IV KZ 100/79

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia Z. Kwiecień. Sędziowie: T. Majewski (sprawozdawca), R. Młynkiewicz.Prokurator Generalnej Prokuratury: I. Kaniewska-Jeżowska.SentencjaSąd Najwyższy w sprawie Andrzeja K. i innych, oskarżonych z art. 201, 202 § 2 i in. k.k., po rozpoznaniu zażalenia Prokuratora Wojewódzkiego w Siedlcach na postanowienie Sądu Wojewódzkiego w Siedlcach z tymczasową siedzibą w Mińsku Mazowieckim z dnia 18 czerwca 1979 r. o zwrocie sprawy do prokuratury w celu uzupełnienia postępowania przygotowawczego - na posiedzeniu w dniu 14 lipca 1979 r. - i po wysłuchaniu wniosku prokuratorapostanowił utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie.Uzasadnienie faktyczneDo Sądu Wojewódzkiego w Siedlcach z tymczasową siedzibą w Mińsku Mazowieckim wpłynął akt oskarżenia przeciwko Andrzejowi K. i innym, oskarżonym z art. 200 § 1, art. 201 i 202 § 2 k.k.Postanowieniem z dnia 18 czerwca 1979 r. Sąd Wojewódzki, działając z urzędu na podstawie art. 299 § 1 pkt 2 i 4 k.p.k., postanowił zwrócić sprawę prokuratorowi w celu uzupełnienia postępowania przygotowawczego co do:a) ustalenia, w jakich wysokościach zostało przez poszczególnych oskarżonych zagarnięte mienie społeczne na szkodę Zakładów Drobiarskich w S. i na szkodę WSS "Społem" w S.,b) uwierzytelnienia odpisów protokołów przesłuchania podejrzanych i świadków (na kartach: 214-216, 671-720, 724-726, 749-750 i 783-785).Postanowienie Sądu Wojewódzkiego zostało zaskarżone zażaleniem Prokuratora Wojewódzkiego w Siedlcach.Zażalenie zarzuca obrazę art. 299 § 1 pkt 2 k.p.k., polegającą na niesłusznym stwierdzeniu, że w toku śledztwa nie ustalono, jakie kwoty poszczególni oskarżeni zagarnęli na szkodę dwóch jednostek gospodarki uspołecznionej - Zakładów Drobiarskich w S. i WSS "Społem" w S., oraz uznaniu, iż brak rozgraniczenia tych szkód w przedstawionych oskarżonym zarzutach uniemożliwia sądowi zasądzenie odszkodowania w trybie art. 363 § 1 k.p.k., a jednocześnie powoduje dla sądu znaczne trudności w usunięciu tego braku, podczas gdy w rzeczywistości w uzasadnieniu aktu oskarżenia wskazano, ile kurczaków mrożonych oskarżeni przywłaszczyli sobie na szkodę Zakładów Drobiarskich w S., a ile kurczaków świeżych na szkodę WSS "Społem" w S., albo też rozgraniczenia nie dokonano wobec braku takiej możliwości.W konkluzji zażalenie zawiera wniosek o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy Sądowi Wojewódzkiemu w Siedlcach z tymczasową siedzibą w Mińsku Mazowieckim w celu merytorycznego rozpoznania.Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy zważył, co następuje:Zażalenie nie jest zasadne.Jednym z podstawowych zadań postępowania przygotowawczego jest wszechstronne wyjaśnienie okoliczności sprawy (art. 261 pkt 2 k.p.k.). Wśród tych okoliczności m.in. istotne jest wyjaśnienie, na czyją szkodę popełnione zostało przestępstwo. W sprawach o zagarnięcie mienia społecznego ustalenie pokrzywdzonego jest szczególnie ważne ze względu na obowiązek zasądzenia z urzędu odszkodowania na rzecz pokrzywdzonej instytucji państwowej lub społecznej (art. 363 § 1 k.p.k.).Słusznie Sąd Wojewódzki stwierdził w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, że usunięcie w postępowaniu sądowym braków postępowania przygotowawczego w tym zakresie utrudniałoby w znacznym stopniu postępowanie sądowe. Argumenty przytoczone w tej kwestii przez sąd są przekonujące.Załączenie do aktu oskarżenia nie uwierzytelnionych odpisów protokołów i wyciągów z protokołów zeznań świadków oraz wyjaśnień oskarżonych słusznie zostało określone w uzasadnieniu zażalenia prokuratora jako oczywiste uchybienie. W tym zakresie braki postępowania przygotowawczego również wymagają uzupełnienia i nie sposób zgodzić się z żądaniem, aby czynności związane z nadaniem form procesowych materiałom śledztwa wykonywał sąd, wyręczając organ prowadzący postępowanie przygotowawcze.Z tych powodów należało utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie.