II KR 349/85

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia Z. Ziemba. Sędziowie: Z. Bartnik (sprawozdawca), A. Sajkiewicz (sędzia SW - deleg.). Prokurator Prokuratury Generalnej: Z. Śliwiński. SentencjaSąd Najwyższy po rozpoznaniu w dniu 2 grudnia 1985 r. sprawy Piotra P., oskarżonego z art. 201 k.k., z powodu rewizji wniesionej przez obrońcę oskarżonego Piotra P. od wyroku Sądu Wojewódzkiego w W. z dnia 18 czerwca 1985 r. zmienił ten wyrok w ten sposób, że uchylił zasądzone na podstawie art. 363 § 1 k.p.k. odszkodowanie (...). Uzasadnienie faktycznePiotr P. i Sylwester D. zostali oskarżeni o to, że:1) w nocy z dnia 26 na 27 lutego 1985 r. w S., działając wspólnie, po uprzednim wyrwaniu krat zabezpieczających okno w sklepie, włamali się do niego, skąd zabrali w celu przywłaszczenia futra z lisów, kurtki ze skóry oraz inne wyroby kuśnierskie na kwotę 751.000 zł, tj. o czyn określony w art. 201 k.k. w zw. z art. 208 k.k. i w zw. z art. 10 § 2 k.k., a ponadto Piotr P. o to, że:2) w dniu 26 lutego 1985 r. w S. po uprzednim wybiciu szyby wystawowej w sklepie włamał się do niego, skąd zabrał w celu przywłaszczenia spodnie wartości 5.500 zł, tj. o czyn określony w art. 208 k.k. Wyrokiem z dnia 18 czerwca 1985 r. Sąd Wojewódzki:1) Piotra P. oraz Sylwestra D. uznał za winnych popełnienia czynu opisanego w pkt I części dyspozytywnej wyroku, przy czym z opisu tego czynu wyeliminował działanie oskarżonych polegające na wyrwaniu krat zabezpieczających okno, i za czyn ten na podstawie art. 201 k.k. w zw. z art. 36 § 2 k.k. wymierzył kary: Piotrowi P. 5 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz 200.000 zł grzywny, a Sylwestrowi D. 5 lat i 2 miesiące pozbawienia wolności oraz 200.000 zł grzywny (...);2) na podstawie art. 40 § 1 pkt 3 k.k. orzekł w stosunku do obu oskarżonych pozbawienie praw publicznych na okres 5 lat ; 3) na podstawie art. 46 § 1 pkt 2 k.k. orzekł w stosunku do obu oskarżonych konfiskatę mienia w całości; 4) oskarżonego Piotra P. uznał ponadto za winnego popełnienia czynu opisanego w pkt II części dyspozytywnej wyroku i za czyn ten na podstawie art. 208 k.k. oraz art. 36 § 2 k.k. wymierzył mu karę 1 roku pozbawienia wolności i 30.000 zł grzywny (...); 5) na podstawie art. 66, 67 § 1 i art. 70 § 1 k.k. Piotrowi P. wymierzył karę 6 lat pozbawienia wolności i 210.000 zł grzywny (...); 6) na podstawie art. 363 § 1 k.p.k. zasądził od obu oskarżonych solidarnie na rzecz Państwowego Zakładu Ubezpieczeń kwotę 108.000 zł z 8% od dnia 27 lutego 1985 r. (...).Wyrok ten zaskarżył obrońca oskarżonego Piotra P. (...).Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy zważył, co następuje:(...) Niezależnie od zarzutów i wniosków rewizji zmienił Sąd Najwyższy wyrok w stosunku do oskarżonego Piotra P. oraz na podstawie art. 384 k.p.k. także w stosunku do Sylwestra D. jedynie w części dotyczącej zasądzonego odszkodowania. Na podstawie art. 363 § 1 k.p.k. sąd ma obowiązek w warunkach w tym przepisie przewidzianych zasądzić odszkodowanie pieniężne odpowiadające wartości zagarniętego mienia. Z materiału dowodowego wynika, że całość zagarniętego mienia została odzyskana. Zasądzenie więc przez sąd kwoty 108.000 zł, która stanowi różnicę wartości wynikłej z przeceny towaru dokonanej po jego odzyskaniu, nie znajduje uzasadnienia w art. 363 § 1 k.p.k. Odszkodowanie w trybie art. 363 § 1 k.p.k. może być zasądzone wyłącznie za szkodę wynikłą bezpośrednio z zagarnięcia mienia, gdy mienia tego nie odzyskano. Inne zaś szkody, chociażby pokryte przez Państwowy Zakład Ubezpieczeń, na podstawie wymienionego przepisu nie mogą być zasądzone.Z tych też względów sąd orzeczenie o zasądzeniu odszkodowania od oskarżonych uchylił (...).