V KRN 207/68

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia S. Kaciczak.Sędziowie: H. Kempisty, S. Kotowski (sprawozdawca).Prokurator Prokuratury Generalnej: J. Rother.SentencjaSąd Najwyższy w sprawie Wiktora J., oskarżonego z art. 2 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. (Dz. U. Nr 23, poz. 149), po rozpoznaniu rewizji nadzwyczajnej założonej na korzyść oskarżonego przez Prokuratora Generalnego PRL od prawomocnego wyroku Sądu Wojewódzkiego w Lublinie jako rewizyjnego z dnia 29 maja 1967 r., na podstawie art. 394-396, 400 § 1 i § 4, 383 § 2, 388 § 1 k.p.k.uchylił zaskarżony wyrok i postępowanie przeciwko Wiktorowi J. o wykroczenie z art. 2 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. (Dz. U. Nr 23, poz. 149) na podstawie art. 3 lit. c) k.p.k. w związku z art. 17 cytowanej ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. umorzył (...).Uzasadnienie faktyczneSąd Powiatowy w Biłgoraju wyrokiem z dnia 6 marca 1967 r. uznał oskarżonego za winnego tego, że 3 grudnia 1966 r. w lesie państwowym Nadleśnictwa w T. dokonał, w celu zagarnięcia wyrębu drzewa w ilości 0,46 m3 szczap opałowych sosnowych o wartości 70 zł i za czyn ten na podstawie art. 1 § 2 ustawy z dnia 18 czerwca 1959 r. (Dz. U. Nr 36, poz. 228) i art. 2 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r.(Dz. U. Nr 23, poz. 149) skazał go na 2 miesiące aresztu z warunkowym zawieszeniem wykonania tej kary i 200 zł grzywny.Sąd Wojewódzki w Lublinie, po rozpoznaniu sprawy w dniu 29 maja 1967 r. z powodu rewizji założonej przez prokuratora na korzyść oskarżonego, zmienił wyrok Sądu I instancji w ten sposób, że za przypisany czyn wymierzył Wiktorowi J. - z mocy art. 2 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. (Dz. U. Nr 23, poz. 149) i art. 9 ust. 1 pkt 3 lit. b) ustawy z dnia 13 grudnia 1951 r. (Dz. U. z 1966 r. Nr 39, poz. 233) - jeden miesiąc aresztu z warunkowym zawieszeniem wykonania tej kary i 200 zł grzywny.Od powyższego wyroku Sądu Wojewódzkiego w Lublinie rewizję nadzwyczajną na korzyść oskarżonego założył Prokurator Generalny PRL i wnosił o uchylenie zaskarżonego wyroku i umorzenie postępowania.Rewizja nadzwyczajna zarzuciła zaskarżonemu wyrokowi obrazę prawa materialnego polegającą na skazaniu oskarżonego za wykroczenie z art. 2 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. (Dz. U. Nr 23, poz. 149) na karę pozbawienia wolności i grzywny, mimo że przepis ten przewiduje alternatywnie jedną z tych kar.Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy zważył, co następuje.Zarzut rewizji nadzwyczajnej jest całkowicie zasadny, albowiem Sąd Wojewódzki skazał oskarżonego za wykroczenie z art. 2 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. (Dz. U. Nr 23, poz. 149) na karę aresztu i grzywny z obrazą tego przepisu, który przewiduje możliwość orzeczenia tylko jednej z tych kar, a nie kary grzywny obok kary pozbawienia wolności, jak to uczynił Sąd Wojewódzki. Wprawdzie Sąd Wojewódzki powołał się tu na przepis art. 9 ust. 1 pkt 3 lit. b (cytowanej ustawy z dnia 13 grudnia 1931 r. (Dz. U. z 1966 r. Nr 39, poz. 233), który przewiduje możliwość orzekania kary aresztu łącznie z karą grzywny, jeżeli wykroczenia popełniono z chęci zysku, jednakże przepis ten ma zastosowanie tylko wówczas, gdy wykroczenie zagrożone jest karą aresztu i grzywny kumulatywnie, a nie alternatywnie jak w przepisie art. 2 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. (Dz. U. Nr 23, poz. 149), na podstawie którego oskarżony został skazany.W tych warunkach należało zaskarżony wyrok uchylić zgodnie z wnioskiem rewizji nadzwyczajnej, jako wydany z obrazą przepisów prawa materialnego. Wobec jednak tego, że upłynął już rok od popełnienia czynu zarzuconego oskarżonemu, Sąd Najwyższy, nie mogąc wydać wyroku skazującego, zmuszony był postępowanie przeciwko Wiktorowi J. o zarzucone mu wykroczenie popełnione 3 grudnia 1966 r. umorzyć.Z powyższych przyczyn Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.