IBPP2/443-729/11/RSz

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 2 i § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach działając w imieniu Ministra Finansów, w związku z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 2 października 2009r. sygn. akt I SA/Kr 1186/09 oraz wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 lutego 2011r. sygn. akt I FSK 330/10, stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku 23 lutego 2009r. (data wpływu 2 marca 2009r.), uzupełnionym pismem z dnia 2 kwietnia 2009r. (data wpływu 6 kwietnia 2009r.), o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie obowiązku podatkowego w podatku VAT w przypadku przekazania wyrobów własnych i zakupionych na cele reklamy i reprezentacji - jest prawidłowe. UZASADNIENIE W dniu 2 marca 2009r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie obowiązku podatkowego w podatku VAT w przypadku przekazania wyrobów własnych i zakupionych na cele reklamy i reprezentacji. Ww. wniosek został uzupełniony pismem z dnia 2 kwietnia 2009r. (data wpływu 6 kwietnia 2009r.) będącym odpowiedzią na wezwanie tut. organu z dnia 24 marca 2009r. znak: IBPP2/443-159/09/LŻ. W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący zaistniały stan faktyczny: W ramach prowadzonej działalności Wnioskodawca ponosi wydatki na cele reklamy i reprezentacji, przekazując na wskazany cel zarówno wyroby własnej produkcji, jak i towary specjalnie w tym celu zakupione przez Spółkę. Przekazywane na cele reklamy towary nie stanowią przy tym prezentów o małej wartości, próbek i drukowanych materiałów reklamowych w rozumieniu art. 7 ust. 3 i 4 ustawy o podatku od towarów i usług. W uzupełnieniu z dnia 2 kwietnia 2009r. Wnioskodawca wskazał, iż prowadzi działalność opodatkowaną. W związku z powyższym zadano następujące pytanie: Czy w przypadku przekazania przez Wnioskodawcę jako podatnika podatku VAT, wyrobów własnych i zakupionych towarów na cele: reklamy reprezentacji -przekazanie to wywołuje obowiązek podatkowy w VAT? Zdaniem Wnioskodawcy, zgodnie z treścią art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.) opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. W myśl art. 7 ust. 2 powołanej ustawy przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się również przekazanie przez podatnika towarów należących do jego przedsiębiorstwa na cele inne niż związane z prowadzonym przez niego przedsiębiorstwem, w szczególności: przekazanie lub zużycie towarów na cele osobiste podatnika lub jego pracowników, w tym byłych pracowników, wspólników, udziałowców, akcjonariuszy, członków spółdzielni i ich domowników, członków organów stanowiących osób prawnych, członków stowarzyszenia, wszelkie inne przekazanie towarów bez wynagrodzenia, w szczególności darowizny -jeżeli podatnikowi przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego od tych czynności, w całości lub w części. Według cytowanego przepisu do objęcia opodatkowaniem konieczne jest spełnienie trzech przesłanek: przekazywane towary należą do przedsiębiorstwa podatnika, przekazania towarów na cele inne niż związane z prowadzonym przez podatnika przedsiębiorstwem, podatnikowi przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego od tego przekazania. Zgodnie z poglądem ugruntowanym w doktrynie i orzecznictwie przekazanie lub zużycie towarów na cele reklamy jest, co do zasady, związane z prowadzonym przedsiębiorstwem, a tym samym nie podlega opodatkowaniu. [T. Michalik „VAT Komentarz rok 2008" Wyd. C.H. Beck oraz A. Bartosiewicz, R. Kubacki VAT - Komentarz LEX 2007 wyd. II] Zdaniem wnioskodawcy stwierdzenie to należy odnieść także do przekazania na cele reprezentacji. Regulacja art. 7 ust. 2 pozostaje może być co prawda oceniana jako sprzeczna z postanowieniami Prawa Wspólnotowego (VI Dyrektywa VAT, Dyrektywa 2006/112), gdzie w art. 5(6) objęto opodatkowaniem przekazanie przez podatnika towarów na cele reklamy. Jednakże w tym przypadku nie będzie miała zastosowania zasada pierwszeństwa Prawa Wspólnotowego przed prawem krajowym. Dopóki, bowiem ustawa o VAT nie zostanie zmieniona w ten sposób, że omawiane czynności zostaną objęte opodatkowaniem, dopóty wykładnia prowadząca do objęcia ich opodatkowaniem, w zakresie wykraczającym poza ustawę o VAT, jest niedopuszczalna na gruncie zarówno Konstytucji RP jak i samej Dyrektywy WE. [orzeczenia: ETS w sprawach C-91/29 (Paola Faccini Dori) i C-208/90 (Theresa Emmot) oraz WSA I SA/Wr 152/08 z dnia 20 maja 2008r. i SA/Wa 539/08 z dnia 20 sierpnia 2008r. oraz NSA I FSK 600/07 z dnia 13 maja 2008r.] Ponadto w uzupełnieniu z dnia 2 kwietnia 2009r. Wnioskodawca wskazał, iż w świetle przedstawionej argumentacji we wniosku, opartej zarówno na poglądach doktryny, jak i orzecznictwa, Wnioskodawca stoi na stanowisku, zgodnie z którym w aktualnie obowiązującym stanie prawnym - przekazanie towarów na cele reklamy i reprezentacji, jako pozostające w związku z prowadzonym przedsiębiorstwem - nie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, stosownie do treści art. 7 ust. 2 ustawy o VAT. W interpretacji indywidualnej z dnia 24 kwietnia 2009r. znak IBPP2/443-159/09/LŻ uznano stanowisko Spółki za nieprawidłowe. Nie zgadzając się z treścią wydanej interpretacji Spółka, po uprzednim wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa, złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 października 2009r. przedmiotowej skargi, wyrokiem z dnia 2 października 2009r. sygn. akt I SA/Kr 1186/09 uchylił ww. interpretację indywidualną z dnia 24 kwietnia 2009r. znak IBPP2/443-159/09/LŻ. W uzasadnieniu wyroku Sąd stwierdził, iż skarga zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona interpretacja indywidualna narusza art. 7 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług. Na wstępie WSA zaznaczył, że rozstrzygnięcie niniejszej sprawy wymaga dokonania wykładni art. 7 powołanej ustawy. Spór pomiędzy stronami sprowadza się bowiem, przy niespornym stanie faktycznym, do oceny czy w świetle postanowień art. 7 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług czynności strony skarżącej mieszczą się w zakresie opodatkowania podatkiem od towarów i usług. WSA zaznaczył również, że od 1 czerwca 2005r. nastąpiła zmiana stanu prawnego, która nieaktualnym czyni dotychczasowe orzecznictwo dotyczące wykładni art. 7 powoływanej ustawy, a w szczególności uchwałę podjętą w powiększonym składzie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 maja 2007r., I FPS 5/06 (ONSA i WSA 2007, nr 5, poz. 108). W uchwale tej przyjęto, że „w świetle art. 7 ust. 2 i ust. 3 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług, w brzmieniu obowiązującym w okresie od dnia 1 maja 2004r. do dnia 31 maja 2005r., przez dostawę towarów należało rozumieć również przekazanie przez podatnika bez wynagrodzenia towarów należących do jego przedsiębiorstwa na cele wiążące się z tym przedsiębiorstwem, jeżeli podatnikowi przysługiwało prawo do obniżenia podatku należnego o kwotę podatku naliczonego w związku z nabyciem tych towarów”. Natomiast od 1 czerwca 2005r. nastąpiła zmiana art. 7 ust. 3, która spowodowała konieczność odstąpienia od powyższej wykładni. W wyroku I FPS 6/08 (LEX nr 509733) z dnia 23 marca 2009r. Naczelnego Sądu Administracyjnego, przyjęto, że „Przekazanie przez podatnika bez wynagrodzenia towarów należących do jego przedsiębiorstwa na cele związane z tym przedsiębiorstwem, w świetle art. 7 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), w brzmieniu obowiązującym od 1 czerwca 2005r., nie stanowi dostawy towarów, nawet jeżeli podatnikowi przysługiwało prawo do obniżenia podatku należnego o kwotę podatku naliczonego w związku z nabyciem tych towarów.” Powyższy wyrok zapadł w składzie siedmiu sędziów. W rozpoznawanej sprawie Sąd podzielił w całości stanowisko wyrażone w powyższym orzeczeniu. Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług opodatkowaniu podlega odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. Art. 7 ust. 2 cytowanej ustawy poszerza powyższy zakres opodatkowania wskazując, że przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się również przekazanie przez podatnika towarów należących do jego przedsiębiorstwa na cele inne niż związane z prowadzonym przez niego przedsiębiorstwem, w szczególności: przekazanie lub zużycie towarów na cele osobiste podatnika lub jego pracowników, w tym byłych pracowników, wspólników, udziałowców, akcjonariuszy, członków spółdzielni i ich domowników, członków organów stanowiących osób prawnych, członków stowarzyszenia, wszelkie inne przekazanie towarów bez wynagrodzenia, w szczególności darowizny -jeżeli podatnikowi przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego od tych czynności, w całości lub w części. WSA wskazał, że odpłatna dostawa towarów związana z prowadzonym przez podatnika przedsiębiorstwem jest co do zasady opodatkowana, to ust. 2 art. 7 rozszerza zakres opodatkowania również na przekazanie towarów, które nie jest związane z prowadzonym przedsiębiorstwem i nie musi być odpłatne. Wyjątki od powyższej regulacji zawiera art. 7 ust. 3, który stanowi, że „Przepisu ust. 2 nie stosuje się do przekazywanych drukowanych materiałów reklamowych i informacyjnych, prezentów o małej wartości i próbek”. Wyjątek ten w rozpoznawanej sprawie jednak nie występuje, albowiem ust. 3 dotyczy jedynie przekazania, które nie ma związku z prowadzonym przedsiębiorstwem. Z literalnego brzmienia części wstępnej art. 7 ust. 2 cytowanej ustawy wynika, wprost, że odnosi się on do takiego przekazania towarów, które nastąpiło wyłącznie na cele inne niż związane z prowadzonym przez podatnika przedsiębiorstwem. Oznacza to, zdaniem WSA, że przepis ten pomija takie nieodpłatne przekazania towarów, które zostały dokonane na cele związane z przedsiębiorstwem prowadzonym przez podatnika. Czynności wymienione w punktach 1 i 2 ust. 2 zostały podane jedynie, jako przykłady (gdyż poprzedza je sformułowanie "w szczególności") wskazanego w części wstępnej tego ustępu przekazania towarów na cele inne niż związane z prowadzonym przez podatnika przedsiębiorstwem. W konsekwencji również wymienione w pkt 2 omawianego ustępu "wszelkie inne przekazanie towarów bez wynagrodzenia, w szczególności darowizny" to tylko takie przekazanie towarów, które zostało dokonane na cele inne niż związane z przedsiębiorstwem prowadzonym przez podatnika. Przepis ust. 3 tego artykułu określa jedynie rodzaje towarów, których przekazanie wskazane w ust. 2, czyli na cele inne niż związane z prowadzonym przedsiębiorstwem, zostało wyłączone z zakresu przedmiotowego opodatkowania (wyłączenie przedmiotowe). W ocenie WSA, ponieważ, jak już zaznaczono wyżej stan faktyczny sprawy jest niesporny, należy ocenić go pod kątem zaprezentowanej wyżej wykładni art. 7 ustawy o podatku od towarów i usług. Podkreślić również należy, że okolicznością niesporną jest fakt, iż czynności strony skarżącej pozostają w związku z prowadzonym przedsiębiorstwem. W związku z powyższym skoro strona skarżąca przekazuje nieodpłatnie materiały na cele reklamy i reprezentacji, w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą, to działanie to nie mieści się w zakresie uregulowanym przez art. 7 ust. 2. Jak już bowiem wyżej zaznaczono, w świetle postanowień art. 7 ust. 2 i 3, aby dana czynność była opodatkowana konieczne jest aby przekazanie nastąpiło na cele inne niż związane z prowadzonym przedsiębiorstwem. Powyższe stanowisko potwierdzone zostało również w wyrokach I FSK 600/07, I FSK 743/07 oraz I FSK 922/08 Naczelnego Sądu Administracyjnego, zgodnie, z którymi przekazanie przez podatnika bez wynagrodzenia towarów należących do jego przedsiębiorstwa na cele związane z tym przedsiębiorstwem w świetle art. 7 ust. 2 i 3 ustawy o podatku od towarów i usług, w brzmieniu obowiązującym od 1 czerwca 2005r., nie stanowi dostawy towarów, nawet, jeżeli podatnikowi przysługiwało prawo do obniżenia podatku należnego o kwotę podatku naliczonego w związku z nabyciem tych towarów. Od powyższego wyroku Minister Finansów reprezentowany przez pełnomocnika złożył skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Wyrokiem z dnia 8 lutego 2011r. sygn. akt I FSK 330/10 skarga kasacyjna została oddalona. W uzasadnieniu wyroku NSA stwierdził, iż dokonując analizy art. 7 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług, zwrócić trzeba uwagę na treść art. 5 ust. 1 tej ustawy, zgodnie z którym opodatkowaniu tym podatkiem podlegają: 1) odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju; 2) eksport towarów; 3) import towarów; 4) wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju; 5) wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów. Przepis ten określa przedmiotowy zakres opodatkowania podatkiem od towarów i usług. Zakres ten – na co zwrócił uwagę Sąd I instancji - ulega rozszerzeniu w art. 7 ust. 2 wskazującym, że przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się również przekazanie przez podatnika towarów należących do jego przedsiębiorstwa na cele inne niż związane z prowadzonym przez niego przedsiębiorstwem. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, WSA zasadnie odwołał się do reguł wykładni gramatycznej, interpretując przepis art. 7 ust. 2 ustawy podatkowej. Z literalnego brzmienia części wstępnej tego przepisu wynika wprost i bez żadnych wątpliwości interpretacyjnych, że odnosi się on do takiego przekazania towarów, które nastąpiło wyłącznie na cele inne niż związane z prowadzonym przez podatnika przedsiębiorstwem. Oznacza to, że przepis ten pomija takie nieodpłatne przekazania towarów, które zostały dokonane na cele związane z przedsiębiorstwem prowadzonym przez podatnika. Czynności wymienione w ust. 2 w punktach 1 i 2 zostały podane jedynie jako przykłady (gdyż poprzedza je sformułowanie "w szczególności") wskazanego w części wstępnej tego ustępu przekazania towarów na cele inne niż związane z prowadzonym przez podatnika przedsiębiorstwem. W konsekwencji również wymienione w pkt 2 omawianego ustępu "wszelkie inne przekazanie towarów bez wynagrodzenia, w szczególności darowizny" to tylko takie przekazanie towarów, które zostało dokonane na cele inne niż związane z przedsiębiorstwem prowadzonym przez podatnika. Zdaniem Sądu przepis ten nie dotyczy każdego nieodpłatnego przekazania towarów przez przedsiębiorcę. Posłużenie się przez ustawodawcę sformułowaniem "na cele inne niż związane z prowadzonym przedsiębiorstwem", oznacza, że dla określenia przedmiotu opodatkowania w przypadku nieodpłatnego przekazania towarów istotnym jest cel tego przekazania. NSA stwierdził, iż odczytanie art. 7 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług, że każde przekazanie nieodpłatne podlega opodatkowaniu tą daniną publicznoprawną, nie da się uzasadnić żadnymi regułami wykładni językowej i jest w istocie wykładnią contra legem. Skoro zaś wyniki wykładni gramatycznej są jednoznaczne, niedopuszczalne jest sięganie do pozostałych rodzajów wykładni. NSA podkreślił również, że zmiana treści art. 7 ust. 3 ustawy o podatku od towarów i usług, która miała miejsce z dniem 1 czerwca 2005r. usunęła wcześniejsze wątpliwości interpretacyjne. Zasadnicza zmiana tego przepisu polegała na usunięciu z niego końcowego fragmentu, który expressis verbis odwoływał się do bezpośredniego powiązania określonej czynności, przekazania wymienionych towarów, z prowadzonym przez podatnika przedsiębiorstwem, czyli celami działalności gospodarczej podatnika. Zmiana art. 7 ust. 3 ustawy o podatku od towarów i usług w istotny sposób wpływa na wykładnię normy ust. 2 tego artykułu, likwidując wątpliwości interpretacyjne. Skoro, przepis art. 7 ust. 3 ustawy o podatku od towarów i usług stanowi lex specialis w stosunku do regulacji art. 7 ust. 2, a unormowanie zawarte w tym ostatnim przepisie dotyczy nieodpłatnego przekazywania towarów na inne cele niż związane z prowadzonym przez podatnika przedsiębiorstwem, za chybiony należało uznać wniosek, że sytuacja opisana w ust. 3 dotyczy przekazania wymienionych w nim towarów na inne cele niż nie związane z prowadzonym przez podatnika przedsiębiorstwem. Z uwagi na powołaną w skardze kasacyjnej argumentację odwołującą się do przepisów prawa wspólnotowego, NSA zwrócił uwagę na sprzeczność art. 7 ust. 2 i ust. 3 ustawy o VAT z postanowieniami dyrektyw dotyczących podatku VAT. Zachodzi bowiem zawężenie zakresu przedmiotowego opodatkowania w porównaniu do unormowań zakreślonych w prawie wspólnotowym. Celem art. 5 ust. 6 VI Dyrektywy Rady z dnia 17 maja 1977r. w sprawie harmonizacji przepisów Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych - wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (77/388/EWG; dalej VI Dyrektywa) było, a obecnie art. 16 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej jest objęcie opodatkowaniem również tych nieodpłatnych przekazań towarów, które związane były z prowadzonym przedsiębiorstwem. Jednakże w orzecznictwie Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości wyrażany jest pogląd, że organy państwa członkowskiego w żadnym wypadku nie mogą powoływać się na bezpośrednią skuteczność dyrektywy wobec osób fizycznych i prawnych, i nakładać na nie - przez stosowanie wykładni zgodnej z celami dyrektywy - obowiązków z niej wynikających, które jednak nie zostały określone lub zostały niewłaściwie określone w przepisach krajowych (orzeczenia ETS z dnia 19 stycznia 1982r. w sprawie Ursula Becker, 8/81 i z dnia 8 października 1987r. w sprawie Kolpinguis Nijmegen, 80/86). Prawo do bezpośredniego stosowania dyrektywy z pominięciem przepisów krajowych nie może być wykorzystywane przez organy państwa w celu ograniczenia praw wynikających z przepisów krajowych. Na tych organach bowiem spoczywa obowiązek prawidłowej i pełnej implementacji norm wspólnotowych. Podatnik zaś nie może ponosić negatywnych konsekwencji w przypadku stosowania jednoznacznych w swej treści przepisów ustawy krajowej, które na skutek wadliwej implementacji norm dyrektywy, są niezgodne z dyrektywą. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny, w przywołanym przez Sąd I instancji, wyroku z dnia 23 marca 2009r., w sprawie I FPS 6/08 (publ. ONSA i WSA 2009, nr 4, poz. 61), gdy porównanie treści transponowanego przepisu dyrektywy i unormowania krajowego wskazuje, że nadanie uregulowaniu krajowemu znaczenia wynikającego z bezwarunkowej i precyzyjnej normy unijnej prowadziłoby do sprzeczności z gramatycznym brzmieniem przepisu krajowego, sąd powinien - jeśli podatnik domaga się zastosowania tej normy w sposób określony w dyrektywie - odmówić zastosowania normy prawa krajowego i umożliwić mu skorzystanie z unormowania wspólnotowego. Jeżeli jednak podatnik uznaje za korzystniejsze zastosowanie wadliwie sformułowanej w procesie transpozycji normy krajowej, brak jest podstaw do dokonywania wykładni prowspólnotowej tej normy, prowadzącej do wykładni contra legem i nakładania na obywatela obowiązków wynikających tylko z samej dyrektywy. W ocenie NSA, należy wobec tego stwierdzić, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w zaskarżonym wyroku trafnie uznał, że przekazanie przez podatnika bez wynagrodzenia towarów należących do jego przedsiębiorstwa na cele związane z tym przedsiębiorstwem nie stanowi dostawy towarów w świetle art. 7 ust. 2 i 3 ustawy o podatku od towarów i usług, nawet jeżeli podatnikowi przysługiwało prawo do obniżenia podatku należnego o kwotę podatku naliczonego w związku z nabyciem tych towarów. Stanowisko to, w zakresie stanu prawnego obowiązującego po dniu 1 czerwca 2005r. prezentowane jest konsekwentnie w orzecznictwie. Należy tu przede wszystkim wskazać na przytaczany już przez Sąd pierwszej instancji, a także w powyższych rozważaniach wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 marca 2009r. w sprawie I FPS 6/08, wydany w składzie siedmiu sędziów. W myśl art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Biorąc pod uwagę rozstrzygnięcie zawarte w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 2 października 2009r. sygn. akt I SA/Kr 1186/09 oraz wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 lutego 2011r. sygn. akt I FSK 330/10 - stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej zaistniałego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe. Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), zwanej dalej ustawą o VAT, opodatkowaniu tym podatkiem podlega między innymi odpłatna dostawa towarów oraz odpłatne świadczenie usług. Przepis art. 7 ust. 1 cyt. ustawy stanowi, iż przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel. Ustawodawca dla celów podatku od towarów i usług zrównał z odpłatną dostawą towarów niektóre nieodpłatne czynności. Zgodnie z treścią art. 7 ust. 2 ustawy o VAT, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się również przekazanie przez podatnika towarów należących do jego przedsiębiorstwa na cele inne niż związane z prowadzonym przez niego przedsiębiorstwem, w szczególności: przekazanie lub zużycie towarów na cele osobiste podatnika lub jego pracowników, w tym byłych pracowników, wspólników, udziałowców, akcjonariuszy, członków spółdzielni i ich domowników, członków organów stanowiących osób prawnych, członków stowarzyszenia, wszelkie inne przekazanie towarów bez wynagrodzenia, w szczególności darowizny -jeżeli podatnikowi przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego od tych czynności, w całości lub w części. Jak stanowi art. 7 ust. 3 cyt. ustawy o VAT, przepisu ust. 2 nie stosuje się do przekazywanych drukowanych materiałów reklamowych i informacyjnych, prezentów o małej wartości i próbek. Wykładnia literalna przepisu art. 7 ust. 2 ustawy o VAT pozwala uznać, że istnieje wyjątek od zasady opodatkowania dostawy towarów, polegający właśnie na tym, że przekazanie towarów należących do przedsiębiorstwa podatnika na cele związane z prowadzonym przez niego przedsiębiorstwem nie stanowi podlegającej opodatkowaniu dostawy. Oznacza to, że przepis ten pomija takie nieodpłatne przekazania towarów, które zostały dokonane na cele związane z przedsiębiorstwem prowadzonym przez podatnika. Przepis ust. 3 tego artykułu określa tylko rodzaje towarów, których przekazanie wskazane w ust. 2 – czyli na cele inne niż związane z prowadzonym przedsiębiorstwem – zostało wyłączone z zakresu przedmiotowego opodatkowania – jest to przepis szczególny zawierający wyjątki w stosunku do ust. 2. Należy zatem uznać, że przekazanie przez podatnika bez wynagrodzenia towarów należących do jego przedsiębiorstwa na cele związane z tym przedsiębiorstwem, w świetle art. 7 ust. 2 i 3 ustawy o podatku od towarów i usług, nie stanowi dostawy towarów, nawet jeżeli podatnikowi przysługiwało prawo do obniżenia podatku należnego o kwotę podatku naliczonego w związku z tym nabyciem. Z opisu sprawy wynika, iż w ramach prowadzonej działalności Wnioskodawca ponosi wydatki na cele reklamy i reprezentacji, przekazując na wskazany cel zarówno wyroby własnej produkcji, jak i towary specjalnie w tym celu zakupione przez Spółkę. Przekazywane na cele reklamy towary nie stanowią przy tym prezentów o małej wartości, próbek i drukowanych materiałów reklamowych w rozumieniu art. 7 ust. 3 i 4 ustawy o podatku od towarów i usług. Ponadto, Wnioskodawca wskazał, iż prowadzi działalność opodatkowaną. Skoro Wnioskodawca przekazuje nieodpłatnie wyroby własnej produkcji oraz zakupione towary na cele reklamy i reprezentacji w związku z prowadzoną działalnością, to działanie takie nie mieści się w zakresie uregulowanym przez art. 7 ust. 2 ustawy o VAT. Mając na uwadze treść przytoczonych wyżej przepisów oraz opisany we wniosku zaistniały stan faktyczny należy stwierdzić, że przekazanie przez Wnioskodawcę bez wynagrodzenia towarów należących do jego przedsiębiorstwa na cele reklamy i reprezentacji związane z jego przedsiębiorstwem, w świetle art. 7 ust. 2 i 3 ustawy o podatku od towarów i usług, nie stanowi dostawy towarów, nawet jeżeli Wnioskodawcy przysługiwało prawo do obniżenia podatku należnego o kwotę podatku naliczonego w związku z nabyciem tych towarów, a w konsekwencji czynność ta nie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Mając na uwadze powyższe, stanowisko Wnioskodawcy należało uznać za prawidłowe. Ponadto informuje się, iż w zakresie prawa do odliczenia podatku naliczonego związanego z nabyciem towarów przeznaczonych na cele reklamy i reprezentacji wydane zostało odrębne rozstrzygnięcie. Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym. Niniejsza interpretacja jest aktualna w stanie prawnym obowiązującym do dnia 31 marca 2011r. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Zgodnie z przepisem § 1 pkt 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 28 sierpnia 2008r. w sprawie przekazania rozpoznawania innym wojewódzkim sądom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania ministra właściwego do spraw finansów publicznych, Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych oraz Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego (Dz. U. Nr 163, poz. 1016) skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, ul. Rakowicka 10, 31-511 Kraków, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała.