VI KZP 24/86

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia R. Bodecki. Sędziowie: R. Góral, J. Ostaś (sprawozdawca).Prokurator Prokuratury Generalnej: H. Minarczuk.SentencjaSąd Najwyższy w sprawie Marka B., oskarżonego z art. 166 k.k., po rozpoznaniu przedstawionego na podstawie art. 390 § 1 k.p.k. przez Sąd Wojewódzki w Zielonej Górze postanowieniem z dnia 23 lipca 1986 r. zagadnienia prawnego wymagającego zasadniczej wykładni ustawy:"Czy art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 17 lipca 1986 r. o szczególnym postępowaniu wobec sprawców niektórych przestępstw (Dz. U. Nr 26, poz. 126) ma zastosowanie do przestępstw zagrożonych samoistną karą grzywny wynikającą z sankcji alternatywnych?"uchwalił udzielić odpowiedzi jak wyżej. Uzasadnienie faktycznePrzekazane do rozstrzygnięcia zagadnienie prawne dotyczy zakresu stosowania art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 17 lipca 1986 r. o szczególnym postępowaniu wobec sprawców niektórych przestępstw (Dz. U. Nr 36, poz. 126).Z treści art. 5 ust. 2 powołanej ustawy wynika, że w sprawach o przestępstwa, o których mowa w ust. 1 tego artykułu (tj. przestępstwa inne niż wymienione w art. 1 tej ustawy oraz przestępstwa skarbowe popełnione przed dniem 17 lipca 1986 r.), postępowanie karne umarza się, jeżeli okoliczności sprawy wskazują, że należałoby za nie orzec tylko karę pozbawienia wolności, która uległaby darowaniu.Zwrot "należałoby za nie orzec tylko karę pozbawienia wolności, która uległaby darowaniu", odnosi się do kary pozbawienia wolności wymienionej w ust. 1 pkt 1 tego artykułu, a więc kary pozbawienia wolności do jednego roku (...).Z tego wynika, że w sprawie, na tle której wyłoniło się zagadnienie prawne, sąd orzekający, mając do wyboru przewidziane w art. 166 k.k. kary: pozbawienia wolności do lat 2, ograniczenia wolności albo grzywny, skazał (nieprawomocnie) oskarżonego na karę grzywny; orzekł karę, do której nie odnosi się art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 17 lipca 1986 r. o szczególnym postępowaniu wobec sprawców niektórych przestępstw. Konkludując stwierdzić należy, że art. 5 ust. 2 omawianej ustawy nie ma zastosowania do kary grzywny przewidzianej alternatywnie w sankcji przepisu za konkretne przestępstwo.