ITPP2/443-1220a/11/RS

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.), Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko przedstawione we wniosku z dnia 31 sierpnia 2011 r. (data wpływu), o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania czynności oddania w odpłatne użytkowanie części nieruchomości zabudowanej budynkiem amfiteatru - jest prawidłowe. UZASADNIENIE W dniu 31 sierpnia 2011 r., o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania czynności oddania w odpłatne użytkowanie części nieruchomości zabudowanej budynkiem amfiteatru. W przedmiotowym wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny. Gmina będąca czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług w latach 2007-2010 przeprowadziła inwestycję pod nazwą „B. (…)". W wyniku inwestycji, na nieruchomości o powierzchni 4.711 m2, na której dotychczas funkcjonowały lokale usługowe i gastronomiczne, powstał kompleks zabudowany budynkami oznaczonymi w projekcie jako: A – budynek, w którym funkcjonuje zaplecze amfiteatru (przebieralnie, magazyny, itp.), ale także lokale z przeznaczeniem na działalność usługową, B i C - budynki, w których znajdują się lokale przeznaczone na działalność usługową. Oprócz wyżej wskazanych budynków w ramach inwestycji powstała pozostała infrastruktura konieczna do funkcjonowania amfiteatru (scena, miejsca siedzące, sieci, przyłącza, ciągi komunikacyjne) oraz zagospodarowano tereny zielone na nieruchomości zabudowanej budynkiem amfiteatru. Gmina ponosiła w przeszłości i będzie ponosiła w przyszłości różnorakie koszty związane z bieżącym utrzymaniem obiektu. Zdecydowana większość środków na ww. inwestycję została przeznaczona na budowę budynków A, B i C oraz związanej z nimi infrastruktury technicznej, natomiast koszty zagospodarowania terenów wokół amfiteatru miały charakter poboczny. W związku z tym, iż inwestycja była i będzie wykorzystywana co do zasady w dwóch różnych celach - artystycznym i komercyjnym, zarządzanie nią powierzono dwóm różnym podmiotom. Część przeznaczona na działalność wyłącznie komercyjną jest zarządzana przez spółkę, natomiast część przeznaczona na działalność artystyczną jest zarządzana przez Dom Kultury (DK). Na podstawie aktu notarialnego z dnia 2 lipca 2008 r. oddano na okres od dnia 1 lipca 2008 r. do dnia 30 kwietnia 2030 r. spółce w odpłatne użytkowanie część nieruchomości o powierzchni 1.630 m2 zabudowanej budynkiem amfiteatru, z przeznaczeniem na prowadzenie działalności gastronomicznej i handlowej, jako usług towarzyszących amfiteatrowi. W skład tej części nieruchomości wchodzą lokale użytkowe w budynkach A, B i C. Z tytułu użytkowania części nieruchomości spółka płaci na rzecz Gminy wynagrodzenie wraz z należnym podatkiem od towarów i usług. Ponadto do dnia 31 sierpnia 2008 r. ta część nieruchomości obciążona była 9 umowami dzierżawy zawartymi pomiędzy Gminą, a dotychczasowymi dzierżawcami terenu, prowadzącymi na nim działalność gospodarczą. Natomiast kolejne umowy z podmiotami chcącymi prowadzić działalność gospodarczą w lokalach użytkowych położonych w kompleksie na okresy po dniu 1 lipca 2008 r. były zawierane przez spółkę. Zarządzanie częścią amfiteatru przeznaczoną na działalność artystyczną powierzono DK, który jest samorządową instytucją kultury utworzoną przez Gminę na podstawie art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 25 października 1991 r. o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej (t.j. Dz. U. z 2001 r. Nr 13, poz. 123, ze zm). Utworzenie DK było działaniem związanym z wykonywaniem zadań własnych Gminy, w zakresie działalności kulturalnej, co wynika z art. 9 ust. 2 ww. ustawy. W dniu 30 grudnia 2009 r. Gmina zawarła z DK umowę w formie aktu notarialnego, na podstawie której oddała do używania przez DK część nieruchomości zabudowanej budynkiem amfiteatru wraz z zapleczem. Część nieruchomości oddana do używania dla DK obejmuje tę część nieruchomości zabudowanej amfiteatrem, która nie jest używana przez spółkę (a zatem jest to całość nieruchomości, z wyjątkiem budynków B i C oraz z wyjątkiem odpowiednich lokali użytkowych w budynku A, a także gruntu położonego pod nimi). Lokale przekazane na rzecz spółki (w budynkach A, B i C) zostały oddane do użytkowania w innym stanie wykończenia (stan surowy zamknięty) niż pomieszczenia w budynku przekazanym dla DK (pomieszczenia zostały wykończone „pod klucz oraz zapewniono stosowne wyposażenie tych pomieszczeń). Ten fakt znacznie wpłynął na zwiększenie udziału wartości budynku A (ze względu na wartość części oddanej w użytkowanie DK) w wartości całej inwestycji. Istotne jest również to, iż powierzchnia użytkowa budynku A w znacznym stopniu odbiega od jego powierzchni zabudowy (jest mniejsza). Wynika to z faktu, iż budynek A został zaprojektowany głównie jako zaplecze amfiteatru, co powoduje, że znajduje się w nim dość duża ilość pomieszczeń, których powierzchnia na podstawie odrębnych przepisów nie jest zaliczana do powierzchni użytkowej budynku. Porównanie budynków A, B i C pod kątem procentowego udziału powierzchni użytkowej działa na „niekorzyść" budynku A, jeśliby odnieść wynik do tożsamego porównania pod kątem procentowego udziału powierzchni zabudów. Na potrzeby niniejszego wniosku Gmina przyjmuje, że z tytułu oddania nieruchomości w użytkowanie DK nie przysługuje Jej prawo do odliczenia podatku naliczonego. Dotychczas Gmina nie odliczała podatku naliczonego od nakładów poniesionych na inwestycję oraz od wydatków związanych z bieżącym funkcjonowaniem amfiteatru. W związku z powyższym zadano następujące pytanie: Czy czynność oddania w odpłatne użytkowanie części nieruchomości zabudowanej budynkiem amfiteatru spółce stanowi czynność opodatkowaną podatkiem od towarów i usług? Zdaniem Wnioskodawcy, wydanie części nieruchomości zabudowanej budynkiem amfiteatru przez Gminę na rzecz spółki stanowiło/stanowi odpłatne świadczenie usług w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług, a zatem jest czynnością podlegającą opodatkowaniu z uwagi na fakt. iż spełniony jest zarówno podmiotowy, jak i przedmiotowy zakres opodatkowania, tzn. w odniesieniu do wskazanej czynności Gmina występuje w charakterze podatnika podatku od towarów i usług, a czynność stanowi odpłatne świadczenie usług. Po powołaniu treści art. 15 ust. 1 i 6 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, oraz § 13 ust. 1 pkt 12 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 grudnia 2010 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług, Gmina stwierdziła, że w świetle powyższych regulacji uznać należy, iż w zakresie dokonywanych przez nią czynności cywilnoprawnych, nawet, gdy dotyczą one jej zadań własnych, posiada status podatnika podatku od towarów i usług. Wykonując powyższe niezależnie od celów i zadań, Gmina postępuje w sposób tożsamy do innych podmiotów prowadzących działalność gospodarczą. Zdaniem Gminy, w przypadku nieopodatkowania transakcji dokonywanych przez nią mogłoby prowadzić do zaburzenia zasad konkurencji. W konsekwencji, w odniesieniu do umowy użytkowania zawartej ze spółką, Gmina występuje w charakterze podatnika. Powyższy pogląd wyraził Naczelny Sąd Administracyjny m.in. w wyrokach z dnia 26 sierpnia 2010 r. sygn. akt I FSK 1303/09, z dnia 23 marca 2010 r. sygn. I FSK 273/09, których fragmenty zacytowała. W opinii Gminy, skoro podstawą używania nieruchomości zabudowanej budynkiem amfiteatru przez spółkę jest umowa cywilnoprawna, to w odniesieniu do takiej czynności Gmina wystąpi w charakterze podatnika podatku od towarów i usług. Po powołaniu treści art. 5 ust. 1 pkt 1, art. 7 ust. 1 pkt 2 oraz art. 8 ust. 1 ww. ustawy, Gmina wskazała, że z brzmienia powołanych przepisów, pojęcia dostawy towarów i świadczenia usług na gruncie ustawy o podatku od towarów i usług uzupełniają się w tym sensie, iż co do zasady czynności podejmowane przez podatników należy uznać za świadczenie usług, o ile nie stanowią one dostawy towarów. Takie skonstruowanie zakresu czynności opodatkowanych prowadzi do zapewnienia zasady powszechności opodatkowania. Gmina stwierdziła, że skoro umowa użytkowania zawarta pomiędzy nią a spółką nie będzie przewidywać przejścia prawa własności przedmiotu umowy na użytkownika, a tym samym nie będzie spełniać warunków dla uznania za dostawę towarów stosownie do cytowanego art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy, uznać należy, iż stanowić będzie ona świadczenie usług, która podlega opodatkowaniu tylko wtedy, gdy ma charakter odpłatny. Z treści aktu notarialnego dotyczącego przekazania części nieruchomości przez Gminę w użytkowanie dla spółki, użytkowanie ma charakter odpłatny, a strony transakcji szczegółowo określiły wysokość wynagrodzenia. W ocenie Gminy, przekazanie części nieruchomości w użytkowanie dla Spółki stanowi odpłatne świadczenie usług w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe. Zgodnie z brzmieniem art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054), opodatkowaniu tym podatkiem podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. Przez dostawę towarów rozumie się - w myśl dyspozycji art. 7 ust. 1 ww. ustawy - przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…). Przez świadczenie usług – w myśl art. 8 ust. 1 ww. ustawy - rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7, w tym również: przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę, w jakiej dokonano czynności prawnej; zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania czynności lub sytuacji; świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa. Z powołanych regulacji zawartych w art. 7 i 8 ustawy o podatku od towarów i usług wynika, że definicja świadczenia usług ma charakter dopełniający definicję dostawy towarów i jest wyrazem realizacji powszechności opodatkowania podatkiem od towarów i usług transakcji wykonywanych przez podatnika w ramach działalności gospodarczej. Powołany przepis art. 8 ust. 1 ustawy wskazuje, iż pojęcie świadczenia usług ma bardzo szeroki zakres, gdyż nie obejmuje wyłącznie działań podatnika, lecz również zobowiązanie do powstrzymania się od dokonywania czynności lub do tolerowania czynności, bądź sytuacji. Przez świadczenie należy zatem rozumieć każde zachowanie się na rzecz innego podmiotu. Aby uznać dane świadczenie za odpłatne, musi istnieć stosunek prawny pomiędzy świadczącym usługę a odbiorcą, przy czym w zamian za wykonanie usługi powinno zostać wypłacone wynagrodzenie. Zatem powinien wystąpić bezpośredni związek pomiędzy świadczoną usługą a przekazanym wynagrodzeniem. Nie każda czynność określona w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy podlega opodatkowaniu, ale tylko taka, która wykonana jest przez podmiot, który w związku z jej realizacją występuje w charakterze podatnika podatku od towarów i usług. W myśl dyspozycji art. 15 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2 ww. przepisu, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. Zgodnie z ust. 6 powołanego artykułu, nie uznaje się za podatnika organów władzy publicznej oraz urzędów obsługujących te organy w zakresie realizowanych zadań nałożonych odrębnymi przepisami prawa, dla realizacji których zostały one powołane, z wyłączeniem czynności wykonywanych na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych. W oparciu o § 13 ust. 1 pkt 12 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 4 kwietnia 2011 r. w sprawie wykonywania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 73, poz. 392), zwalnia się od podatku czynności związane z wykonywaniem zadań publicznych nałożonych odrębnymi przepisami, wykonywane w imieniu własnym i na własną odpowiedzialność przez jednostki samorządu terytorialnego, z wyłączeniem czynności wykonywanych na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych. Użytkowanie jest ograniczonym prawem rzeczowym unormowanym w art. 252-284 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16 poz. 93 ze zm.). Z powyższych przepisów wynika, że prawo to polega na możności obciążenia rzeczy (ruchomej albo nieruchomości) prawem do jej używania i do pobierania jej pożytków. Jest prawem niezbywalnym i wygasa wskutek niewykonywania go przez określony czas. Zakres użytkowania, wysokość czynszu (opłat) oraz terminy płatności ustalają strony w umowie. Biorąc pod uwagę przedstawiony stan faktyczny oraz treść powołanych przepisów należy stwierdzić, że odpłatne oddanie części nieruchomości zabudowanej budynkiem amfiteatru jest świadczeniem usług w rozumieniu art. 8 ust. 1 ustawy, które podlega opodatkowaniu na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy, gdyż Gmina w zakresie tej transakcji wystąpi w charakterze podatnika tego podatku. Jednocześnie informuje się, że rozstrzygnięcia kwestii prawa do odliczenia podatku naliczonego wg ustalonej proporcji, dokonano w interpretacji indywidualnej o numerze ITPP2/443-1220b/11/RS. Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, ul. Staromłyńska 10, 70-561 Szczecin po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Toruniu, ul. Św. Jakuba 20, 87-100 Toruń.