Z 160/83

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia płk E. Olczak (sprawozdawca). Sędziowie: kpt. W. Oziębło, płk H. Góra (sędzia s. wojsk. - deleg.).SentencjaSąd Najwyższy w sprawie Krzysztofa T., po rozpoznaniu w dniu 8 listopada 1983 r. zażalenia obrońcy na postanowienie Wojskowego Sądu Garnizonowego z N. z dnia 20 września 1983 r., odmawiające ustalenia i wpłacenia na konto oskarżonego kosztów nie opłaconej pomocy prawnej (obrony z urzędu), do której świadczenia na rzecz oskarżonego został wyznaczony przez ten sąd, i po zapoznaniu się z pisemnym wnioskiem przedstawiciela Naczelnej Prokuratury Wojskowej, domagającym się uwzględnienia zażalenia i uchylenia zaskarżonego postanowienia sądu,uwzględniając zażalenie obrońcy,uchylił zaskarżone postanowienie i sprawę w zakresie ustalenia oraz wypłacenia tego wynagrodzenia z tytułu nie opłaconej pomocy prawnej (obrony z urzędu) przekazał sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania.Uzasadnienie faktyczne(...) W sprawie niniejszej prawomocny wyrok sądu pierwszej instancji tylko co do zasady zawiera rozstrzygnięcie dotyczące kosztów postępowania. W szczególności stanowi, że tymi kosztami obciąża się Skarb Państwa. Skoro tak, a przy tym wiadomo, że do kosztów tych wlicza się między innymi opłaty na rzecz zespołu adwokackiego z tytułu udziału w sprawie jednego wyznaczonego z urzędu obrońcy (art. 554 § 2 k.p.k.), i skoro w myśl art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. - prawo o adwokaturze (Dz. U. Nr 16, poz. 124 z późn. zm.) koszty nie opłaconej pomocy prawnej ponosi Skarb Państwa, to ten fakt, że szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów w tym względzie określone zostały dopiero dnia 18 sierpnia 1983 r. (patrz rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 sierpnia 1983 r. w sprawie zasad ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nie opłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu - Dz. U. Nr 51, poz. 230), wcale nie oznacza, że owe zasady, o których mowa we wspomnianym rozporządzeniu z dnia 18 sierpnia 1983 r., nie mogą mieć zastosowania do wynagrodzeń za obronę z urzędu, która nastąpiła przed dniem formalnego wejścia w życie powołanego rozporządzenia. Zasady słuszności przemawiają za tym, aby w takim wypadku żądanie wnioskującego w omawianym względzie zostało zaspokojone, jeżeli oczywiście zasadność wydania pozytywnego orzeczenia w tej kwestii, będącego następstwem słusznego żądania wnioskodawcy, nie budzi wątpliwości, a tego w tym konkretnym wypadku, dotyczącym żalącego się, zasadnie kwestionować nie można.Dlatego Sąd Najwyższy w świetle treści wskazanych przepisów (art. 554 § 2 k.p.k. i art. 29 ust. 1 powołanej ustawy z dnia 26 maja 1982 r. - prawo o adwokaturze), przewidujących wynagrodzenie od Skarbu Państwa za nie opłaconą obronę z urzędu, uznał zażalenie skarżącego za uzasadnione, a zaskarżone postanowienie sądu pierwszej instancji za niezasadne i nie mogące ostać się w mocy.