II K 980/57

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia K. Wagner (sprawozdawca). Sędziowie: A. Górski, W. Dąbrowski. Prokurator: F. Krukowski.SentencjaSąd Najwyższy w sprawie Jana U. oskarżonego z art. 22 m.k.k. i art. 1 § 1 dekretu z dnia 4 marca 1953 r. (Dz. U. Nr 17, poz. 68), po rozpoznaniu złożonej przez oskarżonego rewizji od wyroku Sądu Wojewódzkiego w Opolu z dnia 23 października 1957 r. wydanego w przedmiocie połączenia wyroków Sądu Wojewódzkiego w Opolu z dnia 21 listopada 1955 r. i Sądu Wojewódzkiego w Opolu jako rewizyjnego z dnia 20 kwietnia 1956 r., na podstawie art. 383 pkt 2, 388 § 1 k.p.k.1)uchylił zaskarżony wyrok,2)uznając, że darowana z mocy ustawy o amnestii z dnia 27 kwietnia 1956 r. kara 2 lat więzienia, orzeczona za przestępstwo z art. 22 m.k.k. wyrokiem Sądu Wojewódzkiego w Opolu z dnia 21 listopada 1955 r., ulegała na podstawie art. 31-35 k.k. połączeniu z karą 10 miesięcy więzienia, orzeczoną za przestępstwo z art. 1 § 1 dekretu z dnia 4 marca 1953 r. (Dz. U. Nr 17, poz. 68) wyrokiem Sądu Wojewódzkiego w Opolu jako rewizyjnego z dnia 20 kwietnia 1956 r., zaliczył oskarżonemu Janowi U. na poczet ostatnio wymienionej kary 10 miesięcy więzienia okresy tymczasowego aresztowania i odbytej kary w obu sprawach Sądu Wojewódzkiego w Opolu, to jest okresy od dnia 24 czerwca 1955 r. do dnia 22 sierpnia 1955 r. i od dnia 24 września 1955 r. do dnia 30 kwietnia 1956 r.Uzasadnienie faktyczneWyrokiem z dnia 23 października 1957 r. Sąd Wojewódzki w Opolu odmówił połączenia wyroków skazujących Jana U., a wydanych przez Sąd Wojewódzki w Opolu:a)dnia 21 listopada 1955 r. na karę 2 lat więzienia za przestępstwo z art. 22 m.k.k.. popełnione w listopadzie i grudniu 1954 r.,b)dnia 20 kwietnia 1956 r. na karę 10 miesięcy więzienia za przestępstwo z art. 1 § 1 dekretu z dnia 4 marca 1953 r. (Dz. U. Nr 17, poz. 68), popełnione w lipcu 1954 r.Odmowę wydania wyroku łącznego uzasadnił Sąd Wojewódzki tym, że kara orzeczona za przestępstwo z art. 22 m.k.k. została oskarżanemu darowana z mocy ustawy o amnestii z dnia 27 kwietnia 1956 r., że więc nie zachodzi potrzeba wydania wyroku łącznego.Od wyroku odmawiającego wydania wyroku łącznego złożył rewizję oskarżony. Rewizja powołuje się na to, że w sprawie o przestępstwo z art. 22 m.k.k. oskarżony do chwili zastosowania ustawy o amnestii przebywał w więzieniu 7 miesięcy i 6 dni na poczet kary, co podlegałoby w każdym razie zaliczeniu na poczet kary orzeczonej wyrokiem łącznym. Względy zatem słuszności przemawiają za wydaniem wyroku łącznego w wysokości kary orzeczonej za przestępstwo z art. 1 § 1 dekretu z dnia 4 marca 1953 r. (Dz. U. Nr 17, poz. 68) i za zaliczeniem na poczet tej kary łącznej okresu tymczasowego aresztowania i odbytej kary w obu podlegających połączeniu wyrokach.Uzasadnienie prawneW uzasadnieniu Sąd Najwyższy wyraził następujący pogląd prawny:Rewizja jest uzasadniona. Oba wyżej wymienione wyroki podlegają połączeniu zgodnie z przepisem art. 35 k.k., który jest obligatoryjny. Łączność oparta na art. 35 k.k. z powodu zbiegających się czynów przestępnych popełnionych przed wydaniem pierwszego z wyroków dotyczy nie tylko kar zasadniczych, ale również i innych składników wyroku, do których należy orzeczenie o zaliczeniu na poczet kary łącznej aresztu tymczasowego i dotychczas odbytej kary (art. 408 k.p.k.). Sąd, wymierzając nową karę łączną, ma obowiązek orzec o zaliczeniu na jej poczet aresztu tymczasowego i odbytej już kary w sprawach, w których zapadły wyroki podlegające połączeniu. Darowanie z mocy ustawy o amnestii kary w sprawie, w której skazany był tymczasowo aresztowany i odbywał karę, nie uchyla łączności pomiędzy zbiegającymi się w ten sposób orzeczeniami, bo pozostaje jeszcze element w postaci aresztu i odbytej kary, który powinien być wzięty pod uwagę. Element ten decyduje o "potrzebie" połączenia w sensie art. 9 pkt 3 ustawy o amnestii z dnia 27 kwietnia 1956 r. Pogląd przeciwny mógłby doprowadzić do sytuacji połączonej z krzywdą skazanego, albowiem skazany, korzystający z amnestii, nie powinien się znaleźć, jeśli chodzi o wydanie wyroku łącznego, w sytuacji gorszej od tej, w jakiej by się znajdował, gdyby z amnestii nie skorzystał. W sprawie niniejszej jest zresztą rzeczą przypadku, że przedtem zapadło postanowienie o zastosowaniu amnestii, a dopiero później wynikło zagadnienie wyroku łącznego; przy odwróconej kolejności zaliczenia aresztu i odbytej kary z obu spraw na poczet kary łącznej następne wyeliminowanie - po zastosowaniu amnestii - kary ulegającej darowaniu nie budziłoby żadnych wątpliwości.Z tych przyczyn Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji wyroku.