IPPB1/415-344/07/10-10/S/JB

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. Z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 7 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie działając w imieniu Ministra Finansów, uwzględniając prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie sygn. akt III SA/Wa 1402/08 z dnia 10.09.2008 r. (data wpływu 23.09.2010 r.) stwierdza, że stanowisko przedstawione we wniosku z dnia 31.10.2007 r. (data wpływu 05.11.2007 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie opodatkowania sprzedaży nieruchomości – jest prawidłowe. UZASADNIENIE W dniu 05.11.2007 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie opodatkowania sprzedaży nieruchomości. W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe. Wnioskodawca wraz z małżonką zamierza sprzedać prawa własności nieruchomości, a Kodeks Cywilny nie określa budynku, który nie stanowi wydzielonej na zasadzie specjalnego aktu, nieruchomości, nie zalicza do nieruchomości - a więc należny podatek od budynku nie ma podstawy prawno przedmiotowej. Strona informuje, że budynek hotelowy ma charakter zamieszkiwania zbiorowego, a sprzedaż budynków o charakterze mieszkalnym jest zwolniona od podatku dochodowego. Wnioskodawca wskazuje, iż Rozporządzenie Prawa Budowlanego definiuje budynki hotelowe jako budynki zamieszkania zbiorowego - przez to rozumieć należy budynek przeznaczony do okresowego pobytu ludzi, w szczególności hotel, motel, pensjonat, dom wypoczynkowy, a więc hotel jest budynkiem o charakterze mieszkalnym. Strona wskazuje, iż sprzedaje nieruchomość posiadaną przez małżonków od 42 lat, a budynek został zbudowany 30 lat temu, że taka sprzedaż nie jest aktem, ani wynikiem działalności gospodarczej lecz czynnością osobistą, czynność ta nie jest dokonana w celu osiągnięcia zysku, w ciągłej i zorganizowanej działalności gospodarczej - strona, jak również i małżonka nie prowadzą sprzedaży nieruchomości lub pośrednictwa. Nieruchomość nie jest składnikiem majątkowym ani środkiem trwałym firmy usługowej, jaką prowadzi żona Wnioskodawcy, jest majątkiem wspólnym, całością a nie częścią przedsiębiorstwa usługowego. Wnioskodawca podnosi, że sprzedaż całego majątku, sprzedaż swego dorobku życiowego nie jest ani przychodem, ani tym bardziej dochodem. Jest „kapitalizacją” majątku, zwrotem całe życie robionej inwestycji i pracy opodatkowanej podatkiem dochodowym. Dochody za które zakupiono kiedyś tą nieruchomość i zbudowano budynek były legalne i opodatkowane, całe życie podatkiem dochodowym. Strona wskazuje, iż w latach 1947-1969 i potem od 1978 r, do dnia dzisiejszego Wnioskodawca wraz z żoną wpłacił należny podatek, a zatem nie powinien po raz drugi płacić podatku dochodowego. Strona informuje, iż firma żony sprzedawała zupę, lemoniadę, noclegi, w związku z tym nie wie dlaczego sprzedaż nieruchomości Urząd Skarbowy chciałby wpisywać w obrót i dochód firmy. Wnioskodawca podnosi, że jeśli zapadnie decyzja, że małżonkowie muszą zapłacić jakiś podatek od sprzedaży tej hipoteki, a będzie on motywowany faktem prowadzonych przez żonę usług - to strona prosi we wniosku o obciążenie nim tylko żony, mimo wspólnoty majątkowej, albowiem żona od 30 lat płaci podatek dochodowy jako podmiot jednoosobowy, a nie rozliczając go jako dochód wspólnoty małżeńskiej. W odpowiedzi na wezwanie z dnia 7.01.2008 r. (doręczone w dniu 10.01.2008 r.)Wnioskodawca doprecyzował swój wniosek pismem z dnia 11.01.2008 r. (data wpływu 14.01.2008 r.) informując, iż: przedmiotem zamierzonej sprzedaży są prawa własności do nieruchomości - art. 46 § 1 Kodeksu Cywilnego, została ona przez małżonków nabyta w 1966 r., Wnioskodawca nie prowadzi i nie prowadził żadnej działalności gospodarczej - nieruchomość nigdy nie była wpisana do ewidencji środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych i nie była amortyzowana, przedmiotowa nieruchomość była i jest wykorzystywana na potrzeby działalności małżonki, ale nigdy nie była podjęta decyzja o zaliczeniu jej do środków trwałych i wartości niematerialnych prawnych i nie były dokonywane jej odpisy amortyzacyjne, przedmiotowa nieruchomość nie była przez małżonkę amortyzowana, nieruchomość nie była wykorzystywana do działalności w inny sposób niż podany powyżej. W związku z powyższym zadano następujące pytania. Na jakiej podstawie prawnej sprzedaż własności nieruchomości ma być opodatkowana od rzekomego dochodu, skoro nie jest sprzedażą firmy ani sprzedażą budynku? Co będzie jeśli nieruchomość (tak jak małżonkowie planują) zostanie sprzedana, a żona za zgodą nowych właścicieli będzie nadal prowadzić swoją firmę? Budynek hotelowy według prawa budowlanego ma charakter mieszkalny, czy w związku z tym sprzedaż jest zwolniona z podatku dochodowego? Zgodnie z ustawą o podatku dochodowym od osób fizycznych podatek dochodowy płaci się od działalności gospodarczej, a małżeńska sprzedaż nieruchomości nie ma na celu zysku, lecz kapitalizację cało życiowej pracy i inwestycji. Czy podatek dochodowy płaci się dwukrotnie? Na jakiej podstawie prawnej sprzedaż całości firmy i usług (za co my nie otrzymujemy ekwiwalentu, zapłaty), w ramach sprzedaży nieruchomości, Urząd Skarbowy chce potraktować jako sprzedaż części i środków trwałych firmy i podciągnąć tą sprzedaż do art. 14 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych? Co mówi „doktryna” na fakt, że Urząd Skarbowy dzieli na „użytkowane” i „nie-użytkowane” nieruchomości i na „użytkowanie”, które przynosiły gospodarce poszczególnym podmiotom skarbu państwa przez 30 lat, chce wyznaczyć podatek, a gdyby nieruchomość była nie-użytkowana, nie wymaczałby tego podatku? Czy gdyby kto inny użytkował moją nieruchomość, a właściwie nie nieruchomość, tylko budynek na tej nieruchomości, to z tego tytułu Wnioskodawca ponosiłby koszt podatkowy przy sprzedaży tej własności? Zdaniem Wnioskodawcy na podstawie wskazanych przepisów prawa ani strona ani małżonka nie powinna być obciążona podatkiem z tytułu sprzedaży nieruchomości. A jeżeli tak to obciążona podatkiem dochodowym od osób fizycznych powinna być tylko żona, gdyż Wnioskodawca jest inwalidą wojennym i żadnego podatku dochodowego nie odprowadza. Zdaniem Wnioskodawcy również dlatego, że żona, która prowadziła przedmiotowe usługi hotelowe rozliczając się z Urzędem Skarbowym płaciła przez 30 lat podatek dochodowy (zdaniem strony chyba podwyższony). W interpretacji indywidualnej z dnia 5.02.2008 r. Nr IPPB1/415-344/07-4/JB Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie nie podzielił stanowiska Wnioskodawcy. Organ wskazał, iż sprzedaż nieruchomości wykorzystywana w ramach działalności gospodarczej stanowić będzie przychód z działalności gospodarczej małżonki. A zatem obowiązek podatkowy powstanie tylko po stronie żony jako przedsiębiorcy, zgodnie z art. 14 ust. 2 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie podkreślił również, że w przedmiotowej sprawie nie ma znaczenia fakt, iż zakup nieruchomości dokonany został na prawach wspólności ustawowej przez współmałżonków. W związku z powyższym rozstrzygnięciem Pan J. K. wniósł pismem z dnia 17.02.2008 r. (data wpływu do Izby Skarbowej 28.02.2008 r.) wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. W dniu 03.03.2008 r. wpłynęło pismo Wnioskodawcy stanowiące uzupełnienie powyższego wezwania. W dniu 21.04.2008 r. Wnioskodawca wniósł do tut. organu podatkowego skargę na ww. interpretację, w której wnioskował o jej uchylenie. Wyrokiem z dnia w wyroku z dnia 10 września 2008 r. syg. akt III SA/Wa 1402/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżoną interpretację indywidualną. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że udzielenie interpretacji indywidualnej w tej sprawie było znacznie utrudnione poprzez nieprecyzyjne pod względem podatkowym, przedstawienie przez Wnioskodawcę stanu faktycznego, wielokrotną ocenę tego stanu faktycznego, jak też poprzez to, że w postawionym wniosku o interpretację mieściło się kilka zagadnień faktycznych i prawnych. W konsekwencji – w ocenie Sądu - pierwszoplanowym zagadnieniem jest, czy sprzedaż zabudowanej nieruchomości stanowiącej współwłasność majątkową małżeńską skarżącego i jego żony, posiadaną przez małżonków od ponad 30-tu lat, na której żona skarżącego prowadziła działalność gospodarczą poprzez wynajem pokoi hotelowych z restauracją, będzie czynnością opodatkowaną podatkiem dochodowym od osób fizycznych. W ocenie Sądu Minister Finansów powinien raz jeszcze udzielić interpretacji co do przychodu ze sprzedaży zabudowanej nieruchomości w całości w sytuacji gdy prowadzona była czy jest, na tej nieruchomości, działalność gospodarcza hotelowo - gastronomiczna. Oceniając stanowisko Ministra Finansów zawarte w analizowanej interpretacji indywidualnej, Sąd podkreślał, że przedstawiony pogląd jakoby przepis art. 14 ust. 2 pkt 1 lit. „b” updof odnosił się do majątku związanego z wykonywaną działalnością, a nie majątku obejmującego zaewidencjonowane środki trwałe, jest nieuzasadniony i co najmniej, dyskusyjny. Dyskusyjny, gdyż jego analiza oparta jest na dokonywaniu porównań semantycznych pomiędzy ujętymi przez ustawodawcę zwrotami użytymi w tym samym, zresztą przepisie art. 14 ust. 2 pkt 1. Sąd wskazał, iż zgodnie z art. 87 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej źródłem prawa może być tylko ustawa, ratyfikowane umowy międzynarodowe, rozporządzenia i akty prawa miejscowego. Obowiązek podatkowy dla podatnika nie może być dorozumiany, wynikający z interpretacji nawet Ministra właściwego do spraw finansów publicznych. Na potwierdzenie powyższego Sąd przywołał tezę wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 kwietnia 2003 r. sygn. akt III SA 2012/01, cytat: „Urzędowa interpretacja przepisów prawa nie mieści się w katalogu źródeł prawa powszechnie obowiązującego określonym w art. 87 Konstytucji RP. Już więc tylko z tej przyczyny nie sposób uznać, że wydanie decyzji, nawet sprzecznej z urzędową interpretacją prawa podatkowego, o której mowa w art. 14 Ordynacji podatkowej, może być podstawą do stwierdzenia, że decyzja taka rażąco narusza prawo w rozumieniu art. 247 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej.” (LEX nr 90742). Sąd podnosi, iż powyższy wyrok został wydany z innym stanie prawnym, obowiązującym do dnia 31 grudnia 2003 r., ale ma on zastosowanie również w aktualnie obowiązującym. Skoro więc przepis art. 14 ust. 2 pkt 1 stanowi, że przychodem z działalności gospodarczej jest przychód ze zbycia wykorzystywanych na potrzeby związane z działalnością gospodarczą będących środkami trwałymi, składnikami z art. 22d ust. 1 a więc takimi wobec których „podatnicy mogą nie dokonywać odpisów amortyzacyjnych od składników majątku, których wartość początkowa, określona zgodnie z art. 22g, nie przekracza 3.500 zł (oraz wartościami niematerialnymi i prawnymi - zapis nie mający zastosowania w tej sprawie), ujętymi w ewidencji środków trwałych to oznacza, że będzie opodatkowana sprzedaż tylko i wyłącznie środków trwałych i składników majątku przedsiębiorcy, które stanowiły środki trwałe, ujęte w ewidencji środków trwałych przedsiębiorcy. Podsumowując Sąd stwierdził, iż przepis art. 14 ust. 2 pkt 1 jest jednoznaczny i dopóki redakcja tego przepisu nie ulegnie zmianie wszelkie rozważania pozostają bez wpływu na sytuację prawną podatnika. W konsekwencji - zdaniem Sądu - można posłużyć się wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 kwietnia 2006 r. II FSK 612/05, który pomimo zmian w przepisach analizowanej ustawy ma zastosowanie i obecnie, cytat: „Skoro odpłatne zbycie nieruchomości nie nastąpiło w ramach wykonywania działalności gospodarczej, a przychody uzyskane z tytułu sprzedaży nieruchomości wykorzystywanej w działalności gospodarczej nie były uważane w analizowanym roku podatkowym (na podstawie art. 14 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych, Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.) za przychody z działalności gospodarczej, zasadne było opodatkowanie dochodu ze sprzedaży nieruchomości jako przychodu ze źródła określonego w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a) tej ustawy.” ONSAiWSA 2007/5/120. W dniu 12 listopada 2008 r. Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie złożył skargę kasacyjną od powołanego wyżej wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 września 2008 r. sygn. akt III SA/Wa 1402/08. Wyrokiem z dnia 18 maja 2010 r. sygn. akt II FSK 51/09 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną, wniesioną przez Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie. W świetle obowiązującego stanu prawnego – biorąc pod uwagę rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 września 2008 r. sygn. akt III SA/Wa 1402/08 – stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za prawidłowe. Zgodnie z treścią art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.)opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21,52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku. Z przedstawionego stanu faktycznego wynika, że Wnioskodawca wraz z małżonką zamierza dokonać sprzedaży prawa własności nieruchomości nabytej przez małżonków w 1966 r. Wnioskodawca nie prowadził i nie prowadzi żadnej działalności gospodarczej. Przedmiotowa nieruchomość natomiast była i jest wykorzystywana na potrzeby działalności gospodarczej małżonki. Nie została ona wpisana do ewidencji środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych, a tym samym nie była amortyzowana. Stosunki majątkowe między małżonkami zostały uregulowane w ustawie z dnia 25 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy (Dz. U. z 1964r. Nr 9, poz. 59 ze zm.), Zgodnie z art. 31 § 1 ww. ustawy, z chwilą zawarcia małżeństwa powstaje miedzy małżonkami z mocy ustawy wspólność majątkowa (wspólność ustawowa) obejmująca przedmioty majątkowe nabyte w czasie jej trwania przez oboje małżonków lub przez jednego z nich (majątek wspólny). Przedmioty majątkowe nie objęte wspólnością ustawową należą do majątku osobistego każdego z małżonków. Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie zawiera definicji nieruchomości. Poza zastosowaniem norm prawa podatkowego mają także zastosowanie przepisy prawa cywilnego, w szczególności przepisy art. 46-48 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93 ze zm.). Zgodnie z art. 46 § 1 ustawy Kodeks cywilny „ nieruchomościami są części powierzchni ziemskiej stanowiące odrębny przedmiot własności (grunty) jak również budynki trwale z gruntem związane lub części takich budynków, jeżeli na mocy przepisów szczególnych stanowią odrębny od gruntu przedmiot własności”. Częścią składową rzeczy – stosownie do przepisu art. 47 § 2 K.c. jest wszystko co nie może być od niej odłączone bez uszkodzenia lub istotnej zmiany całości albo bez uszkodzenia lub istotnej zmiany przedmiotu odłączonego. Ponadto, jak stanowi art. 48 w/cyt. ustawy – z zastrzeżeniem wyjątków w ustawie przewidzianych (art. 47 § 3-przedmioty połączone z rzeczą tylko dla przemijającego użytku nie stanowią jego części składowych), do części składowych gruntu należą w szczególności budynki i inne urządzenia trwale z gruntem związane, jak również drzewa i inne rośliny od chwili ich zasadzenia lub zasiania. Ścisłe połączenie budynku lub innego urządzenia z gruntem sprawia, że z gospodarczego punktu widzenia trudno jest traktować grunt i budynek jako odrębne przedmioty obrotu. Z powyższego zapisu wynika zatem, iż budynek trwale związany z gruntem jako część składowa gruntu nie może być przedmiotem odrębnej własności. Oznacza to, iż sprzedaż nieruchomości obejmuje zarówno zbycie gruntu, jak i znajdującego się na nim budynku, trwale z nim związanego (w tym przypadku budynku hotelowego). W myśl art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)–c) ww. ustawy, źródłem przychodów jest odpłatne zbycie, z zastrzeżeniem ust. 2: nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości, spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub użytkowego oraz prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej, prawa wieczystego użytkowania gruntów, - jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonywaniu działalności gospodarczej i zostało dokonane przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie. Ustawą z dnia 16 listopada 2006 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2006 r. Nr 217, poz. 1588) wprowadzono obowiązujące od 01 stycznia 2007 r. zasady opodatkowania dochodów z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a – c ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2000 r. Nr 14 poz. 176 ze zm.). Z uwagi na treść przepisu art. 7 ust. 1 powołanej ustawy z dnia 16 listopada 2006 r., do odpłatnego zbycia nieruchomości i praw, nabytych lub wybudowanych (oddanych do użytkowania) do dnia 31 grudnia 2006 r. stosuje się zasady określone w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych, w brzmieniu obowiązującym przed dniem 1 stycznia 2007 r. Przenosząc powyższe na grunt rozpatrywanej sprawy wskazać należy, że cytowany art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych ustanawiający jako odrębne źródło przychodów odpłatne zbycie nieruchomości, wyraźnie wyłącza spod regulacji sytuację, w której sprzedaż nieruchomości następuje w wykonaniu działalności gospodarczej. Ustawodawca potwierdza odrębność sposobów opodatkowania sprzedaży nieruchomości dokonywanej przez osoby prywatne oraz gdy sprzedaż taka jest przedmiotem działalności gospodarczej. W myśl art. 10 ust. 2 pkt 3 ww. ustawy przepisów ust. 1 pkt 8 nie stosuje się do odpłatnego zbycia składników majątku, o których mowa w art. 14 ust. 2 pkt 1, z zastrzeżeniem ust. 3, nawet jeżeli przed zbyciem zostały wycofane z działalności gospodarczej, a między pierwszym dniem miesiąca następującego po miesiącu, w którym składniki majątku zostały wycofane z działalności i dniem ich odpłatnego zbycia, nie upłynęło 6 lat. Wyłączenie zastosowania art. 10 ust. 1 pkt 8 obejmuje tylko te składniki majątku, które są wykorzystywane w działalności gospodarczej lub zostały z niej wycofane, spełniające warunki określone w art. 14 ust. 2 pkt 1, tj. wpisane do ewidencji środków trwałych, a także nieujęte w ewidencji środków trwałych składniki majątku wymienione w art. 14 ust. 2 pkt 1 lit. b) oraz spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu użytkowego lub udział w takim prawie. Stosownie do art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych źródłem przychodów jest pozarolnicza działalność gospodarcza. W świetle art. 14 ust. 1 ww. ustawy za przychód z działalności, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3, uważa się kwoty należne, choćby nie zostały faktycznie otrzymane, po wyłączeniu wartości zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i skont. Przepis art. 14 ust. 2 pkt 1 w/w ustawy stanowi, iż przychodem z działalności gospodarczej są również: przychody z odpłatnego zbycia wykorzystywanych na potrzeby związane z działalnością gospodarczą oraz przy prowadzeniu działów specjalnych produkcji rolnej składników majątku będących: środkami trwałymi, składnikami majątku, o których mowa w art. 22d ust. 1, z wyłączeniem składników, których wartość początkowa ustalona zgodnie z art. 22g nie przekracza 1.500 zł, wartościami niematerialnymi i prawnymi, ujętych w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, w tym także przychody z odpłatnego zbycia składników majątku wymienionych w lit. b), spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu użytkowego lub udziału w takim prawie nieujętych w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, z zastrzeżeniem ust. 2c; przy określaniu wysokości przychodów przepisy ust. 1 i art. 19 stosuje się odpowiednio. Dla uznania przychodu ze sprzedaży udziału w nieruchomości, wykorzystywanej w działalności gospodarczej i prawa użytkowania gruntu, związanego z tą nieruchomością, za przychód z działalności gospodarczej, istotne jest aby nieruchomość ta spełniała przesłanki określone w wyżej cytowanym przepisie art. 14 ust. 2 pkt 1 ustawy, tj. aby została ujęta w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych. W sytuacji, gdy nieruchomość nie była ujęta w takiej ewidencji, nie ma podstaw do zaliczenia przychodu z jej sprzedaży do przychodów z działalności gospodarczej. Odnosząc się natomiast do ewentualnej możliwości prowadzenia przez żonę Wnioskodawcy działalności gospodarczej w sprzedanym budynku hotelowym należy wskazać, iż nie ma w tym względzie przeszkód, o ile zawarte zostaną stosowne umowy cywilnoprawne między stronami, natomiast przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie regulują tych zagadnień. W tym względzie należy się odnieść do Kodeksu Cywilnego. Reasumując, biorąc pod uwagę rozstrzygnięcie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 września 2008 r. sygn. akt III SA/Wa 1402/08, należy stwierdzić, że przychód (dochód) uzyskany z tytułu odpłatnego zbycia nieruchomości (budynku hotelowego) nie będzie stanowił przychodu z działalności gospodarczej, gdyż nieruchomość ta nie była ujęta w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, a tym samym nie stanowiła majątku firmy żony Wnioskodawcy. Sprzedaż przedmiotowej nieruchomości nie będzie również stanowiła źródła przychodów w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, zarówno po stronie Wnioskodawcy, jak i Jego żony, bowiem zostanie dokonana po upływie 5-ciu lat od daty jej nabycia. Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku, ul. 1 Maja 10, 09-402 Płock.