IV KR 240/84

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia M. Szczepański. Sędziowie: Z. Kwiecień, S. Sokół (sprawozdawca).Prokurator Prokuratury Generalnej: A. Kępiński.SentencjaSąd Najwyższy po rozpoznaniu sprawy Zenona K., oskarżonego z art. 168 § 1 k.k., z powodu rewizji wniesionej przez obrońcę oskarżonego od wyroku Sądu Wojewódzkiego w R. z dnia 25 lipca 1984 r.utrzymał w mocy zaskarżony wyrok (..).Uzasadnienie faktyczneSąd Wojewódzki w R. wyrokiem z dnia 25 lipca 1984 r.:1) uznał oskarżonego Zenona K. za winnego przestępstwa określonego w art. 168 § 1 k.k., popełnionego w ten sposób, że dnia 23 marca 1984 r. w T. przemocą, polegającą na przewróceniu na ziemię, zatykaniu ręką ust, ściskaniu szyi, dwukrotnym uderzeniu ręką w twarz, a ponadto grożąc zabójstwem doprowadził Barbarę W. do poddania się czynowi nierządnemu, i na podstawie tego przepisu skazał oskarżonego na karę 4 lat pozbawienia wolności;2) zasądził od Zenona K. na rzecz Barbary W. tytułem powództwa cywilnego 20.000 zł z 8% odsetkami od dnia 22 czerwca 1984 r., a na rzecz Skarbu Państwa 1.300 zł tytułem kosztów sądowych związanych z zasądzeniem powództwa;3) powództwo cywilne w pozostałej części pozostawił bez rozpoznania.Wyrok ten zaskarżył obrońca oskarżonego (...).Autor rewizji zarzucił temu wyrokowi m.in. naruszenie art. 362 § 3 k.p.k., gdyż wobec stanowiska procesowego pokrzywdzonej powództwo cywilne należało zostawić bez rozpoznania.Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy zważył, co następuje:(...) Zarzut ten należy uznać za chybiony, ponieważ:1) prokurator jest samodzielnym podmiotem uprawnionym do wniesienia powództwa cywilnego bez zgody pokrzywdzonego, jeżeli według jego oceny wymaga tego interes społeczny (art. 54 k.p.k.), co zdarzyło się w niniejszej sprawie;2) cofnięcie pozwu przez pokrzywdzonego, zrzeczenie się lub ograniczenie roszczenia podlega kontroli sądu, który uznaje to za niedopuszczenie, jeżeli czynność taka m.in. jest niezgodna z prawem lub zasadami współżycia społecznego (art. 203 § 4 k.p.c.) - co również zdarzyło się w niniejszej sprawie, gdyż pokrzywdzona wyraźnie stwierdziła, że z obawy przed oskarżonym nie domaga się zasądzenia na jej rzecz odszkodowania.W tej sytuacji zasądzenie przez sąd - zresztą ograniczonego w stosunku do żądań pozwu - odszkodowania za cierpienia fizyczne i krzywdę moralną należy uznać za czynność procesową prawidłową oraz skuteczną.