Rw 1103/85

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia płk. H. Kmieciak (sprawozdawca). Sędziowie: płk J. Jeż, płk E. Zawiłowski.Wiceprokurator Naczelnej Prokuratury Wojskowej: ppłk J. Obara.SentencjaSąd Najwyższy po rozpoznaniu w dniu 6 grudnia 1985 r. na posiedzeniu sprawy Krzysztofa S., skazanego nieprawomocnie na karę łączną 6 lat pozbawienia wolności, a to na miejsce kar wymierzonych prawomocnymi wyrokami:1) Wojskowego Sądu Garnizonowego w N. z dnia 16 lutego 1984 r. - po 6 miesięcy pozbawienia wolności za trzy przestępstwa określone w art. 182 § 1 k.k., 4 lat i 9 miesięcy pozbawienia wolności, za przestępstwo określone w art. 11 § 1 k.k. w zw. z art. 168 § 2 k.k. oraz łącznej - 4 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności, z których - wobec darowania postanowieniem tego Sądu z dnia 6 sierpnia 1984 r. na podstawie art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 21 lipca 1984 r. o amnestii (Dz. U. Nr 36, poz. 192) kar po 6 miesięcy pozbawienia wolności wymierzonych za trzy przestępstwa określone w art. 182 § 1 k.k. - pozostała jedynie kara 3 lat i 9 miesięcy pozbawienia wolności wymierzona za przestępstwo określone w art. 11 § 1 k.k. w zw. z art. 168 § 2 k.k.,2) Sądu Rejonowego w W. z dnia 14 grudnia 1984 r. - 4 lat pozbawienia wolności i 40.000 zł grzywny za przestępstwo określone w art. 208 k.k. w zw. z art. 60 § 1 k.k., z powodu rewizji wniesionej przez skazanego od wyroku łącznego Wojskowego Sądu Garnizonowego w N. z dnia 20 września 1985 r. zaskarżony wyrok łączny uchylił i sprawę przekazał do rozpoznania Sądowi Rejonowemu w W. według właściwości. Uzasadnienie faktycznePowołany na wstępie wyrok łączny zaskarżył skazany, zarzucając mu w rewizji: "zbyt wysoki wymiar kary łącznej pozbawienia wolności" i domagając się orzeczenia jej na zasadzie pełnej absorpcji, tj. w wymiarze 4 lat. Po wysłuchaniu przedstawiciela Naczelnej Prokuratury Wojskowej, wnoszącego o utrzymanie zaskarżonego wyroku w mocy, Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy zważył, co następuje:Merytoryczne ustosunkowanie się do zarzutu i żądania rewizji nie jest możliwe, gdyż zaskarżony wyrok łączny wydał niewłaściwy sąd. W myśl art. 503 § 3 k.p.k., w razie zbiegu wyroków sądów powszechnego i szczególnego o karze łącznej orzeka ten z sądów, który wymierzył karę surowszą. Kara łączna - jak wiadomo - nie obejmuje kar odpowiadających warunkom określonym w przepisach rozdziału IX kodeksu karnego. W związku z tym w wyroku łącznym kary orzeczone zbiegającymi się wyrokami, a nie odpowiadające wspomnianym warunkom, również nie są brane pod uwagę. Nie może przeto ulegać wątpliwości, że przy ocenie, który z sądów: powszechny czy szczególny wymierzył karę surowszą w rozumieniu art. 503 § 3 k.p.k., należy mieć na względzie tylko surowość kar podlegających łączeniu.Jest oczywiste, że w zaskarżonym wyroku łącznym nie mogły być brane pod uwagę ani trzy kary po 6 miesięcy pozbawienia wolności orzeczone wyrokiem sądu wojskowego za przestępstwa określone w art. 182 § 1 k.k., gdyż zostały darowane z mocy amnestii, ani tym bardziej orzeczona wyrokiem tego sądu kara łączna 4 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności, która zresztą przestała istnieć już z chwilą zastosowania amnestii. Łączeniu podlegały zatem jedynie kara 4 lat pozbawienia wolności orzeczona wyrokiem sądu powszechnego za przestępstwo określone w art. 208 k.k. w zw. z art. 60 § 1 k.k. oraz kara 3 lat i 9 miesięcy pozbawienia wolności orzeczona wyrokiem sądu wojskowego za przestępstwo określone w art. 11 § 1 k.k. w zw. z art. 168 § 2 k.k. Porównanie zaś tych dwóch kar jednoznacznie wskazywało, że sądem, który wymierzył karę surowszą, był sąd powszechny i on też -zgodnie z art. 503 § 3 k.p.k. - powinien orzec o karze łącznej.Prawidłowo ocenił tę sytuację skazany, gdyż z wnioskiem o wydanie wyroku łącznego wystąpił właśnie do sądu powszechnego; nieprawidłowo natomiast - sąd powszechny, który przekazał sprawę do rozpoznania sądowi wojskowemu, powołując się na orzeczoną przez tenże sąd łączną karę 4 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności, która już wcześniej przestała istnieć. Sąd wojskowy powinien więc był odmówić przyjęcia sprawy, a skoro tego nie uczynił i orzekł zamiast sądu powszechnego, to zaskarżony wyrok podlega uchyleniu niezależnie od granic rewizji (art. 388 pkt 7 k.p.k.), a sprawa - przekazaniu według właściwości sądowi powszechnemu określonemu na wstępie.