności intelektualnej osiągniętego w roku podatkowym i wskaźnika obliczonego według wzoru: (a + b) x 1,3 a + b + c + d w którym poszczególne litery oznaczają koszty faktycznie poniesione przez podatnika na: a- prowadzoną bezpośrednio przez podatnika działalność badawczo-rozwojową związaną z kwalifikowanym prawem własności intelektualnej, b- nabycie wyników prac badawczo-rozwojowych związanych z kwalifikowanym prawem własności intelektualnej, innych niż wymienione w lit. d, od podmiotu niepowiązanego w rozumieniu art. 23m ust. 1 pkt 3, c- nabycie wyników prac badawczo-rozwojowych związanych z kwalifikowanym prawem własności intelektualnej, innych niż wymienione w lit. d, od podmiotu powiązanego w rozumieniu art. 23m ust. 1 pkt 4, d- nabycie przez podatnika kwalifikowanego prawa własności intelektualnej. Do kosztów, o których mowa w ust. 4, nie zalicza się kosztów, które nie są bezpośrednio związane z kwalifikowanym prawem własności intelektualnej, w szczególności odsetek, opłat finansowych oraz kosztów związanych z nieruchomościami. (art. 30ca ust. 5 ww. ustawy). W przypadku gdy wartość wskaźnika, o którym mowa w ust. 4, jest większa od 1, przyjmuje się, że wartość ta wynosi 1 (art. 30ca ust. 6 ww. ustawy). Stosownie natomiast do treści art. 30ca ust. 7 powołanej ustawy dochodem (stratą) z kwalifikowanego prawa własności intelektualnej jest obliczony zgodnie z art. 9 ust. 2 dochód (strata) z pozarolniczej działalności gospodarczej w zakresie, w jakim został osiągnięty: z opłat lub należności wynikających z umowy licencyjnej, która dotyczy kwalifikowanego prawa własności intelektualnej; ze sprzedaży kwalifikowanego prawa własności intelektualnej; z kwalifikowanego prawa własności intelektualnej uwzględnionego w cenie sprzedaży produktu lub usługi; z odszkodowania za naruszenie praw wynikających z kwalifikowanego prawa własności intelektualnej, jeżeli zostało uzyskane w postępowaniu spornym, w tym postępowaniu sądowym albo arbitrażu. Na mocy art. 30ca ust. 11 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych podatnicy korzystający z opodatkowania zgodnie z ust. 1 są obowiązani do wykazania dochodu (straty) z kwalifikowanego prawa własności intelektualnej w zeznaniu za rok podatkowy, w którym osiągnięto ten dochód (poniesiono stratę). Ponadto należy wskazać, że podatnik, który ma zamiar skorzystać z ww. preferencji jest zobowiązany prowadzić szczegółową ewidencję w sposób umożliwiający obliczenie podstawy opodatkowania, w tym powiązanie ponoszonych kosztów prac badawczo-rozwojowych z osiąganymi dochodami z kwalifikowanych praw własności intelektualnej powstałymi w wyniku przeprowadzenia tych prac. Na podstawie art. 30cb ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych podatnicy podlegający opodatkowaniu na podstawie art. 30ca są obowiązani: wyodrębnić każde kwalifikowane prawo własności intelektualnej w prowadzonych księgach rachunkowych; prowadzić księgi rachunkowe w sposób zapewniający ustalenie przychodów, kosztów uzyskania przychodów i dochodu (straty), przypadających na każde kwalifikowane prawo własności intelektualnej; wyodrębnić koszty, o których mowa w art. 30ca ust. 4, przypadające na każde kwalifikowane prawo własności intelektualnej, w sposób zapewniający określenie kwalifikowanego dochodu; dokonywać zapisów w prowadzonych księgach rachunkowych w sposób zapewniający ustalenie łącznego dochodu z kwalifikowanych praw własności intelektualnej - w przypadku gdy podatnik wykorzystuje więcej niż jedno kwalifikowane prawo własności intelektualnej, a w prowadzonych księgach rachunkowych nie jest możliwe spełnienie warunków, o których mowa w pkt 2 i 3; dokonywać zapisów w prowadzonych księgach rachunkowych w sposób zapewniający ustalenie dochodu z kwalifikowanych praw własności intelektualnej w odniesieniu do tego produktu lub tej usługi albo do tych produktów lub tych usług - w przypadku gdy podatnik wykorzystuje jedno kwalifikowane prawo własności intelektualnej lub większą liczbę tych praw w produkcie lub usłudze albo w produktach lub usługach, a w prowadzonych księgach rachunkowych nie jest możliwe spełnienie warunków, o których mowa w pkt 2-4. Podatnicy prowadzący podatkową księgę przychodów i rozchodów wykazują informacje, o których mowa w ust. 1, w odrębnej ewidencji (art. 30cb ust. 2 ww. ustawy). Zgodnie z art. 30cb ust. 3 powołanej ustawy, w przypadku gdy na podstawie ksiąg rachunkowych lub ewidencji, o której mowa w ust. 2, nie jest możliwe ustalenie dochodu (straty) z kwalifikowanych praw własności intelektualnej, podatnik jest obowiązany do zapłaty podatku zgodnie z art. 27 lub art. 30c. Odrębna od podatkowej księgi przychodów i rozchodów ewidencja – zgodnie z art. 30cb ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych – ma zatem na celu obliczenie podstawy opodatkowania, w tym powiązanie ponoszonych kosztów prac badawczo-rozwojowych z osiąganymi dochodami z kwalifikowanych praw własności intelektualnej, a także monitorowanie i śledzenie efektów prac badawczo-rozwojowych. Wskazana ewidencja jest bardzo ważna, ponieważ jej prowadzenie w sposób niezapewniający osiągnięcie ww. celów, spowoduje po stronie podatnika obowiązek zapłaty podatku dochodowego według skali bądź stawki liniowej. Podkreślić należy, że w celu skorzystania z opodatkowania dochodów na podstawie art. 30ca ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych podatnik ma obowiązek na bieżąco prowadzić odrębną od podatkowej księgi przychodów i rozchodów ewidencję, czyli od momentu poniesienia pierwszych kosztów, o których mowa w art. 30ca ust. 4 ww. ustawy. Przepisy o IP Box nie narzucają podatnikom konkretnej formy ewidencjonowania zdarzeń na cele stosowania preferencji IP Box. Wnioskodawca wskazał, że tworzenie przez Niego oprogramowania ma miejsce w ramach prowadzonej bezpośrednio przez niego działalności o charakterze twórczym, podejmowanej w sposób systematyczny w celu zwiększenia zasobów wiedzy i wykorzystania ich do tworzenia nowych zastosowań. Stwierdził także, że w ramach prowadzonej działalności gospodarczej polegającej na tworzeniu oprogramowania wykonuje On wyłącznie prace rozwojowe. Działalność prowadzona przez Wnioskodawcę nie polega na wprowadzaniu rutynowych i okresowych zmian do tworzonych produktów. Biorąc pod uwagę powyższe należy stwierdzić, iż przedstawione we wniosku działania podejmowane przez Wnioskodawcę mieszczą się w definicji działalności badawczo-rozwojowej w rozumieniu art. 5a pkt 38 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Należy przy tym podkreślić, że działalnością badawczo-rozwojową nie jest całość usług świadczonych przez Wnioskodawcę ani też całość prowadzonej przez niego działalności programistycznej, ale wyłącznie te działania, które ściśle dotyczą tworzenia innowacyjnych rozwiązań służących stworzeniu nowego produktu. Dla podatnika istotne jest to, by prowadzona przez niego – zdefiniowana – działalność badawczo-rozwojowa doprowadziła do wytworzenia, rozwinięcia lub ulepszenia kwalifikowanego IP. Każda działalność badawczo-rozwojowa, która do tego doprowadzi, niezależnie od jej skali, częstotliwości, poziomu twórczości, systematyczności, czy też poziomu zwiększenia zasobów wiedzy oraz wykorzystania jej do tworzenia nowych zastosowań, będzie stanowić kwalifikowaną działalność badawczo-rozwojową. Jak wskazał Wnioskodawca: „na podstawie umów, przenosił i przenosi całość przysługujących mu majątkowych praw autorskich do tworzonych programów komputerowych na swoich kontrahentów.”, a wszystkie oprogramowania komputerowe / funkcjonalności wymienione w opisie stanu faktycznego stanowią odrębne programy komputerowe, które zgodnie z art. 74 ust. 1 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych podlegają ochronie prawnej jak utwory literackie. Wnioskodawca wskazał także, że: „w związku z tworzeniem oprogramowania uzyskuje dochody z kwalifikowanych praw własności intelektualnej uwzględnionych w cenie sprzedaży usługi”. Reasumując powyższą analizę należy wskazać, że skoro: Wnioskodawca prowadzi działalność badawczo-rozwojową, w ramach prowadzonej bezpośrednio przez niego działalności badawczo-rozwojowej wytwarza odrębne programy komputerowe, które zgodnie z art. 74 ust. 1 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych podlegają ochronie prawnej, uzyskuje dochody z kwalifikowanych praw własności intelektualnej uwzględnionych w cenie sprzedaży usługi, prowadzi na bieżąco odrębną od podatkowej księgi przychodów i rozchodów ewidencję zgodnie z wymogami określonymi w art. 30cb ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych to kwalifikowany dochód z kwalifikowanych praw własności intelektualnej uzyskany w ramach opisanego stanu faktycznego Wnioskodawca może opodatkować preferencyjną stawką w wysokości 5% zgodnie z art. 30ca i art. 30cb ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Wymaga to jednak wyliczenia podstawy opodatkowania preferencyjną stawką 5% z uwzględnieniem zasad określonych w omówionych powyżej przepisach. W zakresie ustalania wskaźnika nexus, należy zauważyć, że istotne jest to, aby z tego wskaźnika wykluczyć koszty, które nie są lub ze swej natury nie mogą być, bezpośrednio związane z wytworzeniem, rozwinięciem lub ulepszeniem konkretnych kwalifikowanych praw własności intelektualnej. Ustalając wskaźnik nexus, należy pamiętać, aby istniał związek między: wydatkami poniesionymi przez podatnika w związku z wytworzeniem kwalifikowanego prawa własności intelektualnej, kwalifikowanym prawem własności intelektualnej oraz dochodami uzyskiwanymi z kwalifikowanych praw własności intelektualnej. Ta szczególna metoda ujmowania kosztów we wskaźniku ma zastosowanie jedynie dla celu, jakim jest kalkulacja tego wskaźnika. Wskaźnik nexus jest obliczany oddzielnie dla dochodów z poszczególnych kwalifikowanych praw własności intelektualnej. W związku z tym Wnioskodawca powinien również ustalić odrębnie koszty faktycznie poniesione na działalność badawczo-rozwojową związaną z danym prawem. Należy zatem przyjąć, że jeżeli podatnik poniósł rzeczywiście wydatki, które kwalifikują się jako koszty prowadzonej przez niego działalności badawczo-rozwojowej, to wydatki związane z wytworzeniem w ramach tej działalności kwalifikowanego IP należy uznać za koszty faktycznie poniesione przez podatnika na prowadzoną bezpośrednio przez niego działalność badawczo-rozwojową związaną z kwalifikowanym prawem własności intelektualnej, z zastrzeżeniem art. 30ca ust. 5 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. We wniosku wskazano, że Wnioskodawca poniósł wydatki na zakup sprzętu i akcesoriów komputerowych oraz koszty podróży służbowych (dieta), w związku z procesem tworzenia programów komputerowych. Zakupione narzędzia były mu bowiem niezbędne do wytworzenia kwalifikowanych praw, a wskazane wyjazdy umożliwiały tworzenie oprogramowania w sposób indywidualny i spersonalizowany. Zatem, wydatki poniesione przez Wnioskodawcę na kartę pamięci …, kartę pamięci …, drukarkę 3D wraz z filamentami, minikomputer … wraz z zestawem radiatorów, taśmą termoprzewodzącą i zasilaczem …, słuchawki Bluetooth, głośnik przenośny, listwę zasilającą oraz monitor (przy czym w przypadku środków trwałych podlegających amortyzacji wyłącznie w zakresie dokonanych od nich w danym roku podatkowym odpisów amortyzacyjnych), oraz koszty podróży służbowych (dieta), przy zachowaniu właściwej proporcji, mogą stanowić koszty, o których mowa w lit. a) wzoru z art. 30ca ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, jako koszty prowadzonej bezpośrednio przez Wnioskodawcę działalności badawczo-rozwojowej związanej z kwalifikowanym prawem własności intelektualnej. Należy dodać, że wybór metody ustalenia odpowiedniej proporcji zależy od okoliczności faktycznych konkretnej sprawy. Pełna weryfikacja metody ustalenia odpowiedniej proporcji może być dokonana jedynie w toku ewentualnego postępowania podatkowego, kontroli podatkowej lub postępowania kontrolnego organu kontroli celno-skarbowej będącej poza zakresem instytucji interpretacji indywidualnej, do której mają zastosowanie przepisy określone w art. 14h ustawy - Ordynacja podatkowa. Należy jednocześnie poinformować, że interpretacja indywidualna przepisów prawa podatkowego dotyczy wyłącznie oceny stanowiska Wnioskodawcy w kwestii będącej przedmiotem zapytań. Niniejsza interpretacja indywidualna nie odnosi się do oceny kosztów w kontekście obliczenia dochodu z kwalifikowanego IP osiągniętego w roku podatkowym, zgodnie z art. 30ca ust. 7 w zw. z art. 9 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, „kwestii technicznych” związanych z wyliczeniem kosztów, ustaleniem wyboru formy, czy sposobu prowadzenia odrębnej od podatkowej księgi przychodów i rozchodów ewidencji. Wobec powyższego stanowisko Wnioskodawcy jest prawidłowe. Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia. Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem faktycznym podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona interpretacja traci swoją aktualność. Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej: z zastosowaniem art. 119a; w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści. Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych (art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej). Powyższe unormowania należy odczytywać łącznie z przepisami art. 33 ustawy z 23 października 2018 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ustawy – Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 2193), wprowadzającymi regulacje intertemporalne. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.). Skargę wnosi się w dwóch egzemplarzach (art. 47 § 1 ww. ustawy) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała lub drogą elektroniczną na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 54 § 1a ww. ustawy), w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a (art. 53 § 1 ww. ustawy). Jednocześnie, zgodnie z art. 57a ww. ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W przypadku wnoszenia skargi w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego i stanu epidemii jako najwłaściwszy proponuje się kontakt z wykorzystaniem systemu teleinformatycznego ePUAP.