Rw 721/86

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia płk S. Wojtczak. Sędziowie: mjr J. Medyk (sprawozdawca), kpt W. Oziębło.Prokurator Naczelnej Prokuratury Wojskowej: płk J. Jaroń.SentencjaSąd Najwyższy po rozpoznaniu w dniu 6 października 1986 r. na rozprawie sprawy: 1) Piotra L. nieprawomocnie uniewinnionego od zarzutu popełnienia przestępstwa określonego w art. 208 k.k., 2) Jacka S., wobec którego nieprawomocnie postępowanie karne o czyn przewidziany w art. 122 § 1 k.w. zostało umorzone na podstawie art. 11 pkt 3 k.p.k., z powodu rewizji wniesionej przez prokuratora na niekorzyść obu oskarżonych od wyroku Wojskowego Sądu Okręgowego w N. z dnia 22 sierpnia 1986 r.rewizji prokuratora w odniesieniu do oskarżonego Piotra L. nie uwzględnił i zaskarżony wyrok w tej części utrzymał w mocy, natomiast uwzględniając tę rewizję w odniesieniu do oskarżonego Jacka S. wyrok uchylił i sprawę przekazał sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania (...).Uzasadnienie faktyczne(...) Rewizję od tego wyroku na niekorzyść obu oskarżonych wniósł prokurator, zarzucając błąd w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę orzeczenia przez uznanie za wiarygodne odwołania wyjaśnień Aleksandra S. złożonych na rozprawie i niesłuszne odrzucenie jego wyjaśnień z postępowania przygotowawczego, w którym pomawiał on oskarżonego Piotra L. o współsprawstwo w przestępstwie kradzieży z włamaniem.Co do oskarżonego Jacka S. - to w rewizji podniesiono także zarzut błędu w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę wyroku, wskutek niesłusznego uznania, że oskarżony ten jedynie w dniu 13 marca 1986 r. udzielił pomocy Aleksandrowi S. do ukrycia mienia pochodzącego z kradzieży z włamaniem, zamiast uznania, iż owej pomocy udzielił w okresie od dnia 13 do dnia 17 marca 1986 r. w sposób ciągły. W związku z tym prokurator uważał, że czyn oskarżonego jest występkiem (art. 215 § 1 k.k.), a nie wykroczeniem (art. 122 § 1 k.w.).Na tych podstawach rewizja domagała się uchylenia zaskarżonego wyroku w części dotyczącej oskarżonych Jacka S. oraz Piotra L. i przekazania sprawy w tym zakresie sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania.Po wysłuchaniu przedstawiciela Naczelnej Prokuratury Wojskowej popierającego rewizję oraz obrońców, wnoszących o utrzymanie zaskarżonego wyroku w mocy,Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy zważył, co następuje:Rewizja prokuratora co do oskarżonego Jacka S. jest zasadna, natomiast odnośnie do oskarżonego Piotra L. nie można było uznać jej za zasadną.Na wstępie należy zauważyć, że nawet w postaci zmodyfikowanej przez sąd pierwszej instancji czyn oskarżonego Jacka S. nie stanowił wykroczenia określonego w art. 122 § 1 k.w., lecz występek przewidziany w art. 215 § 1 k.k. Warunkiem bytu wykroczenia przewidzianego w art. 122 § 1 k.w. jest, aby mienie pochodziło z kradzieży lub przywłaszczenia, i przy tym jego wartość nie przekraczała 5.000 zł. Oba te warunki (wartość mienia i pochodzenie mienia) muszą być spełnione równocześnie. Z dyspozycji art. 122 § 1 k.w. wyraźnie więc wynika, że paserstwo to odnosi się tylko do najprostszych form zagarnięcia mienia (kradzieży, przywłaszczenia).Przepis ten nie wymienia paserstwa mienia pochodzącego z kradzieży z włamaniem (art. 208 k.k.). Zauważyć ponadto należy, że art. 130 § 2 k.w. wyraźnie wyłącza sprawcę kradzieży z włamaniem z odpowiedzialności na zasadach określonych w kodeksie wykroczeń. Wobec tego, bez względu na wartość mienia, sprawca takiej kradzieży będzie zawsze odpowiadał za występek określony w art. 208 k.k. Mając to na uwadze oraz wyraźne zastrzeżenie wynikające z art. 122 § 1 k.w., że paserstwo jako wykroczenie dotyczy wyłącznie mienia o wartości nie przekraczającej 5.000 zł, ale pochodzącego tylko z kradzieży lub przywłaszczenia, należało stwierdzić, iż czyn pasera udzielającego pomocy do ukrycia mienia pochodzącego z przestępstwa kradzieży z włamaniem stanowi występek określony w art. 215 § 1 k.k., a nie wykroczenie określone w art. 122 § 1 k.w., bez względu na wartość mienia.Skoro oskarżony Jacek S. miał świadomość, że udzielił pomocy oskarżonemu Aleksandrowi S. do ukrycia przedmiotów pochodzących z kradzieży z włamaniem - do czego zresztą sam się przyznał - to bez względu na wartość mienia powinien on odpowiadać za występek określony w art. 215 § 1 k.k., a nie za wykroczenie określone w art. 122 § 1 k.w. (...).