ILPP1/443-19/12-4/AW

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 2 i § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko przedstawione we wniosku z dnia 27 grudnia 2011 r. (data wpływu do: Izby Skarbowej w Poznaniu 30 grudnia 2011 r., Biura KIP w Lesznie 4 stycznia 2012 r.), uzupełnionym pismem z dnia 9 marca 2012 r. (data wpływu 14 marca 2012 r.), o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania podatkiem usług zarządzania na podstawie Kontraktu Menedżerskiego – jest nieprawidłowe. UZASADNIENIE W dniu 30 grudnia 2011 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania podatkiem usług zarządzania na podstawie Kontraktu Menedżerskiego. Przedmiotowy wniosek uzupełniono pismem z dnia 9 marca 2012 r. o doprecyzowanie opisu zdarzenia przyszłego. W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe. Począwszy od dnia 1 stycznia 2012 r. Wnioskodawca zamierza zawrzeć kontrakt menedżerski (dalej jako „Kontrakt Menedżerski”) ze Spółką z o.o. (dalej jako „Spółka”), którego przedmiotem będzie zarządzanie jednostką organizacyjną Spółki, tj. oddziałami w ramach pełnionej funkcji dyrektor zarządzający. Bez względu na powyższe, Wnioskodawca informuje, że w roku 2012 będzie również prowadził jednoosobową działalność gospodarczą, w ramach której będzie świadczył usługi doradztwa. Usługi doradztwa będą realizowane m. in. na rzecz Spółki. Wnioskodawca, z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej będzie zarejestrowanym podatnikiem VAT czynnym. Kontrakt menedżerski będzie regulował w szczególności: zakres obowiązków, wysokość miesięcznego wynagrodzenia, termin płatności wynagrodzenia, okres wypowiedzenia, minimalny wymiar dyspozycyjności menedżera, zakaz konkurencji, obowiązek zachowania poufności. Kontrakt Menedżerki będzie również regulował kwestię odpowiedzialności Wnioskodawcy wobec Spółki, analogicznie do zasad wynikających z Kodeksu pracy (art. 119), tj. Wnioskodawca będzie ponosił odpowiedzialność wobec Spółki do wysokości kwoty 3-miesięcznego wynagrodzenia netto należnego Wnioskodawcy. W przypadku, gdy szkoda powstanie z winy umyślnej Wnioskodawcy, odpowiedzialność za szkodę będzie pełna. Kontrakt Menedżerski natomiast nie zawiera postanowień regulujących odpowiedzialność Wnioskodawcy wobec osób trzecich. Z Kontraktu Menedżerskiego nie wynika ogólne umocowanie Wnioskodawcy do składania oświadczeń woli w imieniu Spółki. Tym niemniej, pełnomocnictwo do działania w imieniu i na rzecz Spółki może zostać udzielone na mocy odrębnych dokumentów. W uzupełnieniu z dnia 9 marca 2012 r. Zainteresowany wskazał, iż: wynagrodzenie uzyskiwane przez Wnioskodawcę w ramach Kontraktu Menedżerskiego będzie stanowiło przychód z działalności wykonywanej osobiście, zgodnie z art. 13 pkt 9 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2010 r. Nr 51, poz. 307 ze zm.). Taką świadomość Stron potwierdza brzmienie § 3 ust. 5 Kontraktu Menedżerskiego, Kontrakt Menedżerski reguluje w § 7 odpowiedzialność Wnioskodawcy w sposób następujący: „Odpowiedzialność Zarządzającego wobec Spółki za czynności wykonywane na podstawie niniejszej Umowy, ograniczona jest do kwoty trzymiesięcznego wynagrodzenia netto należnego Zarządzającemu ustalonego w § 2 ust. 1. Ograniczenie odpowiedzialności nie dotyczy szkody, która powstała z winy umyślnej Zarządzającego. Jeśli w wyniku niewykonania lub nienależytego wykonania niniejszej Umowy przez Zarządzającego, Spółka będzie odpowiedzialna za szkodę, to Zarządzający będzie odpowiadał razem ze Spółką za to zobowiązanie. Odpowiedzialność ta jest solidarna, z zastrzeżeniem ust. 1 powyżej. Jeżeli Zarządzający zostanie pozwany przez osobę trzecią w związku z niewykonywaniem lub nienależytym wykonaniem czynności będących przedmiotem niniejszej Umowy, Spółka będzie zobowiązana do przystąpienia, na wniosek Zarządzającego zgłoszony w formie pisemnej nie później niż w terminie 7 dni od dnia uzyskania informacji o wniesieniu pozwu pod rygorem utraty uprawnień określonych w niniejszym ustępie, do procesu po stronie Zarządzającego. Warunkiem przystąpienia do procesu jest dochowanie przez Zarządzającego należytej staranności przy świadczeniu usług na mocy niniejszej Umowy, w szczególności stosowanie się do zasad i procedur obowiązujących w Spółce”. W świetle powyższego, Spółka ponosi solidarną odpowiedzialność z Wnioskodawcą za jego działania wobec osób trzecich, jednakże odpowiedzialność Wnioskodawcy będzie ograniczona do wysokości trzykrotności wynagrodzenia netto. W związku z tym, w opinii Wnioskodawcy należy uznać, iż Kontrakt Menedżerski będzie regulował zasady odpowiedzialności zlecającego (tj. Spółki) za wykonywanie przez Wnioskodawcę czynności wobec osób trzecich. Wnioskodawca nie jest członkiem zarządu Spółki. W ramach Kontraktu Menedżerskiego, Zainteresowany będzie pełnił funkcję Dyrektora Zarządzającego oddziałami. W związku z powyższym zadano następujące pytanie. Czy usługi zarządzania świadczone przez Wnioskodawcę na podstawie Kontraktu Menedżerskiego będą podlegały opodatkowaniu podatkiem VAT? Zdaniem Wnioskodawcy, usługi zarządzania świadczone w ramach Kontraktu Menedżerskiego nie będą podlegały opodatkowaniu podatkiem VAT. Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług (dalej jako „Ustawa VAT”), opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają m. in. odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. Natomiast, zgodnie z przepisem art. 15 ust. 1 Ustawy VAT, podatnikami są m. in. (...) osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą. Na podstawie z art. 15 ust. 2 Ustawy VAT, działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody, również wówczas, gdy czynność została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy. Działalność gospodarcza obejmuje również czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Stosownie natomiast do postanowień art. 15 ust. 3 pkt 3 Ustawy VAT, czynnościami, których nie uznaje się za wykonywaną samodzielnie działalność gospodarczą, są czynności z tytułu których przychody zostały wymienione w art. 13 pkt 2-9 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (dalej jako „Ustawa PIT”) jeżeli: (i) z tytułu wykonania tych czynności osoby te są związane ze zlecającym wykonanie tych czynności prawnymi więzami tworzącymi stosunek prawny pomiędzy zlecającym wykonanie czynności i wykonującym zlecane czynności co do warunków wykonywania tych czynności, (ii) wynagradzania i (iii) odpowiedzialności zlecającego wykonanie tych czynności wobec osób trzecich. W katalogu przychodów wymienionych w art. 13 pkt 9 Ustawy PIT, ustawodawca wskazał, że za przychody z działalności wykonywanej osobiście uważa się przychody uzyskane na podstawie umów o zarządzanie przedsiębiorstwem, kontraktów menedżerskich lub umów o podobnym charakterze, w tym przychody z tego rodzaju umów zawieranych w ramach prowadzonej działalności gospodarczej – z wyjątkiem przychodów, o których mowa w pkt 7 (tj. z wyjątkiem przychodów otrzymywanych przez osoby, niezależnie od sposobu powołania, należące do składu zarządów, rad nadzorczych komisji lub innych organów stanowiących osób prawnych). Dokonując analizy powyższych przepisów, Wnioskodawca doszedł to wniosków tożsamych z wnioskami Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie przedstawionych w interpretacji indywidualnej z dnia 16 grudnia 2010 r., sygn. IPPP2/443-698/10-2/JW. Jak podnosi Dyrektor Izby Skarbowej z przedstawionych wyżej przepisów prawa wynika, że świadczenie usług zarządzania na podstawie kontraktów menedżerskich, o którym mowa w art. 13 pkt 9 Ustawy PIT, będzie wyłączone z opodatkowania podatkiem od towarów i usług na podstawie art. 15 ust. 3 pkt 3 Ustawy VAT w sytuacji, gdy z tytułu świadczenia ww. usług osoby fizyczne świadczące te usługi będą związane ze zlecającym ich wykonanie więzami prawnymi co do: (i) warunków wykonywania usług, (ii) wynagradzania, (iii) odpowiedzialności zlecającego wykonanie czynności wobec osób trzecich. Jak podkreślił Dyrektor w ww. interpretacji odnośnie dwóch pierwszych warunków (tj. warunków wykonywania usług oraz wynagradzania – przyp. aut) stwierdzić należy, iż każdy w zasadzie stosunek prawny o charakterze odpłatnym istniejący pomiędzy usługobiorcą a usługodawcą jest w jakimś sensie określony, co do warunków wykonywania danych czynności oraz wynagrodzenia Jednakże nie w każdym stosunku cywilnoprawnym określony jest zakres odpowiedzialności zlecającego za wykonanie zlecanych czynności. Sformułowanie art. 15 ust. 3 pkt 3 Ustawy VAT, odnoszące się do odpowiedzialności należy rozumieć jako odpowiedzialność zleceniodawcy w stosunku do osób trzecich, za czynności realizowane przez zleceniobiorcę w ramach wykonywania zlecenia. Tylko w takim przypadku ryzyko wykonania czynności zleconych przechodzi z faktycznego wykonawcy na osobę zlecającą ich wykonanie, co wyklucza samodzielny charakter działalności zleceniobiorcy. Tak bowiem rozumiana odpowiedzialność za wykonanie czynności określa, kto ponosi ryzyko prowadzonej działalności, a tym samym wskazuje na wyłączenie ze strefy samodzielności (i z grona podatników od towarów i usług) tego podmiotu, który nie odpowiada za efekt wykonywanej pracy wobec osób trzecich. Istotą przedmiotowego Kontraktu Menedżerskiego jest zarządzanie jednostką organizacyjną Spółki oddziałami. Kontrakt przy tym precyzuje między innymi, zakres usług, wysokość wynagrodzenia, wprowadza klauzulę ograniczającą odpowiedzialność Wnioskodawcy wobec Spółki. Zatem, w opinii Wnioskodawcy, wynikający z Kontraktu Menedżerskiego stosunek prawny łączący Wnioskodawcę ze Spółką będzie posiadał cechy tożsame ze stosunkiem pracy, tj. zleceniobiorca (Wnioskodawca) związany będzie ze zlecającym (ze Spółką) więzami prawnymi co do warunków wykonywania czynności, wynagrodzenia, a także odpowiedzialności. Odnosząc się do odpowiedzialności Wnioskodawcy wobec osób trzecich, Wnioskodawca podziela pogląd Dyrektora Izby Skarbowej w Bydgoszczy, wyrażony w interpretacji indywidualnej z dnia 27 stycznia 2011 r., sygn. ITPP1/443-1078a/10/DM „w stosunkach zewnętrznych spółka jest samodzielnym podmiotem stosunków cywilnoprawnych z osobami trzecimi (wierzycielem lub dłużnikiem). Odpowiedzialność wobec osób trzecich za niewykonanie lub nienależyte wykonanie zobowiązania obciąża dłużnika, którym jest w tym przypadku spółka. Zatem również na podstawie przepisów prawa cywilnego regulujących kwestie odpowiedzialności zleceniobiorcy oraz zleceniodawcy, zarządzający odpowiada wyłącznie wobec spółki za niewykonanie lub nienależyte wykonanie umowy o zarządzanie”. Wydaje się, że formułując powyższe tezy, Dyrektor Izby Skarbowej miał na uwadze przepisy art. 474 Kodeksu cywilnego, w świetle którego odpowiedzialność za działania Wnioskodawcy wobec osób trzecich będzie ponosiła Spółka. Należy podkreślić, że Wnioskodawca współpracując ze Spółką na podstawie Kontraktu Menedżerskiego w ramach pełnionej funkcji – stanowisko, nie ponosi ryzyka ekonomicznego swoich działań. Jego działania nie mają charakteru niezależnego – są działaniami w imieniu i na rzecz Spółki, za które odpowiedzialność wobec osób trzecich ponosi Spółka. Zatem, czynności Wnioskodawcy nie mogą zostać zakwalifikowane jako prowadzenie działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 Ustawy VAT. W konsekwencji, Wnioskodawca, nie będzie podatnikiem podatku VAT z tytułu świadczenia usług zarządzania na podstawie Kontraktu Menedżerskiego. Stanowisko przedstawione przez Wnioskodawcę znajduje swoje potwierdzenie w wydanych w podobnych sprawach, i w części przytoczonych wyżej, indywidualnych interpretacjach przepisów prawa podatkowego, m. in. Dyrektora Izby Skarbowej w Bydgoszczy w interpretacji z dnia 27 stycznia 2011 r., sygn. ITPP1/443-1078a/10/DM, Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu w interpretacji z dnia 26 października 2010 r., sygn. ILPP1/443-811/10-2/AI. Podsumowując, Wnioskodawca wnosi o potwierdzenie, że usługi zarządzania świadczone przez Wnioskodawcę na podstawie Kontraktu Menedżerskiego nie będą podlegały opodatkowaniu podatkiem VAT. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za nieprawidłowe. Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054), zwanej dalej ustawą, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają: odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju; eksport towarów; import towarów; wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju; wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów. Z kolei art. 7 ust. 1 ustawy stanowi, iż przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…). W myśl postanowień art. 8 ust. 1 ustawy, przez świadczenie usług rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7, w tym również: przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę, w jakiej dokonano czynności prawnej; zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania czynności lub sytuacji; świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa. Jedną z głównych zasad opodatkowania podatkiem od towarów i usług jest zasada powszechności. Zgodnie z nią podatek VAT płacą wszyscy podatnicy dokonujący sprzedaży towarów i usług, bez względu na odbiorcę i przeznaczenie towaru lub usługi. Ustawa o podatku od towarów i usług określa podmioty, które uznawane są za podatników podatku VAT oraz czynności, których wykonanie podlega opodatkowaniu VAT (art. 5 ustawy). Wykaz podmiotów, które uważane są za podatników podatku VAT określony jest bardzo szeroko w artykułach 15-17 ustawy. Stosownie do art. 15 ust. 1 ustawy, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. Działalność gospodarcza – na mocy ust. 2 powołanego artykułu – obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody, również wówczas, gdy czynność została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy. Działalność gospodarcza obejmuje również czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Za wykonywaną samodzielnie działalność gospodarczą – zgodne z art. 15 ust. 3 pkt 3 ustawy – o której mowa w ust. 1, nie uznaje się czynności z tytułu których przychody zostały wymienione w art. 13 pkt 2-9 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2010 r. Nr 51, poz. 307 ze zm.), jeżeli z tytułu wykonania tych czynności osoby te są związane ze zlecającym wykonanie tych czynności prawnymi więzami tworzącymi stosunek prawny pomiędzy zlecającym wykonanie czynności i wykonującym zlecane czynności co do warunków wykonywania tych czynności, wynagrodzenia i odpowiedzialności zlecającego wykonanie tych czynności wobec osób trzecich. Zaznacza się, iż w myśl art. 13 pkt 9 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, za przychody z działalności wykonywanej osobiście, o której mowa art. 10 ust. 1 pkt 2, uważa się przychody uzyskane na podstawie umów o zarządzanie przedsiębiorstwem, kontraktów menedżerskich lub umów o podobnym charakterze, w tym przychody z tego rodzaju umów zawieranych w ramach prowadzonej przez podatnika pozarolniczej działalności gospodarczej – z wyjątkiem przychodów, o których mowa w pkt 7. W świetle powyższego stwierdzić należy, iż o tym czy dana działalność ma lub też nie ma charakteru samodzielnej działalności, decydują kryteria przedmiotowe określające m. in. czy działanie usługodawcy odbywa się na warunkach ryzyka gospodarczego, a tym samym kto ponosi odpowiedzialność za wykonane usługi. Nie stanowią bowiem samodzielnej działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy tylko i wyłącznie te czynności, gdy pomiędzy zlecającym ich wykonanie i wykonującym zlecone czynności istnieją więzy tworzące stosunek prawny w zakresie warunków wykonywania tych czynności, wynagrodzenia i odpowiedzialności zlecającego wykonanie tych czynności wobec osób trzecich. Z powyższych przepisów wynika zatem, że dla uznania, że określone czynności wykonywane przez osobę fizyczną nie stanowią samodzielnie wykonywanej działalności gospodarczej i tym samym pozostają poza regulacjami ustawy o podatku od towarów i usług, istotne jest spełnienie wszystkich elementów wymienionych w art. 15 ust. 3 pkt 3 ustawy. Odnośnie dwóch pierwszych warunków (tj. wykonywanie tych czynności oraz wynagrodzenie) stwierdzić należy, iż każdy w zasadzie stosunek prawny o charakterze odpłatnym istniejący pomiędzy podmiotem zlecającym wykonanie danej czynności a podmiotem, który daną czynność wykonuje, jest w jakimś sensie określony co do warunków wykonywania danych czynności oraz wynagrodzenia. Zauważyć natomiast trzeba, że sformułowanie wyżej cyt. art. 15 ust. 3 pkt 3 ustawy odnoszące się do odpowiedzialności, należy rozumieć jako odpowiedzialność zleceniodawcy w stosunku do osób trzecich za czynności realizowane przez zleceniobiorcę w ramach wykonywania zlecenia. Tylko w takim przypadku ryzyko wykonania czynności zleconych przechodzi z faktycznego wykonawcy na osobę zlecającą ich wykonanie, co wyklucza samodzielny charakter działalności zleceniobiorcy. Tak bowiem rozumiana odpowiedzialność za wykonanie czynności wskazuje, kto ponosi ryzyko prowadzonej działalności, a tym samym wskazuje na wyłączenie ze sfery samodzielności (i z grona podatników podatku od towarów i usług) tego podmiotu, który nie odpowiada za efekt wykonywanej pracy wobec osób trzecich. O wyłączeniu z opodatkowania podatkiem od towarów i usług można zatem mówić w przypadku, gdy zleceniobiorcę będą łączyć ze zleceniodawcą więzi analogiczne jak w przypadku stosunku pracy i tym samym nie będzie on ponosił ryzyka ekonomicznego w związku z wykonywaniem czynności, będących przedmiotem wskazanych umów, a odpowiedzialność za te czynności w stosunku do osób trzecich będzie bezwzględnie ponosił zlecający. Oznacza to, iż należałoby na podstawie treści zawartych umów wykazać zobowiązanie, które w swej istocie kładzie na zlecającego odpowiedzialność zamiast na zleceniobiorcę, jak ma to miejsce w przypadku stosunku pracy. Zaznacza się, że kontrakt menedżerski jest umową cywilnoprawną zawartą pomiędzy dwiema stronami, w której jedna strona – osoba zatrudniona na podstawie kontraktu menedżerskiego zobowiązuje się do zarządzania przedsiębiorstwem, a druga strona – właściciel firmy zatrudniającej zobowiązuje się do wypłaty honorarium za świadczoną pracę. Zatem kontrakt menedżerski to umowa, na podstawie której osoba przyjmująca zlecenie, czyli menedżer, zobowiązuje się do odpłatnego i stałego zarządzania przedsiębiorstwem zleceniodawcy w jego imieniu i na jego rzecz. Z opisu zdarzenia przyszłego wynika, iż od dnia 1 stycznia 2012 r. Wnioskodawca zamierza zawrzeć Kontrakt Menedżerski ze Spółką z o.o., którego przedmiotem będzie zarządzanie jednostką organizacyjną Spółki, tj. oddziałami w ramach pełnionej funkcji dyrektor zarządzający. Tym samym Zainteresowany nie jest członkiem zarządu Spółki. Ponadto, Wnioskodawca – jako podatnik podatku VAT – w roku 2012 będzie również prowadził jednoosobową działalność gospodarczą, w ramach której będzie świadczył usługi doradztwa. Usługi doradztwa będą realizowane m. in. na rzecz Spółki. Kontrakt menedżerski będzie regulował, w szczególności zakres obowiązków, wysokość miesięcznego wynagrodzenia, termin płatności wynagrodzenia, okres wypowiedzenia, minimalny wymiar dyspozycyjności menedżera, zakaz konkurencji, obowiązek zachowania poufności. Kontrakt Menedżerki będzie również regulował kwestię odpowiedzialności Wnioskodawcy wobec Spółki, analogicznie do zasad wynikających z Kodeksu pracy, tj. Wnioskodawca będzie ponosił odpowiedzialność wobec Spółki do wysokości kwoty 3-miesięcznego wynagrodzenia netto należnego Wnioskodawcy. W przypadku, gdy szkoda powstanie z winy umyślnej Wnioskodawcy, odpowiedzialność za szkodę będzie pełna. Jak wskazał Zainteresowany, Kontrakt Menedżerski nie zawiera postanowień regulujących odpowiedzialność Wnioskodawcy wobec osób trzecich. Zatem, Spółka ponosi solidarną odpowiedzialność z Wnioskodawcą za jego działania wobec osób trzecich, jednakże odpowiedzialność Wnioskodawcy będzie ograniczona do wysokości trzykrotności wynagrodzenia netto. Wynagrodzenie uzyskiwane przez Zainteresowanego w ramach Kontraktu Menedżerskiego będzie stanowiło przychód z działalności wykonywanej osobiście, zgodnie z art. 13 pkt 9 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Z powyższego wynika, iż Wnioskodawca będzie ponosił odpowiedzialność wobec Spółki do wysokości kwoty 3-miesięcznego wynagrodzenia netto. Zatem, zarówno Spółka, jak i Zainteresowany będą ponosili solidarną odpowiedzialność za działania Wnioskodawcy wobec osób trzecich. Tym samym, w tej sytuacji Zainteresowany będzie ponosił częściowe ryzyko gospodarcze, co wskazuje na samodzielny charakter działalności prowadzonej przez zleceniobiorcę – dyrektora zarządzającego. Ponadto, bardzo istotny z punktu widzenia uznania świadczonych usług za samodzielnie wykonywaną działalność gospodarczą jest sposób określenia w Kontrakcie Menedżerskim odpowiedzialności wobec osób trzecich. Do odpowiedzialności Wnioskodawcy, w ten sposób ukształtowanej, ma zastosowanie regulacja zawarta w art. 429 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93 ze zm.), która stanowi, że kto powierza wykonanie czynności drugiemu, ten jest odpowiedzialny za szkodę wyrządzoną przez sprawcę przy wykonywaniu powierzonej mu czynności, chyba że nie ponosi winy w wyborze albo że wykonanie czynności powierzył osobie, przedsiębiorstwu lub zakładowi, które w zakresie swej działalności zawodowej trudnią się wykonywaniem takich czynności. W analizowanej sprawie wskazać należy, że częściową odpowiedzialność z tytułu ewentualnego deliktu będzie ponosił Wnioskodawca, który tym samym – w jakiejś części – zwolnił Spółkę z odpowiedzialności za szkody poczynione osobom trzecim. W przedmiotowej sprawie bez znaczenia jest fakt, że zdaniem Wnioskodawcy wypłacane mu wynagrodzenie w ramach Kontraktu Menedżerskiego będzie spełniało warunki przychodów z działalności wykonywanej osobiście, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Najistotniejszym i decydującym jest, że w opisanej sytuacji zleceniodawca został częściowo zwolniony z odpowiedzialności wobec osób trzecich. W związku z tym z opisanej sytuacji wynika jednoznacznie, że nie będzie spełniony warunek dotyczący odpowiedzialności zleceniodawcy za czynności zleceniobiorcy wobec osób trzecich, o którym mowa w art. 15 ust. 3 pkt 3 ustawy, gdyż Spółka nie będzie ponosiła pełnej odpowiedzialności, a tylko częściową. Zatem, czynności wykonywane przez Zainteresowanego należy uznać za samodzielnie wykonywaną działalność gospodarczą w rozumieniu ustawy, a Wnioskodawcę, jako osobę pełniącą tę funkcję i uzyskującą z tego tytułu przychody – za podatnika podatku VAT. Reasumując, usługi zarządzania świadczone przez Wnioskodawcę na podstawie Kontraktu Menedżerskiego będą podlegały opodatkowaniu podatkiem VAT. Jednocześnie należy zauważyć, iż powołane przez Wnioskodawcę interpretacje przepisów prawa podatkowego wydane zostały w indywidualnych sprawach osadzonych w konkretnych stanach faktycznych i tylko do nich się zawężają, w związku z tym nie mają mocy powszechnie obowiązującego prawa. Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, ul. Św. Mikołaja 78/79, 50-126 Wrocław po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.