Rw 738/86

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia płk J. Juszczak. Sędziowie: ppłk E. Matwijów, ppłk B. Szerszenowicz (sprawozdawca).Prokurator Naczelnej Prokuratury Wojskowej: ppłk Z. Rewucki.SentencjaSąd Najwyższy po rozpoznaniu w dniu 17 października 1986 r. na rozprawie sprawy Sławomira Z., skazanego nieprawomocnie za przestępstwa określone w: 1) art. 236 w zw. z art. 59 § 1 k.k. na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności i 5.000 zł nawiązki na rzecz Oddziału PCK w N., 2) art. 234 § 1 w zw. z art. 59 § 1 k.k. na karę 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności i 5.000 zł nawiązki na rzecz Oddziału PCK w N., a łącznie na karę 1 roku i 9 miesięcy pozbawienia wolności, z powodu rewizji, wniesionej przez obrońcę od wyroku Wojskowego Sądu Okręgowego w N. z dnia 2 września 1986 r.,zaskarżony wyrok utrzymał w mocy (...).Uzasadnienie faktyczne(...) Rewizję od tego wyroku złożył obrońca oskarżonego, który podnosząc zarzuty:1) obrazy przepisów prawa materialnego przez zakwalifikowanie czynu z art. 234 § 1 k.k. w zw. z art. 59 k.k.,2) błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku, mającego wpływ na jego treść, a polegającego na uznaniu, że oskarżony dopuścił się czynnej napaści,3) wymierzenia oskarżonemu rażąco niewspółmiernie surowej kary pozbawienia wolności,wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku przez uniewinnienie oskarżonego od zarzutu popełnienia przestępstwa określonego w art. 234 § 1 w zw. z art. 59 § 1 k.k. oraz złagodzenie kary pozbawienia wolności orzeczonej za czyn przewidziany w art. 236 w zw. z art. 59 § 1 k.k., z równoczesnym odroczeniem jej wykonania do czasu ukończenia służby.Po wysłuchaniu obrońcy popierającego rewizję oraz przedstawiciela Naczelnej Prokuratury Wojskowej wnoszącego o jej nieuwzględnienie,Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy zważył, co następuje:Rewizja nie jest zasadna.Argumentacja, zaprezentowana przez skarżącego w uzasadnieniu rewizji na poparcie zarzutu rzekomo bezpodstawnego uznania przez sąd I instancji winy oskarżonego odnośnie do dopuszczenia się czynnej napaści na funkcjonariusza MO - Zdzisława P. w związku z pełnieniem przez niego obowiązków służbowych, nie jest przekonująca. Z zawartych tam wywodów bowiem wynika, że w rozpatrywanej sprawie nie może być mowy o dopuszczeniu się przez oskarżonego czynnej napaści - w rozumieniu art. 234 § 1 k.k. - z dwóch powodów: po pierwsze - intensywność działania sprawcy nie miała takiego natężenia, by mogła wyrządzić krzywdę fizyczną w postaci co najmniej dotkliwego bólu, po drugie - brak związku rzeczowego pomiędzy napaścią a pełnieniem przez pokrzywdzonego obowiązków służbowych.Z takim stanowiskiem nie można się zgodzić. Pojęcie "czynnej napaści" użyte w art. 234 § 1 k.k. obejmuje swoim zakresem wszelkie działania zmierzające do naruszenia nietykalności cielesnej i wyrządzenia przez to dolegliwości fizycznej. Spowodowanie "co najmniej dotkliwego bólu" - co eksponuje w swoich wywodach skarżący - może być co najwyżej skutkiem czynnej napaści. W żadnym jednak razie nie może stanowić wyłącznego kryterium kreującego zaistnienie przestępstwa, o jakim mowa. "Czynna napaść" staje się bowiem przestępstwem dokonanym z chwilą przedsięwzięcia działania zmierzającego bezpośrednio do naruszenia nietykalności cielesnej, natomiast samo naruszenie tej nietykalności, a więc wyrządzenie krzywdy fizycznej, nie musi w rzeczywistości nastąpić (...).