VI KZP 2/86

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia W. Ochman (sprawozdawca). Sędziowie: R. Bodecki, S. Pawelec.Prokurator Prokuratury Generalnej: H. Minarczuk.SentencjaSąd Najwyższy w sprawie Krystyny C. i Macieja C., oskarżonych o czyn określony w art. 47 § 1 u.k.s., po rozpoznaniu przekazanego na podstawie art. 390 § 1 k.p.k. przez Sąd Wojewódzki w Krakowie postanowieniem z dnia 20 stycznia 1986 r. zagadnienia prawnego wymagającego zasadniczej wykładni ustawy:"Czy regulacja określona w art. 3 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 10 maja 1985 r. o zmianie niektórych przepisów prawa karnego i prawa o wykroczeniach (Dz. U. Nr 23, poz. 100) ma zastosowanie również do ustawy karnej skarbowej?"uchwalił udzielić odpowiedzi jak w uchwale Sądu Najwyższego z dnia 20 listopada 1985 r. w sprawie VI KZP 30/85 (OSNKW 1986, z. 5-6, poz. 36).Uzasadnienie faktycznePrzekazane do rozstrzygnięcia pytanie prawne było przedmiotem uchwały Sądu Najwyższego z dnia 20 listopada 1985 r. w sprawie VI KZP 30/85, w której Sąd Najwyższy wyjaśnił: "Artykuł 3 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 10 maja 1985 r. o zmianie niektórych przepisów prawa karnego i prawa o wykroczeniach (Dz. U. Nr 23, poz. 100) nie dotyczy ustawy karnej skarbowej z dnia 26 października 1971 r. (Dz. U. z 1984 r. Nr 22, poz. 103)".Z uwagi na to, że w powołanej wyżej uchwale Sąd Najwyższy wyjaśnił w pełni przedstawione przez Sąd Wojewódzki zagadnienie prawne, należało udzielić odpowiedzi jak na wstępie.W związku z rozważanym zagadnieniem prawnym należy podnieść, co następuje: Sąd Wojewódzki, po zapoznaniu się z treścią powołanej uchwały z dnia 20 listopada 1985 r. w sprawie VI KZP 30/85, postanowieniem z dnia 14 lutego 1986 r. odstąpił od przedstawienia Sądowi Najwyższemu do rozstrzygnięcia zagadnienia prawnego, uznając w tej sytuacji pytanie prawne za bezprzedmiotowe.Sąd Najwyższy, rozważając decyzję Sądu Wojewódzkiego o odstąpieniu od przedstawienia do rozstrzygnięcia zagadnienia prawnego, zajął jednak stanowisko, że mimo tego rodzaju decyzji Sądu Wojewódzkiego należało sprawę w zakresie przedstawionego zagadnienia prawnego rozpoznać merytorycznie i udzielić odpowiedzi w formie uchwały.Według art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 20 września 1984 r. o Sądzie Najwyższym (Dz. U. Nr 45, poz. 241) Sąd Najwyższy może z uzasadnionych przyczyn odmówić podjęcia uchwały, w szczególności - jeżeli nie zachodzi potrzeba wyjaśnienia wątpliwości. Wprawdzie przedstawione zagadnienie prawne zostało wyjaśnione w uprzednio podjętej uchwale z dnia 20 listopada 1985 r. w sprawie VI KZP 30/85, jednakże uchwała ta została podjęta w innej sprawie, a więc wiąże sąd orzekający w tejże sprawie (art. 390 § 3 k.p.k.), a więc z mocy ustawy uchwała ta nie jest wiążąca dla sądu orzekającego w niniejszej sprawie, przedstawionej Sądowi Najwyższemu w celu rozstrzygnięcia konkretnego zagadnienia prawnego.Tak więc niezależnie od wyjaśnienia zagadnienia prawnego przez Sąd Najwyższy w innej konkretnej sprawie nie można przyjąć, aby nie zachodziła potrzeba zajęcia merytorycznego stanowiska w zakresie przedstawionego zagadnienia prawnego w sprawie niniejszej.Jeżeli chodzi natomiast o kwestię cofnięcia wniosku o podjęcie uchwały, o czym jest mowa w ust. 2 art. 22 ustawy o Sądzie Najwyższym, należy stwierdzić, że problematyka cofnięcia wniosku nie dotyczy zagadnień prawnych przedstawionych do rozstrzygnięcia przez właściwe składy Sądu Najwyższego i przez właściwe sądy wojewódzkie w trybie art. 19 ust. 1-3 ustawy o Sądzie Najwyższym i art. 390 § 1 i 2 k.p.k. Wnioski uprawnionych organów, określonych w art. 17 i 18 ustawy o Sądzie Najwyższym, o podjęcie uchwał, o których mowa w art. 13 pkt 3 i 4 tej ustawy, odnoszą się bowiem do uchwał nie dotyczących konkretnych spraw. W związku z tym uregulowania w zakresie cofnięcia wniosku i skutków tego cofnięcia nie mogą mieć zastosowania do przedstawionych do rozstrzygnięcia przez właściwe składy Sądu Najwyższego i sądy wojewódzkie zagadnień prawnych w konkretnych sprawach. W tej sytuacji nie jest możliwe pozostawienie zagadnienia prawnego bez rozpoznania.Konkludując, należy wyrazić pogląd, że odstąpienie przez właściwy skład Sądu Najwyższego lub sądu wojewódzkiego od przedstawienia do rozstrzygnięcia zagadnienia prawnego wymagającego zasadniczej wykładni ustawy nie wiąże Sądu Najwyższego.