IBPBII/2/415-1429/12/JG

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2012 r. poz. 749 z późn. zm.) oraz § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 z późn. zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że Pani stanowisko przedstawione we wniosku z dnia 19 października 2012 r. (data wpływu do Organu 23 października 2012 r.), o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodu odsetek od kredytu zaciągniętego na zakup sprzedanego mieszkania oraz dodatkowych kosztów związanych z uzyskaniem kredytu – jest nieprawidłowe. UZASADNIENIE W dniu 23 października 2012 r. wpłynął do Organu ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodu odsetek od kredytu zaciągniętego na zakup sprzedanego mieszkania oraz dodatkowych kosztów związanych z uzyskaniem kredytu. W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny: W sierpniu 2007 r. wnioskodawca wraz z narzeczonym nabył mieszkanie - nabycie po połowie udziałów. Mieszkanie zakupione było ze środków pochodzących z kredytu, który był również wzięty wspólnie. Mieszkanie następnie zostało sprzedane w czerwcu 2011 r. Oboje współwłaściciele do czasu sprzedaży mieszkania mieszkali w nim, z tą różnica, że narzeczony był zameldowany w tym mieszkaniu i skorzystał z przysługującej mu ulgi meldunkowej, podczas gdy wnioskodawca nigdy nie zameldował się pod tym adresem (mimo iż był to adres zamieszkania zgłoszony w Urzędzie Skarbowym). Następnie w maju 2011 r., znowu wspólnie, oboje zakupili mieszkanie, które finansowane jest ze wspólnego kredytu oraz pieniędzy pochodzących z wcześniejszej sprzedaży mieszkania. W związku ze sprzedażą mieszkania przed upływem 5 lat oraz nie zameldowaniem się w nim, wnioskodawca nie skorzystał z żadnej z obowiązujących w tym okresie ulg podatkowych. Dodatkowo wnioskodawca wskazał na dane szczegółowe: nabycie nieruchomości: dnia 03 sierpnia 2007 r., cena nabycia: 99 500 zł (połowa wartości to 49 750 zł), akt notarialny potwierdzający nabycie, źródło finansowania zakupu - kredyt na cele mieszkaniowe, koszt kredytu (odsetki które zostały poniesione w okresie posiadania danej nieruchomości i zapłacone na dzień jej sprzedaży): 18.352,82 zł (połowa kosztów to 9 176,41 zł), własne (indywidualne) koszty nabycia oraz udokumentowane indywidualne nakłady: 5 491,70 zł, sprzedaż nieruchomości: 08 czerwca 2011 r., cena sprzedaży. 128 400 zł (połowa wartości to 64 200 zł), akt notarialny potwierdzający sprzedaż. W związku z powyższym zadano następujące pytanie: Czy właściwie jest stanowisko wnioskodawcy, że do kosztów nabycia nieruchomości może zaliczyć także koszt kredytu (odsetek) przeznaczonego na sfinansowanie tej nieruchomości? Zdaniem wnioskodawcy, przy sprzedaży mieszkania lub domu, które nabyto od 01 stycznia 2007 r. koszty uzyskania przychodu stanowią udokumentowane koszty nabycia lub udokumentowane koszty wytworzenia mieszkania lub domu, które powiększa się o udokumentowane nakłady, które zwiększyły ich wartość, poczynione w czasie ich posiadania (art. 22 ust. 6c ustawy). Koszty nabycia jednak nie są zdefiniowane w ustawie, wobec czego uprawniony jest wniosek, że koszty nabycia nieruchomości, o których mowa w art. 22 ust. 6c ustawy obejmują także koszty obsługi kredytu, który został przeznaczony na zakup mieszkania lub domu (m.in. odsetki i prowizje zapłacone do dnia sprzedaży nieruchomości). Wnioskodawca argumentuje, że powyższe stanowisko zostało także potwierdzone w orzecznictwie sądów administracyjnych (np. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 28 października 2010 r. sygn. akt I SA/Wr 801/10) oraz niektórych interpretacjach organów podatkowych np. interpretacja Dyrektora Izby Skarbowej w Bydgoszczy z 18 listopada 2009 r. nr ITPB2/415-701a/09/IL. Na tle przedstawionego stanu faktycznego stwierdzam, co następuje: Zgodnie z treścią art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 361 z późn. zm.) podlegającym opodatkowaniu źródłem przychodów jest odpłatne zbycie, z zastrzeżeniem ust. 2, m.in.: nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości (w tym lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość), spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub użytkowego oraz prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej, prawa wieczystego użytkowania gruntów -jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonywaniu działalności gospodarczej i zostało dokonane przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie. W świetle powyższego, jeżeli odpłatne zbycie nieruchomości lub ww. praw następuje przed upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie stanowi źródło przychodu, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego wynika, iż wnioskodawca wraz z narzeczonym w dniu 03 sierpnia 2007 r. nabył mieszkanie. Udział każdego z nich w przedmiotowym mieszkaniu wynosił po połowie (50%). Mieszkanie zakupione było ze środków pochodzących z kredytu, który był również wzięty wspólnie. Następnie w dniu 08 czerwca 2011 r. przedmiotowe mieszkanie zostało sprzedane. Z uwagi zatem na fakt, iż w przedstawionym stanie faktycznym nabycie przez wnioskodawcę udziału 50% w mieszkaniu miało miejsce w 2007 r. a jego sprzedaż nastąpiła w 2011 r. a więc przed upływem 5 lat licząc od końca roku kalendarzowego, w którym miało miejsce nabycie, dla ustalenia sposobu opodatkowania przychodu ze sprzedaży tego udziału w lokalu mieszkalnym należy stosować przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w brzmieniu obowiązującym na dzień 31 grudnia 2008 r. Stosownie bowiem do art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 06 listopada 2008 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 209, poz. 1316 z późn. zm.) do przychodu (dochodu) z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) ustawy, nabytych lub wybudowanych (oddanych do użytkowania) w okresie od dnia 1 stycznia 2007 r. do dnia 31 grudnia 2008 r., stosuje się zasady określone w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych, w brzmieniu obowiązującym na dzień 31 grudnia 2008 r. I tak w myśl art. 30e ust. 1 i 4 ww. ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w ww. brzmieniu od dochodu z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c), podatek dochodowy wynosi 19% podstawy obliczenia podatku i jest płatny w terminie złożenia zeznania za rok podatkowy, w którym nastąpiło odpłatne zbycie. Stosownie do art. 30e ust. 2 ww. ustawy podstawą obliczenia podatku, jest dochód stanowiący różnicę pomiędzy przychodem z odpłatnego zbycia nieruchomości lub praw określonym zgodnie z art. 19, a kosztami ustalonymi zgodnie z art. 22 ust. 6c i 6d, powiększoną o sumę odpisów amortyzacyjnych, o których mowa w art. 22h ust. 1 pkt 1, dokonanych od zbywanych nieruchomości lub praw. Przy czym przychodem z odpłatnego zbycia nieruchomości lub praw majątkowych oraz innych rzeczy, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8, jest ich wartość wyrażona w cenie określonej w umowie, pomniejszona o koszty odpłatnego zbycia. Jeżeli jednak cena, bez uzasadnionej przyczyny, znacznie odbiega od wartości rynkowej tych rzeczy lub praw, przychód ten określa organ podatkowy lub organ kontroli skarbowej w wysokości wartości rynkowej (art. 19 ust. 1 ww. ustawy). Pojęcie kosztów odpłatnego zbycia (sprzedaży) nie zostało przez ustawodawcę zdefiniowane w ustawie, należy zatem stosować językowe rozumienie tego wyrażenia, zgodnie z którym za koszty sprzedaży nieruchomości lub praw majątkowych uważa się wszystkie wydatki poniesione przez sprzedającego, które są konieczne, aby transakcja sprzedaży mogła dojść do skutku (wszystkie niezbędne wydatki bezpośrednio związane z tą czynnością). Do wydatków takich można zaliczyć przykładowo koszty wyceny nieruchomości przez rzeczoznawcę majątkowego, prowizje pośredników w sprzedaży nieruchomości, koszty ogłoszeń w prasie związanych z zamiarem sprzedaży nieruchomości, wydatki związane ze sporządzeniem przez notariusza umowy cywilnoprawnej, koszty i opłaty sądowe, koszt uzyskania wypisu z ksiąg wieczystych itp. Pomiędzy tymi wydatkami a dokonanym odpłatnym zbyciem musi istnieć związek przyczynowo – skutkowy. Natomiast za koszty uzyskania przychodu z tytułu odpłatnego zbycia, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c), z zastrzeżeniem ust. 6d, uważa się udokumentowane koszty nabycia lub udokumentowane koszty wytworzenia, powiększone o udokumentowane nakłady, które zwiększyły wartość rzeczy i praw majątkowych, poczynione w czasie ich posiadania (art. 22 ust. 6c ww. ustawy). Z treści art. 22 ust. 6e ww. ustawy wynika, iż wysokość nakładów, o których mowa w ust. 6c, ustala się na podstawie faktur VAT w rozumieniu przepisów o podatku od towarów i usług oraz dokumentów stwierdzających poniesienie opłat administracyjnych. Wnioskodawca zajmując własne stanowisko w przedmiotowej sprawie uważa, że koszt nabycia nieruchomości, o którym mowa w art. 22 ust. 6c ustawy obejmuje także koszty obsługi kredytu, który został przeznaczony na zakup mieszkania (m.in. odsetki i prowizje zapłacone do dnia sprzedaży nieruchomości). Zauważyć zatem należy, że definicję kosztów uzyskania przychodów z tytułu odpłatnego zbycia nieruchomości (udziału w nieruchomości) ustawodawca precyzuje w art. 22 ust. 6c ustawy poprzez bezpośrednie wskazanie, iż koszty takie stanowią m.in. udokumentowane koszty nabycia tej nieruchomości oraz udokumentowane nakłady, które zwiększyły wartość rzeczy i praw majątkowych, poczynione w czasie ich posiadania. Koszt nabycia, co do zasady określa umowa notarialna sprzedaży, na podstawie której podatnik staje się właścicielem nieruchomości. Kosztem nabycia bez wątpienia będzie zatem cena jaką zapłacił nabywca zbywcy za nieruchomość będącą przedmiotem sprzedaży, niezależnie od tego czy zakup nieruchomości jest sfinansowany kredytem bankowym, czy też środki na jej zakup pochodzą z oszczędności nabywcy. Zatem w przedmiotowej sprawie kosztem nabycia sprzedanego przez wnioskodawcę udziału w nieruchomości będzie część ceny jaką wnioskodawca zapłacił za nabycie udziału ½ w nieruchomości. Kosztem nabycia oprócz ceny nabycia są również wydatki notarialne czyli wydatki związane ze sporządzeniem aktu notarialnego związanego z nabyciem nieruchomości proporcjonalnie przypadające na nabyty udział w nieruchomości. Natomiast kosztem uzyskania przychodu z tytułu sprzedaży nieruchomości (udziału w nieruchomości) nie mogą być w żadnym wypadku odsetki od kredytu, są to bowiem wydatki związane z pozyskaniem środków pieniężnych na nabycie nieruchomości (udziału w nieruchomości) i mają związek ze spłatą kredytu. Odsetki są kosztem pozyskania kapitału na zakup nieruchomości a więc niejako „ceną” jaką podatnik musi zapłacić w związku z pożyczeniem przez bank pieniędzy. Odsetki to koszt kredytobiorcy ponoszony za pożyczone przez niego środki, a więc związany z obsługą kredytu i tego kredytu dotyczący. Sytuacja, w której podatnik kupujący nieruchomość za środki z kredytu w przypadku sprzedaży nieruchomości mógłby zaliczyć je do kosztów uzyskania przychodu prowadziłaby do nierównego traktowania podatników. Bowiem podatnicy, którzy zakupili nieruchomość ze środków własnych nie mieliby możliwości pomniejszenia przychodu o żadne koszty poniesione w związku z nagromadzeniem tych własnych środków na nabycie nieruchomości – jej zakupu dokonali wszak z własnych oszczędności, natomiast podatnik, który środki na zakup nieruchomości pożyczył mógłby do kosztów zaliczyć wydatki zapłacone kredytodawcy za pożyczone pieniądze. Tymczasem ceną nabycia jest kwota należna zbywcy z tytułu sprzedaży a nie bankowi za udostępnienie kapitału. Zatem odsetki w żaden sposób nie mieszczą się w ustawowych kryteriach kosztu uzyskania przychodu, zawartych w art. 22 ust. 6c ustawy i wydatek na spłatę odsetek nie może być przyjęty jako koszt obniżający podstawę opodatkowania ze sprzedaży przedmiotowego udziału w nieruchomości. Wykładnia sugerowana przez wnioskodawcę narusza konstytucyjne zasady sprawiedliwości i równości, a zatem jest niedopuszczalna. Brak jest uzasadnienia, aby w razie nabycia nieruchomości ze środków pochodzących z kredytu (pożyczki) budżet państwa z tytułu podatku ze sprzedaży takiej nieruchomości miał być uszczuplony o kwotę podatku z części uzyskanego dochodu równej ww. kosztom uzyskania kredytu. W istocie w takiej sytuacji budżet państwa współfinansowałby taki sposób nabywania nieruchomości. Wprawdzie ustawodawca może stosować preferencje podatkowe dla realizacji określonych uzasadnionych celów gospodarczych (np. dla popierania budownictwa mieszkaniowego), jednak takie preferencje (ulgi podatkowe) – jako odstępstwo od zasady powszechności opodatkowania – muszą być w sposób jednoznaczny określone w ustawie, nie mogą być one wynikiem nieprawidłowej, naruszającej zasady równości i sprawiedliwości wykładni przepisów, w których treści nie zawarto takiej ulgi podatkowej. W tym miejscu należy przypomnieć, że ustawodawca dał już wyraz w ustawie podatkowej swojej rezygnacji ze współfinansowania nabywania przez podatników nieruchomości na kredyt. Uczynił to likwidując od 01 stycznia 2007r. ulgę odsetkową. Podatnicy utracili zatem możliwość odliczania od podstawy opodatkowania odsetek zapłaconych od kredytu zaciągniętego m.in. na zakup budynku lub lokalu mieszkalnego. Pomijając powyższe, wszelkie próby odliczania od przychodu ze sprzedaży nieruchomości odsetek zapłaconych od kredytu zaciągniętego na jej zakup przypominają de facto próbę przywrócenia ulgi odsetkowej przez podatnika, co jest niedopuszczalne, gdyż z ulgi tej jednoznacznie przed laty zrezygnował ustawodawca. Gdyby ustawodawca chciał zezwolić na odliczanie od przychodu ze sprzedaży także odsetek od kredytu, to musiałby postanowić o tym w ustawie wprost, gdyż nie jest to kategoria kosztu nabycia, ale wyłącznie kosztu pozyskania kapitału. Nie jest też wydatkiem koniecznym przy nabyciu nieruchomości. Wszak w polskim prawie nie ma obowiązku nabywania nieruchomości wyłącznie za pomocą kredytu bankowego. Tylko od nabywcy zależy w jaki sposób zgromadzi środki na zakup. Środki potrzebne do zakupu będą ceną za nabycie nieruchomości, a więc kosztem jej nabycia. Jeśli nabywca chce gromadzić środki na zakup za pośrednictwem kredytów i pożyczek – obojętne czy udzielonych przez banki, czy przez osoby fizyczne, to jest to jego indywidualna decyzja i to on poniesie koszty związane z pozyskaniem kapitału a wiec m.in. odsetki. Ustawodawca nie zgodził się na partycypowanie w kosztach nabywania nieruchomości przez podatnika, który w tym celu zaciąga kredyt bankowy. Mało tego, ustawodawca z takiej partycypacji zrezygnował z dniem 01 stycznia 2007r. likwidując ulgę odsetkową. Również wydatki związane z obsługą kredytu takie jak np. prowizja z tytułu udzielenia kredytu, nie mogą absolutnie stanowić kosztu nabycia. Koszt prowizji jest związany wyłącznie z uzyskaniem kredytu. Wydatek ten wynika wyłącznie z faktu uzyskania kredytu. Nie jest to w żadnym wypadku jednak koszt nabycia tej nieruchomości tylko koszt jaki podatnik musi ponieść żeby pozyskać kapitał. Wydatek ten związany jest zatem wyłącznie z uzyskaniem kredytu. Wydatek poniesiony przez wnioskodawcę w związku z uzyskaniem kredytu nie mieści się w kategorii kosztów uzyskania przychodów, bowiem stanowi wydatek związany wyłącznie z kredytem i jako taki nie stanowi kosztu nabycia przedmiotowej nieruchomości. Wydatki te nie mogą być również uznane za nakłady poczynione na tę nieruchomość, o których mowa w art. 22 ust. 6c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, bowiem nie wypłynęły one w żaden sposób na podwyższenie wartości nieruchomości. W związku z powyższym należy powtórzyć za sądami powszechnie akceptowaną zasadę, że nie każdy „rzeczywiście” poniesiony przez podatnika wydatek może zostać zaliczony do kosztów uzyskania przychodu pomniejszając tym samym przychód. Ustawodawca w sposób nie budzący wątpliwości wskazał w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych, które z poniesionych przez podatnika wydatków mogą stanowić koszt uzyskania przychodu przy odpłatnym zbyciu nieruchomości lub praw, nie pozostawiając podatnikowi dowolności w tym względzie. Zapisy określające jakie wydatki w przypadku odpłatnego zbycia (sprzedaży) nieruchomości (udziału w nieruchomości) lub praw nabytych odpłatnie stanowią koszt uzyskania przychodu zawiera art. 22 ust. 6c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Powołany przepis art. 22 ust. 6c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jednoznacznie wskazuje, że kosztami uzyskania przychodu z tytułu odpłatnego zbycia mogą być tylko udokumentowane koszty nabycia lub wytworzenia powiększone o udokumentowane nakłady zwiększające wartość nieruchomości. Przepis ten formułuje katalog zamknięty, który w żadnym wypadku nie dopuszcza zaliczenia do kosztów uzyskania przychodu innych wydatków niż wymienione. Zatem sam fakt poniesienia przez podatnika wydatku nie upoważnia go jeszcze do zaliczenia tego wydatku do kosztów nabycia, o których mowa w art. 22 ust. 6c ustawy. Zgoda na zapłatę odsetek i prowizji z tytułu udzielenia kredytu – to wszystko miało wpływ jedynie na udzielenie kredytu. Pojęcie kosztów nabycia, o których mowa w art. 22 ust. 6c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych dotyczy zatem tych wydatków, które zbywca musiał ponieść aby nabyć zbywaną przez siebie nieruchomość lub prawo. Tylko w taki sposób wolno pomniejszyć przychód z odpłatnego zbycia – odejmując tym samym wydatki poniesione uprzednio na nabycie zbywanej nieruchomości (udziału w nieruchomości) lub prawa. Również w doktrynie podkreśla się, że wydatki na nabycie to wyłącznie wydatki bezpośrednio poniesione na nabycie, a nie koszty pośrednio związane z tym nabyciem. Wynika to wprost z literalnego brzmienia art. 22 ust. 6c ustawy, który posługuje się pojęciem „kosztów nabycia” a nie „kosztów związanych z nabyciem”. Podsumowując, art. 22 ust. 6c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w sposób jednoznaczny stanowi co może być uznane za koszt uzyskania przychodu w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości (udziału w nieruchomości). Przepis ten posługuje się pojęciem kosztu nabycia oraz udokumentowanych nakładów. Zatem wyłącznie ww. koszty mogą zostać uznane za koszt uzyskania przychodu. Koszt nabycia, co do zasady określa umowa notarialna sprzedaży, na podstawie której podatnik staje się właścicielem (współwłaścicielem) nieruchomości. Kosztem nabycia sprzedanego przez wnioskodawcę udziału w nieruchomości bez wątpienia będzie cena jaką wnioskodawca zapłacił zbywcy za nabycie udziału 50% w nieruchomości, niezależnie od tego czy zakup nieruchomości był sfinansowany kredytem bankowym, czy też środki na jej zakup pochodziły z oszczędności nabywcy. Kosztem nabycia nie jest natomiast w żadnym wypadku kwota odsetek od kredytu zaciągniętego na nabycie sprzedanej nieruchomości (udziału w nieruchomości) ani kwota prowizji. Tym samym stanowisko wnioskodawcy sprowadzające się do twierdzenia, że koszty nabycia nieruchomości, o których mowa w art. 22 ust. 6c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych obejmują koszty obsługi kredytu (m.in. odsetki i prowizje zapłacone do dnia sprzedaży nieruchomości) należało uznać za nieprawidłowe. Odnosząc się do powołanego przez wnioskodawcę wyroku z dnia 28 października 2010 r. sygn. akt I SA/Wr 801/10 podkreślić należy, iż jakkolwiek orzeczenia kształtują pewną linię wykładni obowiązującego prawa, jednak dotyczą wyłącznie konkretnych spraw, w danym stanie faktycznym. Orzeczenie to zapadło w indywidualnej sprawie i w świetle art. 87 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej nie jest źródłem powszechnie obowiązującego prawa i tym samym nie może być wiążące dla organu wydającego przedmiotową interpretację. Stanowisko przedstawione w tym orzeczeniu nie może być zaaprobowane przez Organ z przyczyn szeroko wyjaśnionych w uzasadnieniu niniejszej interpretacji. Powołane przez wnioskodawcę orzeczenie jest nieprawomocne, została od niego wniesiona skarga kasacyjna. Ponadto nadmienić należy, że nie znajduje ono potwierdzenia w najnowszym orzecznictwie sądów administracyjnych (np. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 11 stycznia 2012 r. sygn. akt I SA/Sz 960/11, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 03 listopada 2010 r. sygn. akt. I SA/Łd 943/10). Również odnosząc się do powołanej przez wnioskodawcę interpretacji wskazać należy, iż organy podatkowe, mimo że w ocenie indywidualnych spraw podatników posiłkują się wydanymi rozstrzygnięciami innych organów podatkowych, to nie mają możliwości zastosowania ich wprost, z tego powodu, iż nie stanowią materialnego prawa podatkowego. Interpretacja, którą powołał wnioskodawca została wydana z naruszeniem obowiązującej linii orzekania w sprawach tożsamych i jest sprzeczna ze stanowiskiem Ministra Finansów. Dlatego też zostały podjęte kroki celem wyeliminowania jej z obrotu prawnego. Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym. Niniejsza interpretacja stosownie do art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej, który stanowi, że Minister Finansów, na pisemny wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną), została wydana wyłącznie dla wnioskodawcy. Drugi współwłaściciel nieruchomości chcąc uzyskać interpretacje indywidualną winien wystąpić z odrębnym wnioskiem o jej udzielenie i uiścić stosowną opłatę. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, ul. Prymasa S. Wyszyńskiego 2, 44-100 Gliwice, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała.