ILPP2/4512-1-320/16-3/AKr

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r., poz. 613, z późn. zm.) oraz § 6 pkt 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2015 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. z 2015 r., poz. 643) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko, przedstawione we wniosku z 17 maja 2016 r. (data wpływu 23 maja 2016 r.) o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie obowiązku ewidencjonowania za pomocą kasy czynności udostępniania pracownikom pojazdów samochodowych – jest prawidłowe. UZASADNIENIE W dniu 23 maja 2016 r. został złożony ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie obowiązku ewidencjonowania za pomocą kasy czynności udostępniania pracownikom pojazdów samochodowych. We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny. Spółka „A” (dalej: Wnioskodawca) jest podmiotem zajmującym się dystrybucją produktów chemiczno-technicznych i tworzyw sztucznych renomowanych firm i koncernów chemicznych. W celu realizacji zadań związanych z prowadzoną działalnością, Spółka zapewnia niektórym pracownikom zajmującym określone stanowiska, możliwość korzystania z samochodów służbowych stanowiących własność Spółki. Przedmiotowe samochody służbowe są wprowadzone do ewidencji środków trwałych Spółki, a odpisy amortyzacyjne z tytułu ich zużycia są dokonywane zgodnie z przepisami art. 16a-16m ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2014 r. poz. 851 z późn. zm. – dalej u.p.d.o.p.), z uwzględnieniem art. 16 tej ustawy. Spółka udostępnia także swoim pracownikom samochody służbowe, które znajdują się w jej dyspozycji na podstawie zawartych umów leasingu oraz najmu. Podstawowym celem przekazania pracownikom samochodów służbowych jest umożliwienie im prawidłowego wykonywania obowiązków służbowych wykonywanych na rzecz Spółki. Bez możliwości korzystania z samochodu służbowego wykonywanie tych obowiązków byłoby utrudnione ze względu na zakres powierzonych obowiązków, sprawowane funkcje oraz związane z tym wymagania odnośnie dyspozycyjności i mobilność pracowników. Spółka dopuszcza możliwość korzystania przez pracowników z powierzonych im samochodów służbowych, także w celach prywatnych. Spółka traktuje wartość nieodpłatnego świadczenia polegającego na umożliwieniu pracownikom korzystania z samochodów służbowych do celów prywatnych jako przychód poszczególnych pracowników ze stosunku pracy, podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Spółka jako płatnik podatku dochodowego od osób fizycznych w stosunku do swoich pracowników pobiera od pracowników zaliczkę na podatek dochodowy, obliczoną od wartości wskazanego powyżej nieodpłatnego świadczenia ustalonej w oparciu o przepis zawarty w art. 12 ust. 2a, ust. 2b i ust. 2c ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 361 z późn. zm. – dalej u.p.d.o.f.). Zakupu paliwa do samochodów służbowych dokonują sami pracownicy dysponujący samochodami służbowymi z wykorzystaniem do płatności kart paliwowych należących do Spółki. Po zakończeniu miesiąca pracownik sporządza miesięczny wykaz wyjazdów wskazując trasę wyjazdu służbowego lub prywatnego, jego datę, początkowy stan licznika przed każdym wyjazdem służbowym lub prywatnym, ilość przejechanych kilometrów służbowo lub prywatnie. Pracownik w przygotowanym przez siebie zestawieniu wpisuje dane dotyczące tankowania: ilość zatankowanego paliwa, cenę jednostkową za litr oraz całkowitą cenę w PLN za którą pracownik zakupił paliwo na rzecz Spółki. Na podstawie powyższych danych pracownik, podpisując wykaz uznaje wierzytelność pracodawcy z tytułu zwrotu kosztów paliwa zużytego do celów prywatnych i wyraża zgodę na potrącenie wyliczonej kwoty ze swojego wynagrodzenia za pracę za następny miesiąc. Kwota przypadająca pracodawcy do zwrotu jest kalkulowana w następujący sposób – wpierw pracodawca ustala średnią cenę paliwa dla wszystkich zakupów paliwa na stacjach benzynowych, dokonanych przez pracownika w danym miesiącu, następnie przejechaną dla celów prywatnych zadeklarowaną przez pracownika w miesięcznym wykazie wyjazdów liczbę kilometrów mnoży się przez średnie zużycie paliwa przypadające na 100 km dla danego samochodu i dzieli się przez 100. Powyżej ustalona wartość pomnożona zostaje przez średnią cenę paliwa dla wszystkich zakupów na stacjach benzynowych, dokonanych przez pracownika w danym miesiącu. Dzięki takiemu rozwiązaniu Spółka ma możliwość kontrolowania zużycia paliwa dla celów służbowych i prywatnych (porównując dane z licznikiem samochodu), a także jakości używanego paliwa do pojazdów służbowych. Pracownik nie ma prawa zużyć paliwa, które zostało zatankowane do samochodu służbowego w inny sposób niż jeżdżąc nim – dla celów służbowych lub celów prywatnych. Spółka oświadcza, że nigdy nie ewidencjonowała dostawy towarów i świadczenia usług na rzecz swoich pracowników. W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie. Czy wartość obciążeń, związanych ze zużyciem paliwa do celów prywatnych, obliczonych we wskazany w stanie faktycznym sposób, na rzecz pracowników z tytułu używania samochodów służbowych do celów prywatnych powinna podlegać ewidencji w kasie fiskalnej? Zdaniem Wnioskodawcy, wartość obciążeń, związanych ze zużyciem paliwa do celów prywatnych, obliczonych we wskazany w stanie faktycznym sposób, na rzecz pracowników z tytułu używania samochodów służbowych do celów prywatnych nie powinna podlegać ewidencji w kasie fiskalnej. Obciążenie pracownika w związku ze zużyciem paliwa do celów prywatnych jest wynagrodzeniem za świadczoną przez Spółkę na rzecz pracownika usługę, a nie kwotą należną za dostawę paliwa. Powyższe wynagrodzenie Spółki zostało ustalone w sposób, pozwalający na odzwierciedlenie faktycznej eksploatacji samochodu oraz ponoszonych przez Spółkę z tego tytułu kosztów. Zwrot na rzecz pracodawcy nie jest kalkulowany w oparciu o rzeczywistą cenę paliwa (mimo że faktycznie Wnioskodawca miałby taką możliwość), którą została obciążona Spółka przez podmiot prowadzący stację benzynową, lecz w oparciu o średnią cenę paliwa dla danego miesiąca. Należy wskazać także, że kwota zwrotu obliczona zostaje na podstawie średniego zużycia paliwa dla danego samochodu przypadającego na 100 km, a nie na podstawie rzeczywistej ilości paliwa zużytego przez pracownika dla celów prywatnych. Ze względu na fakt, że koszt zużywanego paliwa jest tylko jednym z elementów w oparciu, o który kalkulowana jest kwota przypadająca do zwrotu na rzecz pracodawcy (faktyczny koszt poniesiony przez Spółkę służy jedynie do obliczenia średniej ceny paliwa w danym miesiącu) nie jest on wynagrodzeniem za dostawę paliwa a wynagrodzeniem za świadczoną przez Spółkę na rzecz pracownika usługę udostępniania samochodu służbowego do celów prywatnych. Powyższą tezę, stanowiącą, że dla celów ustawy o podatku od towarów i usług (dalej u.p.t.u.) mamy do czynienia z usługą a nie dostawą paliwa, potwierdza także fakt, że pracownik nigdy nie dysponuje paliwem jak właściciel. Paliwo, które zużywa dla celów prywatnych podczas jazdy samochodem służbowym umożliwia mu jedynie normalne korzystanie z samochodu. Pracownik nie ma prawa zużyć paliwa w sposób inny niż związany z używaniem samochodu (tj. nie ma prawa zalanego do samochodu paliwa przelać do kanistra i zużyć na inne potrzeby). Gdyby na rzecz pracownika Spółka przeniosła prawo do dysponowaniem towarem (paliwem) jak właściciel to mógłby nim on dysponować w pełni (np. miałby prawo zużyć paliwo w swoim samochodzie domowym). Podobne stanowisko, wskazujące na brak wystąpienia dostawy paliwa w przypadku wykorzystywania samochodów służbowych do celów prywatnych, prezentuje Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu w interpretacji indywidualnej z dnia 16 stycznia 2016 r., sygn. ILPP3/4512-1-214/15-2/TK, w której stwierdzono, że „wykorzystanie paliwa zakupionego z wykorzystaniem środków finansowych Spółki i stanowiącego jej własność, do jazd prywatnych pracowników nie będzie stanowiło odpłatnej dostawy towarów, o której mowa w art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy”. Należy także wskazać na ugruntowane stanowisko prezentowane w interpretacjach indywidualnych, zgodnie z którym opłata związana z wykorzystywaniem samochodu służbowego do celów prywatnych (w tym przede wszystkim obejmująca koszt wykorzystanego paliwa) potrącana z pensji pracownika jest traktowana jako sprzedaż usług na rzecz własnych pracowników i nie podlega obowiązkowi ewidencji przy zastosowaniu kasy rejestrującej na podstawie § 2 ust. 1 w związku z poz. 33 załącznika do rozporządzenia do dnia 31 grudnia 2014 r. – por. interpretacja indywidualna Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 15 stycznia 2014 r., sygn. IPPP2/443-1171/13-2/KOM. W związku z powyższym, z uwagi na fakt, że Spółka nigdy nie ewidencjonowała na kasie rejestrującej świadczenia usług i dostawy towarów na rzecz pracowników, w przedmiotowej sprawie znajdzie zastosowanie pkt 33 załącznika do Rozporządzenia z dnia 4 listopada 2014 r. w sprawie zwolnień z obowiązku prowadzenia ewidencji przy zastosowaniu kas rejestrujących (Dz. U. 2014 r., poz. 1544 ze zm. – dalej Rozporządzenie w sprawie zwolnień). Należy nadmienić, że w stosunku do obciążeń na rzecz pracowników opisanych w stanie faktycznym nie będzie mieć zastosowania § 4 pkt 1 lit. m Rozporządzenia w sprawie zwolnień. Powyższy przepis stanowi, że zwolnień z obowiązku ewidencjonowania, o których mowa w § 2 i § 3, nie stosuje się w przypadku: dostawy wyrobów przeznaczonych do użycia, oferowanych na sprzedaż lub używanych jako paliwa silnikowe albo jako dodatki lub domieszki do paliw silnikowych, bez względu na symbol PKWU. W opisywanym przypadku Spółka nie dokonuje dostawy towaru, tj. paliwa (nie przenosi prawa do dysponowania towarem jak właściciel), a jedynie świadczy usługę na rzecz pracownika, w związku z którą pobiera wynagrodzenie. W związku z powyższym Spółka stoi na stanowisku, że nie ma obowiązku rejestrowania na kasie fiskalnej obciążeń na rzecz pracowników obliczonych na zasadach opisanych w stanie faktycznym. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego jest prawidłowe. Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2016 r., poz. 710, z późn. zm.), zwanej dalej ustawą – opodatkowaniu ww. podatkiem podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…) – art. 7 ust. 1 ustawy. Natomiast, przez świadczenie usług rozumie się, zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy, każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7, w tym również: przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę, w jakiej dokonano czynności prawnej; zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania czynności lub sytuacji; świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa. Definicja świadczenia usług stanowi dopełnienie definicji dostawy towarów. To pozwala stwierdzić, że opodatkowaniu podatkiem VAT podlegają wszystkie czynności odpłatnego obrotu profesjonalnego. Przy ocenie charakteru świadczenia jako usługi należy mieć na względzie, że ustawa zalicza do grona usług każde świadczenie, które nie jest dostawą towarów w myśl art. 7 ustawy. Zauważyć jednak należy, że usługą będzie tylko takie świadczenie, w przypadku którego istnieje bezpośredni konsument, odbiorca świadczenia odnoszący korzyść o charakterze majątkowym. W związku z powyższym czynność podlega opodatkowaniu jedynie wówczas, gdy wykonywana jest w ramach umowy zobowiązaniowej, a jedna ze stron transakcji może zostać uznana za bezpośredniego beneficjenta tej czynności. Przy czym związek pomiędzy otrzymywaną płatnością a świadczeniem na rzecz dokonującego płatności musi mieć charakter na tyle wyraźny, aby można powiedzieć, że płatność następuje w zamian za to świadczenie. Taka konstrukcja definicji świadczenia usług jest wyrazem zasady powszechności opodatkowania podatkiem od towarów i usług transakcji dokonywanych w ramach profesjonalnego obrotu gospodarczego. Aby uznać dane świadczenie za odpłatne, musi istnieć stosunek prawny pomiędzy świadczącym usługę a odbiorcą, a w zamian za wykonanie usługi powinno zostać wypłacone wynagrodzenie. Przy czym przepisy ustawy nie określają postaci wynagrodzenia. W dorobku orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej przyjmuje się, że odpłatność ma miejsce wtedy, gdy istnieje bezpośredni związek pomiędzy dostawą towarów lub świadczeniem usług a otrzymanym wynagrodzeniem, przy czym wynagrodzenie jakkolwiek musi być wyrażone w pieniądzu, to jednak nie musi być w tej formie dokonane. Należy podkreślić, że na gruncie przepisów o podatku od towarów i usług bez znaczenia pozostaje to, czy kwota uzyskanego wynagrodzenia (cena) została skalkulowana tak, że stanowi tylko koszt wytworzenia towaru lub wykonania usługi, czy została powiększona także o zysk sprzedającego. Zatem z odpłatnością za dostawę towarów lub świadczenie usług mamy do czynienia w sytuacji, gdy pomiędzy dostawą towarów lub świadczeniem usługi a zapłatą istnieje adekwatny związek. Odpłatność może przybierać różne formy – nie jest warunkiem to, aby została ustalona lub dokonana w pieniądzu. Odpłatność jako świadczenie wzajemne może również przybrać postać rzeczową – zapłata w innym towarze lub usłudze albo mieszaną – zapłata w części pieniężna i w części rzeczowa. Innymi słowy, dla uznania czynności za odpłatną, wystarczające jest, by istniała możliwość określenia ceny wyrażonej w pieniądzu w stosunku do świadczenia wzajemnego stanowiącego wynagrodzenie za tę czynność. Odpłatnością jest więc także np. otrzymanie akcji spółki, w związku z którym wnoszący aport uzyskuje pewną, wymierną korzyść. O czynności dokonanej za wynagrodzeniem można mówić w sytuacji, gdy: istnieje ścisły związek pomiędzy wykonanymi czynnościami i wysokością otrzymanego wynagrodzenia, oparty na relacjach cywilnoprawnych pomiędzy podmiotami, wynagrodzenie może być wyrażone w pieniądzu, związek, o którym mowa powyżej ma charakter bezpośredni i na tyle wyraźny, aby można było powiedzieć, że odpłatność następuje za dane świadczenie. Jak wynika z opisu sprawy Spółka w celu realizacji zadań związanych z prowadzoną działalnością zapewnia niektórym pracownikom zajmującym określone stanowiska, możliwość korzystania z samochodów służbowych stanowiących jej własność. Przedmiotowe samochody służbowe są wprowadzone do ewidencji środków trwałych Spółki, a odpisy amortyzacyjne z tytułu ich zużycia są dokonywane zgodnie z przepisami art. 16a-16m ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych, z uwzględnieniem art. 16 tej ustawy. Spółka udostępnia także swoim pracownikom samochody służbowe, które znajdują się w jej dyspozycji na podstawie zawartych umów leasingu oraz najmu. Podstawowym celem przekazania pracownikom samochodów służbowych jest umożliwienie im prawidłowego wykonywania obowiązków służbowych wykonywanych na rzecz Spółki. Bez możliwości korzystania z samochodu służbowego wykonywanie tych obowiązków byłoby utrudnione ze względu na zakres powierzonych obowiązków, sprawowane funkcje oraz związane z tym wymagania odnośnie dyspozycyjności i mobilność pracowników. Spółka dopuszcza możliwość korzystania przez pracowników z powierzonych im samochodów służbowych, także w celach prywatnych. Spółka traktuje wartość nieodpłatnego świadczenia polegającego na umożliwieniu pracownikom korzystania z samochodów służbowych do celów prywatnych jako przychód poszczególnych pracowników ze stosunku pracy, podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Spółka jako płatnik podatku dochodowego od osób fizycznych w stosunku do swoich pracowników pobiera od pracowników zaliczkę na podatek dochodowy, obliczoną od wartości wskazanego powyżej nieodpłatnego świadczenia ustalonej w oparciu o przepis zawarty w art. 12 ust. 2a, ust. 2b i ust. 2c ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych. Zakupu paliwa do samochodów służbowych dokonują sami pracownicy dysponujący samochodami służbowymi z wykorzystaniem do płatności kart paliwowych należących do Spółki. Po zakończeniu miesiąca pracownik sporządza miesięczny wykaz wyjazdów wskazując trasę wyjazdu służbowego lub prywatnego, jego datę, początkowy stan licznika przed każdym wyjazdem służbowym lub prywatnym, ilość przejechanych kilometrów służbowo lub prywatnie. Pracownik w przygotowanym przez siebie zestawieniu wpisuje dane dotyczące tankowania: ilość zatankowanego paliwa, cenę jednostkową za litr oraz całkowitą cenę w PLN za którą pracownik zakupił paliwo na rzecz Spółki. Na podstawie powyższych danych pracownik, podpisując wykaz uznaje wierzytelność pracodawcy z tytułu zwrotu kosztów paliwa zużytego do celów prywatnych i wyraża zgodę na potrącenie wyliczonej kwoty ze swojego wynagrodzenia za pracę za następny miesiąc. Kwota przypadająca pracodawcy do zwrotu jest kalkulowana w następujący sposób – wpierw pracodawca ustala średnią cenę paliwa dla wszystkich zakupów paliwa na stacjach benzynowych, dokonanych przez pracownika w danym miesiącu, następnie przejechaną dla celów prywatnych zadeklarowaną przez pracownika w miesięcznym wykazie wyjazdów liczbę kilometrów mnoży się przez średnie zużycie paliwa przypadające na 100 km dla danego samochodu i dzieli się przez 100. Powyżej ustalona wartość pomnożona zostaje przez średnią cenę paliwa dla wszystkich zakupów na stacjach benzynowych, dokonanych przez pracownika w danym miesiącu. Dzięki takiemu rozwiązaniu Spółka ma możliwość kontrolowania zużycia paliwa dla celów służbowych i prywatnych (porównując dane z licznikiem samochodu), a także jakości używanego paliwa do pojazdów służbowych. Pracownik nie ma prawa zużyć paliwa, które zostało zatankowane do samochodu służbowego w inny sposób niż jeżdżąc nim – dla celów służbowych lub celów prywatnych. Spółka nigdy nie ewidencjonowała dostawy towarów i świadczenia usług na rzecz swoich pracowników. Mając na uwadze opis sprawy oraz przedstawiony stan prawny należy stwierdzić, że z powyższych przepisów ustawy wynika, że świadczenie w postaci udostępnienia samochodów wraz z zużyciem paliwa, do celów prywatnych pracowników, stanowi – w rozumieniu art. 8 ust. 1 ustawy – świadczenie usług, polegające opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Wskazać należy, że w przedmiotowej sprawie występuje wynagrodzenie na rzecz Wnioskodawcy (zwrot kosztów paliwa zużytego do celów prywatnych potrącany z wynagrodzenia za pracę pracownika) za świadczoną usługę polegającą na udostępnieniu pracownikom samochodów służbowych do celów prywatnych. Odnośnie wątpliwości Wnioskodawcy co do obowiązku ewidencjonowania przy zastosowaniu kasy rejestrującej wartości obciążeń związanych ze zużyciem paliwa do celów prywatnych pracowników, powołać należy art. 111 ust. 1 ustawy, zgodnie z którym podatnicy dokonujący sprzedaży na rzecz osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej oraz rolników ryczałtowych są obowiązani prowadzić ewidencję obrotu i kwot podatku należnego przy zastosowaniu kas rejestrujących. W myśl art. 111 ust. 1a ustawy – do obrotu wykazywanego w ewidencji, o której mowa w ust. 1, nie wlicza się kwoty podatku należnego. Powyższy przepis określa generalną zasadę, z której wynika, że obowiązek prowadzenia ewidencji sprzedaży przy zastosowaniu kasy rejestrującej dotyczy wszystkich podatników, którzy dokonują sprzedaży na rzecz określonych w nim odbiorców, tj. osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej oraz rolników ryczałtowych. Zatem podstawowym kryterium decydującym o obowiązku stosowania ewidencji za pomocą kas rejestrujących jest status nabywcy wykonywanych przez podatnika świadczeń. Ponadto, w myśl art. 111 ust. 1 ustawy, ewidencjonowaniu przy użyciu kasy rejestrującej podlega sprzedaż. Pojęcie sprzedaży zostało zdefiniowane w art. 2 pkt 22 ustawy, zgodnie z którym pod pojęciem sprzedaży rozumie się odpłatną dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów. Mając na uwadze powyższą definicję, za pomocą kasy rejestrującej powinna być ewidencjonowana dostawa towarów oraz świadczenie usług. Na mocy delegacji ustawowej zawartej w art. 111 ust. 8 ustawy, minister właściwy do spraw finansów publicznych może zwolnić, w drodze rozporządzenia, na czas określony, niektóre grupy podatników oraz niektóre czynności z obowiązku, o którym mowa w ust. 1, oraz określić warunki korzystania ze zwolnienia, mając na uwadze interes publiczny, w szczególności sytuację budżetu państwa (…). W obecnym stanie prawnym obowiązują przepisy rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 4 listopada 2014 r. w sprawie zwolnień z obowiązku prowadzenia ewidencji przy zastosowaniu kas rejestrujących (Dz. U. z 2014 r., poz. 1544, z późn. zm.), zwanego dalej rozporządzeniem. Zwolnienie z obowiązku ewidencjonowania sprzedaży za pomocą kas rejestrujących zostało określone w § 2 i § 3 rozporządzenia. Powyższe przepisy wskazują na trzy rodzaje zwolnień z obowiązku ewidencjonowania obrotu przy zastosowaniu kas rejestrujących: zwolnienia dla określonych grup podatników (zwolnienia podmiotowe), zwolnienia dla konkretnych czynności (zwolnienia przedmiotowe) oraz zwolnienia podmiotowo-przedmiotowe. I tak, stosownie do zapisu § 3 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia – zwalnia się z obowiązku ewidencjonowania w danym roku podatkowym, nie później jednak niż do dnia 31 grudnia 2016 r. podatników, u których obrót realizowany na rzecz osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej oraz rolników ryczałtowych nie przekroczył w poprzednim roku podatkowym kwoty 20.000 zł, a w przypadku podatników rozpoczynających w poprzednim roku podatkowym dostawę towarów lub świadczenie usług na rzecz osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej oraz rolników ryczałtowych, jeżeli obrót z tego tytułu nie przekroczył, w proporcji do okresu wykonywania tych czynności w poprzednim roku podatkowym, kwoty 20.000 zł. Zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia – zwalnia się z obowiązku ewidencjonowania w danym roku podatkowym, nie później jednak niż do dnia 31 grudnia 2016 r. podatników rozpoczynających po dniu 31 grudnia 2014 r. dostawę towarów lub świadczenie usług na rzecz osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej oraz rolników ryczałtowych, jeżeli przewidywany przez podatnika obrót z tego tytułu nie przekroczy, w proporcji do okresu wykonywania tych czynności w danym roku podatkowym, kwoty 20.000 zł. Powyższe zwolnienie jest zwolnieniem podmiotowym, tj. dotyczącym podmiotu. Ponadto, na mocy § 2 ust. 1 rozporządzenia – zwalnia się z obowiązku ewidencjonowania w danym roku podatkowym, nie dłużej jednak niż do dnia 31 grudnia 2016 r., czynności wymienione w załączniku do rozporządzenia. Powyższe zwolnienie jest zwolnieniem przedmiotowym, tj. dotyczącym niektórych czynności wykonywanych przez podatnika. Na podstawie § 3 ust. 1 pkt 3 i 4 rozporządzenia – zwalnia się podatników, u których udział wartości dostaw towarów i świadczonych usług wymienionych w części I załącznika, w obrotach z działalności określonej w art. 111 ust. 1 ustawy, jest wyższy nić 80%. Jest to zwolnienie podmiotowo-przedmiotowe. Jednocześnie wskazać należy, że w § 4 rozporządzenia wymienione zostały niektóre czynności wyłączające możliwość korzystania ze zwolnienia z obowiązku ewidencjonowania, o którym mowa w § 2 i § 3. W załączniku do rozporządzenia, stanowiącym wykaz czynności zwolnionych z obowiązku ewidencjonowania, wymieniono w poz. 35 – dostawę towarów i świadczenie usług przez podatnika na rzecz jego pracowników oraz przez spółdzielnie mieszkaniowe na rzecz członków lub innych osób, którym przysługuje spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu lub które są właścicielami lokali położonych w budynkach administrowanych przez spółdzielnie mieszkaniowe, jak również przez wspólnoty mieszkaniowe na rzecz właścicieli lokali. Stosownie do § 8 ust. 3 rozporządzenia, w przypadku podatników, którzy przed dniem 1 stycznia 2015 r. rozpoczęli ewidencjonowanie czynności wymienionych w poz. 35, 40 lub 41 załącznika do rozporządzenia, zwolnienia, o którym mowa w § 2 ust. 1, w zakresie tych czynności ewidencjonowanych nie stosuje się. Zatem, świadczenie usług w zakresie udostępniania pracownikom samochodów służbowych korzystać będzie (do 31 grudnia 2016 r.) ze zwolnienia przedmiotowego (jako odpłatne świadczenie usług) z obowiązku ewidencjonowania sprzedaży za pomocą kasy rejestrującej, na podstawie § 2 ust. 1 rozporządzenia w związku z poz. 35 załącznika do rozporządzenia, o ile nie rozpoczęto ich ewidencjonowania przy zastosowaniu kasy rejestrującej przed 1 stycznia 2015 r. Z opisu sprawy wynika, że Spółka nigdy nie ewidencjonowała dostawy towarów i świadczenia usług na rzecz swoich pracowników. Reasumując, Wnioskodawca – obciążając pracowników kosztami związanymi ze zużyciem paliwa w związku z odpłatną czynnością używania przez pracowników samochodów służbowych do celów prywatnych (jako świadczenie usług) – nie jest zobowiązany do ewidencjonowania tej czynności przy zastosowaniu kasy rejestrującej. Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, ul. Św. Mikołaja 78/79, 50-126 Wrocław, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację – w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2016 r., poz. 718, z późn. zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Jednocześnie, zgodnie z art. 57a ww. ustawy, skarga na interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy), na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.