IPPP1/4512-5/16-2/S/MP

INTERPRETACJA INDYWIDUALNANa podstawie art. 13 § 2a, art. 14b § 1 ustawy z  29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm.) oraz zgodnie z art. 223 Ustawy z 16 listopada 2016 r. Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2016 r. poz. 1948 ze zm.), Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, po ponownym rozpatrzeniu sprawy w związku z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 kwietnia 2021 r. sygn. akt I FSK 499/18 (data wpływu orzeczenia 29 czerwca 2021 r., zwrot akt 23 sierpnia 2021 r.) stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z  31 grudnia  2015 r. (data wpływu 4 stycznia 2016 r.) o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie rozpoznania importu usług, zwolnienia od podatku nabywanej usługi na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 12 ustawy o VAT, oraz braku obowiązku wykazywania w deklaracji VAT-9M importu usług - jest prawidłowe. UZASADNIENIE 4 stycznia 2016 r. wpłynął ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie rozpoznania importu usług, zwolnienia od podatku nabywanej usługi na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 12 ustawy o VAT oraz  braku obowiązku wykazywania w deklaracji VAT-9M importu usług. Dotychczasowy przebieg postępowania: 29 lutego 2016 r. Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie, działając w imieniu Ministra Finansów wydał interpretację indywidualną nr IPPP1/4512-5/16-2/AŻ, w której uznał stanowisko Skarżącego w zakresie rozpoznania importu usług za prawidłowe, natomiast w zakresie zwolnienia z opodatkowania nabywanej usługi - za nieprawidłowe. Jednocześnie organ przyjął, że w związku z rozstrzygnięciem dokonanym w zakresie pytania oznaczonego we wniosku numerem 2 pytanie oznaczone w tym wniosku numerem 3 stało się bezprzedmiotowe. Organ nie zgodził się ze Skarżącym, że nabywana usługa ma bezpośrednie znaczenie dla zarządzania funduszami inwestycyjnymi. W ocenie organu nie spełnia ona kryteriów usług doradczych i informacyjnych w procesie zarządzania i administrowania funduszami inwestycyjnymi, w stosunku do których zastosowanie ma zwolnienie od podatku, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 12 ustawy o VAT w zw. z art. 135 ust. 1 lit. g) dyrektywy VAT. W konsekwencji czynności będące przedmiotem wniosku będą podlegały opodatkowaniu, zgodnie z art. 41 ust. 1 w zw. z art. 146a pkt 1 ustawy, stawką podstawową w wysokości 23%. Wnioskodawca na interpretację przepisów prawa podatkowego z 29 lutego 2016 r. znak: IPPP1/4512-5/16-2/AŻ złożył skargę z 24 maja 2016 r. (data wpływu skargi do Organu 30 maja 2016 r.). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 20 czerwca 2017 r. sygn. III SA/Wa 1980/16 oddalił skargę Wnioskodawcy. Sąd pierwszej instancji podzielił stanowisko organu interpretacyjnego, zgodnie z którym, opisane we wniosku usługi nie mogą korzystać ze zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1  pkt 12 u.p.t.u., w zw. z art. 135 ust. 1 lit. g) dyrektywy VAT. Sąd pierwszej instancji powołał się przede wszystkim na wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 4 maja 2006 r. w sprawie C-169/04 Abbey National plc, Inscape lnvestment Fund przeciwko Commissioners of Customs & Excise. Analizując tezy tego wyroku TSUE Sąd wyraził stanowisko, że usługa opisana we wniosku o interpretację nie spełnia  kryteriów dla jej uznania za usługę zarządzania funduszami inwestycyjnymi. Jak zasadnie wskazał Minister Finansów, są to usługi o charakterze technicznym i stanowią jedynie jedno z narzędzi wykorzystywanych do efektywnego świadczenia przez Skarżącego usług na rzecz funduszy inwestycyjnych. Jest to typowa usługa odpłatnego nabywania informacji w określonym i pożądanym zakresie oraz praktycznego ich zastosowania w obrocie gospodarczym. Z istoty tej usługi wynika, że ma ona ogólny, a nie zindywidualizowany charakter, gdyż nie dotyczy tylko działalności zarządzania funduszem inwestycyjnym. Nabywana przez Skarżącego usługa może bowiem być przydatna nie tylko dla jego działalności, gdyż taką usługę mogą nabywać także inne podmioty, dla innego profilu działalności, którym informacje mieszczące się w opisanej usłudze mogą być przydatne (przykładowo: prywatni inwestorzy, gracze giełdowi, ubezpieczyciele itp.). Z tego względu Sąd uznał, że opisana we wniosku o interpretację usługa nie spełnia podstawowego kryterium wynikającego z orzecznictwa TSUE, a mianowicie kryterium bycia specyficzną i istotną dla zarządzania  funduszami inwestycyjnymi. Od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 20 czerwca 2017 r. sygn. III SA/Wa 1980/16, Strona  skarżąca wniosła skargę kasacyjną z 18 października 2017 r. Naczelny Sąd Administracyjny, wyrokiem z 15 kwietnia 2021 r., sygn. akt I FSK 499/18 uchylił ww. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w całości oraz uchylił interpretację indywidualną Ministra Finansów z 29 lutego 2016 r.  nr IPPP1/4512-5/16-2/AŻ . Zdaniem NSA, świadczenie poprzez platformę informatyczną usług doradczych i informacyjnych dotyczących jedynie specjalnych funduszy inwestycyjnych, służących wspieraniu zarządzających portfelami przy podejmowaniu decyzji inwestycyjnych, umożliwiające komunikowanie się z innymi uczestnikami rynków  finansowych i zawieranie transakcji dotyczących lokat funduszu, spełnia kryteria uznania za „usługi zarządzania funduszami inwestycyjnymi” w rozumieniu art. 43 ust. 1 pkt 12 lit. a) u.p.t.u. Powołując się na wyrok TSUE z 2 lipca 2020 r. w sprawie C-231/19 BlackRock Investment Management (UK) Limited  Sąd stwierdził, że funkcje  serwisu informacyjnego B, podobnie jak funkcje platformy A w sprawie C-231/19 BlackRock, obejmują swoim zakresem cały cykl inwestycyjny, wspierając zarządzających portfelami przy podejmowaniu decyzji inwestycyjnych oraz we wdrażaniu decyzji dotyczących transakcji, umożliwiając komunikowanie się z innymi uczestnikami rynków finansowych i zawieranie transakcji dotyczących lokat funduszu. Tym samym, usługi świadczone przez spółkę B za pośrednictwem serwisu informacyjnego P stanowią w globalnej ocenie odrębną całość oraz spełniają szczególne i istotne funkcje z zakresu „zarządzania” SFI. W myśl art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Wskutek powyższego, wniosek Strony wymaga ponownego rozpatrzenia przez tut. Organ. We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny oraz zdarzenie przyszłe: Wnioskodawca jest osobą prawną, funduszem inwestycyjnym zamkniętym (dalej jako: „Wnioskodawca” lub „Fundusz”) z siedzibą w Polsce, utworzonym i działającym na podstawie ustawy z  27 maja 2004 r. o funduszach inwestycyjnych (Dz. U. nr 146 poz. 1546 ze zm.; dalej jako: „ustawa o funduszach inwestycyjnych”), którego organem jest A., reprezentującym Wnioskodawcę - stosownie do art. 4 ust. 1 i ust. 2 ww. ustawy – w stosunkach z osobami trzecimi i zarządzającym nim. Przedmiotem działalności Wnioskodawcy jest lokowanie zebranych środków w określone w ustawie o funduszach inwestycyjnych papiery wartościowe, instrumenty rynku pieniężnego lub inne prawa majątkowe. Wnioskodawca emituje certyfikaty inwestycyjne, które nie są dopuszczone do obrotu na rynku regulowanym, ani nie są one wprowadzane do alternatywnego systemu obrotu. Celem inwestycyjnym Funduszu jest wzrost wartości jego aktywów (tj. mienia obejmującego środki pieniężne z tytułu wpłat uczestników, inne środki pieniężne, prawa nabyte, pożytki z tych praw) w wyniku wzrostu wartości lokat. Fundusz może lokować swoje aktywa w: ·         wierzytelności, z wyjątkiem wierzytelności wobec osób fizycznych, ·         instrumenty udziałowe, ·         waluty, ·         instrumenty pochodne, w tym niewystandaryzowane instrumenty pochodne, ·         towarowe instrumenty pochodne, ·         instrumenty dłużne, ·         certyfikaty inwestycyjne emitowane przez fundusze inwestycyjne zamknięte oraz ·         tytuły uczestnictwa emitowane przez fundusze zagraniczne lub przez instytucje wspólnego inwestowania mające siedzibę za granicą, ·         udziały w spółkach z ograniczoną odpowiedzialnością (pod warunkiem, że są zbywalne), ·         jednostki uczestnictwa funduszy inwestycyjnych otwartych mających siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, ·         depozyty. Realizacja ww. celu, wymaga od Funduszu dysponowania stosowną wiedzą w zakresie istniejących realiów gospodarczych, a w związku z tym potrzebą posiadania w czasie realnym, jak i przeszłym informacji dotyczących sytuacji na rynkach finansowych, notowań, analiz, wykresów, wskaźników ekonomicznych, etc. W sierpniu 2015 r. Wnioskodawca zawarł umowę z B. z siedzibą w Stanach Zjednoczonych (dalej jako: „Kontrahent”), na podstawie której na rzecz Wnioskodawcy świadczona jest usługa dostarczania informacji m.in. w czasie realnym w przedmiocie notowań na giełdach, danych i wskaźników z różnych rynków finansowych, etc. (dalej jako „Umowa”). Jak wynika z postanowień Umowy i składanych do niej poszczególnych zamówień, istotą powyższej usługi dostępu do informacji jest zapewnienie przez Kontrahenta na rzecz Wnioskodawcy dostępu do serwisu informacyjnego BP, na potrzeby którego to dostępu Kontrahent udostępnia stosowne oprogramowanie oraz sprzęt, bez których ww. dostęp (z przyczyn technicznych) byłby niemożliwy. Wypada w tym miejscu dodać, iż Wnioskodawca - celem korzystania z przedmiotowej usługi dostępu do informacji - korzysta z zainstalowanego na własnym sprzęcie oprogramowania BT za pomocą którego uzyskuje on bezpośredni dostęp do notowań, danych i informacji z rynków finansowych, danych i informacji dotyczących podmiotów notowanych na tych rynkach, komunikatów dotyczących notowań (dostęp ten dotyczy ww. danych i informacji w czasie realnym, jak i przeszłym (dane archiwalne): Serwis B. jest jednym z dwóch (obok serwisu R.) dostarczycieli najbardziej kompleksowych informacji z zakresu rynków finansowych, których używają uczestnicy rynków na całym świecie. Wnioskodawca ma również możliwość składania zleceń kupna/sprzedaży instrumentów finansowych - za ów terminal ponoszona jest opłata miesięczna, Wnioskodawca uiścił już takie opłaty. Z tytułu nabywania przedmiotowej usługi dostępu do informacji Wnioskodawca jest obciążany opłatą „Standard Install Fee” (dotyczy instalacji/korzystania z terminala, a więc w konsekwencji z przedmiotowej usługi dostępu do informacji). Wnioskodawca uiścił już taką opłatę. Ponadto, wynagrodzenie Kontrahenta z tytułu przedmiotowej usługi może ulec zwiększeniu m.in. w przypadku, gdy: ·    Wnioskodawca zgłosi chęć uzyskania dostępu do określonych (szczególnych, specyficznych) rynków, instrumentów lub indeksów, do których dostęp nie mieści się w standardowym zakresie przedmiotowej usługi; ·    „upgrade’a” oprogramowania, relokacji, usunięcia sprzętu, modyfikacji sprzętowych, etc., a wynikających ze zmiany sposobu korzystania przez Wnioskodawcę z przedmiotowej usługi.  Dzięki nabyciu ww. usługi Fundusz może m.in.: uzyskiwać bezpośredni dostęp do notowań, oraz kompleksowych danych i informacji z rynków finansowych, kompleksowych danych i informacji dotyczących podmiotów notowanych na tych rynkach;dokonywać na potrzeby wewnętrzne w czasie rzeczywistym wyceny portfela inwestycyjnego funduszu;komunikować się za pośrednictwem BC. z innymi uczestnikami rynków finansowych (w tym przede wszystkim z domami maklerskimi pośredniczącymi w obrocie);zawierać transakcje dotyczące lokat funduszu.  Według wiedzy Wnioskodawcy, Kontrahent: nie posiada siedziby działalności gospodarczej na terytorium Polski;nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski,w transakcji nie uczestniczy żadne stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski, ani inne miejsce prowadzenia działalności gospodarczej zlokalizowane w Polsce. W związku z powyższym opisem zadano następujące pytania: 1.   Czy nabycie, jak i nabywanie w przyszłości od Kontrahenta, usługi dostępu do informacji, o której mowa w niniejszym wniosku, powinno być klasyfikowane przez Wnioskodawcę jako import ww. usługi w rozumieniu art. 2 pkt 9 ustawy o VAT, z tytułu którego podatnikiem jest Wnioskodawca? 2.   Jeżeli odpowiedź na pytanie nr 1 jest pozytywna, to czy import powyższej usługi dostępu do informacji dokonywany przez Wnioskodawcę będącego funduszem inwestycyjnym zamkniętym podlega zwolnieniu od podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 12 lit. a) ustawy o VAT w zw. z art. 135 ust. 1 lit. g) Dyrektywy 112? 3.   Jeżeli odpowiedź na pytanie nr 2 jest pozytywna, to czy na Wnioskodawcy ciąży i będzie ciążył w przyszłości obowiązek składania właściwemu dla niego organowi podatkowemu stosownej deklaracji na potrzeby podatku VAT, tj. deklaracji VAT-9M, w której wykazaniu podlega i podlegać będzie import przedmiotowej usługi korzystającej ze zwolnienia od podatku VAT? Zdaniem Wnioskodawcy: Jak stanowi art. 3 ust. 1 ustawy o funduszach inwestycyjnych, fundusz inwestycyjny jest osobą prawną, której wyłącznym przedmiotem działalności jest lokowanie środków pieniężnych zebranych w drodze publicznego, a w przypadkach określonych w ustawie również niepublicznego, proponowania nabycia jednostek uczestnictwa albo certyfikatów inwestycyjnych w określone w ustawie papiery wartościowe, instrumenty rynku pieniężnego i inne prawa majątkowe. Organem funduszu inwestycyjnego jest towarzystwo funduszy inwestycyjnych, utworzone zgodnie z przepisami ustawy o funduszach inwestycyjnych, które tworzy fundusz, zarządza nim i reprezentuje go w stosunkach z osobami trzecimi (art. 4 ust. 1 i 2 ustawy o funduszach inwestycyjnych). Odnośnie pytania nr 1 Nabycie od Kontrahenta mającego siedzibę na terytorium Stanów Zjednoczonych Ameryki Północnej przedmiotowej usługi dostępu do informacji zobowiązuje Wnioskodawcę do rozpoznania importu (tej) usługi, o którym mowa w art. 2 pkt 9 w zw. z art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy o VAT, z tego względu że: miejscem świadczenia przedmiotowej usługi jest terytorium państwa siedziby usługobiorcy, tj. Wnioskodawcy - a więc terytorium Polski (art. 28b ust. 1 ustawy o VAT);usługodawcą jest podatnik nie posiadający w ogóle siedziby działalności gospodarczej ani stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju;usługobiorcą jest podatnik, o którym mowa w art. 15 ustawy o VAT, czyli Wnioskodawca. Odnośnie pytania nr 2 W myśl art. 43 ust. 1 pkt 12 lit. a) ustawy o VAT, zwolnione z opodatkowania podatkiem VAT są usługi zarządzania funduszami inwestycyjnymi i zbiorczymi portfelami papierów wartościowych - w rozumieniu przepisów o funduszach inwestycyjnych. Powyższa regulacja znajduje swoje uzasadnienie w brzmieniu art. 135 ust. 1 lit. g) Dyrektywy 112, zgodnie z którym,  państwa członkowskie zwalniają z opodatkowania podatkiem VAT zarządzanie specjalnymi funduszami inwestycyjnymi, określonymi przez państwa członkowskie. Należy zauważyć, że ustawa o VAT od  1 kwietnia 2013 r. nie zawiera definicji zarządzania funduszami inwestycyjnymi w związku z uchyleniem art. 43 ust. 8 ustawy o VAT. Uchylenie mocy obowiązującej ww. przepisu nastąpiło w celu dostosowania przepisów ustawy o VAT do orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej jako; „TSUE”), gdzie stwierdzono, że państwa członkowskie nie są uprawnione do definiowania pojęcia zarządzania funduszami inwestycyjnymi w prawie krajowym (por. uzasadnienie rządowego projektu ustawy o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz niektórych innych ustaw, druk sejmowy   nr 805, ustawa z  7 grudnia 2012 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz niektórych innych ustaw, Dz. U. z 2013 poz. 35).  W aktualnym stanie prawnym nie jest również dopuszczalne dokonywanie wykładni językowej ww. terminu i posługiwanie się potocznym jego rozumieniem w języku polskim, gdzie „zarządzać” oznacza «sprawować nad czymś zarząd » (wg internetowego Słownika języka polskiego PWN). Jak czytamy bowiem w wyroku TSUE z  4 maja 2006 r. w sprawie Abbey National (sygn. akt C-169/04): „zgodnie z utrwalonym orzecznictwem zwolnienia przewidziane w art. 13 Szóstej dyrektywy [tj. odpowiednika obecnego art. 135 Dyrektywy 112] stanowią autonomiczne pojęcia prawa wspólnotowego, a zatem powinny zostać zdefiniowane z punktu widzenia prawa wspólnotowego, co ma na celu uniknięcie rozbieżności w stosowaniu systemu podatku VAT w  poszczególnych państwach członkowskich. Zatem (...) pojęcie „zarządzania” funduszami powierniczymi, o którym mowa w art. 13 część B lit. d) pkt 6 szóstej dyrektywy, jest autonomicznym pojęciem”. (podobnie: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z 21 listopada 2011 r., sygn. akt I SA/Wr 1370/11, orzeczenie prawomocne). Z tego względu dla ustalenia zakresu zwolnienia podatkowego z art. 43 ust. 1 pkt 12 lit. a) ustawy o VAT w związku z art. 135 ust. 1 lit. g) Dyrektywy 112 należy odwołać się do poglądów prezentowanych w orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej. W wyroku TSUE z 7 marca 2013 r. zapadłym w sprawie GfBk Geseilschaft für Börsenkommunikation mbH (sygn. akt C-275/11) stwierdzono, że: „Artykuł 13 część B lit. d) pkt 6 Szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z  17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji  ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych - wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku należy interpretować w ten sposób, że usługi doradztwa inwestycyjnego w zakresie inwestowania w zbywalne papiery wartościowe świadczone przez osobę trzecią na rzecz spółki inwestycyjnej zarządzającej specjalnym funduszem inwestycyjnym mieszczą się w zakresie pojęcia „zarządzania specjalnymi funduszami inwestycyjnymi” do celów zwolnienia ustanowionego we wskazanym przepisie.” Powyższy wyrok TSUE zapadł na gruncie artykułu 13 część B lit. d) pkt 6 Szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z  17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych - wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz. Urz. UE. L.1977.145.1 ze zm., dalej jako: „Szósta Dyrektywa”). Jednakże z uwagi na analogiczne brzmienie regulacji art. 135 ust. 1 lit. g) Dyrektywy 112 zachowuje on swoją aktualność również w odniesieniu do obecnie obowiązującego stanu prawnego. Co więcej, wyrok ten obrazuje szeroki zakres znaczeniowy, jaki na gruncie prawa wspólnotowego TSUE nadaje pojęciu „zarządzania specjalnymi funduszami inwestycyjnymi” w kontekście zwolnienia od podatku VAT. Nie ulega wątpliwości, iż celem zachowania zgodności polskich przepisów z zakresu ustawy o VAT, art. 43 ust. 1   pkt 12 lit. a) ustawy o VAT również powinien być wykładany (interpretowany) znacznie szerzej niż wynikałoby to z jego wykładni literalnej. W prawie unijnym, w dyrektywie Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/65/WE z 13 lipca 2009 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania w zbywalne papiery wartościowe (UCITS) (Dz. U. UE. L.2009.302.32), działalność związaną z zarządzaniem, dla celów tej dyrektywy zdefiniowano w Załączniku nr II - Funkcje wchodzące w skład zbiorowego zarządzania portfelem jako: · zarządzanie inwestycjami, · administracja: a) obsługa prawna i obsługa rachunkowo-księgowa w zakresie zarządzania funduszem; b) zapytania klientów; c) wycena i wyznaczanie ceny (w tym zwroty podatkowe); d) monitorowanie przestrzegania uregulowań; e) prowadzenie rejestru posiadaczy jednostek uczestnictwa; f) wypłata zysków; g) emisja i umarzanie jednostek uczestnictwa; h) rozliczanie umów (w tym wysyłanie potwierdzeń); i) prowadzenie ksiąg, · wprowadzanie do obrotu. W ocenie Wnioskodawcy, względem importu nabywanej przez niego usługi dostępu do informacji, o której mowa w niniejszym wniosku, zasadne jest zastosowanie - na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 12 lit. a) w zw. art. 135 ust. 1 lit. g) Dyrektywy 112) - zwolnienia od podatku VAT, gdyż usługa ta mieści się w zakresie pojęcia „zarządzania specjalnymi funduszami inwestycyjnymi” w rozumieniu ww. przepisu Dyrektywy 112. Nie ulega przy tym wątpliwości, że ww. usługa i składające się na nią świadczenia (w tym udostępnienie oprogramowania BT koniecznego dla uzyskania dostępu do informacji zapewnianych przez Kontrahenta, etc.), nierozerwalnie związana jest z działalnością funduszu inwestycyjnego. Usługa ta stanowi bowiem element składowy procesu zarządzania (administrowania) funduszem, na który składa się m.in. tak jak to wskazano w Dyrektywie UCITS, zarządzanie inwestycjami (bez stosownej szeroko rozumianej informacji gospodarczej, trudno Funduszowi podejmować jakiekolwiek decyzje inwestycyjne), wycena i wyznaczanie ceny, wypłata zysków, etc. Dzięki dostępowi do informacji dotyczących rynków finansowych możliwa  jest realizacja celu utworzenia funduszy inwestycyjnych, jakim jest lokowanie środków pieniężnych w określone w ustawie o funduszach inwestycyjnych papiery wartościowe, instrumenty rynku pieniężnego i inne prawa majątkowe. Nie ulega wątpliwości, że podejmowanie decyzji inwestycyjnych nie może być dokonywane w oderwaniu od realiów gospodarczych i sytuacji panującej na poszczególnych rynkach i następować bez stosownej wiedzy i informacji o gospodarce. Dodatkowo za zastosowaniem analizowanego zwolnienia podatkowego w przedmiotowej sprawie przemawia sam cel regulacji art. 135 ust. 1 lit. g) Dyrektywy 112. W sprawie Abbey National TSUE wskazał, że celem analizowanego zwolnienia jest ułatwienie małym inwestorom inwestowania w papiery wartościowe za pomocą przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania. Zastosowanie zwolnienia podatkowego z art. 43 ust. 1 pkt 12 lit. a) ustawy o VAT do usług nabywanych przez Wnioskodawcę nie stoi w sprzeczności z zasadą neutralności podatkowej podatku VAT. Jak podkreślił bowiem TSUE w wyroku w sprawie GfBk Geseilschaft für Börsenkommunikation mbH (wyrok z 7 marca 2013 r. sygn. akt C-275/11): „treść art. 13 część B lit. d) pkt 6 szóstej dyrektywy nie wyklucza co do zasady, by na zarządzanie specjalnymi funduszami inwestycyjnymi składały się różne odrębne usługi, które mogą wówczas być objęte zakresem pojęcia „zarządzania specjalnymi funduszami inwestycyjnymi” w rozumieniu wskazanego przepisu, oraz by korzystały one z przewidzianego w nim zwolnienia, nawet wówczas gdy świadczący te usługi jest podmiotem zarządzającym będącym osobą trzecią (ww. wyrok w sprawie Abbey National, pkt 67), pod warunkiem, że skutkiem każdej z omawianych usług jest spełnianie szczególnych i istotnych funkcji zarządzania specjalnym funduszem inwestycyjnym.(...) Należy również zaznaczyć, że zasada neutralności podatkowej nie stoi na przeszkodzie włączeniu usług doradczych i informacyjnych do kategorii specyficznych usług objętych zakresem czynności „zarządzania” specjalnym funduszem inwestycyjnym w rozumieniu art. 13 część B lit. d) pkt 6 szóstej dyrektywy, ze względu na to, że usługi doradcze świadczone osobom fizycznym lub prawnym inwestującym bezpośrednio pieniądze w papiery wartościowe są objęte podatkiem VAT.” Mając na uwadze całość przytoczonej wyżej argumentacji, w ocenie Wnioskodawcy, nabywając przedmiotową usługę dostępu do informacji, o której mowa w niniejszym wniosku, wprawdzie jest on obowiązany do rozpoznania jej (tj. usługi) importu, jednakże czynność ta (import usługi) podlega zwolnieniu od podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 12 lit. a) ustawy o VAT w zw. z art. 135 ust. 1 lit. g) Dyrektywy 112. Stanowisko powyższe znajduje akceptację także w orzecznictwie tutejszego organu podatkowego, który w interpretacji indywidualnej z  17 lutego 2015 r. (znak: IPPP3/443-1134/14-2/IG) uznał stanowisko analogiczne do zaprezentowanego powyżej za prawidłowe. Odnośnie pytania nr 3 Zdaniem Wnioskodawcy, w związku z nabyciem od Kontrahenta przedmiotowej usługi dostępu do informacji generującej obowiązek rozpoznania importu owej usługi, aczkolwiek korzystającej wówczas ze zwolnienia od podatku VAT, na Wnioskodawcy nie ciąży obowiązek składania z tego tytułu stosownej deklaracji dla celów podatku VAT, której dotyczy art. 99 ust. 9 ustawy o VAT, tj. deklaracji VAT-9M. Za powyższym przemawia sama treść ww. deklaracji, która nie przewiduje możliwości wykazywania importu usługi zwolnionego z opodatkowania podatkiem VAT. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego jest prawidłowe. Należy zaznaczyć, że niniejszą interpretację oparto na przepisach prawa podatkowego obowiązujących w dacie wydania pierwotnej interpretacji bowiem niniejsza interpretacja stanowi ponowne rozstrzygnięcie tej samej sprawy w wyniku orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego  z  15 kwietnia 2021 r. sygn. akt I FSK 499/18. Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z  11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r. Nr 177 poz. 1054 ze zm.), zwanej dalej ustawą, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. Zakres tych czynności został zdefiniowany w art. 7 i art. 8 ustawy. Na podstawie art. 7 ust. 1 ustawy, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…). Natomiast przez świadczenie usług – w myśl art. 8 ust. 1 ustawy – rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 (…). W myśl art. 15 ust. 1 ustawy o VAT, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. Pod pojęciem działalności gospodarczej, na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy rozumie się wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych. W przypadku świadczenia usług, istotnym dla prawidłowego rozliczenia podatku od towarów i usług jest określenie miejsca świadczenia danej usługi. Od poprawności określenia miejsca świadczenia zależeć będzie, czy dane świadczenie będzie podlegało opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług w Polsce, czy też nie. Regulacje prawne obowiązujące w tym zakresie, zostały zawarte w ustawie o podatku od towarów i usług w rozdziale 3 działu V „Miejsce świadczenia przy świadczeniu usług”. Stosownie do art. 28a ustawy, na potrzeby stosowania rozdziału 3 działu V ustawy, dotyczącego określania miejsca świadczenia usług: 1) ilekroć jest mowa o podatniku - rozumie się przez to: a) podmioty, które wykonują samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w art. 15 ust. 2, lub działalność gospodarczą odpowiadającą tej działalności, bez względu na cel czy rezultat takiej działalności, z uwzględnieniem art. 15 ust. 6, b) osobę prawną niebędącą podatnikiem na podstawie lit. a, która jest zidentyfikowana lub obowiązana do identyfikacji do celów podatku lub podatku od wartości dodanej; 2) podatnika, który prowadzi również działalność lub dokonuje transakcji nieuznawanych za podlegające opodatkowaniu dostawy towarów lub świadczenia usług zgodnie z art. 5 ust. 1, uznaje się za podatnika w odniesieniu do wszystkich świadczonych na jego rzecz usług. Wskazany powyżej art. 28a ustawy o VAT, wprowadza drugą definicję podatnika do ustawy. Definicja ta ma zastosowanie tylko w przypadku ustalenia miejsca świadczenia usług. Podatnikiem według tej regulacji jest osoba wykonująca samodzielnie działalność gospodarczą. Ustawodawca odwołuje się w tym celu do definicji działalności gospodarczej ustalonej w art. 15 ust. 2 ustawy. Za podatników są uznawane również podmioty wykonujące działalność gospodarczą zgodnie z regulacjami innych państw członkowskich oraz państw trzecich. Zgodnie z ogólną zasadą wyrażoną w art. 28b ust. 1 ww. ustawy, miejscem świadczenia usług w przypadku świadczenia usług na rzecz podatnika jest miejsce, w którym podatnik będący usługobiorcą posiada siedzibę działalności gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 2-4 oraz art. 28e, art. 28f ust. 1 i 1a, art. 28g ust. 1, art. 28i, art. 28j ust. 1 i 2 i art. 28n. Zgodnie z art. 2 pkt 9 ww. ustawy, przez import usług rozumie się świadczenie usług, z tytułu wykonania których podatnikiem jest usługobiorca, o którym mowa w art. 17 ust. 1 pkt 4. Na mocy art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy, podatnikami są również osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne nabywające usługi, jeżeli łącznie spełnione są następujące warunki: a) usługodawcą jest podatnik nieposiadający siedziby działalności gospodarczej oraz stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju, a w przypadku usług, do których stosuje się art. 28e, podatnik ten nie jest zarejestrowany zgodnie z art. 96 ust. 4, b) usługobiorcą jest: ·   w przypadku usług, do których stosuje się art. 28b - podatnik, o którym mowa w art. 15, lub osoba prawna niebędąca podatnikiem, o którym mowa w art. 15, zarejestrowana lub obowiązana do zarejestrowania zgodnie z art. 97 ust. 4, ·   w pozostałych przypadkach - podatnik, o którym mowa w art. 15, posiadający siedzibę działalności gospodarczej lub stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju lub osoba prawna niebędąca podatnikiem, o którym mowa w art. 15, posiadająca siedzibę na terytorium kraju i zarejestrowana lub obowiązana do zarejestrowania zgodnie z art. 97 ust. 4. Stosownie do art. 17 ust. 2 ustawy, w przypadkach wymienionych w ust. 1 pkt 4, 5, 7 i 8, usługodawca lub dokonujący dostawy towarów nie rozlicza podatku należnego. W myśl art. 17 ust. 1a ustawy przepisy ust. 1 pkt 4 i 5 oraz ust. 2 stosuje się również, w przypadku gdy usługodawca lub dokonujący dostawy towarów posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju, przy czym to stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej lub inne miejsce prowadzenia działalności gospodarczej usługodawcy lub dokonującego dostawy towarów, jeżeli usługodawca lub dokonujący dostawy towarów posiada takie inne miejsce prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju, nie uczestniczy w tych transakcjach. Wnioskodawca wskazał, że jest osobą prawną, towarzystwem funduszy inwestycyjnych z siedzibą w Polsce. Wnioskodawca zawarł umowę z kontrahentem z siedzibą w Stanach Zjednoczonych, na podstawie której na rzecz Wnioskodawcy świadczona jest usługa dostarczania informacji m.in. w czasie realnym w przedmiocie notowań na giełdach, danych i wskaźników z różnych rynków finansowych, itp. Według wiedzy Wnioskodawcy, Kontrahent nie posiada siedziby działalności gospodarczej na terytorium Polski, nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski, w transakcji nie uczestniczy żadne stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski, ani inne miejsce prowadzenia działalności gospodarczej zlokalizowane w Polsce. Wobec tego, zgodnie z art. 28b ust. 1 ustawy, miejsce opodatkowania nabywanych przez Wnioskodawcę usług dostępu do informacji świadczonych przez Kontrahenta mającego siedzibę na terytorium Stanów Zjednoczonych Ameryki Północnej znajduje się na terytorium Polski. W konsekwencji,  nabycie oraz nabywanie w przyszłości od Kontrahenta, usługi dostępu do informacji, o której mowa w niniejszym wniosku, powinno być klasyfikowane przez Wnioskodawcę jako import ww. usługi w rozumieniu art. 2 pkt 9 ustawy o VAT, z tytułu którego podatnikiem, zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy o VAT, jest Wnioskodawca. Tym samym stanowisko Wnioskodawcy w zakresie rozpoznania importu usług należało uznać za prawidłowe. Wątpliwości Wnioskodawcy dotyczą również możliwości zastosowania zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 12 lit. a) ustawy o VAT w zw. z art. 135 ust. 1 lit. g) Dyrektywy 112  dla importu opisanych usług dostępu do informacji, dokonywanego przez Wnioskodawcę będącego funduszem inwestycyjnym zamkniętym. W odniesieniu do zwolnienia od podatku nabywanych przez Wnioskodawcę usług, należy wskazać, że zarówno w ustawie jak i przepisach wykonawczych do niej, ustawodawca przewidział opodatkowanie niektórych czynności stawkami obniżonymi lub zwolnienie od podatku. Stosownie do treści art. 43 ust. 1 pkt 12 ustawy, zwalnia się od podatku usługi zarządzania: a)  funduszami inwestycyjnymi i zbiorczymi portfelami papierów wartościowych – w rozumieniu przepisów o funduszach inwestycyjnych, b)  portfelami inwestycyjnymi funduszy inwestycyjnych, o których mowa w lit. a, lub ich częścią, c)  ubezpieczeniowymi funduszami kapitałowymi w rozumieniu przepisów o działalności ubezpieczeniowej, d)  otwartymi funduszami emerytalnymi w rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, a także Funduszem Gwarancyjnym utworzonym na podstawie tych przepisów, e)  pracowniczymi programami emerytalnymi w rozumieniu przepisów o pracowniczych programach emerytalnych, f)   obowiązkowym systemem rekompensat oraz funduszem rozliczeniowym utworzonymi na podstawie przepisów prawa o publicznym obrocie papierami wartościowymi, a także innymi środkami i funduszami, które są gromadzone lub tworzone w celu zabezpieczenia prawidłowego rozliczenia transakcji zawartych w obrocie na rynku regulowanym w rozumieniu tych przepisów albo w obrocie na giełdach towarowych w rozumieniu przepisów o giełdach towarowych, przez partnera centralnego, agenta rozrachunkowego lub izbę rozliczeniową w rozumieniu przepisów o ostateczności rozrachunku w systemach płatności i systemach rozrachunku papierów wartościowych oraz zasadach nadzoru nad tymi systemami. Wskazać należy, że przepisy ustawy o VAT nie definiują pojęcia usług zarządzania. Jednakże przepis art. 43 ust. 1 pkt 12 ustawy o VAT stanowi implementację do krajowego porządku prawnego przepisu art. 135 ust. 1 lit. g) Dyrektywy 2006/112/WE Rady z 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L z 2006 r. nr 347/1 ze zm.), zgodnie z którym, zwolnieniu od podatku VAT podlega zarządzanie specjalnymi funduszami inwestycyjnymi, określonymi przez państwa członkowskie. W kontekście ww. przepisu art. 135 ust. 1 lit. g) Dyrektywy 2006/112/WE, TSUE wielokrotnie wskazywał, że jego wykładnia powinna być dokonywana z uwzględnieniem kontekstu, w jaki się wpisuje, celów oraz układu tej dyrektywy oraz z uwzględnieniem zwłaszcza ratio legis zwolnienia, które przewiduje. TSUE przypominał ponadto, że zwolnienia od podatku stanowią wyjątki od ogólnej zasady, zgodnie z którą, opodatkowaniu podatkiem VAT podlegają wszystkie usługi świadczone odpłatnie przez podatnika, wobec czego należy dokonywać ich ścisłej wykładni. Ponadto zauważono, że zwolnienia przewidziane w art. 13 Szóstej Dyrektywy stanowią autonomiczne pojęcia prawa wspólnotowego, a zatem powinny zostać zdefiniowane z punktu widzenia prawa wspólnotowego, co ma na celu uniknięcie rozbieżności w stosowaniu systemu podatku VAT w poszczególnych państwach członkowskich. W kwestii wyjaśnienia pojęcia „zarządzania funduszem” można wskazać, że z ugruntowanego orzecznictwa TSUE (m.in. w sprawach C-169/04, C-275/11, C-595/13) wynika, że celem zwolnienia z opodatkowania transakcji związanych z zarządzaniem funduszami powierniczymi, przewidzianego w art. 13 część B lit. d) pkt 6 Szóstej Dyrektywy (obecnie art. 135 ust. 1 lit. g) Dyrektywy 2006/112/WE), jest w szczególności ułatwienie małym inwestorom inwestowania w papiery wartościowe za pomocą przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania. Celem pkt 6 tego przepisu jest zapewnienie neutralności podatkowej wspólnego systemu podatku VAT w kwestii wyboru między inwestowaniem bezpośrednim w papiery wartościowe, a inwestowaniem za pośrednictwem przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania. Z powyższego wynika, że transakcje, których dotyczy to zwolnienie, są typowe dla działalności, jaką wykonują przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania. Zatem art. 13 część B lit. d) pkt 6 Szóstej Dyrektywy poza czynnościami polegającymi na zarządzaniu zbiorowym portfelem obejmuje czynności, które polegają na zarządzaniu samymi przedsiębiorstwami zbiorowego inwestowania w papiery wartościowe, takie jak te zamieszczone w załączniku II do zmienionej Dyrektywy Rady 85/611/EWG z 20 grudnia 1985 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania w zbywalne papiery wartościowe (UCITS) (85/611/EWG) w rubryce „Administracja”, które są czynnościami właściwymi przedsiębiorstwom zbiorowego inwestowania. Dyrektywa 85/611/EWG została zastąpiona dyrektywą 2009/65/WE z 13 lipca 2009 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania w zbywalne papiery wartościowe (UCITS). Zgodnie z art. 6 ust. 2 Dyrektywy 2009/65/WE, działalność związana z zarządzaniem przedsiębiorstwami zbiorowego inwestowania w zbywalne papiery wartościowe (UCITS) obejmuje obowiązki, o których mowa w załączniku II. Załącznik II do tej dyrektywy określa funkcje wchodzące w skład zbiorowego zarządzania portfelem. Są to odpowiednio: -        zarządzanie inwestycjami, -        administracja: a)    obsługa prawna i obsługa rachunkowo-księgowa w zakresie zarządzania funduszem; b)    zapytania klientów; c)    wycena i wyznaczanie ceny (w tym zwroty podatkowe); d)    monitorowanie przestrzegania uregulowań; e)    prowadzenie rejestru posiadaczy jednostek uczestnictwa; f)     wypłata zysków; g)    emisja i umarzanie jednostek uczestnictwa; h)    rozliczanie umów (w tym wysyłanie potwierdzeń); i)     prowadzenie ksiąg, -        wprowadzanie do obrotu. Należy ponadto wskazać, że ww. definicja zarządzania ma zastosowanie również w odniesieniu do specjalnych funduszy inwestycyjnych innych niż objęte dyrektywą UCITS. W pkt 38 wyroku w sprawie C-595/13 TSUE stwierdził, że spółki takie jak będące przedmiotem postępowania głównego, które zostały utworzone przez wielu inwestorów wyłącznie w celu zainwestowania zgromadzonego majątku w nieruchomości, nie mogą zostać uznane za przedsiębiorstwo zbiorowego inwestowania w rozumieniu dyrektywy UCITS. W takich okolicznościach faktycznych, tj. w odniesieniu do funduszy innych niż objętych dyrektywą UCITS, TSUE przytoczył definicję zarządzania funduszami, którą podał w wyroku C-169/04, a więc nawiązującą do dyrektywy UCITS. W ww. wyroku w sprawie C-595/13 TSUE wskazał, że poza czynnościami polegającymi na zarządzaniu portfelem do szczególnych funkcji przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania należą funkcje administrowania samymi przedsiębiorstwami zbiorowego inwestowania, takie jak te wymienione w załączniku II do dyrektywy UCITS w rubryce „Administracja”. Zdaniem TSUE, nie tylko zarządzanie inwestycjami, wiążące się z wyborem i zbywaniem aktywów będących przedmiotem takiego zarządzania, lecz również usługi administracyjne i rachunkowe, takie jak obliczanie kwoty dochodów i ceny jednostek uczestnictwa lub udziałów funduszu, wycena aktywów, rachunkowość, przygotowywanie deklaracji w celu podziału dochodów, dostarczanie informacji i dokumentacji na temat rachunków okresowych i deklaracji podatkowych, statystyk i podatku VAT, a także opracowywanie prognoz przychodów wchodzą w zakres pojęcia „zarządzania” specjalnym funduszem inwestycyjnym w rozumieniu art. 13 część B lit. d) pkt 6 Szóstej Dyrektywy. Natomiast przedmiotem rozstrzygnięcia TSUE w orzeczeniu z 7 marca 2013 r. w sprawie C-275/11 (GfBk Gesellschaft für Börsenkommunikation mbH), była kwestia możliwości zwolnienia z opodatkowania podatkiem VAT usług doradczych świadczonych przez GfBk na rzecz funduszu inwestycyjnego. Trybunał podkreślił konieczność szerokiego interpretowania pojęcia czynności „zarządzania specjalnym funduszem inwestycyjnym” i stwierdził: „okoliczność, że usługi doradcze i informacyjne nie zostały wymienione w załączniku II do dyrektywy 85/611 zmienionej dyrektywą 2001/107, nie stanowi przeszkody w zaliczeniu ich do kategorii specyficznych usług objętych zakresem czynności „zarządzania” specjalnym funduszem inwestycyjnym w rozumieniu art. 13 część B lit. d) pkt 6 szóstej dyrektywy (…). Fakt, iż usługi doradcze i informacyjne świadczone przez osobę trzecią nie wiążą się z dokonaniem zmian w sytuacji prawnej lub finansowej funduszu również nie stoi na przeszkodzie objęciu ich pojęciem „zarządzania” specjalnym funduszem inwestycyjnym w rozumieniu art. 13 część B lit. d)”. W wyroku tym Trybunał wyjaśnił, że na pojęcie zarządzania specjalnymi funduszami inwestycyjnymi składa się wiele czynności, muszą one stanowić odrębną całość i być istotne dla procesu zarządzania takim funduszem. Jak wynika z przedstawionych okoliczności sprawy, Wnioskodawca zawarł umowę z B.F. z siedzibą w Stanach Zjednoczonych (Kontrahent), na podstawie której na rzecz Wnioskodawcy świadczona jest usługa dostarczania informacji m.in. w czasie realnym w przedmiocie notowań na giełdach, danych i wskaźników z różnych rynków finansowych, etc. Jak wynika z postanowień Umowy i składanych do niej poszczególnych zamówień, istotą powyższej usługi dostępu do informacji jest zapewnienie przez Kontrahenta na rzecz Wnioskodawcy dostępu do serwisu informacyjnego BP, na potrzeby, którego to dostępu Kontrahent udostępnia stosowne oprogramowanie oraz sprzęt, bez których ww. dostęp z przyczyn technicznych) byłby niemożliwy. Wnioskodawca – celem korzystania z przedmiotowej usługi dostępu do informacji - korzysta z zainstalowanego na własnym sprzęcie oprogramowania BT za pomocą którego uzyskuje on bezpośredni dostęp do notowań, danych i informacji z rynków finansowych, danych i informacji dotyczących podmiotów notowanych na tych rynkach, komunikatów dotyczących notowań (dostęp ten dotyczy ww. danych i informacji w czasie realnym, jak i przeszłym (dane archiwalne. Dzięki nabyciu ww. usługi Wnioskodawca może m.in.: a)  uzyskiwać bezpośredni dostęp do notowań, oraz kompleksowych danych i informacji z rynków finansowych, kompleksowych danych i informacji dotyczących podmiotów notowanych na tych rynkach, b)  dokonywać na potrzeby wewnętrzne w czasie rzeczywistym wyceny portfela inwestycyjnego funduszu, c)  komunikować się za pośrednictwem BC z innymi uczestnikami rynków finansowych (w tym przede wszystkim z domami maklerskimi pośredniczącymi w obrocie), d)  zawierać transakcje dotyczące lokat funduszu. Odnośnie tak przedstawionych okoliczności sprawy  istotna stała się odpowiedź, czy tego rodzaju usługa może być uznana za stanowiącą odrębną całość oraz spełniającą szczególne i istotne funkcje z zakresu „zarządzania funduszami inwestycyjnymi”. Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z 15 kwietnia 2021 sygn. akt I FSK 499/18,  powołując się na tezy orzeczenia TSUE  z 7 marca 2013 r. w sprawie C-275/11  stwierdził, że usługi doradcze i informacyjne mogą być zaliczone do kategorii specyficznych usług objętych zakresem czynności „zarządzania” SFI w rozumieniu  art. 13 część B lit. d) pkt 6 szóstej dyrektywy (obecnie art. 135 ust. 1 lit. g) dyrektywy VAT). Świadczone przez spółkę B,F. za pośrednictwem serwisu informacyjnego BT usługi spełniają kryteria wypracowane przez Trybunał Sprawiedliwości, a mianowicie,  usługi te stanowią w globalnej ocenie odrębną całość oraz spełniają szczególne i istotne funkcje z zakresu „zarządzania” SFI. Funkcje serwisu informacyjnego BT obejmują swoim zakresem cały cykl inwestycyjny, wspierając zarządzających portfelami przy podejmowaniu decyzji inwestycyjnych oraz we wdrażaniu decyzji dotyczących transakcji, umożliwiając komunikowanie się z innymi uczestnikami rynków finansowych i zawieranie transakcji dotyczących lokat funduszu. W konsekwencji, świadczenie poprzez platformę informatyczną usług doradczych i informacyjnych dotyczących jedynie specjalnych funduszy inwestycyjnych, spełnia kryteria uznania za „usługi zarządzania funduszami inwestycyjnymi” w rozumieniu art. 43 ust. 1 pkt 12 lit. a) u.p.t.u. Należy wskazać, że zwolnienie, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 12 lit. a) i b) ustawy znajdzie zastosowanie wyłącznie w przypadku, gdy nabywane usługi spełniają kryteria usług spełniających funkcje zarządzania i nabywane usługi muszą być świadczone na rzecz funduszy inwestycyjnych i zbiorczych portfeli papierów wartościowych – w rozumieniu przepisów o funduszach inwestycyjnych, a także portfeli inwestycyjnych funduszy inwestycyjnych, o których mowa wyżej, lub ich części. Zgodnie z art. 3 ust. 1 i ust. 3 ustawy z  27 maja 2004 r. o funduszach inwestycyjnych (Dz.U. z  2014 r. poz. 157 ze zm.), fundusz inwestycyjny jest osobą prawną, której wyłącznym przedmiotem działalności jest lokowanie środków pieniężnych zebranych w drodze publicznego, a w przypadkach określonych w ustawie również niepublicznego, proponowania nabycia jednostek uczestnictwa albo certyfikatów inwestycyjnych, w określone w ustawie papiery wartościowe, instrumenty rynku pieniężnego i inne prawa majątkowe. Fundusz inwestycyjny prowadzi działalność, ze szczególnym uwzględnieniem interesu uczestników, przestrzegając zasad ograniczania ryzyka inwestycyjnego określonych w ustawie. Fundusz inwestycyjny dokonuje wyceny aktywów funduszu, ustalenia wartości aktywów netto oraz wartości aktywów netto przypadających na jednostkę uczestnictwa lub certyfikat inwestycyjny (art. 8 ust. 1 ww. ustawy). W myśl art. 46 ust. 3 cyt. ustawy, w przypadku gdy towarzystwo zarządza funduszem inwestycyjnym, o którym mowa w art. 196, może zawrzeć umowę, o której mowa w art. 45a ust. 1, w zakresie zarządzania portfelem inwestycyjnym funduszu lub jego częścią z wyspecjalizowanym podmiotem innym niż podmioty, o których mowa w ust. 1, o ile podmiot ten lub osoby kierujące jego działalnością posiadają doświadczenie w tym zakresie. Jak wynika z przedstawionych okoliczności sprawy, Wnioskodawca jest osobą prawną, funduszem inwestycyjnym zamkniętym  utworzonym i działającym na podstawie ustawy z 27 maja 2004 r. o funduszach inwestycyjnych, którego organem reprezentującym w stosunkach z osobami trzecimi i zarządzającym nim jest A. Przedmiotem działalności Wnioskodawcy jest lokowanie zebranych środków w określone w ustawie o funduszach inwestycyjnych papiery wartościowe, instrumenty rynku pieniężnego lub inne prawa majątkowe. Uwzględniając zatem całokształt okoliczności sprawy, orzecznictwo TSUE  oraz treść wyroku NSA z 15 kwietnia 2021 r. sygn. I FSK 499/18 należy stwierdzić, że nabywane przez Wnioskodawcę usługi  będą  mieściły się w zakresie czynności zarządzania funduszami inwestycyjnymi i będą mogły korzystać ze zwolnienia  od podatku na podstawie  art. 43 ust. 1 pkt 12 lit. a) ustawy o VAT w zw. z art. 135 ust. 1 lit. g) Dyrektywy 112. Stanowisko Wnioskodawcy w zakresie zastosowania zwolnienia od podatku do nabywanych usług należało uznać za prawidłowe. Wątpliwości Wnioskodawcy dotyczą również obowiązku składania deklaracji VAT-9M, w której wykazaniu podlegać będzie import opisanej we wniosku usługi, korzystającej ze zwolnienia od podatku. Zgodnie z art. 99 ust. 1 ustawy, podatnicy, o których mowa w art. 15, są obowiązani składać w urzędzie skarbowym deklaracje podatkowe za okresy miesięczne w terminie do 25. dnia miesiąca następującego po każdym kolejnym miesiącu, z zastrzeżeniem ust. 2-10, art. 130c i art. 133. W świetle art. 99 ust. 9 ustawy – w przypadku gdy podatnicy wymienieni w art. 17 ust. 1 pkt 4, 5 i 8 nie mają obowiązku składania deklaracji podatkowej, o którym mowa w ust. 1-3 lub 8, deklarację podatkową składa się w terminie do 25. dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym powstał obowiązek podatkowy. Jak stanowi art. 99 ust. 14 ustawy – minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia, wzory deklaracji podatkowych, o których mowa w ust. 1-3, 8 i 9, wraz z objaśnieniami co do sposobu prawidłowego ich wypełnienia oraz terminu i miejsca ich składania, w celu umożliwienia rozliczenia podatku. Realizując powyższą delegację ustawową, Minister Finansów w rozporządzeniu z  18 czerwca 2015 r. w sprawie wzorów deklaracji dla podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2015 r. poz. 914) określił wzory deklaracji wraz z objaśnieniami dotyczącymi sposobu ich wypełnienia. Przepis § 1 pkt 3 ww. rozporządzenia określa wzór deklaracji podatkowej dla podatku od towarów i usług (VAT-9M), o której mowa w art. 99 ust. 9 ustawy, wraz z objaśnieniami, stanowiący załącznik nr 6 do rozporządzenia. Według powyższego wzoru, deklaracja VAT-9M jest przeznaczona dla podatników niemających obowiązku składania deklaracji VAT-7, VAT-7K, VAT-7D lub VAT-8, dokonujących importu usług lub nabycia towarów oraz usług, dla których są podatnikami. Mając na uwadze powyższe, w związku z nabyciem od Kontrahenta opisanej we wniosku usługi i obowiązkiem rozpoznania z tego tytułu importu usług, Wnioskodawca, jako podatnik, o którym mowa w art. 15 ustawy o VAT, nie będzie miał obowiązku składania deklaracji VAT-9M. Stanowisko Wnioskodawcy w zakresie braku obowiązku składania deklaracji VAT-9M z tytułu importu ww. usługi uznano za prawidłowe, jednakże z innej przyczyny niż wskazana przez Wnioskodawcę. Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego) podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność. Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedmiotowym stanie faktycznym oraz zdarzenia przyszłego i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania pierwotnej interpretacji. Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej: 1) z zastosowaniem art. 119a; 2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; 3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści. Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych (art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej). Powyższe unormowania należy odczytywać łącznie z przepisami art. 33 ustawy z 23 października 2018 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ustawy – Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 2193 ze zm.), wprowadzającymi regulacje intertemporalne.  Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a (art. 53 § 1 ww. ustawy). Skargę wnosi się w dwóch egzemplarzach (art. 47 § 1 ww. ustawy) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała lub drogą elektroniczną na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie   ePUAP: /KIS/SkrytkaESP. W przypadku pism i załączników wnoszonych w formie dokumentu elektronicznego odpisów nie dołącza się (art. 47 § 3 ww. ustawy). W przypadku wnoszenia skargi w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego i stanu epidemii jako najwłaściwszy proponuje się kontakt z wykorzystaniem systemu teleinformatycznego ePUAP. Jednocześnie, zgodnie z art. 57a ww. ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.