0461-ITPP3.4512.789.2016.11.MD/KP

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 13 § 2a, art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2020 r., poz. 1325 z późn. zm.) oraz zgodnie z art. 223 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2016 r., poz. 1948 z późn. zm.), Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej po ponownym rozpatrzeniu sprawy w związku z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 sierpnia 2020 r. sygn. akt I FSK 1909/17 oraz z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 9 sierpnia 2017 r. sygn. akt III SA/Sz 390/17 (data wpływu prawomocnego orzeczenia i zwrot akt 19 stycznia 2021 r.) stwierdza, że stanowisko Wnioskodawczyni przedstawione we wniosku z dnia 18 listopada 2016 r. (data wpływu 21 listopada 2016 r.), o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania sprzedaży nieruchomości niezabudowanej przeznaczonej pod zabudowę - jest prawidłowe. UZASADNIENIE W dniu 21 listopada 2016 r. wpłynął wniosek o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania sprzedaży nieruchomości niezabudowanej przeznaczonej pod zabudowę. Dotychczasowy przebieg postępowania: W dniu 20 stycznia 2017 r. Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy wydał dla Wnioskodawczyni indywidualną interpretację znak: 0461-ITPP3.4512.789.2016.1.MD, w której uznał stanowisko Wnioskodawczyni w zakresie opodatkowania sprzedaży nieruchomości niezabudowanej przeznaczonej pod zabudowę za nieprawidłowe. Wnioskodawczyni w dniu 14 lutego 2017 r. (data wpływu) nadesłała wezwanie do usunięcia naruszenia prawa w interpretacji indywidualnej 0461-ITPP3.4512.789.2016.1.MD. Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy pismem z dnia 23 lutego 2017 r. odmówił zmiany ww. indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego. Wnioskodawczyni na interpretację przepisów prawa podatkowego z dnia 20 stycznia 2017 r. znak: 0461-ITPP3.4512.789.2016.1.MD złożyła skargę z dnia 23 marca 2017 r. (data wpływu 28 marca 2017 r.). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z dnia 9 sierpnia 2017 r. sygn. akt III SA/Sz 390/17 (data wpływu 28 września 2017 r.) uchylił zaskarżoną interpretację indywidualną z dnia 20 stycznia 2017 r. znak: 0461-ITPP3.4512.789.2016.1.MD. Na rozstrzygnięcie Sądu została złożona skarga kasacyjna. Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 21 sierpnia 2020 r. sygn. akt I FSK 1909/17 (data wpływu 7 grudnia 2020 r.) oddalił skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 9 sierpnia 2017 r. sygn. akt III SA/Sz 390/17 na interpretację indywidualną z dnia 20 stycznia 2017 r. znak: 0461-ITPP3.4512.789.2016.1.MD. Tym samym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie prawomocnym wyrokiem z dnia 9 sierpnia 2017 r. sygn. akt III SA/Sz 390/17 (data wpływu 19 stycznia 2021 r.) uchylił zaskarżoną interpretację indywidualną z dnia 20 stycznia 2017 r. znak: 0461-ITPP3.4512.789.2016.1.MD. Z ww. wyroków wynika, że przepisy przemawiają za brakiem opodatkowania sprzedaży nieruchomości niezabudowanej przeznaczonej pod zabudowę. W myśl art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 z późn. zm.) ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądu, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Wskutek powyższego, wniosek Strony w zakresie opodatkowania sprzedaży nieruchomości niezabudowanej przeznaczonej pod zabudowę wymaga ponownego rozpatrzenia przez tut. Organ. We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny: W dniu 18 grudnia 2006 r. Wnioskodawczyni kupiła wraz z małżonkiem działkę o pow. 0,3247 ha położoną w (…). Działka została nabyta od Starostwa Powiatowego w (…). W chwili zakupu nieruchomość zabudowana była budynkiem warsztatowym o pow. użytkowej 498 m2. Wobec złego stanu technicznego budynku został on rozebrany z nakazu Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Zarówno Wnioskodawczyni jak i małżonek są czynnymi podatnikami VAT z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej. Małżonek prowadzi działalność gospodarczą pn. „(…)”. Swoją działalność gospodarczą Wnioskodawczyni prowadzi pod nazwą „(…)”. Działka została nabyta do majątku prywatnego Wnioskodawczyni i jej małżonka. Po zakupie nie była wykorzystywana na żadne cele. Właściciele płacili podatek od nieruchomości według stawek dla gruntów pozostałych. Działka leżała odłogiem (do dnia 30 listopada 2015 r. nie była przedmiotem najmu, ani dzierżawy). Według wypisu – wyrysu, działka znajduje się w części terenu oznaczonego w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego „P-1” z symbolem przeznaczenia 5U – tereny zabudowy usługowej. W 2015 r. Wnioskodawczyni wraz z małżonkiem podjęli decyzję o sprzedaży tej działki. W tym celu wywiesili ogłoszenie o sprzedaży na ogrodzeniu (działka po byłej jednostce wojskowej, od strony ulicy była ogrodzona). Po ogłoszeniu zgłosiła się firma (…) (dalej jako „Firma”) wyrażając chęć nabycia działki pod warunkiem, że otrzyma pozwolenie na budowę sklepu. W dniu 30 listopada 2015 r. podpisany został akt notarialny umowy przedwstępnej sprzedaży pod warunkiem. W dniu 30 listopada 2015 r. Wnioskodawczyni wydzierżawiła (wraz z mężem) nieruchomość Firmie za odpłatnością 100 zł miesięcznie i upoważniła jej pracowników do wystąpienia do Starostwa Powiatowego w (…) w celu uzyskania warunków zabudowy, przyłączy, itp. Po spełnieniu warunków sprzedaży, tj. uzyskania ww. zezwoleń aktem notarialnym z dnia 9 marca 2016 r. Wnioskodawczyni sprzedała (wraz z mężem) przedmiotową nieruchomość. Wnioskodawczyni ani przed transakcją nie dokonywała sprzedaży nieruchomości, ani w przyszłości nie będzie podejmowała takich czynności. W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie: Czy dokonanie pojedynczej dostawy gruntu (po incydentalnej dzierżawie) terenu budowlanego spełnia kryteria działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, a w związku z tym czy dokonana czynność podlega opodatkowaniu VAT? Zdaniem Wnioskodawczyni dokonując czynności sprzedaży ww. nieruchomości działała Ona w ramach zarządu majątkiem prywatnym wykonując prawo własności, a nie w charakterze podatnika prowadzącego działalność gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust 1 i 2 ustawy o VAT. Zatem dokonana czynność w zakresie pojedynczej dostawy terenu budowlanego nie czyni Jej podatnikiem podatku od towarów i usług, a dokonana czynność nie podlega opodatkowaniu tym podatkiem. Kryteria jakimi należy się kierować przy określeniu czy w takich przypadkach mamy do czynienia z działalnością gospodarczą, a nie z zarządem majątkiem prywatnym, wskazano w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 października 2011 r. (sygn. akt I FSK 1536/10) na tle sprawy dotyczącej sprzedaży działek budowlanych. Stwierdzono w nim, że w tym zakresie w pełni aktualne są tezy zawarte w wyroku 7 sędziów z dnia 29 października 2007 r. (sygn. akt I FPS 3/7). W wyroku tym dotyczącym sprzedaży przez osobę fizyczną działek budowlanych Sąd orzekł że: przepisy art. 15 ust.1 i 2 ustawy o podatku od towarów i usług powinny być rozumiane w ten sposób, że warunkiem sine qua non uznania, że dany podmiot działa w charakterze podatnika podatku od towarów i usług jest ustalenie, że działa on jako producent, handlowiec, usługodawca, pozyskujący zasoby naturalne, rolnik lub osoba wykonująca wolny zawód; ani formalny status danego podmiotu jako podatnika, ani okoliczności, że dana czynność została wykonana wielokrotnie lub jednorazowo, lecz z zamiarem częstotliwości, nie mogą przesądzać o opodatkowaniu tej czynności bez każdorazowego ustalenia, że w odniesieniu do tej konkretnej czynności podmiot ten występował w charakterze podatnika podatku od towarów i usług. Uwzględniając zatem tezy tego wyroku oraz orzecznictwo NSA z okresu po jego wydaniu w ww. wyroku z dnia 18 października 2011 r. NSA stwierdził m.in., że: - nie jest działalnością handlową sprzedaż majątku osobistego (prywatnego), który nie został nabyty w celach odsprzedaży (w celach handlowych), lecz spożytkowania w celach prywatnych. Wnioskodawczyni wyraźnie oddzieliła zakup tej nieruchomości od majątku związanego z Jej działalnością gospodarczą i małżonka w zakresie usług budowlanych. Ani Ona, ani małżonek nie podjęli żadnych czynności w zakresie np. uzbrojenia terenu oraz działań marketingowych, takich jakie cechują działalność osób zajmujących się profesjonalnym obrotem nieruchomościami w celu sprzedaży działki wykraczających poza zwykłą formę ogłoszenia o sprzedaży, wywieszoną na ogrodzeniu. Jak wynika z opisanego stanu faktycznego, ani Wnioskodawczyni, ani małżonek nie wykorzystywali działki kupionej do majątku prywatnego w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Dzierżawa działki została zawarta w ścisłe określonym celu, tj. umożliwienia uzyskania przyszłemu nabywcy wszelkich pozwoleń wymaganych prawem budowlanym dla rozpoczęcia budowy sklepu, co było warunkiem zawarcia umowy sprzedaży. Dzierżawa miała charakter incydentalny (3 miesiące) nie wskazujący na wykonywanie jej w sposób ciągły w celach zarobkowych. Wskazuje na to: krótki okres wydzierżawienia i tylko na czas załatwienia formalności, których spełnienie warunkowało sprzedaż gruntu; symboliczna kwota wynagrodzenia za dzierżawę niespełniająca celu zarobkowego. Powyższe wskazuje, że przedstawiona we wniosku okazjonalna czynność sprzedaży gruntu (po 3 miesięcznej jego dzierżawie) nie spełnia kryterium działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust 1 i 2 ustawy o VAT i nie czyni Wnioskodawcy podatnikiem zobowiązanym do naliczenia podatku od towarów i usług od tej sprzedaży. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego jest prawidłowe. Na wstępie należy zaznaczyć, że niniejszą interpretację oparto na przepisach prawa podatkowego obowiązujących w dacie wydania pierwotnej interpretacji, bowiem niniejsza interpretacja stanowi ponowne rozstrzygnięcie tej samej sprawy w wyniku prawomocnego orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 9 sierpnia 2017 r. sygn. akt III SA/Sz 390/17. Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2016 r, poz. 710, z późn. zm.) – zwanej dalej „ustawą” – opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju (…). Stosownie do treści art. 7 ust. 1 ustawy, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...). W myśl art. 2 pkt 6 ustawy, przez towary rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii. Zgodnie z art. 45 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2016 r., poz. 380, z późn. zm.), rzeczami w rozumieniu niniejszego kodeksu są tylko przedmioty materialne. Nie każda czynność stanowiąca dostawę, w rozumieniu art. 7 ustawy, podlega opodatkowaniu VAT. Żeby dana czynność podlegała opodatkowaniu tym podatkiem, musi być wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem występuje w charakterze podatnika podatku od towarów i usług. W świetle zapisów art. 15 ust. 1 ustawy, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. Działalność gospodarcza – zgodnie z ust. 2 powołanego artykułu – obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Na mocy art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L 347 z 11.12.2006, str. 1, z późn. zm.), działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców i osób świadczących usługi włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem wolnych zawodów. Za działalność gospodarczą uznaje się również wykorzystywanie, w sposób ciągły, własności dóbr materialnych lub niematerialnych do celów zarobkowych. Warunkiem opodatkowania danej czynności podatkiem od towarów i usług – w świetle powyższych przepisów – jest łączne spełnienie dwóch przesłanek: po pierwsze, czynność winna być ujęta w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, po drugie – musi być dokonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług. Zatem jeżeli osoba fizyczna dokonuje sprzedaży swojego majątku osobistego, a czynność ta wykonywana jest okazjonalnie i nie zmierza do nadania jej stałego charakteru, nie oznacza to prowadzenia działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy. Dla uznania danego majątku za prywatny istotny jest sposób jego wykorzystania i charakter działań podejmowanych w odniesieniu do niego w całym okresie posiadania przez dany podmiot. Aby majątek uznać za prywatny musi być on w całym okresie posiadania wykorzystywany wyłącznie do celów prywatnych. Potwierdził to Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w orzeczeniu w sprawie C-291/92 (Finanzamt Uelzen V. Dieter Armbrecht), które dotyczyło kwestii opodatkowania sprzedaży przez osobę, będącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, części majątku niewykorzystywanej do prowadzonej działalności gospodarczej, a służącej jej wyłącznie do celów prywatnych. „Majątek prywatny” to zatem taka część majątku danej osoby fizycznej, która nie jest przez nią przeznaczona ani wykorzystywana dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej. Z treści złożonego wniosku wynika, że Wnioskodawczyni (czynny podatnik VAT z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej) w marcu 2016 r. sprzedała (wraz z mężem) działkę niezabudowaną. Nim doszło do sprzedaży Wnioskodawczyni w listopada 2015 r. wydzierżawiła (wraz z mężem) nieruchomość przyszłemu nabywcy za odpłatnością 100 zł miesięcznie. Działka znajduje się w części terenu oznaczonego w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego „P-1” z symbolem przeznaczenia 5U – tereny zabudowy usługowej. Wnioskodawczyni ani przed transakcją nie dokonywała sprzedaży nieruchomości, ani w przyszłości nie będzie podejmowała takich czynności. Na tym tle Wnioskodawczyni powzięła wątpliwość dotyczącą opodatkowania sprzedaży ww. nieruchomości. Mając na uwadze przedstawiony we wniosku stan faktyczny, powołane regulacje ustawy o podatku od towarów i usług oraz przepisy odrębne stwierdzić należy, że sprzedaż przez Wnioskodawczynię niezabudowanej działki przeznaczonej pod zabudowę, o której mowa we wniosku nie będzie dokonana w ramach działalności gospodarczej zdefiniowanej w art. 15 ust. 2 ustawy. Zatem Wnioskodawczyni nie uzyska w tym zakresie statusu podatnika podatku od towarów i usług, a transakcja sprzedaży nie będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Pomimo, że grunt spełnia definicję towaru, o którym mowa w art. 2 pkt 6 ustawy o podatku od towarów i usług, to nie można uznać, że przy dokonywaniu sprzedaży przedmiotowej działki Wnioskodawczyni działała w charakterze handlowca, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy. Z opisu sprawy nie wynika taka aktywność Wnioskodawczyni, która wykraczałaby poza ramy czynności związanych ze zwykłym wykonywaniem prawa własności. Wnioskodawczyni nie podjęła bowiem ciągu działań, które wskazywałyby na aktywność w zakresie obrotu nieruchomościami (takich jak: nabycie z zamiarem odsprzedaży, uzbrojenie terenu, ogrodzenie działek). Zdaniem Sądu oddanie przedmiotowej działki w dzierżawę nie stanowiło przejawu wykorzystywania tej działki przez Wnioskodawczynię do działalności gospodarczej. Ponadto niniejsza działka w ogóle nie była wykorzystywana i dopiero zawarcie przedwstępnej umowy warunkowej sprzedaży działki spowodowało wydzierżawienie tej działki na rzecz drugiej strony tej umowy w celu podjęcia działań zmierzających do spełnienia warunku sprzedaży. Zgodnie ze stanem faktycznym niniejszej sprawy przedmiotowa nieruchomość nie została zaliczona do majątku przedsiębiorstwa, zachowana została w majątku prywatnym. Fakt dzierżawienia nieruchomości nie oznacza, że została ona zaliczona do aktywów przedsiębiorstwa. Ponadto w sytuacji wygaśnięcia umowy dzierżawy nie ma już okoliczności polegającej na czerpaniu zysku z dobra, która przesądzałaby, że jest to działalność gospodarcza. Podkreślenia wymaga, że okoliczności sprawy wprost wskazują, że Wnioskodawczyni przejawiała przez cały okres posiadania tej działki zamiar zachowania jej w swym majątku prywatnym i nie podejmowała żadnych aktywnych działań w zakresie obrotu nieruchomościami. W ocenie Sądu uzależnienie nabycia działki od uzyskania potwierdzenia możliwości wykorzystania działki na określony cel, a w związku z tym umożliwienie nabywcy przez sprzedawcę uzyskania stosownych decyzji i pozwoleń, nie może być traktowane jako podejmowanie przez sprzedawcę działań równoznacznych z tymi, jakie towarzyszą profesjonalnemu obrotowi nieruchomościami. To nabywca ((…)) chciał wykorzystać działkę w konkretnym celu (budowa sklepu) i poprzez decyzję o warunkach zabudowy uzyskać potwierdzenie, iż przeznaczenie działki na ten cel jest możliwe. Wnioskodawczyni wraz z mężem sprzedała działkę nabytą do majątku wspólnego, zarządzając tym majątkiem. W konsekwencji, w niniejszej sprawie brak jest przesłanek pozwalających uznać Wnioskodawczynię za podatnika w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy VAT, prowadzącego działalność gospodarczą w myśl art. 15 ust. 2 ustawy VAT. Tym samym Wnioskodawczyni dokonując sprzedaży przedmiotowej działki, nie działała w charakterze podatnika podatku VAT, a jedynie korzystała z przysługującego jej prawa do rozporządzania własnym majątkiem. W konsekwencji sprzedaż przedmiotowej działki nie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Zatem stanowisko Wnioskodawczyni należało uznać za prawidłowe. Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawczynię i stanu prawnego obowiązującego w dniu zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym. Zaznaczenia wymaga, że organ podatkowy jest ściśle związany przedstawionym we wniosku opisem stanu faktycznego. Wnioskodawca ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego. Podkreślenia wymaga, że interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, o ile rzeczywisty stan sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z tym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swą aktualność. Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej: z zastosowaniem art. 119a; w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści. Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych (art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej). Powyższe unormowania należy odczytywać łącznie z przepisami art. 33 ustawy z 23 października 2018 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ustawy – Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 2193), wprowadzającymi regulacje intertemporalne. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…) za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, z późn. zm.). Skargę wnosi się w dwóch egzemplarzach (art. 47 § 1 ww. ustawy) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała lub drogą elektroniczną na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 54 § 1a ww. ustawy), w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a (art. 53 § 1 ww. ustawy). W przypadku pism i załączników wnoszonych w formie dokumentu elektronicznego odpisów nie dołącza się (art. 47 § 3 ww. ustawy). Jednocześnie, zgodnie z art. 57a ww. ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.